ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ - บทที่ 744 คำเปรียบเปรย

“รางวัล?”

จินเฟิงถูกองค์หญิงเก้ายั่วยวนจนรู้สึกคันยิบ ๆ ในใจมากขึ้น

แต่องค์หญิงเก้ายังคงอยู่กับเฉินจี๋ตลอดเวลา อีกทั้งขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ก็กำลังมองอยู่ข้าง ๆ เขาจึงต้องกดความรู้สึกวุ่นวายในใจไว้ แล้วยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมองไปยังด้านล่างของเมือง

ขณะนี้ จั่วเซียวเว่ยได้ข้ามแม่น้ำมาทั้งหมดแล้วและรับหน้าที่ควบคุมเชลยศึกต่อจากทหารรักษาพระองค์

ฉินเจิ้นเริ่มนำทหารรักษาพระองค์เดินทางกลับ

จางเหลียงแบ่งผู้คุ้มกันภัยออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งตั้งค่ายอยู่ข้างค่ายเชลยศึก เพื่อป้องกันการก่อกบฏของเชลยศึก ส่วนที่เหลือเริ่มขนย้ายม้าศึก

ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา สำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนเติบโตเร็วเกินไป ม้าศึกที่องค์หญิงเก้าแบ่งให้แต่แรกนั้นไม่เพียงพอเลย

คราวนี้ดีแล้ว ผู้คนจากตงหมานส่งม้ามาให้หลายหมื่นตัวในคราวเดียว จินเฟิงไม่ต้องกังวลเรื่องม้าศึกอีกต่อไป

ม้าศึกเป็นของที่ผู้คุ้มกันภัยแย่งชิงมา ต่อให้เฉินจี๋ไม่มียางอายแค่ไหน ก็คงไม่ให้จินเฟิงเพียงหนึ่งในสิบส่วน

แน่นอนว่าจินเฟิงก็ไม่ได้คิดจะเอาทั้งหมด ถึงอย่างไรการเลี้ยงม้าก็ต้องมีค่าใช้จ่าย อีกทั้งเขาก็ใช้ไม่หมด หากเอาทั้งหมดก็จะเป็นการสิ้นเปลือง

สำหรับจำนวนที่แน่นอนนั้น จินเฟิงเตรียมจะปรึกษากับจางเหลียงอีกครั้ง

หลังจากดูภายนอกเมืองเสร็จแล้ว จินเฟิงก็หันไปมองภายในเมือง

สองวันมานี้ มีข้าราชการไม่น้อยถูกหน่วยข่าวกรองนำตัวไปแล้ว แต่องค์หญิงเก้าเคยตรัสว่า ผู้ที่ถูกจับกุมนั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ยังมีบางคนที่นางยังไม่ได้ลงมือจัดการ

จินเฟิงคิดว่าคนพวกนี้จะฉวยโอกาสตอนที่ทหารรักษาพระองค์ออกจากเมือง รวมตัวกันก่อความวุ่นวาย แต่ผลปรากฏว่าจนกระทั่งฉินเจิ้นนำทหารรักษาพระองค์กลับมา ภายในเมืองหลวงก็ยังคงเงียบสงบ

อย่าว่าแต่พวกที่เหลือขององค์รัชทายาทที่จะก่อความวุ่นวายเลย แม้แต่ชาวบ้านธรรมดาก็ไม่มีใครกล้าออกจากบ้านตามอำเภอใจ

ก่าที่ฉินเจิ้นจะพาคนส่งฮ่องเต้กลับวัง ฟ้าก็มืดแล้ว

จินเฟิงกินอาหารเย็นในห้องทรงงานเสร็จ กำลังครุ่นคิดว่าเมื่อใดจะไปหาองค์หญิงเก้า จูเอ๋อร์ก็พานางกำนัลหลายคนมาหา

“ท่านอาจารย์ องค์หญิงมีเรื่องจะปรึกษาขอรบกวนท่านอาจารย์ตามข้าไปสักครู่”

“เหตุใดเจ้าจึงมาเอง ชิ่นเอ๋อร์เล่า?”

จินเฟิงถามพลางเดินไปด้วย

เดิมที่องค์หญิงเก้ามีผู้ติดตามสามคน เมื่อไปยังเมืองจินชวนได้เสียชีวิตไปหนึ่งคน เหลือเพียงชิ่นเอ๋อร์และจูเอ๋อร์สองคน

โดยทั่วไปแล้ว จูเอ๋อร์รับผิดชอบกิจการภายในขององค์หญิงเก้า เช่น การแต่งกายและหวีผม ส่วนชินเอ๋อร์รับผิดชอบการเดินทางภายนอก

ปกติแล้วเมื่อองค์หญิงเก้ามีธุระกับจินเฟิง ส่วนใหญ่จะให้ชิ่นเอ๋อร์เป็นผู้ช่วยสื่อสาร

“วันนี้ชิ่นเอ๋อร์รู้สึกไม่สบายเล็กน้อย องค์หญิงจึงส่งข้ามาแทน”

จูเอ๋อร์กล่าวพลางยกมือปิดปากหัวเราะ

“คงไม่ใช่ป้าใหญ่*[1]มาหรอกนะ?”

จินเฟิงรีบเตือนตัวเองในใจว่าไม่ควรไปยั่วโมโหชิ่นเอ๋อร์ในช่วงนี้ หากถูกเหยียบเท้าอีกครั้งคงไม่คุ้มเลย

“ป้าใหญ่หรือ?” จูเอ๋อร์งุนงง “ชินเอ๋อร์มีป้าใหญ่ด้วยหรือ?”

พวกนางล้วนเป็นสตรีที่ถูกวังหลวงฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก แทบไม่มีใครรู้ที่มาของผู้อื่น รวมถึงตัวพวกนางเองด้วย

จูเอ๋อร์เติบโตมากับชิ่นเอ๋อร์ ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าชิ่นเอ๋อร์มีญาติพี่น้อง

“เอ่อ…”

จินเฟิงนึกขึ้นได้ว่าจูเอ๋อร์ไม่รู้ความหมายของคำว่าป้าใหญ่ จึงต้องเปลี่ยนเรื่องพูด “โอ้ วันนี้พระจันทร์กลมดีจริง ๆ!”

“ท่านอาจารย์ วันนี้เป็นวันขึ้น 3 ค่ำ จะมีพระจันทร์ได้อย่างไร?”

จูเอ๋อร์ถามด้วยความงุนงง “ท่านอาจารย์ เล่าเรื่องป้าใหญ่ของชินเอ๋อร์ให้ข้าฟังเร็วเข้า!”

ชาติกำเนิดเป็นเรื่องที่ทุกคนสนใจ นางรู้ว่าจินเฟิงมีกลุ่มจงหมิงอยู่ใต้บังคับบัญชา จึงคิดว่าจินเฟิงสืบหาชาติกำเนิดของชิ่นเอ๋อร์ได้แล้ว

จินเฟิงเห็นว่าไม่อาจหลอกลวงได้อีกต่อไป จึงจำต้องเอ่ยปากว่า “ข้าพูดถึงป้าใหญ่นั้น มิได้หมายถึงป้าใหญ่ตัวจริง…แต่เป็นคำเปรียบเปรย!”

“คำเปรียบเปรย?” จูเอ๋อร์ขมวดคิ้วถาม “ป้าใหญ่มีคำเปรียบเปรยอะไรหรือ?”

“แต่ก่อนนั้น มีหญิงสาวนางหนึ่งหลงรักบัณฑิตคนหนึ่ง เมื่อมีเวลาว่างก็แอบไปพบกันอย่างลับ ๆ แต่ป้าใหญ่ของนางนั้นช่างน่ารำคาญนัก ทุกครั้งที่พบว่านางไม่อยู่บ้าน ก็จะออกตามหา ทำให้เรื่องดี ๆ ของทั้งสองต้องพังทลายเพราะป้าใหญ่อยู่เสมอ”

จินเฟิงกล่าวพลางยิ้ม “ต่อมาบัณฑิตสอบได้ตำแหน่ง จึงได้แต่งงานกับหญิงสาวอย่างถูกต้องตามประเพณี แต่ในคืนเข้าหอ นางมีรอบเดือน ไม่สะดวกที่จะร่วมหอ แต่ก็ไม่กล้าบอกตรง ๆ จึงบอกบัณฑิตว่าป้าใหญ่มาเยี่ยม บัณฑิตได้ยินก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ท่านอาจารย์ เจ้า…”

จูเอ๋อร์ไม่ใช่คนโง่ นางใจความหมายในคำพูดของจินเฟิงได้ ใบหน้าของนางแดงขึ้นทันที

อย่างไรก็ตาม นางเป็นคนฝึกวิทยายุทธ ประสาทสัมผัสจึงหยาบกว่าสตรีทั่วไปโดยธรรมชาติ นางจึงมองจินเฟิงอย่างไม่พอใจ “มีรอบเดือนก็พูดว่ามีรอบเดือนสิ พูดอะไรว่าป้าใหญ่มา ทำให้ข้าตื่นเต้นเปล่า ๆ…อีกอย่าง ชิ่นเอ๋อร์ไม่ได้เป็นรอบเดือน!”

“ถ้าไม่ใช่รอบเดือนมา เจ้าบอกว่านางไม่สบาย? เป็นโรคอะไรหรือ?”

จินเฟิงขมวดคิ้วถาม “แต่ตอนบ่ายข้าเห็นนางยังกระโดดโลดเต้นอยู่เลย ไม่เหมือนคนป่วยเลยนี่?”

“ก็ไม่ใช่ว่าป่วย แต่องค์หญิงกลัวว่าท่านอาจารย์จะรังแกนาง!” จูเอ๋อร์พูดพลางหัวเราะ

“เจ้าอย่าได้พูดจาเหลวไหล มิเช่นนั้นหากต้าหนิวรู้เข้า ข้าคงถูกเอาเรื่องเป็นแน่” จินเฟิงจ้องตาเขม็ง

“ท่านอาจารย์ ข้าขอถามว่าสุดท้ายแล้วชิ่นเอ๋อร์กับหนิวเปินจะได้แต่งงานกันหรือไม่?”

จูเอ๋อร์หยุดฝีเท้าและถามอย่างจริงจัง

“ทั้งหมู่บ้านมีใครบ้างไม่รู้ว่าพวกเขาสองคนถูกใจกันมานานแล้ว เหตุใดจึงจะแต่งงานกันไม่ได้?”

“แต่ว่า…แต่ว่าชิ่นเอ๋อร์เป็นหญิงรับใช้ขององค์หญิง…”

จูเอ๋อร์กล่าวเบา ๆ

“โดยปกติแล้ว หญิงรับใช้ประจำตัวของครอบครัวผู้มีเกียรติ มักจะถูกนำไปเป็นสินเดิมและออกเรือนพร้อมกับผู้เป็นนาย เพื่อทำหน้าที่เป็นหญิงรับใช้อุ่นเตียงให้กับครอบครัวสามี

แต่เนื่องจากองค์หญิงมีสถานะพิเศษ หญิงรับใช้ของพวกนางโดยทั่วไปจะไม่ได้ทำหน้าที่เป็นหญิงรับใช้อุ่นห้องให้กับราชบุตรเขย ตามสถานการณ์ปกติแล้ว ชิ่นเอ๋อร์และจูเอ๋อร์ย่อมถูกลิขิตให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวจนวาระสุดท้าย”

“หญิงรับใช้แล้วอย่างไรเล่า หลังจากแต่งงานกับต้าหนิวแล้ว ก็ไม่ได้ขัดขวางนางในการปกป้ององค์หญิงต่อไป”

จินเฟิงกล่าวว่า “ข้าจะพูดเรื่องนี้กับอู่หยางในภายหลัง หากเจ้ามีคนที่ชอบ ก็ควรไปพบปะกัน ถ้าอู่หยางไม่อนุมัติวันหยุดให้เจ้ามาหาข้าเถิด!”

“ข้าไม่มีทางทำเช่นนั้น ข้าจะปกป้ององค์หญิงไปชั่วชีวิต!”

จูเอ๋อร์กล่าวด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“ตอนเด็ก ๆ หญิงสาวทุกคนล้วนพูดว่าจะอยู่เคียงข้างมารดาไปชั่วชีวิต แต่เมื่อโตขึ้นก็บินจากไปไกลทีละคน ไม่เป็นไร รอให้เจ้าพบคู่แท้…รอให้เจ้าพบคนที่เจ้าชอบเสียก่อน ค่อยว่ากันใหม่ก็ไม่สาย”

ทั้งสองสนทนากันไปพลางเดินมาถึงเรือนขององค์หญิงเก้า

ผู้ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูวังคือผู้คุ้มกันภัยหญิงหลายคน เมื่อเห็นจินเฟิงก็รีบคำนับทันที

“เหน็ดเหนื่อยนักแล้ว เดี๋ยวข้าจะไปขอรางวัลจากองค์หญิงให้พวกเจ้าเอง!”

จินเฟิงพยักหน้าให้กับบรรดาผู้คุ้มกันภัยหญิง แล้วเดินตามจูเอ๋อร์เข้าไปในลานบ้าน

แต่เดิมคิดว่าจูเอ๋อร์จะพาเขาไปห้องนอน แต่กลับถูกพาเข้าห้องอาบน้ำ

“องค์หญิงยังคงช่วยฝ่าบาทตรวจสาส์นกราบทูล ท่านอาจารย์ไปอาบน้ำก่อนเถิด เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้ว ข้าจะไปทูลองค์หญิง”

จูเอ๋อร์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ข้าสั่งให้คนเตรียมน้ำร้อนไว้แล้ว”

“ได้”

จินเฟิงพลันรู้สึกราวกับถูกองค์หญิงเก้าคัดเลือกตัว ชำระร่างกายให้สะอาดและรอคอยการเอาใจใส่

แต่เนื่องจากเดินทางมาไกลจากจินชวน ทั้งเหนื่อยล้าและเปรอะเปื้อน อีกทั้งโรงเตี๊ยมก็มีสภาพไม่ดีนัก ตลอดทางก็แทบไม่ได้อาบน้ำเลย จึงสมควรอย่างยิ่งที่จะชำระร่างกายให้สะอาดเสียที

เขาจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก จึงผลักประตูไม้ของห้องอาบน้ำแล้วเดินเข้าไป

ตรงกลางห้องอาบน้ำมีถังไม้ขนาดใหญ่วางอยู่ กำลังส่งไอน้ำร้อนลอยฟุ้ง

แต่สิ่งที่ทำให้จินเฟิงตกตะลึงคือ ข้างอ่างอาบน้ำยังมีนางกำนัลสองนางยืนอยู่ในชุดบางเบา

เมื่อเห็นจินเฟิง พวกนางก็คุกเข่าลงพร้อมเพรียงกัน

จินเฟิงกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว แล้วหมุนตัวเดินออกไป

แต่พอหันหลังกลับ ประตูห้องก็ถูกจูเอ๋อร์ปิดจากด้านนอกเสียแล้ว ไม่ว่าจะพยายามดึงอย่างไรก็เปิดไม่ออก…