ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 340 การทดสอบเล็ก ๆ
บทที่ 340 การทดสอบเล็ก ๆ
“คุณชายจินคิดเห็นอย่างไรครับ? พวกเรามาด้วยความจริงใจนะ!”
“ถ้ายังรีรอต่อไป อาการท่านประธานอาจทรุดหนักกว่านี้จนกลายเป็นเรื่องยุ่งยากก็ได้นะครับ”
หานชิงอวี่รู้ดีว่าจินจื่อเฟิงกำลังกังวล แต่ตัวเขาเองก็กำลังเดิมพันเช่นกัน
ถึงแม้จะมีระบบคอยช่วยเหลือ แต่นี่ก็ถือเป็นการทดสอบฝีมือของเขา
และเขากล้าที่จะทุ่มเดิมพันทั้งหมด
หากจินจื่อเฟิงไม่กล้า ก็คงไม่ยุติธรรมเท่าไหร่นัก
“ตกลง! รถผมอยู่ข้างล่าง ผมจะพาพวกคุณกลับไปดูอาการท่านที่บ้าน”
จินจื่อเฟิงมองสีหน้าจริงใจของหานชิงอวี่ จนในที่สุดก็ใจอ่อน
ลั่วจือซินได้ยินดังนั้นก็ตบมือเบา ๆ พร้อมกับยิ้มหวาน “เยี่ยม! คุณชายจินเด็ดขาดสมคำร่ำลือ งั้นไปกันเถอะ!”
“เชิญทางนี้ครับ คุณชายจิน!”
หานชิงอวี่ก้าวไปด้านหน้าและทำท่าทางเชื้อเชิญพวกเขา
จากนั้น พวกเขาทั้งหมดก็มุ่งหน้าลงไปชั้นล่าง
พวกเขาลงมาถึงลานจอดรถ ต่างคนต่างขึ้นรถของตัวเอง และตรงไปยังบ้านของตระกูลจิน
รถวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็มาถึงย่านหมู่บ้านที่หรูหราที่สุดในเมืองจิน
ที่นี่ตั้งอยู่บนเนินเขา ซึ่งล้อมรอบด้วยหุบเขาอันเงียบสงบ
ต้นไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่ม ทำให้ผู้คนไม่อยากจากไป
ในที่สุดรถก็จอดลงหน้าบ้านเดี่ยวหลังหนึ่ง
บ้านหลังนี้เป็นสไตล์ยุโรป ผนังด้านนอกสีขาว เข้ากับทิวทัศน์โดยรอบ ให้ความรู้สึกสง่างาม
“ไปกันเถอะ!”
จินจื่อเฟิงโบกมือเรียกทั้งสองคน เป็นเชิงให้ตามมา
หานชิงอวี่และลั่วจือซินมองหน้ากันแล้วยิ้ม ก่อนจะรีบเดินตามไปติด ๆ
เมื่อเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของบ้าน ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือความกว้างขวางและสว่างไสว
พื้นห้องโถงปูด้วยหินอ่อนเนื้อดี ผนังประดับประดาไปด้วยภาพวาดสีน้ำมันที่งดงาม ก่อให้เกิดบรรยากาศที่แฝงไปด้วยศิลปะแขนงต่าง ๆ ขึ้นมาทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา
“ป้าจาง คุณพ่ออยู่บนชั้นสองหรือเปล่าครับ?”
จินจื่อเฟิงเอ่ยถามเสียงดัง เมื่อไม่เห็นว่าจินเทียนอยู่แถวนั้น
“คุณชาย คุณท่านอยู่บนชั้นสองค่ะ เพิ่งจะเอนหลังพักไปเมื่อครู่นี้เอง…”
ป้าจาง แม่บ้านของตระกูลจินได้ยินเสียงของจินจื่อเฟิง จึงรีบยื่นหน้าออกมาจากราวบันได และพูดเตือน
“ครับ”
จินจื่อเฟิงตอบรับคำแล้วหันไปพยักหน้าเรียก หานชิงอวี่และลั่วจือซินที่อยู่ด้านหลัง “เชิญทั้งสองตามผมมา”
หานชิงอวี่พยักหน้ารับ ก่อนจะมองไปที่ลั่วจือซินแวบหนึ่ง จากนั้นจึงเดินตามขึ้นไปบนชั้นสอง
เมื่อพวกเขามาถึงชั้นบน จินจื่อเฟิงก็พาพวกเขามายังห้องของจินเทียน
ภายในห้องกว้างขวาง มีอุปกรณ์ทางการแพทย์มากมายวางอยู่
ทั้งหมดนี้เตรียมไว้เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน
“คุณชาย ให้ผมตรวจอาการเลยได้ไหมครับ?”
หานชิงอวี่เหลือบมองจินเทียนที่นอนอยู่บนเตียงคนป่วย จากนั้นจึงหันไปขออนุญาตจินจื่อเฟิง
ในตอนนี้ผู้ที่สามารถตัดสินใจได้คือคุณชายจิน
ส่วนจินเทียน เขามีสภาพอ่อนแอขนาดนี้ แม้แต่การดูแลตัวเองยังลำบาก แล้วจะไปตัดสินใจอะไรได้
“เชิญตามสบาย”
จินจื่อเฟิงเองก็ไม่คลุมเครือ เมื่อรับปากแล้ว ก็ยินดีให้หานชิงอวี่ได้ลองดูสักตั้ง
หานชิงอวี่เห็นว่าอีกฝ่ายตอบตกลงอย่างง่ายดาย จึงไม่รีรอ เดินตรงเข้าไป มองดูลั่วจือซินที่กำลังยืนอย่างประหม่า ก่อนจะยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน
จากนั้น หานชิงอวี่ก็เริ่มตรวจอาการของจินเทียนอย่างถี่ถ้วน
ระหว่างนั้น ทั้งสองคนที่ยืนดูอยู่ต่างก็จ้องมองทุกการกระทำของหานชิงอวี่ด้วยความกังวล โดยเฉพาะลั่วจือซินที่บีบมือแน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว
ส่วนจินจื่อเฟิงเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้หลังของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะจินเทียนเปรียบเสมือนเสาหลักของตระกูลจิน
เขาเรียกได้ว่าเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่เลยล่ะ
วันใดที่เขายังอยู่ ตระกูลก็รุ่งเรือง แต่จินจื่อเฟิงกลับกังวลว่า หากพ่อของเขาไม่อยู่แล้ว ใครจะให้เกียรติเขาอีก
ในขณะที่ทั้งสองกำลังสังเกตการณ์ ทางด้านของหานชิงอวี่ก็ตรวจดูจนเกือบจะเรียบร้อยแล้ว
“อาการของท่าประธานจะว่าหนักก็หนัก จะว่าเบาก็เบา จำเป็นต้องผ่าตัด”
หานชิงอวี่ตั้งสติ แล้วหันไปมองหน้าจินจื่อเฟิง
“พ่อของผมเป็นอะไร?”
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของจินจื่อเฟิงก็เผยความกังวลออกมา
“ท่านประธานมีปัญหาที่ต่อมใต้สมองครับ มันทำหน้าที่หลั่งฮอร์โมนหลายชนิด ควบคุมการเจริญเติบโต การเผาผลาญ และกระบวนการทางสรีรวิทยาที่สำคัญอื่น ๆ ของร่างกาย”
“ตอนนี้ต่อมใต้สมองของท่านมีปัญหา เราควรผ่าตัดเอาส่วนที่มีปัญหานั้นออกโดยเร็วที่สุด หากปล่อยไว้เนิ่นนาน ท่านอาจจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราได้”
หานชิงอวี่มองไปที่จินจื่อเฟิงพลางอธิบายให้เขาฟังอย่างใจเย็นทีละคำ
“แล้วคุณมีวิธีอะไรบ้าง?”
จินจื่อเฟิงฟังคำอธิบายของหานชิงอวี่ก็เริ่มไว้ใจเขามากขึ้น จึงเอ่ยถามต่อ
“มีอยู่สามวิธีด้วยกัน วิธีแรกคือการผ่าตัดเปิดกะโหลก โดยการตัดผ่านกระดูกกะโหลกเพื่อเปิดให้เห็นต่อมใต้สมองโดยตรง จากนั้นจึงผ่าตัดเอาก้อนเนื้องอกออก วิธีนี้ใช้ได้ผลดีกับเนื้องอกขนาดใหญ่ ตอนนี้อาการของท่านประธานยังไม่จำเป็นต้องใช้วิธีนี้”
“วิธีที่สองคือการผ่าตัดผ่านกล้องจุลทรรศน์ทางช่องจมูก โดยสอดกล้องขนาดเล็กยาวผ่านทางรูจมูก เพื่อให้เห็นและผ่าตัดได้โดยตรง วิธีนี้จะมีความแม่นยำกว่า ส่วนวิธีสุดท้ายคือการรักษาด้วยรังสี วิธีนี้เหมาะสำหรับผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่ไม่สามารถผ่าตัดได้แล้ว”
ในความเป็นจริง หานชิงอวี่คิดหาวิธีแก้ไว้หมดแล้ว ที่เขาอธิบายมาทั้งหมดก็เพื่อให้จินจื่อเฟิงได้ฟัง
ถ้าเขาพูดดูไม่เป็นมืออาชีพ แล้วอีกฝ่ายจะเชื่อเขาได้อย่างไร?
ถ้าเป็นแบบนั้น ความร่วมมือระหว่างพวกเขาก็คงล่มไป
“ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ยิ่งจินจื่อเฟิงฟังที่หานชิงอวี่พูดก็ยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดี เขาอดถามออกไปไม่ได้ว่า “แล้วทีนี้เราต้องทำยังไงต่อ ถ้าผ่าตัดโดยตรงจะมีอันตรายอะไรบ้าง?”
“คุณชายครับ การผ่าตัดมีความเสี่ยง ไม่เช่นนั้นคงไม่ให้ญาติเซ็นชื่อหรอกครับ แต่อย่าได้กังวลไปเลย มีผมอยู่ทั้งคน!”
“เชื่อใจผมได้เลยครับ ถ้าสะดวกตอนนี้ เราจะพาท่านประธานไปโรงพยาบาลเลย หลังตรวจร่างกายเสร็จ เราจะได้เตรียมผ่าตัดทันที”
หานชิงอวี่หันไปพูดกับจินจื่อเฟิงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ตกลง ผมจะจัดการตามที่คุณว่า”
จินจื่อเฟิงตอบรับคำ จากนั้นก็เดินออกไปตะโกนเรียกข้างล่าง “ลุงจ้าว! พาคนขึ้นมาสองคน ช่วยกันแบกคุณตาท่านลงไป เราจะไปโรงพยาบาล!”
“ครับ คุณชาย!”
เสียงทุ้มดังตอบรับมาจากห้องโถง ไม่นานก็มีบอดี้การ์ดร่างกำยำสามสี่คนรีบเร่งขึ้นมา
พวกเขาไม่ได้ปลุกจินเทียนที่หลับสนิทอยู่ แต่ช่วยกันยกเตียงคนไข้ขึ้น
ด้วยพละกำลังที่แข็งแกร่ง พวกเขายกเตียงคนไข้พร้อมชายชราออกมาได้อย่างง่ายดาย
“เชิญทั้งสองคน! เราไปกันเถอะ!”
จินจื่อเฟิงพูดพลางทำท่าเชิญทั้งสองคนอีกครั้ง
ทั้งสองคนมองหน้ากัน ก่อนจะเดินตามเขาออกไป
ทำไงได้ พาขึ้นหลังเสือแล้วก็ต้องไปส่งถึงที่หมาย
ถ้าพวกเขาอยากร่วมมือ ตอนนี้แหละคือเวลาแสดงความจริงใจ
เหล่าผู้คนพากันเดินตามทั้งสองคนลงมาจากตึก
เมื่อมาถึงข้างนอก
“ทั้งสองคน ขึ้นรถผมเลยครับ!”
จินจื่อเฟิงกวักมือเรียกทั้งสองคน บอกให้พวกเขาขึ้นรถของเขาต่อ
ว่าแล้ว พวกเขาก็ขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว