ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ - บทที่ 668 โลกใบนี้กว้างใหญ่นัก

บทที่ 668 โลกใบนี้กว้างใหญ่นัก

“แน่นอนว่ามี”

จินเฟิงกล่าวว่า “โลกใบนี้กว้างใหญ่นัก ต้าคังเป็นเพียงมุมหนึ่งของโลกเท่านั้น”

“ต้าคังเป็นเพียงมุมหนึ่งเท่านั้นหรือ?”

องค์หญิงเก้าขมวดคิ้วเล็กน้อย

ชิ่งซินเหยารีบส่งสัญญาณให้องครักษ์ปิดประตู

แม้ต้าคังจะไม่มีคำกล่าวที่ว่า ‘ใต้หล้าล้วนเป็นที่ดินของกษัตริย์’ แต่ก็มีแนวคิดว่าเป็น ‘อาณาจักรแห่งสวรรค์’

ในสายตาของผู้ปกครองต้าคังรุ่นต่อรุ่น พวกเขาคือผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในใต้หล้า

แน่นอนว่าผู้ปกครองยุโรปในยุคนี้อาจจะคิดเช่นนี้เช่นกัน

ท้ายที่สุดโลกที่พวกเขารู้จักนั้นจำกัดมาก อาจจะมีเพียงประเทศของตนเองและพื้นที่โดยรอบเท่านั้น

หากมีคนตีความในทางร้ายว่าจินเฟิงกล่าวว่าต้าคังเป็นเพียงมุมหนึ่งของโลก ก็คงจะด่าว่าเขามีเจตนาไม่ดีอีกแล้ว

องค์หญิงเก้าในฐานะสมาชิกของราชวงศ์ โดยสัญชาตญาณแล้วไม่ชอบน้ำเสียงของจินเฟิงที่ดูหมิ่นเช่นนี้

แต่หลังจากนั้นก็ข่มความไม่พอใจในใจลง ก่อนจะยิ้มแล้วถามว่า “ท่านอาจารย์ช่วยบอกได้หรือไม่ว่า นอกจากต้าคังและดินแดนตะวันตกที่เจ้าเพิ่งพูดถึง ใต้หล้านี้ยังมีแคว้นใดอีกบ้าง”

“ต้าหลิว เจ้ากลับไปที่หอการค้า แล้วเอากล่องสีดำบนชั้นตำราของข้ามาให้ที!”

จินเฟิงตะโกนไปทางด้านนอก

“รับทราบ!”

ต้าหลิวที่เฝ้าอยู่ในลานตอบรับแล้ววิ่งจากไป

“ทุกคนรอสักครู่เดียว รอให้ต้าหลิวเอาของมาก่อน จะได้อธิบายง่ายขึ้น”

หอการค้าอยู่ไม่ไกลจากจวนตระกูลชิ่ง ต้าหลิวขี่ม้ามาจึงกลับมาพร้อมกล่องสีดำอย่างรวดเร็ว

เว่ยต้าถงและชิ่นเอ๋อร์เข้ามาในห้องพร้อมกับต้าหลิว

“ข้าน้อยขอคารวะองค์หญิง ใต้เท้าชิ่ง ท่านอาจารย์จินและคุณหนูชิ่ง”

เว่ยต้าถงคำนับทุกคนในห้องทีละคน แม้แต่ชิ่งมู่หลานก็ไม่ได้ละเว้น

“ใต้เท้าเว่ย เหตุใดเจ้าถึงกลับมาตอนนี้ล่ะ?” องค์หญิงเก้าถาม

“ข้าน้อยอยากมาขอยืมกล้องส่องทางไกลจากท่านอาจารย์จินสักครู่”

เว่ยต้าถงหันไปคำนับจินเฟิง “ขอท่านอาจารย์โปรดเมตตาด้วย”

มีร่องน้ำหลายสายที่กำลังก่อสร้างพร้อมกันรอบภูเขาอวี้เหล่ย เขาไม่สามารถวิ่งไปทุกที่ได้ จึงวางแผนจะสร้างหอสังเกตการณ์บนภูเขาอวี้เหล่ยและใช้กล้องส่องทางไกลในการควบคุมและสั่งการ

“ไม่มีปัญหา”

จินเฟิงหยิบกล้องส่องทางไกลออกมาจากอกเสื้อและส่งให้เว่ยต้าถง

“ขอบคุณท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์วางใจได้ เว่ยต้าถงจะใช้อย่างระมัดระวัง จะไม่ทำให้เสียหายหรือสกปรกแน่นอน”

เว่ยต้าถงรับมาอย่างทะนุถนอมด้วยมือทั้งสองข้าง ราวกับว่าจินเฟิงส่งสมบัติล้ำค่าหายากให้เขา

จริง ๆ แล้วกล้องส่องทางไกลถือเป็นของล้ำค่าในต้าคังเลยทีเดียว

ไม่พูดถึงเรื่องอื่น แค่กระจกที่ขัดเป็นเลนส์นูนและเว้า ตามราคาตลาดในตอนนี้ของต้าคังก็มีมูลค่าไม่น้อยแล้ว

ชิ่งมู่หลานมองเว่ยต้าถงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉา

นางเคยขอยืมจินเฟิงหลายครั้งแล้ว แต่จินเฟิงไม่เคยให้นางยืมกล้องส่องทางไกลให้ไปใช้เป็นเวลานาน ส่วนใหญ่ก็แค่ให้ยืมไปเล่นชั่วคราวเท่านั้น

จินเฟิงก็ไม่มีทางเลือก สำหรับเขาแล้วกระจกไม่ใช่ของหายาก แต่การขัดเลนส์นั้นต้องใช้ความพยายามมาก

แม้ว่าเขาจะทำเครื่องมือออกมาแล้ว แต่ความละเอียดที่ต้องการในการขัดเลนส์นั้นสูงมาก เครื่องมือของเขาไม่สามารถรับมือได้จริง ๆ

ช่วงนี้เขาวิ่งไปวิ่งมาตลอด ไม่มีเวลาไปปรับปรุงเครื่องมือเลย ทำได้แค่ใช้วิธีดั้งเดิมคือการขัดด้วยมือ

ดังนั้นกล้องส่องทางไกลที่ทำออกมาจึงมีจำนวนน้อยมาก แต่ละอันล้วนมีประโยชน์ใช้สอยมากจึงไม่มีเหลือพอที่จะให้ชิ่งมู่หลานเอาไปเล่นเปล่า ๆ

“องค์หญิง นักโทษในคุกใต้ดินถูกประหารชีวิตหมดแล้ว ข้าน้อยได้ตรวจสอบแล้วว่าไม่มีใครหายไปแม้แต่คนเดียว”

ชิ่นเอ๋อร์เห็นว่าเว่ยต้าถงและจินเฟิงคุยกันเสร็จแล้ว จึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อรายงาน

เว่ยต้าถงได้ยินดังนั้น กล้องส่องทางไกลในมือเกือบจะหล่นลงไป

ลานประหารของเมืองซื่อชวนอยู่ทางใต้ของเมือง เขาเข้ามาทางประตูทางตะวันตก ไม่ได้ผ่านตลาดสดจึงไม่รู้เรื่องนี้

แต่เขากลับฟังออกว่าชิ่นเอ๋อร์กำลังพูดอะไร

ก่อนหน้านี้ เว่ยต้าถงมีความคิดเหมือนกับชิ่งซินเหยา คิดว่าหลังจากที่องค์หญิงเก้าบีบถามเรื่องอาหารจากมือของผู้มีอำนาจได้แล้ว ต้องปล่อยตัวชายอ้วนสวีและคนอื่น ๆ แน่นอน

ไม่คิดว่านางจะฆ่าคนพวกนั้นไปเสียหมด ไม่ได้ปล่อยใครเลยสักคน!

“ต่อไปนี้ ชวนสู่คงคึกคักแน่ ๆ…”

เว่ยต้าถงลอบถอนหายใจ

การตัดหัวตัวแทนผู้มีอำนาจมากขนาดนี้ในครั้งเดียว ผู้มีอำนาจเหล่านั้นต้องแก้แค้นแน่นอน

ไม่เพียงแต่แก้แค้นองค์หญิงเก้าและจินเฟิงเท่านั้น แต่ยังจะแก้แค้นชิ่งซินเหยา แก้แค้นซื่อชวนและแม้กระทั่งแก้แค้นชวนสู่ทั้งหมด

แต่องค์หญิงเก้ากลับมีสีหน้าสงบนิ่ง “พวกหนอนที่กัดกินประชาชน ตัดแล้วก็ตัดไป ข้าพูดแล้วต้องทำตาม ในเมื่อพวกเขายอมส่งมอบเสบียงอย่างซื่อสัตย์ ก็แจ้งให้ทาสในบ้านของพวกเขาไปรับศพ”

“เพคะ!”

ชิ่นเอ๋อร์ตอบรับแล้วออกไปจัดการอีกครั้ง

องค์หญิงเก้าจึงเงยหน้ามองไปที่จินเฟิง

จินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อตอบรับ

เขาได้รับข่าวจากซีเหอวานแล้วว่าเสี้ยนลิ่งแห่งจินชวนคนใหม่ ไช่หลิวหยาง และจวิ้นโส่วแห่งเมืองกวางเหยวียน เซี่ยสี่กวาง ถูกคนที่องค์หญิงเก้าทิ้งไว้ประหารชีวิตอย่างลับ ๆ ในวันที่ผู้มีอำนาจถูกจับ

ตอนนี้ผู้มีอำนาจก็ถูกตัดหัวทั้งหมดแล้ว องค์หญิงเก้าถือว่าทำตามสัญญาที่ให้ไว้ในป่าเล็ก ๆ สำเร็จแล้ว

จินเฟิงเชื่อว่าองค์หญิงเก้าจะไม่หลอกเขา และไม่จำเป็นต้องหลอกเขาด้วย

เรื่องใหญ่อย่างการฆ่าผู้มีอำนาจ ถึงเขาไม่ได้สั่ง กลุ่มจงหมิงของเมืองซื่อชวนก็ต้องจับตามองอยู่แล้ว

องค์หญิงเก้าเห็นจินเฟิงพยักหน้า ก็เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก

เมื่อเทียบกับการแก้แค้นของผู้มีอำนาจแล้ว นางกังวลเรื่องการก่อกบฏของจินเฟิงมากกว่า

เมื่อยืนยันแล้วว่าจินเฟิงถึงพอใจ ในที่สุดรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าขององค์หญิงเก้าอีกครั้ง “อย่าพูดถึงพวกที่ทำให้ปวดหัวเหล่านี้เลย ท่านอาจารย์ของมาแล้ว ท่านพูดถึงแผ่นดินนอกแคว้นต้าคังต่อเถิด”

“ได้!”

จินเฟิงเปิดกล่องสีดำและหยิบลูกบอลทรงกลมขนาดเท่าลูกมะพร้าวออกมาจากข้างใน

จากนั้นเขาก็ค้นหาแผนที่โลกที่วาดด้วยมือของตัวเองจากกองกระดาษแผนที่

“สิ่งนี้เรียกว่าลูกโลก ข้าทำขึ้นตามคำบรรยายของผู้เชี่ยวชาญผู้นั้น”

จินเฟิงยกลูกบอลขึ้นให้ทุกคนดู

“เหตุใดท่านถึงแกะสลักแผนที่ลงบนลูกทรงกลมนี้?”

ชิ่งมู่หลานถามด้วยความสงสัย

“เพราะนี่คือรูปลักษณ์ที่แท้จริงของโลกใบนี้”

“รูปลักษณ์ที่แท้จริงของโลก? หมายความว่าอย่างไร?” ชิ่งมู่หลานงุนงงมากขึ้น

“ก็หมายความตามที่ว่า พวกเราอาศัยอยู่บนลูกทรงกลมแบบนี้” จินเฟิงอธิบาย

พรวด!

ชิ่งซินเหยาพ่นน้ำชาในปากออกมาทันที

องค์หญิงเก้ามองจินเฟิงด้วยสายตาแปลกๆ

แม้แต่ต้าหลิวที่เคยบูชาจินเฟิงอย่างบ้าคลั่ง ก็คิดว่าเขากำลังพูดเพ้อเจ้อ

“ท่านอาจารย์ บรรพชนกล่าวไว้นานแล้วว่า ‘ฟ้ากลมดินแบน’ ผู้คนจะอาศัยอยู่บนลูกทรงกลมได้อย่างไร?”

ชิ่งมู่หลานกลอกตามองจินเฟิงแล้วพูดว่า “เจ้าอย่าล้อเล่นเลย รีบพูดเรื่องจริงเถิด!”

“เชื่อตำราทั้งหมด สู้ไม่มีตำราจะดีกว่า สิ่งที่บรรพบุรุษพูดไว้ไม่จำเป็นต้องถูกต้องเสมอไป”

“สิ่งที่บรรพบุรุษพูดไว้อาจไม่ถูกต้องเสมอไป แล้วเจ้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าท่านผู้เป็นเลิศนั้นพูดถูกต้อง?”

ชิ่งมู่หลานถามว่า “หากพวกเราอาศัยอยู่บนลูกกลม ๆ นี้ แผ่นดินจะเป็นระนาบได้อย่างไร?”

“ใครบอกว่าแผ่นดินเป็นระนาบ?”

จินเฟิงมองไปที่เว่ยต้าถง “ใต้เท้าเว่ยเคยไปตงไห่ใช่หรือไม่?”

“เคยไป” เว่ยต้าถงพยักหน้า “ไปทุก ๆ หนึ่งถึงสองปี”

“เช่นนั้นก็น่าจะเคยเห็นเรือใบจากระยะไกลหรือไม่?”

“เคยเห็น”

“แล้วเห็นใบเรือก่อน แล้วจึงเห็นตัวเรือใช่หรือไม่?”

“หากท่านอาจารย์ไม่ได้พูด ข้าก็คงไม่ได้สังเกต ตอนนี้ลองคิดดูแล้ว ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ” เว่ยต้าถงพยักหน้า

“แผ่นดินไม่ได้เป็นระนาบ ทะเลก็ไม่ได้เป็นระนาบ เพียงแต่ลูกทรงกลมที่เราอาศัยอยู่นั้นใหญ่มาก เราจึงรู้สึกไม่ได้เท่านั้นเอง” จินเฟิงอธิบาย