ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ - บทที่ 745 รางวัล
ครั้งนี้นางกำนัลไม่ใช่คนที่ชิ่นเอ๋อร์จัดหามาให้ แต่ละคนล้วนเรียกได้ว่าเป็นหญิงงาม อาภรณ์ก็บางเบาเป็นอย่างยิ่ง
จินเฟิงไม่ใช่เทพเจ้า จะบอกว่าไม่มีความคิดเลยสักนิดคงเป็นไปไม่ได้
แต่เมื่อนึกถึงภาพที่เคยเห็นในเรือนรับรองลวี่สุ่ย จินเฟิงก็กดความคิดสับสนในใจลงอย่างรุนแรงและเอ่ยปากว่า “พวกเจ้าออกไปเถิด!”
นางกำนัลเหล่านั้นได้รับคำสั่งให้ปรนนิบัติจินเฟิงอาบน้ำ เมื่อเห็นจินเฟิงจะไล่พวกนางไป ไม่เพียงไม่จากไป กลับตกใจจนสีหน้าซีดเผือด ทั้งยังคุกเข่าลงบนพื้น ไม่มีใครกล้าพูดและไม่มีใครกล้าจากไป
จินเฟิงหมดปัญญาจึงได้แต่หันหลังเคาะประตู
“จูเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ข้างนอก รีบเปิดประตูเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้าจะเตะประตูเสีย!”
รอไปสองสามวินาที เห็นว่าข้างนอกไม่มีเสียงอะไรเลย จินเฟิงจึงเริ่มเตะประตูทันที
“ท่านอาจารย์ อย่าเตะเลย ข้าจะเปิดประตูให้!”
จูเอ๋อร์เห็นว่าจินเฟิงจริงจัง จึงจำต้องเปิดประตู
“ปล่อยให้พวกนางออกไป!”
จินเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“ท่านอาจารย์ นี่ไม่ใช่คนที่ข้าจัดไว้ พวกนางอาจไม่ยอมฟังคำสั่งของข้า!”
จูเอ๋อร์กล่าวอย่างจนปัญญา
นางกำนัลเป็นคนที่องค์หญิงเก้าจัดไว้ จูเอ๋อร์ก็ไม่กล้าตัดสินใจให้พวกนางไป ได้แต่ไปรายงานองค์หญิงเก้า
องค์หญิงเก้าเสด็จมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นจินเฟิงมีท่าทางโกรธจัด จึงโบกมือให้พวกนางกำนัลถอยออกไป
เมื่อนางกำนัลจากไป จินเฟิงยื่นมือตบศีรษะองค์หญิงเก้าเบา ๆ แล้วถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง “เฉินเหวินเอ๋อร์ เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“เปิ่นกงเห็นว่าท่านอาจารย์เหน็ดเหนื่อยมาหลายวัน จึงจัดคนมาคอยรับใช้ ปรนนิบัติยามท่านชำระล้างร่างกาย มีอะไรไม่ถูกต้องหรือ?”
ยามนี้ไม่มีคนนอก องค์หญิงเก้าจึงกลับมาทำท่าเป็นเด็กสาวตัวน้อยและเบะปากพูดว่า
“ใครกันเล่าที่เวลาอาบน้ำต้องมีคนรับใช้มากมายเช่นนี้?”
“เสด็จพ่อของข้าอาบน้ำยังมีคนรับใช้มากกว่านี้เสียอีก แค่คนเตรียมเสื้อผ้าก็มีถึงสิบสองคนแล้ว อีกทั้งพวกขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ในบ้านก็ล้วนมีบ่าวไพร่เป็นกลุ่มใหญ่ คาดว่าคงไม่ต่างจากเสด็จของข้าเท่าไร”
องค์หญิงเก้ากล่าวอย่างเป็นเหตุเป็นผล จินเฟิงได้ยินจนตะลึงงัน
ในยามนี้เองที่เขาถึงรู้ว่า ตนเองยังคงเสียเปรียบเพราะขาดประสบการณ์
“ช่างเป็นอะไรที่สิ้นเปลืองเสียจริง!”
จินเฟิงส่ายหน้าพลางถอนหายใจ
ฮ่องเต้และขุนนางทั้งหลายฟุ้งเฟ้อสุรุ่ยสุร่ายเช่นนี้ ราชวงศ์ต้าคังจะไม่เน่าเฟะได้อย่างไร?
“ท่านอาจารย์ ข้ายังมีสาส์นกราบทูลอีกสองสามฉบับที่ยังไม่ได้อ่าน เจ้าอาบน้ำก่อนแล้วกลับห้องพร้อมจูเอ๋อร์เถิด ข้าอ่านสาส์นเสร็จแล้วจะกลับไป”
องค์หญิงเก้ายังคิดถึงสาส์นกราบทูลที่อ่านไม่จบเมื่อครู่ พูดจบก็จะเดินจากไป
“มาแล้วยังจะไปอีกหรือ?”
จินเฟิงเตะประตูห้องปิดแล้วอุ้มองค์หญิงเก้าขึ้นมา
“ท่านอาจารย์ สาส์นกราบทูลสองฉบับนี้สำคัญมาก” องค์หญิงเก้าโอบคอจินเฟิงแล้วจูบที่แก้มเขาทีหนึ่ง “อย่าซุกซน ข้าอ่านสาส์นเสร็จแล้วจะกลับมา”
“วันนี้ถ้าไม่ปรนนิบัติข้าให้ดี เจ้าอย่าคิดจะไปไหนทั้งนั้น!”
จินเฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลง จับองค์หญิงเก้าโยนลงในถังอาบน้ำทันที แล้วก็กระโจนตามเข้าไปด้วย
เสื้อผ้าขององค์หญิงเก้าเปียกโชกไปหมด นางจำต้องยอมจำนน เหลือบมองจินเฟิงแวบหนึ่งแล้วกล่าว “ข้าน้อมรับ ท่านผู้เป็นนาย!”
ที่ผ่านมาในใจขององค์หญิงเก้าเห็นว่าแผ่นดินต้าคังสำคัญที่สุด เพื่อการนี้นางยินดีไปถู่ปัวสมรสเพื่อสันติภาพ
ตอนแรกที่ได้พบจินเฟิง ก็เป็นเพราะนางตั้งใจเข้าใกล้เขาด้วยความคิดที่จะใช้ประโยชน์จากเขา
แต่เมื่อได้ใกล้ชิดกับจินเฟิงมากขึ้น ความคิดในใจขององค์หญิงเก้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไป
จินเฟิงมีความสำคัญในใจของนางมากขึ้นเรื่อย ๆ
โดยเฉพาะในช่วงไม่กี่วันนี้ จินเฟิงไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตนาง ช่วยชีวิตบิดาของนาง แต่ยังขับไล่พวกตงหมานไปได้อีกด้วย
ความรักและความกตัญญูในใจขององค์หญิงเก้าที่มีต่อจินเฟิงนั้นพุ่งสูงถึงขีดสุด
ด้วยเหตุที่เติบโตมาในวังหลวง แม้จะสนิทสนมกับจินเฟิง องค์หญิงเก้าก็อดไม่ได้ที่จะทำตัวเย่อหยิ่งเล็กน้อย
แต่วันนี้นางกลับร้อนแรงเป็นพิเศษ ทั้งยังว่านอนสอนง่าย ให้ทำอะไรก็ทำตามนั้น
โอกาสเช่นนี้หาได้ยากยิ่งนัก จินเฟิงย่อมไม่ปล่อยให้หลุดลอยไป
จินเฟิงรังแกองค์หญิงเก้าจนน้ำในถังที่เต็มจนเอ่อล้นหกออกไปเหลือแค่ครึ่งถัง เขาก็อ่อนลงและปล่อยนางไป
กลับมาถึงห้องนอน ย่อมหนีไม่พ้นการรบอีกยกใหญ่ กระทั่งดึกดื่นจึงค่อยสงบลง
องค์หญิงเก้าซบอยู่ในอ้อมกอดของจินเฟิง หอบหายใจถามว่า “ท่านอาจารย์ ต่อจากนี้เจ้าวางแผนจะทำอย่างไร?”
“นี่ไม่ใช่เวลาที่ควรจะพูดเรื่องส่วนตัวของคู่สามีภรรยาหรอกหรือ?”
จินเฟิงหน้าตึงด้วยความหงุดหงิด “อีกอย่าง เจ้าควรเปลี่ยนวิธีเรียกข้าได้แล้ว!”
“อ่า…” องค์หญิงเก้าลดเสียงลง โน้มตัวเข้าไปใกล้หูของจินเฟิง แล้วถามเสียงเบา “ต่อจากนี้ท่านสามีมีแผนจะทำอย่างไรต่อหรือ?”
“ข้าอยากให้เจ้าเงียบปาก!”
จินเฟิงยื่นมือไปตีที่หน้าองค์หญิงเก้าเบา ๆ แต่ก็ยังตอบว่า “ต่อจากนี้…รอให้เจ้าจัดการเรื่องในเมืองหลวงเสร็จ ข้าจะปรึกษากับพี่เหลียงแล้วเราจะบุกยึดเมืองอวี๋กวานก่อน!”
เขาเยียนซาน – ไท่หังซาน เป็นกำแพงธรรมชาติที่ราชวงศ์จงหยวนใช้ป้องกันชนเผ่าเร่ร่อนทางตอนเหนือมาโดยตลอด
เมืองอวี๋กวานก็คือซานไห่กวานในชีวิตที่แล้ว เป็นจุดตะวันออกสุดของเขาเยียนซาน และเป็นทางผ่านที่จำเป็นสำหรับชาวตงหมานในการเข้าสู่จงหยวน
สาเหตุที่สิบหกโจวเยี่ยนอวิ๋นตกอยู่ในมือของชาวตงหมาน ก็เพราะชาวตงหมานได้ยึดเมืองอวี๋กวานไปเมื่อหลายสิบปีก่อน
หากจินเฟิงสามารถยึดเมืองอวี๋กวานคืนได้ ก็เท่ากับได้บีบคอชาวตงหมานที่จะเข้าสู่จงหยวน หากชาวตงหมานต้องการเข้าจงหยวนอีก ก็ต้องปีนข้ามเขาเยียนซานเท่านั้น
แม้ต้าคังจะไม่มีกำแพงเมืองยาวหมื่นลี้ แต่ในบริเวณที่ม้าสามารถเดินผ่านได้บนเขาเยียนซานก็ได้สร้างกำแพงเมืองและหอคอยเป็นช่วง ๆ ทำให้ม้าศึกไม่สามารถผ่านไปได้เช่นกัน
ชาวตงหมานรู้ดีถึงความสำคัญของเมืองอวี๋กวาน ดังนั้นจึงได้จัดวางกำลังทหารจำนวนมากเพื่อปกป้องเมือง
ปู่ขององค์หญิงเก้า ได้ยกทัพไปทางเหนือถึงสองครั้ง เพื่อโจมตีเมืองอวี๋กวาน
น่าเสียดายที่ล้มเหลวทั้งสองครั้ง
กำแพงเมืองของเมืองอวี๋กวานนั้นสูงใหญ่และแข็งแกร่ง ไม่สามารถบุกทะลวงเข้าไปได้เลย
อย่างไรก็ตาม จินเฟิงมีเร่อชี่ฉิวและยังมีระเบิดมือ กำแพงเมืองสำหรับจินเฟิงมีก็เปรียบเสมือนไม่มี
เพียงแค่ให้เวลาเขาอย่างเพียงพอ จินเฟิงสามารถระเบิดกำแพงเมืองให้พังทลายได้โดยตรง!
ดังนั้นองค์หญิงเก้าจึงไม่สงสัยเลยว่า จินเฟิงสามารถตีเมืองอวี๋กวานได้อย่างไร
นางเงยหน้าถามว่า “หลังจากตีเมืองอวี๋กวานได้แล้ว จะโจมตีตงหมานหรือไม่?”
“เมื่อตีเมืองอวี๋กวานได้แล้ว ก็จะสามารถสกัดกั้นพวกตงหมานไว้นอกด่านได้ จากนั้นเจ้าควรรักษาราชสำนักให้มั่นคงก่อน แล้วค่อยว่ากันเรื่องอื่น” จินเฟิงดึงองค์หญิงเก้ากลับมาในอ้อมกอด “หากไม่สามารถรักษาจงหยวนไว้ได้ แม้จะตีตงหมานได้ก็ไม่มีความหมายอันใด”
คลังหลวงของต้าคังว่างเปล่า ทรัพย์สมบัติทั้งหมดรวมศูนย์อยู่ในมือของบรรดาตระกูลขุนนาง หากต้องการพัฒนา จำเป็นต้องลงมือกับพวกตระกูลขุนนางเหล่านี้
ขณะนี้ องค์หญิงเก้าเพียงแค่ให้หน่วยข่าวกรองจับกุมเหล่าขุนนาง พวกเขายังคงมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ และเชื่อว่ากฎหมายไม่ลงโทษคนหมู่มาก องค์หญิงเก้าคงไม่กล้าทำอะไรพวกเขา
แต่จินเฟิงกลับเข้าใจแผนการขององค์หญิงเก้าอย่างชัดเจน
เมื่อถึงเวลาริบทรัพย์และลงโทษ ย่อมจะก่อให้เกิดการต่อต้านอย่างรุนแรงจากชนชั้นขุนนาง
หากจัดการกับเหล่าขุนนางเหล่านี้ไม่ได้ ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ไร้ประโยชน์
ส่วนตงหมาน ตั่งเซี่ยงและถู่ปัว ในใจของจินเฟิงเขาคิดว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตมาโดยตลอด เมื่อจัดการจงหยวนเรียบร้อยแล้ว จินเฟิง ย่อมจะไปยังดินแดนเหล่านั้นอย่างแน่นอน
ตงหมานเป็นเพียงจุดเริ่มต้นในสายตาของจินเฟิง ยังห่างไกลจากจุดจบ
“ท่านสามีโปรดวางใจ เมื่อพี่เหลียงนำผู้คนกลับมาหมดแล้ว ข้าจะเร่งรัดเสด็จพ่อให้จัดการราชสำนัก!”
องค์หญิงเก้ากล่าวอย่างดุดัน “ถึงเวลาจัดการกับพวกตัวบ่อนทำลายเหล่านี้แล้ว!”
เมื่อกล่าวจบ นางก็แอบมองจินเฟิงแวบหนึ่งแล้วพูดอย่างเกรง ๆ ว่า “ท่านสามี สาส์นกราบทูลสองฉบับนั้นสำคัญมาก ข้าอ่านเสร็จแล้วจะรีบกลับมา…”
“ไปๆๆ!”
“ได้เลย!”
องค์หญิงเก้าจุมพิตแก้มของจินเฟิง แล้วร้องเรียก “เปลี่ยนเสื้อผ้า!”
ประตูห้องเปิดออก จูเอ๋อร์นำนางกำนัลหลายคนเข้ามาพร้อมเสื้อผ้าชุดใหม่
องค์หญิงเก้ากางแขนออก ขณะที่นางกำนัลช่วยสวมใส่เสื้อผ้าให้ นางก็กล่าวว่า “ท่านสามี หากเจ้ารู้สึกเบื่อ ก็ให้พวกนางนวดขาให้เจ้า หรือพูดคุยกับเจ้า…”
“หากเจ้าไม่อยากไป ก็อย่าไปเลย!”
จินเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าบึ้งตึง
องค์หญิงเก้าแลบลิ้นใส่จินเฟิง แล้วหมุนตัววิ่งหนีไป