ข้าหาได้คิดเป็นเซียน - บทที่ 474 จัดเตรียม

บทที่ 474 จัดเตรียม

………………..

นอกเมืองหยางตู ถนนหลวงทอดยาวขนานไปกับแม่น้ำ

นักพรตหนุ่มถือไม้เท้าเดินนำอยู่เบื้องหน้า ม้าขนแดงตัวหนึ่งเดินตามหลังมาติดๆ และที่เดินเคียงข้างไปกับนักพรตคือแมวสามสีตัวหนึ่ง

“พวกคนที่ตกปลาพวกนั้นนิสัยดีมาก บางทีก็เอาขนมหวานมาฝากแม่นางสามสี เป็นขนมน้ำตาลกวนด้วยนะ” แมวสามสีสาวเท้าก้าวสั้นๆ อย่างเริงร่า พลางหันไปมองทางนักพรต “พวกเขาสู้แม่นางสามสีไม่ได้หรอก บางทีแม่นางสามสีตกปลาได้ แต่พวกเขากลับไม่ได้เลย แม่นางสามสีก็เลยขายต่อให้พวกเขาถูกๆ สองตัว พวกเขาจะได้กลับบ้านไปไม่โดนด่า”

“แม่นางสามสีทั้งฉลาดทั้งน่ารัก ใครเห็นย่อมต้องเอ็นดูเป็นธรรมดา”

“บางทีพวกเขาก็ถามแม่นางสามสีว่าตกปลาเยอะๆ ได้อย่างไร แม่นางสามสีก็เลยหาที่ที่มีปลาชุมให้พวกเขา แต่พวกเขาก็ยังตกได้ไม่เยอะเท่าแม่นางสามสีอยู่ดี”

“มนุษย์ปุถุชนจะมาเปรียบกับแม่นางสามสีได้อย่างไรกัน?”

“แล้วถ้าแม่นางสามสีตกปลาไม่ได้เลย กลับไปถึงบ้านนักพรตจะตำหนิแม่นางสามสีไหม”

“ย่อมไม่ทำเช่นนั้นแน่! เหตุใดแม่นางสามสีถึงมีความกังวลเช่นนี้เล่า” นักพรตเอ่ยตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด พลางหันไปมองแมวสามสีด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะกล่าวต่อ “การตกปลาคือการพักผ่อนหย่อนใจ ต่อให้แม่นางสามสีตกปลาไม่ได้ ก็ย่อมต้องได้สิ่งอื่นกลับมาอย่างแน่นอน”

“ดูเหมือนแมวจะเป็นเช่นนั้นนั้นกันหมด”

“แม่นางสามสีก็เป็นเช่นนั้นบ่อยๆ”

“แมวก็เป็นเช่นนี้แล”

หนึ่งคน หนึ่งแมว หนึ่งม้า เดินไกลออกไปเรื่อยๆ จนค่อยๆ ปีนขึ้นสู่ยอดเขาเตี้ยๆ ลูกหนึ่ง เมื่อหยุดเท้าแล้วเหลียวหลังกลับไปมอง เมืองหยางตูและร้านรวงที่ตั้งเรียงรายออกไปสิบลี้นอกเมืองก็ปรากฏแก่สายตา แม่น้ำหยางเจียงเปรียบดั่งสายธุรำหยกที่ตัดผ่านตัวเมือง

หากเทียบกับเมืองฉางจิงแล้ว หยางตูไม่ได้ดูเป็นระเบียบเท่า แต่กลับมีความเรียบง่ายตามอำเภอใจมากกว่า ทั้งยังมีขบวนรถ ม้า และเรือสินค้าสัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสาย

ซ่งโหยวจ้องมองเมืองนั้นอยู่นาน และนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่

ในที่สุดเขาก็หันกลับมา หยิบขวดหยกใบเล็กออกมาจากย่าม แล้วยื่นมือออกไปพลางแบฝ่ามือออก เกิดประกายแสงสายหนึ่งไหลวนอยู่บนนั้น

“เยี่ยนอัน”

พึ่บ พึ่บ พึ่บ…

นกนางแอ่นตัวหนึ่งบินร่อนลงมาเกาะบนหลังม้า ก่อนจะเอียงคอใช้ดวงตากลมโตดำขลับจ้องมองมายังนักพรต

“คุณชาย”

“ข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าช่วยสองเรื่อง”

“เชิญสั่งมาได้เลย”

“เรื่องแรก…ที่ด่านทหารชายแดนทางเหนือ มีแม่ทัพนามว่าเฉินจื่ออี้” ซ่งโหยวกล่าวกับมัน “ข้าเคยฝากฝังให้แม่ทัพเฉินจื่ออี้ปกปักษ์ใต้หล้าให้สงบสุข เขาเป็นคนรักษาคำสัตย์ ย่อมต้องทำตามสัญญาอย่างแน่นอน ทว่าเขาเป็นนักรบที่กุมกำลังทหารมหาศาลไว้ในมือ หากเข้าไปแทรกแซงกระแสโลกในยามโกลาหล เมื่อความวุ่นวายสงบลง เขามักจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ยาเม็ดที่อยู่ในขวดหยกนี้ คือกากยาที่เหลือจากการปรุงยาอายุวัฒนะของราชครูในครานั้น แม้จะไม่มีสรรพคุณยืดอายุขัยได้พันปีเหมือนยาอายุวัฒนะของจริง แต่ก็ช่วยให้คนธรรมดาอายุยืนยาวขึ้น และสามารถฟื้นคืนชีพจากความตายได้”

“จะให้ข้านำไปมอบให้แม่ทัพเฉินใช่หรือไม่”

“อยากรบกวนให้เจ้าบินไปสักเที่ยวหนึ่ง”

“ไม่มีปัญหา”

“และต้องรบกวนให้เจ้าอธิบายกับแม่ทัพเฉินด้วยว่า หลังจากกินยานี้เข้าไปแล้ว หากต้องตายลงภายในไม่กี่วัน ขอเพียงศีรษะยังอยู่บนบ่า ร่างกายไม่เน่าเปื่อย เมื่อต้องแสงแดดและลมก็จะฟื้นตื่นขึ้นมาได้เอง”

“เยี่ยนอันจำใส่ใจไว้แล้ว!”

นกนางแอ่นตอบรับอย่างขะมักเขม้น แม้จะพูดไม่มากแต่ในใจกลับทวนคำสั่งซ้ำอยู่หลายรอบ

“เรื่องที่สอง คือทางเหนือของทุ่งหญ้าตั่วต๋าในเหยียนโจว มีเมืองทหารร้างแห่งหนึ่งชื่อว่าเมืองหย่วนอัน ยามนี้ได้กลายเป็นเมืองผีสิงไปแล้ว” ซ่งโหยวกล่าวต่อ “ก่อนหน้านี้ข้ากับแม่นางสามสีเดินทางไปถึงเหยียนโจว เคยติดต่อกับเหล่าทหารและแม่ทัพผีในเมืองนั้น ทั้งยังเคยช่วยผนึกเมืองกุยเฉิงเพื่อสะกดปราณหยินและกลิ่นอายปีศาจเอาไว้ ตอนนั้นข้าได้นัดแนะกับพวกเขาไว้ว่า วันหน้าอาจจะเชิญพวกเขาไปเป็นขุนนางที่เมืองผีเฟิงโจว บัดนี้เจ้าจงนำพลังจิตของข้าสายหนึ่งไปยังเมืองกุยเฉิงเพื่อคลายผนึก และเชิญพวกเขาไปยังเมืองผีเฟิงโจว พวกเขาเห็นแล้วย่อมต้องเชื่อถือเจ้า”

“มีเรื่องใดต้องกำชับเป็นพิเศษไหม”

“จงอธิบายแก่พวกเขาว่า เมื่อไปถึงเมืองผีเฟิงโจวแล้ว ให้ไปสังกัดอยู่ใต้บังคับบัญชาของเจ้าตำหนักที่หนึ่งเป็นการชั่วคราว หากภายหน้าใต้หล้าเกิดความวุ่นวาย วิญญาณย่อมมีมากขึ้น ผีร้ายก็จะทวีจำนวนขึ้น พวกเขามีความสามารถสูงยิ่ง ก็ขอให้ช่วยเจ้าตำหนักจับกุมวิญญาณใหม่และไล่ล่าผีร้ายไปก่อน วันหน้าค่อยไปเป็นเทพสงครามประจำศาลเทพารักษ์ในเมืองต่างๆ”

“จำได้หมดแล้ว”

“ลำบากเจ้าแล้ว”

“คุณชายล้อเล่นแล้ว”

นกนางแอ่นไม่รอช้า มันรับเอาพลังจิตสายนั้นจากมือซ่งโหยว ก่อนจะขยับปีกบินเข้ามาคาบขวดหยกบรรจุยาเม็ดนั้นไว้

“เยี่ยนอันขอลาไปก่อน”

“เดินทางระวังตัวด้วย”

พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ…

นกนางแอ่นโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ เพียงพริบตาก็หายลับไปในมวลเมฆที่ซ้อนทับกัน

ซ่งโหยวละสายตากลับมา ก้มลงสบตากับแมวสามสี แล้วหันกลับไปมองเมืองหยางตูอีกครั้ง ก่อนจะออกก้าวเดินต่อไป

มุ่งหน้าไปทางเหนือเช่นกัน

ขึ้นเหนือไปก่อน จากนั้นค่อยวกไปทางตะวันตก เพื่อเดินทางกลับสู่เมืองฉางจิง

อากาศกำลังดี แสงแดดสดใสแผดเผาจนรู้สึกร้อนผ่าวที่หนังศีรษะ เดินไปได้ไม่นานก็เริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมาจริงๆ

ฮั่วเอ้อร์หนิวเหงื่อโทรมกายไปนานแล้ว

หยาดเหงื่อซึมโชกเสื้อผ้าจนชุ่ม ทำให้ผิวพรรณของเขาดูขึ้นเงาและกำยำแข็งแรงอย่างยิ่ง

ยามนี้เขาถือจอบ กำลังถากถางเส้นทางบนเขาช่วงสุดท้ายที่พังทลายลงมา หากมีกิ่งไม้ขวางทาง เขาก็จะฟันให้ขาดแล้วโยนลงหน้าผาไป

ฮั่วเอ้อร์หนิวเป็นคนดื้อรั้นและซื่อตรง เขาไม่มีวันทำงานแบบขอไปที และไม่เคยคิดที่จะอู้งาน การซ่อมทางสักสายหนึ่งก็แค่ใช้แรงกายเข้าแลก สำหรับเขาแล้วมันไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงเลยสักนิด

อีกทั้งหลายวันมานี้เขาพูดไม่ได้ จึงไม่อาจไปโอ้อวดกับใคร ทั้งยังไม่กล้าลงเขาหรือเข้าเมืองไปง่ายๆ เพราะเกรงว่าผู้อื่นจะเห็นความผิดปกติแล้วซักไซ้ไล่เลียง และกลัวว่าจะมีใครมาเชิญเขาไปขับไล่ภูตผีปีศาจอีก ในเมื่อยามนี้ไม่มีไม้เท้าไม้ไผ่แล้ว เขาก็ไร้ซึ่งความสามารถจะต่อกรกับสิ่งชั่วร้าย จึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาซ่อมแซมถนนหนทางบนภูเขาลูกนี้อย่างขยันขันแข็ง

เขาไม่เคยย่อหย่อนหรือเกียจคร้านแม้เพียงนิด แม้แต่ความคิดที่จะอู้งานก็ไม่เคยผุดขึ้นมาในหัว

เขาไม่เคยคิดจะละเลยหน้าที่เลยแม้แต่น้อย

แมกไม้ที่ขวางทางถูกถางจนสะอาดตา ดินหินที่ถล่มลงมาก็ถูกขนย้ายออกไปจนหมดสิ้น หากช่วงไหนที่ตัวถนนพังทลายลงไป เขาก็จะขุดเจาะเข้าไปในตัวเขาเพื่อถากถางเส้นทางสายใหม่ขึ้นมาแทน

เริ่มลงมือตั้งแต่เช้าตรู่ จวบจนตะวันลับขอบฟ้า

ชีวิตเช่นนี้ช่างจืดชืดและจำเจ ทั้งยังไม่มีใครให้พูดคุยด้วย แต่ก็ไม่ต้องสิ้นเปลืองความคิดอ่านใดๆ พอฮั่วเอ้อร์หนิวทำไปนานเข้า กลับรู้สึกเพลิดเพลินไปกับมันเสียอย่างนั้น

โครม…

เบื้องหน้ามีเศษซากแมกไม้ระเกะระกะขวางทางอยู่อีกจุดหนึ่ง

ฮั่วเอ้อร์หนิวโอบลำต้นไม้หนาเท่ารอบเอว ออกแรงมหาศาลลากมันออกจากริมทางแล้วทุ่มลงหน้าผาไป

นี่น่าจะเป็นกองสุดท้ายแล้ว

ฮั่วเอ้อร์หนิวลงมือเก็บกวาดเศษกิ่งไม้ที่เหลือต่อไป

ทว่าในขณะที่กำลังเก็บกวาดอยู่นั้น เขากลับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง—

ท่ามกลางกองกิ่งไม้รกรุงรังนั้น จู่ๆ ก็มีสีเขียวขจีสายหนึ่งปรากฏขึ้น เป็นไม้เท้าไม้ไผ่สีเขียวใสราวกับหยกเล่มหนึ่ง มันตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นโดยที่ไม่ได้ปักลงไปในดิน มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดาสามัญ

“?”

ฮั่วเอ้อร์หนิวชะงักงันไป

เมื่อครู่ตอนที่เขาลากต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น เขายังไม่เห็นมันเลยสักนิด

ราวกับว่ามันจู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาเองอย่างนั้นแหละ

ฮั่วเอ้อร์หนิวตะลึงงันอยู่นาน ก่อนจะทิ้งเศษกิ่งไม้ในมือแล้วรีบเข้าไปดูใกล้ๆ

ไม้เท้าเล่มนี้เขียวขจีดุจหยกและทอประกายเงางามเช่นกัน ทว่าเห็นชัดว่าต่างจากเล่มก่อนหน้า ทั้งข้อไผ่และความหนาบางมีส่วนที่ต่างกันเล็กน้อย ราวกับมีพลังลึกลับบางอย่างค้ำจุนให้มันตั้งตรงอยู่ได้โดยไม่ล้มลง

“…”

ฮั่วเอ้อร์หนิวเดินข้ามกองกิ่งไม้เข้าไป ยื่นมือออกไปกุมไม้เท้าไผ่ไว้ พลางรู้สึกถึงความอุ่นละเอียดราวกับสัมผัสเนื้อหยก

เขาออกแรงเพียงเล็กน้อยก็หยิบมันขึ้นมาได้

ราวกับว่ามันถูกตระเตรียมไว้เพื่อเขาโดยเฉพาะ

………………..