ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ - บทที่ 707 พวกตงหมานยกทัพมาแล้ว
ในฐานะบุตรชายคนโต พี่ใหญ่ฉินเจิ้นคือผู้ที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งสามของตระกูลฉิน
เพื่อที่จะซื้อใจตระกูลฉิน ฝ่าบาทจึงทรงมีรับสั่งให้ปรมาจารย์จากราชสำนักรับฉินเจิ้นเป็นศิษย์ตั้งแต่เขาอายุ 6 ขวบ คอยถ่ายทอดวิทยายุทธให้เป็นการส่วนตัว แล้วยังทรงอนุญาตให้เขาได้เข้าร่วมชั้นเรียนกับเหล่าองค์ชายและองค์หญิงในวังหลวงอีกด้วย
ฉินเจิ้นนั้นก็เป็นเด็กหนุ่มที่มุ่งมั่น เมื่ออายุได้ 16 ปี เขาก็สามารถคว้าตำแหน่งสูงสุดในการประลองยุทธ์ของกองทัพอวี้หลิน จนฮ่องเต้รงแต่งตั้งให้เขาเป็นหนึ่งในองครักษ์ประจำพระองค์
หลายปีผ่านไป ฉินเจิ้นได้รับการเลื่อนขั้นหลายครั้ง จนกลายเป็นหนึ่งในบุคคลที่ฮ่องเต้ทรงไว้วางพระทัยมากที่สุด
บิดาของฉินเจิ้นคือฉินเผิง อายุก็มากแล้ว เหล่าขุนนางในท้องพระโรงต่างก็มองออกว่าฮ่องเต้กำลังทรงเตรียมฉินเจิ้นให้เป็นทายาทสืบทอดตำแหน่งของฉินเผิง
ดังนั้นที่ผ่านมา ฉินเจิ้นจึงล้วนแต่โอหังลำพอง
น่าเสียดายที่จินเฟิงไม่ได้ตามใจเขา
ส่วนฉินจงพี่รองของฉินหมิง แม้ว่าจะได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างจากพี่ชายอยู่บ้าง แต่ก็ได้รับความเมตตาเช่นกัน ฮ่องเต้ทรงโปรดให้เขาไปอยู่ที่ตำหนักรัชทายาทเพื่อดูแลกองกำลังทั้งหกของตำหนักบูรพา
วันหน้าเมื่อรัชทายาทขึ้นครองราชย์ ฉินจงก็จะเป็นขุนนางผู้ติดตามรับใช้ มีฐานะสูงส่งอย่างไม่ต้องพูดถึง
ดังนั้นในบรรดาพี่น้องทั้งสาม ฉินหมิงผู้รับหน้าที่คุ้มกันองค์หญิงเก้า จึงเป็นคนที่ไม่มีตัวตนที่สุดและมีอนาคตที่มืดมนที่สุด
จินเฟิงตั้งใจพูดว่าเห็นแก่หน้าฉินหมิง จึงยอมละเว้นให้สักครั้ง นั่นก็เหมือนเป็นการส่งสารไปถึงฉินเจิ้นว่าอย่ามาทำเป็นหยิ่งยโสโอหังกับเขา เพราะเขาไม่เล่นด้วยหรอก
ฝ่ายฉินเจิ้นซึ่งอยู่ในตำแหน่งรองหัวหน้าหน่วยข่าวกรองย่อมมิใช่เด็กที่จินเฟิงจะมาพูดจายั่วโทสะได้ง่าย ๆ
สิ่งที่เขากังวลใจยิ่งนักก็คือจินเฟิงคิดจะก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นในเมืองหลวงจริง ๆ
อย่าลืมว่าคนผู้นี้กล้าแม้กระทั่งสังหารเซวียเหิงหลูแล้วยังยุยงให้องค์หญิงเก้าสังหารเหล่าขุนนางใหญ่โตไปมากมาย ช่างเป็นคนบ้าคลั่งยิ่งนัก
คนอื่นอาจไม่กล้าหาญพอที่จะก่อความวุ่นวายในเมืองหลวง แต่สำหรับจินเฟิงแล้ว เขาอาจหาญกล้าทำเช่นนั้นก็เป็นได้
อีกทั้งเขายังนำพาผู้คุ้มกันภัยกว่าสองพันนายมาด้วย
บัดนี้ชาวตงหมานได้ยกทัพมาประชิดเมืองแล้ว หากจินเฟิงนำผู้คนมาก่อความวุ่นวายในเมืองหลวงอีก ผลลัพธ์ย่อมคาดเดาไม่ได้
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฉินเจิ้นก็กดข่มความโกรธในใจไว้ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วยิ้มตอบว่า
“ฝ่าบาทเป็นห่วงว่าพวกตงหมานป่าเถื่อนจะข้ามแม่น้ำมาปล้นสะดมบริเวณรอบ ๆ เพื่อความปลอดภัยขององค์หญิง ฝ่าบาทจึงรับสั่งให้พาตัวองค์หญิงเสด็จกลับมายังเมืองหลวงและจัดให้พักอยู่ที่เรือนหลังร้านค้าตระกูลหลิวบนถนนจงหลง”
“เช่นนั้นเมื่อข้าเข้าเมืองหลวงแล้ว ข้าจะไปเยี่ยมอู่หยางได้หรือไม่?” จินเฟิงถามอีก
“ข้าจะนำเรื่องกราบทูลฝ่าบาท หากทรงโปรดประทานอนุญาต ก็ไม่มีปัญหา” ฉินเจิ้นยิ้มรับ
ในใจของเขานั้นตัดสินใจได้แล้ว เมื่อกลับไปเขาจะกราบทูลฮ่องเต้เพื่อยึดตราอวี๋หลงของจินเฟิงคืนมา
ถึงตอนนั้น จินเฟิงจะเข้าเมืองได้หรือไม่ก็ยังไม่แน่ คิดจะพบองค์หญิงหรือฝันไปเถอะ!
“ขอบคุณแม่ทัพฉิน” จินเฟิงกล่าวพร้อมกับโค้งคำนับเล็กน้อย
“ไม่ต้องเกรงใจ” ฉินเจิ้นโค้งมือคำนับ “หากไม่มีธุระอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อน”
“ท่านแม่ทัพฉินตามสบาย”
“ลาก่อน!”
ฉินเจิ้นหันหลังกลับและจากไป
ไม่นานหลังจากทั้งสามจากไป กลุ่มผู้คุ้มกันภัยก็ขึ้นขี่ม้าและจากไปอย่างรวดเร็ว
“ท่านอาจารย์ ข่าวแพร่สะพัดออกไปแล้ว” ลั่วหลานเดินเข้ามาใกล้แล้วกระซิบ
“ดี” จินเฟิงถาม “จริงสิ ลั่วหลาน เจ้ารู้จักร้านค้าตระกูลหลิวที่ถนนจงหลงหรือไม่?”
ที่จริงแล้วจินเฟิงไม่เคยไปเมืองหลวงมาก่อน จึงไม่รู้ว่าร้านค้าของตระกูลหลิวอยู่ที่ใด
“ข้ารู้ ร้านของพวกเราอยู่ห่างจากร้านของตระกูลหลิวเพียงสองถนน” ลั่วหลานถาม “ร้านค้าตระกูลหลิวขายเครื่องประทินโฉม ท่านอาจารย์อยากทำเครื่องประทินโฉมหรือ?”
กวานเสี่ยวโหรวและหว่านเหนียงกำลังศึกษาเรื่องเครื่องหอม นางจึงคิดว่าจินเฟิงคงหมายตาร้านค้าตระกูลหลิวเอาไว้และคิดจะทำการค้าที่เกี่ยวกับเครื่องประทินโฉม
“เปล่า องค์หญิงประทับอยู่ที่เรือนด้านหลังร้านค้าตระกูลหลิว”
จินเฟิงอธิบายสั้น ๆ ก่อนจะเอ่ยถาม “ลั่วหลาน ที่นี่มีโกดังเก็บของอยู่ใกล้ ๆ หรือไม่?”
เมืองหลวงแห่งแคว้นต้าคังนั้นนับว่าเป็นเมืองที่รุ่งเรืองที่สุด หอการค้าจึงให้ความสำคัญและหมายมั่นที่จะพัฒนา
การเช่าโกดังในเมืองหลวงนั้นช่างมีราคาแพงนัก ลั่วหลานจึงได้เช่าเรือนร้างนอกเมืองไว้ใช้เป็นโกดังเก็บของ
ตอนนี้ฮ่องเต้รู้ดีว่าเขามาแล้ว อีกทั้งยังรู้ที่ซ่อนขององค์หญิงเก้าเป็นอย่างดี จินเฟิงจึงไม่จำเป็นต้องปลอมตัวอีกต่อไปและสั่งให้คนนำผ้าไปไว้ที่โกดัง จากนั้นจึงนำผู้คุ้มกันภัยติดตามไปเพียงไม่กี่คน เดินทางเช่นนี้ย่อมรวดเร็วกว่า
“โกดังที่ข้าเลือกอยู่ไม่ไกลจากประตูเมืองนัก จะได้สะดวกยามขนย้ายสิ่งของ ข้างหน้าไปอีกสามลี้มีร้านน้ำชาอยู่แห่งหนึ่ง เหล่าผู้คุ้มกันภัยและลูกจ้างมักแวะพักที่นั่น ความสัมพันธ์จึงค่อนข้างดี”
ลั่วหลานคาดเดาแผนการของจินเฟิงได้ จึงเอ่ยปากเสนอ “ท่านอาจารย์นำผ้าสู่ปู้ไปไว้ที่ร้านน้ำชาก่อนเถิด เดี๋ยวข้าจะสั่งให้คนมารับไป”
จินเฟิงพยักหน้าเห็นด้วย ลั่วหลานจึงรีบจัดคนตามไปทันที
ผู้ดูแลร้านน้ำชาเป็นแม่ผัวลูกสะใภ้ สามีของพวกนางเสียชีวิตไปแล้ว ปัจจุบันแม่ผัวลูกสะใภ้จึงอาศัยอยู่กับเด็กหญิงตัวน้อยเพียงลำพัง พึ่งพาอาชีพขายน้ำชาเลี้ยงชีพไปวัน ๆ
ร้านน้ำชาแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลวงไปราว ๆ ยี่สิบกว่าลี้ เป็นจุดแวะพักที่ขาดไม่ได้สำหรับทั้งผู้คุ้มกันที่เดินทางมาจากชวนสู่ หรือแม้แต่ผู้ที่กำลังจะเดินทางออกจากเมืองหลวงกลับไปยังชวนสู่
เมื่อเวลาผ่านไป นางทั้งสองก็เริ่มคุ้นเคยกับพวกผู้คุ้มกันภัยและลูกค้าของหอการค้าที่แวะเวียนมาเป็นอย่างดี
เหล่าผู้คุ้มกันยังคอยช่วยสองแม่ลูกสะสางปัญหาจากพวกอันธพาลที่ชอบมาก่อเรื่องอีกด้วย
ดังนั้นเมื่อจินเฟิงและคณะเดินทางมาใกล้ร้านน้ำชาเพียงลี้เศษ ฝ่ายแม่ผัวก็ร้องบอกลูกสะใภ้ในร้านว่า “กุ้ยฟาง เร่งไปต้มน้ำเถิด คนจากหอการค้ากำลังจะมา ดูเหมือนจะมาหลายคนด้วย”
ลูกสะใภ้ชะโงกหน้ามองไปยังถนน จึงรีบไปตักน้ำจากบ่อน้ำเข้าไปในร้านทันที
เด็กหญิงตัวน้อยก็กอดฟืนมัดเล็ก ๆ เข้าไปช่วยมารดาก่อไฟ
“ต้าเหนียง พวกข้ามีธุระต้องรีบเดินทาง ขอฝากสินค้าไว้ที่นี่สักหนึ่งถึงสองวัน ข้าจะมอบผ้าให้ท่านสองฉื่อเป็นค่าเช่าเรือน พอได้หรือไม่?”
ผู้ช่วยของลั่วหลานรีบวิ่งเข้าไปเจรจากับหญิงชราร้านน้ำชา
“ไอหยา พูดอะไรเช่นนั้น พวกเจ้าหอการค้าและผู้คุ้มกันภัยต่างก็ช่วยอุดหนุนร้านข้าไว้มากนัก อย่าว่าแต่ฝากหนึ่งสองวัน แม้จะฝากไว้ทั้งปี ข้าก็ไม่เรียกร้องสิ่งใดจากพวกเจ้าหรอก”
หญิงชรารีบโบกมือปฏิเสธ
จินเฟิงไม่ได้ลงจากม้า หญิงชราจึงเอ่ยกับผู้ช่วยว่า “แม่นาง เชิญให้ทุกคนลงมาพักผ่อนเถิด กุ้ยฟางไปต้มน้ำร้อนแล้ว คงอีกไม่นานก็เสร็จ”
“ไม่ต้องหรอก พวกข้าจะไปเมืองหลวง ยังมีธุระต้องสะสาง” ผู้ช่วยกล่าว “วางของลงแล้วพวกข้าจะไปทันที”
หญิงชรากำลังจะเอ่ยปาก ทว่ากลับได้ยินเสียงกีบเท้าม้าดังมาแต่ไกล
มองเห็นล่อสองตัววิ่งมาจากทางเมืองหลวง บนหลังทั้งสองต่างบรรทุกเจ้าหน้าที่มาคนละหนึ่ง
พอเห็นจินเฟิงพวกเขา เหล่าเจ้าหน้าที่ก็เริ่มผ่อนฝีเท้าตั้งแต่ระยะไกล พร้อมกับวางมือบนด้ามดาบอย่างระแวดระวัง
เมื่อเหล่าเจ้าหน้าที่จำได้ว่าเป็นคนของสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยน พวกเขาก็เบาใจลง ก่อนเข้ามาพลางเอ่ยถามว่า “ผู้ใดเป็นเจ้าบ้าน?”
“ข้าเอง” หญิงชรารีบวิ่งออกมาเอ่ยถาม “ใต้เท้าทั้งสอง มีสิ่งใดให้ข้ารับใช้หรือ?”
“พวกตงหมานกำลังจะยกทัพมา หากไม่อยากพบจุดจบ ก็รีบเก็บข้าวของแล้วหนีไปให้ไกล” เจ้าหน้าที่ตะโกนบอก
“ว่าอย่างไรนะ พวกตงหมานกำลังจะบุกมา?” หญิงชราได้ยินดังนั้นสีหน้าพลันเผยความหวาดหวั่นออกมา
เดิมทีครอบครัวนางอาศัยอยู่ทางเหนือของแม่น้ำฮวงโห แต่เมื่อสิบกว่าปีก่อน พวกตงหมานยกทัพปล้นชิงแดนจงหยวน สามีของนางก็ถูกฆ่าตายในครั้งนั้น
นางและบุตรชายหลบภัยในบ่อน้ำ จึงรอดชีวิตมาได้
ครั้นพวกคนเถื่อนถอยทัพกลับไป นางจึงพาบุตรชายมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง หวังจะมาอาศัยตั้งถิ่นฐานใหม่ เพราะคิดว่าเมืองหลวงนั้นปลอดภัย ใครเล่าจะรู้ว่าพวกคนเถื่อนกลับหมายมั่นจะตีเมืองหลวงเสียแล้ว
เพียงนึกถึงความโหดเหี้ยมของพวกคนเถื่อน หญิงชราก็รู้สึกหวาดหวั่น
เมื่อเตือนหญิงชราเสร็จแล้ว เจ้าหน้าที่จึงหันไปทางจินเฟิงและคนอื่น ๆ แล้วกล่าวว่า “พวกเจ้า พี่น้องสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยน กลับไปเถิด อย่าได้เดินทางต่อไปอีกเลย พวกเจ้าไม่อาจเข้าเมืองหลวงได้หรอก เพราะประตูเมืองปิดแล้ว”
“ประตูเมืองปิดแล้วหรือ?” จินเฟิงขมวดคิ้วเอ่ยถาม “ปิดตั้งแต่เมื่อใด พวกตงหมานข้ามแม่น้ำมาแล้วหรือ?”
เจ้าหน้าที่มาแจ้งเตือนชาวบ้านล่วงหน้าเช่นนี้ ข้าเข้าใจได้
การกระทำเช่นนี้ไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตผู้บริสุทธิ์ หากแต่ยังป้องกันไม่ให้พวกตงหมานบุกปล้นชิงเสบียงจากชาวบ้านได้อีกด้วย
แต่การปิดประตูเมืองเช่นนี้ นับว่าเกินความคาดหมายของจินเฟิงไปมาก
พวกตงหมานข้ามแม่น้ำมาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ!