ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 331 หลินหม่านซางโกรธเกรี้ยว
บทที่ 331 หลินหม่านซางโกรธเกรี้ยว
หานชิงอวี่มองไปที่สายตาคาดหวังของหัวเฉียวและคนอื่น ๆ แล้วกล่าวว่า
“นี่แสดงให้เห็นว่า แท้จริงแล้ว เจี๋ยเป่าติดต่อกับอาจารย์ของเขาไม่สำเร็จ”
“แม้แต่ทางฝั่งอาจารย์ของเขา ก็ไม่รู้เรื่องพฤติกรรมของเขาด้วยซ้ำ!”
หลังจากที่เขาพูดจบ หัวเฉียวและคนอื่น ๆ ก็หวนนึกถึงบทสนทนาในวิดีโอเมื่อครู่
เมื่อนึกถึงท่าทีคลุมเครือของเจี๋ยเป่าที่มีต่อจินจื่อเฟิง ดูเหมือนว่าสิ่งที่หานชิงอวี่พูดนั้นสมเหตุสมผลกว่า
เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังเรียบเรียงความคิด หานชิงอวี่จึงพูดต่อว่า
“ปกติแล้วหลินหม่านซางเป็นคนรักษาชื่อเสียงของตัวเองมาก แม้ว่าเรื่องนี้ดูเหมือนจะได้ผลประโยชน์มากมาย แต่สำหรับผู้เชี่ยวชาญระดับเขาแล้ว ผลประโยชน์เพียงเล็กน้อยนี้ เทียบไม่ได้เลยกับความปลอดภัยของเขา”
“ดังนั้น เขาไม่จำเป็นต้องมาเสี่ยงแบบนี้”
หลังจากที่หานชิงอวี่พูดจบ ทุกคนก็คล้อยตามตรรกะของเขา
อย่างไรก็ตาม ทุกคนก็ยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรดี
ในท้ายที่สุด ลั่วจือซินก็หันไปมองหน้าหานชิงอวี่ ก่อนจะเอ่ยปากถามว่า
“แล้วตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไร?”
หานชิงอวี่เตรียมรับมือกับสถานการณ์นี้ไว้แล้ว เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลานัดกับคณบดีแล้ว
เขาจึงหันไปบอกกับทุกคนที่อยู่ตรงหน้าว่า
“ฉันคุยกับทางคณบดีเรียบร้อยแล้ว เราจะลองไปเจรจากับพวกเขาดูก่อน ค่อยมาดูกันว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร”
พอได้ยินอย่างนั้น หัวเฉียวก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขามองหน้าเพื่อนสมัยเรียนพลางเอ่ยว่า
“งั้นก็หมายความว่า วันนี้จะไล่เจี๋ยเป่านั่นออกได้แล้วสินะ”
“อ้อ จริงสิ ตอนนี้เขาไม่น่าจะอยู่ที่โรงพยาบาลแล้วมั้ง”
หลังจากการผ่าเสร็จสิ้น หัวเฉียวก็มัวแสดงความยินดีกับหานชิงอวี่จนไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีใครอยู่แถวนั้นบ้าง
อีกอย่าง เขาก็ไม่ได้สนิทกับเจี๋ยเป่า จึงไม่สามารถจำหน้าได้แม่นขนาดนั้น
เพราะฉะนั้น เขาจึงไม่รู้เลยว่าตอนนี้เจี๋ยเป่าอยู่ที่ไหน
หานชิงอวี่พูดตรงไปตรงมาว่า
“ครั้งนี้น่าจะยังไม่ได้ เพราะถ้าเจี๋ยเป่ากล้าทำแบบนี้ แสดงว่าเขาก็ต้องมีไพ่ตาย”
“ตอนนี้เราอยู่ในที่สว่าง ครั้งนี้ที่ฉันจะไป เพียงแค่ไปสืบดูว่าพวกเขามีไพ่ตายอะไรบ้าง”
“ส่วนเรื่องจะให้พวกเขายอมรับความพ่ายแพ้ ครั้งนี้น่าจะยังเป็นไปไม่ได้”
หัวเฉียวจึงถอนหายใจด้วยความเสียดาย ก่อนจะเอ่ยถามต่อว่า
“ว่าแต่พวกเราต้องไปด้วยหรือเปล่า?”
หานชิงอวี่ปฏิเสธ
“วันนี้มันดึกมากแล้ว ทุกคนคงเหนื่อยกันมามากแล้ว”
“ตอนนี้ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว พวกนายกลับไปพักผ่อนกันเถอะ”
หลังจากฟังหานชิงอวี่พูดจบ หัวเฉียวและลั่วจือซินก็ไม่ได้ยืนกรานอะไรอีก พวกเขายินดีทำตามที่หานชิงอวี่บอก แล้วเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป
ส่วนหานชิงอวี่เดินมาที่หน้าห้องทำงานของคณบดี เขาเคาะประตูเบา ๆ
“เข้ามา”
เสียงของฉินซานไห่ ดังเล็ดลอดออกมาจากด้านในห้องทำงาน
หานชิงอวี่ เปิดประตู แล้วหมุนตัวเข้าไปในห้องทำงานของคณบดี
ภายในห้องทำงานของคณบดี หลินหม่านซางและเจี๋ยเป่ารออยู่ก่อนแล้ว พวกเขามองไปที่ประตู รอคอยการมาของหานชิงอวี่
เดิมที พวกเขายังไม่รู้ว่าคณบดีเรียกพวกเขามาทำไม แต่เมื่อหานชิงอวี่เข้ามา พวกเขาก็พอจะเดาเรื่องราวได้บ้างแล้ว
เรื่องที่พวกเขาจะพูด น่าจะเกี่ยวข้องกับอิงชื่อจ้ง
สีหน้าของทั้งคู่พลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
เพราะตอนนี้ ในมือของฉินซานไห่กำลังถือกล่องยาอยู่กล่องหนึ่ง
หานชิงอวี่มองดูกล่องยาในมือของฉินซานไห่อย่างสนใจ ดวงตาเป็นประกาย
คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้
กล่องยาที่อยู่ในมือฉินซานไห่ตอนนี้ ก็คือกล่องเดียวกับที่เจี๋ยเป่ากับจินจื่อเฟิงเคยแลกเปลี่ยนกันมาก่อน!
นั่นหมายความว่า ตอนแรกเจี๋ยเป่าน่าจะยังไม่รู้ว่าตัวเขาจะได้มาที่นี่ เลยคิดจะใช้โอกาสนี้แนะนำยาให้กับฉินซานไห่โดยตรง!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หานชิงอวี่ก็รู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย
เจียงหวู่เพิ่งจะถูกส่งเข้าโรงพยาบาล หานชิงอวี่คิดว่าอย่างไรเจี๋ยเป่าก็น่าจะรู้สึกผิดต่อเจียงหวู่บ้างไม่มากก็น้อย
ในขณะเดียวกัน เขาอาจจะเห็นแก่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและยกเลิกการแนะนำยาตัวนี้ไปอย่างเงียบ ๆ
แต่เขาไม่คิดเลยว่าเจี๋ยเป่าจะหน้าด้านได้ขนาดนี้
เพิ่งจะเห็นเจียงหวู่ถูกพวกเขาซ้อมจนสะบักสะบอมแท้ ๆ แต่ก็ยังมาขายยาให้กับคณบดี
ทั้งๆ ที่ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเช้าแล้ว!
“รีบคว้าโอกาสเอาไว้ทุกเมื่อเลยสินะ”
ขณะที่หานชิงอวี่กำลังจะเอ่ยปาก คณบดีฉินซานไห่ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ กลับพูดขึ้นมาก่อน
ฉินซานไห่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วมองไปยังคนทั้งสองตรงหน้า “พวกคุณคิดว่า ยาตัวนี้มันดีกว่ายาประเภทเดียวกันที่โรงพยาบาลเรากำลังใช้อยู่ตอนนี้ตรงไหน?”
เขาจงใจถามคำถามนี้ออกมา เพราะตนเองก็ดูตัวยามาหลายรอบแล้ว
นอกจากราคาแพงและชื่อเสียงโด่งดังแล้ว เขาก็ยังมองไม่ออกว่า ยาตัวนี้มันต่างจากยาที่โรงพยาบาลใช้อยู่ตอนนี้ตรงไหน
หลินหม่านซางเหลือบมองไปที่เจี๋ยเป่า ชายหนุ่มรีบพูดขึ้นทันที “คณบดีฉิน คุณก็น่าจะดูออกนะครับ”
“ดูจากสรรพคุณของยานี้สิครับ สองปีมานี้ยานี้ขายดีมากในต่างประเทศ ได้ยินมาว่าได้ผลลัพธ์ดีมากด้วยนะครับ ดีกว่ายี่ห้อที่เรากำลังขายอยู่ตอนนี้เยอะเลย”
“เท่าที่ผมสังเกตดู ตอนนี้โรงพยาบาลที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล ต่างก็ใช้ยานี้กันหมดแล้วครับ!”
เจี๋ยเป่าไม่สนใจหานชิงอวี่ เขาตั้งใจจะยกยอฉินซานไห่หลังจากพูดจบ
แต่คำยกยอนั้น แม้แต่ฉินซานไห่ที่มักจะให้ความสำคัญกับหน้าตา ก็ไม่ได้สนใจ
เขายังคงมองดูยากล่องนี้อย่างครุ่นคิด
หานชิงอวี่ รู้ดีว่าฉินซานไห่เริ่มคิดอย่างจริงจังแล้ว
ท้ายที่สุดแล้ว โรงพยาบาลไม่ใช่สถานที่สำหรับประหยัดเงิน ในยุคนี้ หากมียาที่มีประสิทธิภาพดีกว่า คนที่มาโรงพยาบาลต่างก็อยากได้
เพราะถือว่าเป็นการจ่ายเงินเพื่อซื้อสุขภาพ
ดังนั้นเขาจึงเดินเข้าไปใกล้ฉินซานไห่อย่างเงียบ ๆ
ในตอนนั้น ฉินซานไห่กำลังตรวจดูกระปุกยาอยู่ พอหานชิงอวี่เดินเข้ามาใกล้ เขาก็ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า
“เสี่ยวหาน ครั้งนี้ฉันเรียกพวกเขามาให้นายแล้วนะ”
“แต่เจี๋ยเป่าบอกฉันว่าเขาค้นพบยาแบรนด์ดังที่กำลังเป็นที่นิยมข้างนอก และบอกว่ามีประสิทธิภาพดีมาก”
“เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันขอไปทำความเข้าใจกับปัญหานี้ก่อน นายกับพวกเขามีอะไรที่อยากจะปรึกษากัน ก็คุยกันไปก่อนแล้วกัน”
ได้ยินฉินซานไห่พูดแบบนั้น หานชิงอวี่ไม่เพียงแค่ส่ายหน้าเท่านั้น แต่คำพูดที่เปล่งออกมายังสร้างความตกตะลึงให้แก่คนฟังอีกด้วย
“คณบดีฉิน เรื่องที่ต้องปรึกษาขอพักไว้ก่อน”
“ผมอยากจะบอกว่า ยาแบบนี้จะให้เอามาใช้ในโรงพยาบาลไม่ได้เด็ดขาด”
ทันทีที่พูดจบ ใบหน้าของหลินหม่านซางที่ดูใจดีอยู่เมื่อครู่ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที ราวกับดอกเบญจมาศที่เต็มไปด้วยรอยย่น
จากนั้น เขาก็หันไปต่อว่าหานชิงอวี่
“หานชิงอวี่ นายเป็นอะไรกับพวกเรานักหนา หรือว่าเป็นศัตรูกับโรงพยาบาลเมืองจิน?”
“โรงพยาบาลเมืองจินกำลังพัฒนาไปได้ด้วยดี นายก็เลยคิดจะมาแย่งชิ้นปลามันใช่ไหม?”
“ทำไมไม่ว่าพวกเราจะทำอะไร นายต้องเข้ามายุ่งด้วยทุกที!”
ลมหายใจของเขาไม่คงที่ เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้หลินหม่านซางโกรธจริง ๆ