ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 332 ผมอธิบายได้
บทที่ 332 ผมอธิบายได้
อย่างไรก็ตาม เมื่อมองดูหลินหม่านซางที่อยู่ตรงหน้า หานชิงอวี่กลับไม่ร้อนใจเลยแม้แต่น้อย
ในทางตรงกันข้าม ตอนนี้ท่าทีของหานชิงอวี่ที่มีต่อหลินหม่านซางกลับสงบลง
เพราะท่าทางที่แพทย์อาวุโสพยายามขายยาตัวนี้ต่อหน้าเขา ไม่ใช่ท่าทีของคนที่รู้ที่มาของยานี้แล้วจะแสดงออกมาได้
ในทางกลับกัน เจี๋ยเป่ากลับทำท่าทางมีพิรุธ พูดกับหานชิงอวี่ว่า “ใช่ หานชิงอวี่ นายไม่คิดว่าตัวเองกำลังก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวมากเกินไปหน่อยเหรอ?”
เดิมที เจี๋ยเป่ารู้สึกผิดอยู่บ้างเมื่อได้ยินคำพูดของหานชิงอวี่
แต่ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นว่าหลินหม่านซางเริ่มไม่พอใจท่าทีของหานชิงอวี่ จึงคิดแผนการหนึ่งขึ้นมาได้ เขาอยากใช้ความไม่พอใจที่อาจารย์ของตนมีต่อหานชิงอวี่เพื่อกลบเกลื่อนเรื่องนี้
ขณะที่หลินหม่านซางผู้ซึ่งกำลังเกรี้ยวกราดถูกเจี๋ยเป่าเติมเชื้อไฟเข้าไป ความโกรธของเขาก็ยิ่งทวีคูณขึ้นในทันที
เขาหันไปทางฉินซานไห่ แล้วพูดด้วยความขุ่นเคืองว่า “คณบดีฉิน ตั้งแต่แพทย์จากโรงพยาบาลศูนย์มาที่โรงพยาบาลของพวกเรา ที่นี่ก็ไม่เคยสงบสุขเลย”
“ผมว่าถึงเวลาที่ต้องไล่คนพวกนี้กลับโรงพยาบาลของพวกเขาได้แล้ว!”
“ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับคนที่ทำให้โรงพยาบาลของเราเสียชื่อเสียงอย่างหานชิงอวี่และอิงชื่อจ้ง เราต้องลงโทษพวกเขาอย่างหนัก!”
ได้ยินหลินหม่านชางพูดจบ ฉินซานไห่ก็หันไปมองหานชิงอวี่
เขารู้ว่าที่แพทย์หนุ่มเรียกพวกเขามาในครั้งนี้ คงเป็นเพราะมีจุดประสงค์อะไรบางอย่าง
หานชิงอวี่เองก็รู้ว่าฉินซานไห่คิดอะไร จึงพูดโดยไม่ปิดบังว่า “ผู้อำนวยการหลิน ใครกันแน่ที่ทำให้โรงพยาบาลเสื่อมเสียชื่อเสียง ผมหรือคนอื่น คุณก็น่าจะได้รู้หลังจากดูวิดีโอนี้แล้ว ”
พูดจบ หานชิงอวี่ก็หยิบมือถือที่จอแตกร้าวของเจียงหวู่ออกมาจากอกเสื้อ แล้ววางลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าฉินซานไห่
ในตอนแรกหลินหม่านซางสูดจมูกอย่างดูถูก แต่พอเห็นท่าทางของหานชิงอวี่ ก็คิดว่าในมือถือเครื่องนี้น่าจะมีปัญหาอะไรบางอย่าง
เขาจึงเดินข้ามเจี๋ยเป่าตรงไปที่โต๊ะทำงานของฉินซานไห่
พอเห็นมือถือจอแตกเครื่องนั้น หัวใจของเจี๋ยเป่าก็พลันกระตุกวูบ
ตอนที่โยนเจียงหวู่ขึ้นรถไปทิ้งแม่น้ำ เขารีบร้อนเกินไปจนไม่มีเวลาค้นตัวเจียงหวู่
เขาเองก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดพลาดมาตลอด ที่แท้ก็ลืมทำลายหลักฐานที่เจียงหวู่อัดไว้!
ในชั่วพริบตา เหงื่อเย็นก็ไหลอาบแก้มเจี๋ยเป่า
เขาเริ่มรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ให้จินจื่อเฟิงโยนเจ้านี่ลงแม่น้ำไปซะ!
ถึงตอนนั้น แม้เจียงหวู่จะไม่ตาย แต่โทรศัพท์มือถือที่เขาพกติดตัวก็น่าจะพังไปแล้ว
หลินหม่านชางเห็นท่าทีแบบนั้นของลูกศิษย์ตัวเองก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยปาก “ยืนแข็งเป็นเสาอยู่ได้ รีบมาหาฉันเร็วเข้า!”
ตอนนี้ เขาพอจะเดาได้เจ็ดแปดส่วนแล้วว่าเจี๋ยเป่าน่าจะทำอะไรไม่ดีไว้กับโรงพยาบาลหรือไม่ก็กับตัวเขาเอง แล้วทิ้งหลักฐานเอาไว้
ยิ่งไปกว่านั้น หลักฐานนี้ยังตกไปอยู่ในมือของหานชิงอวี่อีก
เจี๋ยเป่าได้ยินคำพูดของหลินหม่านซางก็ได้แต่เดินอย่างช้า ๆ ไปยังตำแหน่งที่ชายชราอยู่
แม้แต่ฉินซานไห่ ตอนนี้ก็ยังยื่นหัวออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น อยากรู้ว่าหานชิงอวี่กำลังจะทำอะไร
ครู่ต่อมา หานชิงอวี่ก็กดปุ่มเล่นวิดีโอ
เสียงของเจี๋ยเป่าที่กำลังคุยกับจินจื่อเฟิงในบาร์ดังออกมาจากโทรศัพท์
ได้ยินเสียงนี้ ทั้งหลินหม่านชางและฉินซานไห่ต่างก็ตกตะลึง
เพราะพวกเขาได้ยินกันหมดแล้วว่า เสียงที่ดังมาจากโทรศัพท์ตอนนี้คือเสียงของเจี๋ยเป่า
ในวิดีโอนั้น เจี๋ยเป่าทำตัวเหมือนคุณชายสำมะเลเทเมา เขายกแก้วชนกับจินจื่อเฟิงและชายชุดดำอีกคน เมาจนพูดจาเหลวไหล ไม่นานก็ตอบตกลงกับข้อเสนอของอีกฝ่ายอย่างมึนเมา
ข้อเสนอของอีกฝ่ายนั้นง่ายมาก นั่นคือขายยา!
ยิ่งเห็นภาพตรงหน้า ทั้งสองคนก็ยิ่งโกรธ
ฉินซานไห่มองกล่องยาในมือ แล้วมองกล่องยาในวิดีโอ เขาโยนกล่องในมือทิ้งไปอย่างเย็นชา “ผู้อำนวยการหลิน คุณจะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไร?”
เงียบ…
ภายในห้องทำงานตอนนี้ เหลือเพียงความเงียบราวกับความตาย
และเสียงสนทนาระหว่างเจี๋ยเป่ากับจินจื่อเฟิงที่ยังคงดังมาจากวิดีโอ
จนกระทั่งเจียงหวู่ถูกพบ วิดีโอนี้จึงหยุดลง
ปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนนี้เจี๋ยเป่ารู้สึกหวาดกลัวอยู่ในใจ
แต่ท่ามกลางความตื่นตระหนกนั้นเอง ก็ทำให้เขาฉุกคิดได้อย่างรวดเร็ว
เขาจ้องมองแววตาเย็นชาของหลินหม่านซางา ก่อนจะรีบเอ่ยปากอธิบาย “อาจารย์ครับ ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ ผมอธิบายได้! คลิปวิดีโอนี้มันถูกตัดต่อ!”
หลินหม่านซางมองเจี๋ยเป่าด้วยสายตาเย็นชา “ถ้าอย่างนั้นก็รีบอธิบายให้ฉันกับท่านคณบดีฉินฟังซะ!”
เมื่อได้ยินหลินหม่านซางเรียกฉินซานไห่ว่าท่านคณบดีฉิน เจี๋ยเป่าก็รู้ทันทีว่าเรื่องราวร้ายแรงเพียงใด
ถ้าหากมั่นใจในเรื่องนี้ ด้วยนิสัยของอาจารย์แล้ว เขาต้องเรียกฉินซานไห่ว่า คณบดีฉิน แล้วค่อยเยาะเย้ยถากถางอย่างแน่นอน
แต่ตอนนี้ หลินหม่านซางกลับจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่ดุดัน
แววตาคู่นั้นแสดงออกอย่างชัดเจน
หากครั้งนี้ไม่มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผล แม้แต่ตัวอาจารย์เองก็ไม่สามารถปกป้องเขาได้!
ด้านหานชิงอวี่ได้แต่มองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบ ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้
หลินหม่านซางไม่รู้เรื่องที่เจี๋ยเป่าทำจริง ๆ
หรือบางที… อาจจะรู้แค่บางส่วน และเลือกที่จะทำเป็นมองไม่เห็น
เขาไม่คิดเลยว่าเจี๋ยเป่าจะกล้าใช้ชื่อของเขาไปหลอกลวงคนอื่น
เจี๋ยเป่าเห็นว่าอาจารย์ตนโกรธขนาดนี้ จึงรีบอธิบายว่า “ในวิดีโอนั่นไม่ใช่ผม! ผมสงสัยว่าหานชิงอวี่จงใจใส่ร้ายผม!”
ฉินซานไห่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว “เจี๋ยเป่า ตอนนี้เรามีวิดีโอเป็นหลักฐานแล้ว นายยังจะปฏิเสธอีกเหรอ?”
ถึงแม้ว่าฉินซานไห่จะแสดงท่าทีชัดเจนแล้ว แต่เจี๋ยเป่ายังคงยืนยันคำเดิม “คณบดีฉิน มีวิดีโอแล้วมันยังไง? สมัยนี้ การใส่ร้ายใครสักคนมันง่ายมาก!”
เมื่อเห็นเจี๋ยเป่าอธิบายสถานการณ์ หลินหม่านชางก็ทำสีหน้าครุ่นคิด เหมือนจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
เขาหันไปมองเจี๋ยเป่า แล้วถามว่า “นายแน่ใจนะ ว่านี่คือการใส่ร้าย?”
เจี๋ยเป่าเห็นว่าอาจารย์เริ่มจะเข้าข้างตน จึงรีบพูดว่า “ใช่ครับอาจารย์ เทคโนโลยีสมัยนี้มันก้าวหน้า แค่วิดีโอที่แม้แต่หน้าผมยังมองไม่เห็น จะเป็นหลักฐานอะไรได้?”
หลินหม่านชางฟังคำพูดของเจี๋ยเป่า แล้วพยักหน้าหลายครั้ง
ดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มคล้อยตามคำพูดของลูกศิษย์แล้ว
“เอาล่ะ” เขาหันไปมองฉินซานไห่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “คณบดีฉิน คุณก็เห็นว่าเจี๋ยเป่าอธิบายไปหมดแล้ว ผมดูในคลิปแล้วก็เหมือนจะไม่เห็นหน้าชัด ๆ ของเจี๋ยเป่าเลยนะครับ”
เขากล่าวพลางเหลือบมองหานชิงอวี่ “คนเราอยากก้าวหน้าก็เป็นเรื่องดี แต่ถ้าสร้างเรื่องใส่ร้ายคนอื่นแล้วเหยียบขึ้นไปแบบนี้ นั่นก็เป็นอีกเรื่อง”
เจี๋ยเป่าได้ยินที่อาจารย์ออกโรงปกป้อง ก็ยิ่งมั่นใจ จึงเท้าสะเอวแล้วมองไปที่หานชิงอวี่ “หานชิงอวี่ ถึงตอนนี้นายยังมีอะไรจะพูดอีกไหม!”