ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ - บทที่ 685 ข้าควรทำอย่างไร?

บทที่ 685 ข้าควรทำอย่างไร?

“ชอบสุ่ยอวี้ อย่างแรกเลยคือที่สำคัญที่สุดคือคหบดีท้องถิ่นทั่วทุกแห่งต่างก็เก็บสะสมข้าวจำนวนมาก เตรียมพร้อมที่จะขึ้นราคาและทำกำไรครั้งใหญ่ แต่ตอนนี้องค์หญิงได้ตัดสินพวกขุนนางสำคัญไปแล้ว และยังกดราคาข้าวให้ต่ำลง นอกจากนี้สถานที่ก่อสร้างยังแจกข้าวเป็นค่าแรง ดังนั้นชาวบ้านก็ไม่จำเป็นต้องซื้อข้าวจากพวกเขา ข้าวทั้งหมดที่พวกเขามีก็กลายเป็นภาระในมือ”

จงหลิงเอ่อร์อธิบายว่า “ข้าวจำนวนมากขนาดนี้เก็บไว้เองก็ไม่สามารถกินหมด เปลี่ยนเป็นสุ่ยอวี้ที่สามารถใช้เป็นสมบัติของครอบครัวได้ สำหรับพวกเขาแล้วนี่คือการค้าขายที่คุ้มค่าที่สุด

บ่ายวันนั้น เจ้าของที่ดินหลายคนที่อยู่ใกล้เมืองยังเดินทางไปที่หอการค้าเพื่อสอบถามว่าสุ่ยอวี้เล็ก ๆ เหล่านี้เป็นผลผลิตของเราหรือไม่ และยังถามว่าพวกเรายังมีอีกไหม”

“ถ้าเป็นเช่นนี้ เราก็ต้องปรับกลยุทธ์แล้ว!”

จินเฟิงขบคิดสักพักแล้วเงยหน้าขึ้นพูดว่า “พรุ่งนี้เช้าส่งพิราบสื่อสารไปให้เสียวเป่ย ให้นางรีบส่งสุ่ยอวี้เม็ดเล็ก ๆ ไปยังทุกจุดรับเรื่องของหอการค้าในชวนสู่ จากนั้นก็ทำเหมือนกับในเจียงหนานโดยการจัดการขายในรูปแบบประมูล”

ข้าวสารที่ได้จากการประมูล ไม่จำเป็นต้องส่งไปยังที่อื่น จงนำไปให้ โรงแลกเงินในพื้นที่นั้นโดยตรง

อ้อ อย่าลืมให้เสียวเป่ยกำชับหอการค้าแต่ละแห่งให้ควบคุมปริมาณการส่งสินค้า อย่าให้ราคาของสุ่ยอวี้ตกต่ำเกินไป

“เข้าใจแล้ว!” จงหลิงเอ่อร์รีบใช้สมุดเล่มเล็กจดคำสั่งจากจินเฟิงลงไปทันที

ตามแผนของจินเฟิงและองค์หญิงเก้า พวกเขาจะต้องไปทั่วทุกเมืองในชวนสู่เพื่อกดดันจวิ้นโส่วแต่ละคนให้หาเสบียงมาให้ได้

ตอนนี้เรื่องราวดำเนินไปอย่างราบรื่น จินเฟิงและองค์หญิงเก้าจึงไม่จำเป็นต้องไปที่แต่ละพื้นที่ด้วยตนเองอีกต่อไป

ในขณะนี้เป็นช่วงกลางเดือนสิบสอง เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งเดือนก่อนจะถึงวันปีใหม่ หลังจากออกจากเม่าโจว จินเฟิงก็ได้นำขบวนม้ากลับสู่จินชวน

ในช่วงบ่ายวันแรกของการเดินทางกลับ จินเฟิงได้ผ่านตัวอำเภอแห่งหนึ่งและได้รับจดหมายตอบกลับจากเสี่ยวอวี้ กล่าวว่าสุ่ยอวี้ถูกส่งไปยังหลายเมืองรอบ ๆ กวางเหยวียนเรียบร้อยแล้ว คหบดีต่างก็แสดงความสนใจอย่างมาก การประมูลดำเนินไปอย่างราบรื่นมาก

และยุ้งฉางของแต่ละที่ก็ได้รับการเติมเสบียงอีกครั้ง

จนกระทั่งถึงตอนนี้ จินเฟิงและองค์หญิงเก้าถึงได้รู้สึกโล่งใจอย่างแท้จริง

เพราะนอกเหนือจากการสร้างสะพานและซ่อมถนนแล้ว ยังว่าจ้างชาวบ้านให้สร้างโรงงานอีกหลายแห่งด้วย โรงหลอมเหล็กในซีเหอวานก็ยังคงเร่งผลิตอุปกรณ์อย่างขยันขันแข็ง

อย่างมากที่สุด เมื่อย่างเข้าปลายฤดูใบไม้ผลิแห่งปีหน้า โรงงานเหล่านี้ล้วนพร้อมเปิดใช้งานได้

เมื่อถึงเวลานั้น จินเฟิงย่อมมีรายรับเพิ่มขึ้นอีก

บางทีอาจเป็นเพราะปัญหาใหญ่ในการช่วยเหลือผู้ประสบภัยได้รับการแก้ไขแล้ว องค์หญิงเก้าจึงรู้สึกผ่อนคลายลงและในที่สุดก็เกิดความสนใจที่จะท่องเที่ยวชมทิวทัศน์ขึ้นมา

เส้นทางที่เดิมทีสามารถไปถึงได้ภายในสองวัน กลับถูกองค์หญิงเก้ายืดเวลาออกไปถึงสี่วัน

เมื่อเลี้ยวผ่านเชิงเขาไป จินเฟิงก็เห็นกวานเสี่ยวโหรวรออยู่ที่ปากหมู่บ้านแต่ไกล

“สามี พวกเจ้าเดินทางมาไกล พบเจอเรื่องลำบากหรือไม่?”

ตามที่ผู้คุ้มกันภัยคำนวณไว้ จินเฟิงควรจะกลับมาถึงตั้งแต่วานซืนแล้ว ถึงแม้จะเดินทางช้ากว่ากำหนด ก็ควรจะมาถึงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

แต่วานนี้จนค่ำก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของจินเฟิง ทำเอากวานเสี่ยวโหรวเป็นกังวลแทบแย่ กลัวว่าเขาจะเป็นอันตรายระหว่างทาง

“ไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นหรอก เพียงแต่ระยะนี้อากาศหนาวเหน็บ พวกข้าจึงมิได้เร่งรีบเดินทางเลยกลับมาถึงช้าไปบ้าง”

จินเฟิงกระโดดลงจากหลังม้าพร้อมเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มว่า “เป็นอย่างไร คิดถึงข้าหรือ?”

“ไม่รู้จักอาย!”

กวานเสี่ยวโหรวหน้าแดงก่ำ เหลือบตามองจินเฟิงครั้งหนึ่ง เมื่อยืนยันว่าจินเฟิงไม่มีอะไรแล้วจึงค่อยสบายใจลง

จากนั้นนางจึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ทักทายองค์หญิงเก้า จึงรีบทำตามมารยาทที่ถังเสียวเป่ยสอน นางทำความเคารพองค์หญิงเก้าและกล่าวว่า “ถวายบังคมองค์หญิง”

“พี่สาวไม่ต้องพิธีรีตองกับข้าหรอก!”

ครั้งก่อนองค์หญิงเก้าสำรวจแล้วพบว่ากวานเสี่ยวโหรวมีตำแหน่งสำคัญในใจของจินเฟิงมากเพียงใด นางจึงไม่สามารถทำท่าทางเป็นองค์หญิงเช่นเคย และกระโดดลงจากม้าศึกและเดินเข้าไปหากวานเสี่ยวโหรว

“พี่สาวหรือ?”

กวานเสี่ยวโหรวอกสั่นขวัญแขวน

องค์หญิงเก้ามีอายุมากกว่ากวานเสี่ยวโหรวหนึ่งปี ตอนแรกที่ไปซีเหอวานยังเรียกนางว่าฮูหยินจิน หลังจากนั้นสนิทกันแล้วจึงเรียกว่า เสี่ยวโหรว นี่เป็นครั้งแรกที่องค์หญิงเก้าเรียกนางว่า ‘พี่สาว’

ความหมายที่แฝงอยู่ในนั้น ไม่ต้องพูดก็เข้าใจได้

กวานเสี่ยวโหรวหันไปมองจินเฟิงโดยไม่รู้ตัว

จินเฟิงก้มหน้าลูบจมูกราวกับเด็กน้อยถูกจับได้ว่าแอบกินขนม

กวานเสี่ยวโหรวมองปราดเดียวก็เข้าใจความนัย

เพราะยามใดที่จินเฟิงทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ หรือมีความผิดติดอยู่ในใจ คราใดที่รู้สึกผิดมักจะชอบลูบจมูกเช่นนี้เสมอ เช่นครั้งนั้นที่เมืองกวางเหยวียน เขาได้ถังเสียวเป่ยมาครอบครอง พอกลับมาก็ทำท่าทางแบบนี้

จริงอยู่ที่กวานเสี่ยวโหรวไม่เคยขัดขวางเรื่องที่จินเฟิงจะมีอนุภรรยา แต่ครั้งนี้กลับทำให้ตกใจไม่น้อย

เพราะนางผู้นี้เป็นถึงองค์หญิง!

แม้ก่อนหน้านี้ถังเสียวเป่ยจะเคยล้อเล่นเรื่องให้จินเฟิงรับองค์หญิงเก้าไว้ แต่นั่นก็เป็นเพียงคำพูดเล่นเท่านั้น

นางไม่คิดเลยว่าจินเฟิงจะกล้าทำเช่นนี้จริง ๆ

กวานเสี่ยวโหรวอยากจะถามจินเฟิงให้รู้เรื่องในตอนนี้ ทว่ารอบกายยังมีผู้คุ้มกันภัยอยู่มากมาย นางจึงได้แต่เก็บความสงสัยไว้แล้วฝืนยิ้มให้องค์หญิงเก้า

เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้าน องค์หญิงเก้าก็เข้าไปยังเรือนเล็กที่ชิ่งมู่หลานเคยอาศัย กวานเสี่ยวโหรวจึงฉวยโอกาสนี้ดึงตัวจินเฟิงเข้าไปในห้อง

“รีบร้อนเช่นนี้เชียวหรือ?”

จินเฟิงหัวเราะหยอกล้อ “ตอนนี้ยังกลางวันอยู่เลย”

“สามี อย่ามาทำหน้ายียวนกวนประสาทข้า รีบบอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเกิดอะไรขึ้น?”

กวานเสี่ยวโหรวเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

“เกิดอะไรขึ้น เรื่องอะไรหรือ?”

จินเฟิงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องพลางเอื้อมมือไปโอบกอดกวานเสี่ยวโหรว หวังตบตาให้เรื่องราวผ่านพ้นไป

กวานเสี่ยวโหรวพบว่าจินเฟิงต้องการจูบนาง จึงตั้งท่าหลบโดยทันที

แต่นางหลบไม่พ้น เพราะถูกจินเฟิงประคองใบหน้าไว้ ก็ได้แต่ยอมหลับตาลง

แม้เวลาเพียงน้อยนิดจะน่าอภิรมย์ยิ่งกว่าคู่แต่งงานใหม่ แต่จินเฟิงกลับรับรู้ได้ว่าใจของกวานเสี่ยวโหรวนั้นมิได้อยู่ที่ตรงนี้ เขาจึงมิได้ฝืนใจ เพียงแต่จุมพิตลงบนใบหน้าของนางเบา ๆ ก่อนจะปล่อยนางเป็นอิสระ

ใครจะรู้ว่ากวานเสี่ยวโหรวกลับไม่ยอม นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อว่า “อย่างที่คิด มีองค์หญิงแล้ว ก็มองเมียอย่างข้าไม่ติดตาแล้วสินะ”

“กวานเสี่ยวโหรว หากเจ้ายังพูดเช่นนี้อีก ข้ามิเกรงใจแล้วนะ” จินเฟิงเหลือบตามองพลางกล่าว

“เจ้ารู้จักแต่วิธีรังแกข้า หากทำได้ เจ้าก็ไปรังแกองค์หญิงเก้าสิ!”

กวานเสี่ยวโหรวชำเลืองมองจินเฟิงอย่างไม่สบอารมณ์ พลางเห็นจินเฟิงกำลังถูมือ นางจึงรีบถอยหลังสองก้าว “พอแล้ว พอแล้ว ข้ายอมแพ้เจ้าแล้ว! ว่ามาเถิด เกิดอะไรขึ้นระหว่างเจ้ากับองค์หญิงเก้า?”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นหรือ?”

จินเฟิงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

“สามี ถึงขั้นนี้แล้วยังจะปิดบังข้าอยู่อีก”

กวานเสี่ยวโหรวกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ “นางเป็นถึงองค์หญิง เหตุใดเจ้าจึงไปยุ่งเกี่ยวกับนาง…ช่างเถอะ ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว บอกข้ามาเถิดว่าข้าควรทำอย่างไร?”

องค์หญิงมิอาจเป็นเพียงอนุได้

หากจินเฟิงปรารถนาจะอภิเษกสมรสกับองค์หญิงเก้า มีเพียงหนทางเดียวคือต้องหย่าขาดจากกวานเสี่ยวโหรว

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ กวานเสี่ยวโหรวพลันรู้สึกคับแค้นใจ น้ำตาไหลรินราวกับสายธารไม่ขาดสาย

“อย่าร้องไห้เลย…”

จินเฟิงมองกวานเสี่ยวโหรวในสภาพที่น้ำตาไหลราวกับดอกไม้ที่เปียกฝน ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองช่างเป็นคนเลวจริง ๆ

“สามี ข้าไม่ขอสิ่งอื่นใด แค่ขอเจ้าอย่าหลอกข้า!” กวานเสี่ยวโหรวกล่าวด้วยท่าทางน้อยใจ “ถ้าเจ้าต้องการแต่งงานกับองค์หญิงเก้าจริง ๆ ก็เพียงให้ข้าหลีกทางให้มิใช่หรือ?”

“หลีกทางอะไรของเจ้า ถ้าเจ้าพูดเหลวไหลอีก ข้าจะจัดการเจ้าจริง ๆ!”

ปกติแล้วเมื่อจินเฟิงใช้วิธีข่มขู่เช่นนี้ กวานเสี่ยวโหรวก็มักจะยอมตาม แต่ครั้งนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น

กวานเสี่ยวโหรวทุบและตีที่อกของจินเฟิงและร้องไห้เสียใจยิ่งนัก “ท่านจะรับหญิงสาวเพิ่มอีกหรือ? ตงตงกับเฟยเฟยไม่ดีหรือ? เหตุใดต้องไปยุ่งกับองค์หญิงเก้า? ท่านให้ข้ากับเสียวเป่ยทำเช่นไร?”

“เสี่ยวโหรว เจ้าจงวางใจ องค์หญิงเข้ามาในเรือนเราก็ต้องฟังเจ้าทั้งนั้น หากเฉินเหวินเอ๋อร์กล้ารังแกเจ้า ข้าจะจัดการนางให้!” จินเฟิงรีบปลอบโยน

“เจ้าอย่าคุยโวเลย องค์หญิงเก้าคือพระธิดาที่ฮ่องเต้ทรงรักที่สุด เจ้ากล้าแตะต้องนางหรือ? ฝ่าบาทคงฟันคอเจ้าก่อน”

“ข้ามิใช่คนโง่เขลา หากจัดการเฉินเหวินเอ๋อร์แล้ว เราก็รีบหนีไปบนเขาแล้วเป็นโจร เจ้าก็จะเป็นฮูหยินของโจรอย่างข้า!”

“จริงหรือ?”

“จริงแท้แน่นอน ข้าจะหลอกเจ้าได้อย่างไรเล่า!”