ลูกหลานเรียกหาข้า หลังข้าบรรลุเซียน - ตอนที่ 458 มรรคาจารย์แข็งแกร่งเพียงใดกันแน่

การสิ้นชีพอย่างกะทันหันของจักรพรรดิเทพมหันตภัย

สร้างความสั่นสะเทือนไปทั้งห้วงสุญญตาสรรพชีวิตทั้งปวง

ล้วนตื่นตระหนกมองไปยังเจียงฉางเซิงไม่อาจเชื่อสายตาของตนเองได้จักรพรรดิเทพมหันตภัยผสานเข้ากับอสุรกายมหันตภัย

ทั้งหมดเพียงแรงกดดันจากดัชนีเมื่อครู่ทำาให้สรรพชีวิตรู้สึกว่าตนจะกลายเป็นเถ้าถ่านได้ทุกเมื่อแต่สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลัง

ถึงเพียงนั้นกลับถูกเพียงนิ้วเดียวของมรรคาจารย์สังหาร!

เป็นไปได้อย่างไร!

ความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นในห้วงสมองของสรรพชีวิตทั้งปวง

แม้แต่ความยินดีหรือความโล่งใจจากการรอดตายก็ยังไม่ทัน

เกิดขึ้นเจียงฉางเซิงซักมือกลับแล้วพลันพบว่าเพราะจักรพรรดิเทพมหันตภัยสิ้นไปอสุรกายมหันตภัยทั้งปวงก็พลันสูญสิ้น

หายนะแห่งโลกเทพยุทธถูกปลดเปลื้องลงทันทีเขาเองยังไม่ทันได้ใช้สมบัติอาคมแห่งวิถีเซียนมากกว่านี้เลย

น่าเสียดาย!

ทั้งหมดเป็นเพราะจักรพรรดิเทพมหันตภัยใช้กลยุทธ

แบบสังเวยเช่นนี้ทำาให้เจียงฉางเซิงเสียโอกาสแสดงฝีมือไปมาก

แต่เมื่อดูจากปฏิกิริยาของสรรพชีวิตการแสดงฝีมือคราวนี้ก็ไม่นับว่าเลวร้ายอย่างน้อยก็สามารถเก็บเกี่ยวแต้มเซียนไหวได้มากโขอย่างไรก็ตามแม้แต่ผู้ศรัทธาแห่งแดนสวรรค์เองก็ยัง

ถึงกับตะลึงงันเจียงฉางเซิงแหงนหน้ามองสายตาทะลุทะลวงผ่านกำาแพงแห่งจักรวาลตกลงไปยังขอบห้วงสูญญตาแสงเมฆหลากสีแห่งบัลลังก์เทพสวรรคมหามรรคาแสงตะวันของแสงเทพสุดขอบตะวันและหมอกสีม่วงแห่งปราณกำาเนิดเทพอันธการทำาให้ร่างของเขาพร่ามัวสรรพ

ชีวิตไม่อาจเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเขาได้เห็นเพียงเขากำาลังแหงนหน้าขึ้นเท่านั้น

ทว่าก็เพียงการแหงนหนานี้กลับทำาให้สรรพชีวิต

สะดุ้งตื่นห้วงสุญญตาพลันปั่นป่วนด้วยเสียงฮือฮาอีกครั้ง

“มรรคาจารย์ชนะแล้วหรือ”

นี่…นี่ก็คือวิถีเซียนหรอกระบวนท่าเมื่อครู่ช่างน่าหวาดหวั่นนัก!”

“อำานาจกดดันของอสุรกายมหันตภัยนั้นเกินกว่าที่ข้าจะจินตนาการได้คิดไม่ถึงว่าจะถูกมรรคาจารย์สังหารด้วย

ดัชนีเดียวมรรคาจารย์จะต้องแข็งแกร่งเพียงใดกัน

“เจ้าคิดว่าร่างแยกเพียงหนึ่งก็สามารถทำาร้ายบรรพจารย์ยุทธได้อยู่อย่างนั้นหรือ? มรรคาจารย์ย่อมไม่อ่อนด้อยกว่าบรรพจารย์ยุทธกระทั่งอาจแข็งแกร่งยิ่งกว่า!”

เพียงแค่กระบวนท่านั้นในอดีตจนถึงปัจจุบันจะมีใคร

เปรียบเทียบได้? ยิ่งไปกว่านั้นมรรคาจารย์ชัดเจนว่าไม่ได้จริงจังเลยสักนิด!”

“ใช่แล้วรู้สึกเหมือนเพียงชี้นิ้วตามอำาเภอใจ…ยากจะจินตนาการถึงพลังแท้จริงของเขายิ่งไปกว่านั้นเรากล้า

ยืนยันหรือว่านี่คือร่างจริงของเขาไม่ใช่ร่างแยกหรือ

สรรพชีวิตทั้งหลายต่างสนทนากันด้วยความตื่นเต้นเหล่า

ผู้ฝึกบำาเพ็ญมหามรรคาก็พลอยโห่ร้องยินดีเหล่าผู้สืบทอดมหามรรคาเมื่อได้ยินว่าสายมรรคาของ

ตนกำาลังโห่ร้องยินดีพวกเขามิได้โกรธเคืองเพียงแต่มองไปยัง

เจียงฉางเซิงด้วยสีหน้าซับซ้อน

ความตื่นตะลึงของพวกเขานั้นลึกซึ้งยิ่งกว่าเหล่าสรรพ

ชีวิตเพราะด้วยระดับขั้นที่สูงส่งของพวกเขายืนอยู่ในระดับขั้นเช่นนั้นกลับไม่อาจเข้าใจเจียงฉางเซิงได้เลย

ร่างแยกสมบัติอาคมและท่วงท่าที่สังหารศัตรูเพียงหนึ่งกระบวนท่าอย่างง่ายดาย…

พวกเขาคิดว่านิ้วชี้ของมรรคาจารย์นั้นเป็นเพียงการสะบัดตามอำาเภอใจหารู้ไม่ว่านั่นคืออภินิหารที่ทรงพลังที่สุดของมรรคาจารย์เจียงฉางเซิงเห็นบรรพจารย์ยุทธนิพพานต่อสู้กับเทพแห่งหยินหยางเขาแอบสงสัยว่าคู่ต่อสู้ของบรรพจารย์ยุทธ

นิพพานคือผู้ใดจึงใช้ฟังก์ชันเซียนไหวพยากรณ์ถึงอีกฝ่ายในเมื่อเขามาด้วยร่างจริงไม่มีทางจะพยากรณ์ไม่ได้

[จำเป็นต้องใช้แต้มเซียนไหวมรรคาสวรรค์ 21 แต้ม

จะดำาเนินการต่อหรือไม่]

แต้มเซียนไหวมรรคาสวรรค์ 21 แต้ม!

ช่างเกินจริงนัก!

ขั้นเบิกเนตรอัครยุทธระดับหาเพิ่งจะ 5 แต้มเซียนไหวมรรคาสวรรค์เท่านั้น 1 แต้มเซียนไหวมรรคาสวรรค์นั้นเทียบ

เท่ากับหนึ่งหมื่นล้านล้านแต้มเซียนไหว!

มิน่าเล่าถึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!

เจียงฉางเซิงแอบตื่นตะลึงอยู่ในใจตอนที่เขาบรรลุวิชา

มรรคาธรรมชาติขั้นที่สิบสองก็ยังเทียบเท่ากับ 1 แต้มเซียนไหว

มรรคาสวรรค์แต่ตัวตนลึกลับนี้กลับเทียบเท่าถึงยี่สิบเท่าจากตอนที่เขาเพิ่งทะลวงขั้น!

ยังดีที่บรรพจารย์ยุทธนิพพานแสดงท่าที่แข็งกร้าวถึงขั้นต้องการพลิกสถานการณ์เพียงแต่กระบวนท่าของดวงตาตัวตนลึกลับนั้นร้ายกาจเกินไปดวงตาแต่ละข้างสามารถปลดปล่อยการโจมตีออกมาได้แต่ก็คล้ายกับเป็นภาพลวงตา

ทำาให้เคล็ดวิชาของบรรพจารย์ยุทธนิพพานทะลุผ่านไปโดยไร้ผลกระทบ

เมื่อบรรพจารย์ยุทธนิพพานยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

อำานาจกดดันอันรุนแรงนั้นก็ทำาให้ดวงตานับไม่ถ้วนที่ปกคลุม

ขอบห้วงสุญญตาบิดเบี้ยวไปมาพร้อมจะสลายลงได้ทุกเมื่อเจียงฉางเซิงนับนิ้วคำานวณพบว่าผลกรรมของงาน

ชุมนุมใหญ่หมื่นวิถีมิได้เลือนรางอีกต่อไปสิ่งนี้หมายความว่า

คราวเคราะห์นี้กำาลังจะสิ้นสุดงานชุมนุมใหญ่หมื่นวิถีจะดำาเนินไปได้อย่างราบรื่นเขาก้มหน้ามองไปยังจักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์ที่อยู่ไกลออกไปเอ่ยขึ้นช้าๆว่า “จักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์เจ้าพอจะให้คำาอธิบายได้หรือไม่”

ทันทีที่คำานั้นเอ่ยออกมาห้วงสุญญตาก็พลันเงียบงันเหล่าผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนต่างหันขวับไปมองจักรพรรดิเทพ

มหาวัฏสวรรค์ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวก่อนหน้านี้จักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์เร่งเร้าพลังอย่างบ้าคลั่งช่วยให้จักรพรรดิเทพมหันตภัยแข็งแกร่งขึ้นพวกเขา

เห็นกันอย่างชัดเจนเพียงแค่เกือบลืมเรื่องนี้ไปเพราะถูกการแสดงพลังอันยิ่งใหญ่ของมรรคาจารย์กลบเท่านั้นเหล่าผู้สืบทอดมหามรรคาก็มองจักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์ด้วยแววตาไม่เป็นมิตรเช่นกันบรรพจารย์อธรรมเกาหยินเค้นหัวเราะแล้วกล่าวว่า

“จักรพรรดิเทพเจ้าควรจะต้องอธิบายสักหน่อยหรือไม่หรือว่า

คราวเคราะห์ครั้งนี้เจ้าเป็นผู้ชักใยกันบรรพจารย์พุทธอารัมภะยังคงแข็งกราวดังเดิมเอ่ย

ฮึดฮัด “ยังจะต้องอธิบายอะไรอีกหากปล่อยให้เขาหลบหนีไปได้แล้วหน้าตาของพวกเราจะเหลือไว้ที่ใดกัน?”

โมวังมีสีหน้าหม่นหมองไม่รู้ว่ากำาลังคิดสิ่งใดอยู่

บรรพจารย์กระบี่ประกาศิตเทวะชูมือขึ้นจิตกระบี่ก่อตัวเป็นรูปร่างแล้วเล็งไปที่จักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์ทัณฑ์เทวะปรากฏขึ้นทางด้านหลังจักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์ปิดเส้นทางหลบหนีของเขา

“เจ้าจะกระทำาการใดต้องอธิบายด้วยหรือ”

จักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยเขาเมินเฉยต่อเหล่าผู้สืบทอดมหามรรคาแล้วเงยหน้ามองมรรคาจารย์ที่อยู่สูงพลางกล่าวต่อว่า “มรรคาจารย์พลังแห่ง

วิถีเซียนก็เป็นพลังจากภายนอกมิใช่หรือเจียงฉางเซิงเหลือบตามองเขาแล้วกล่าวว่า “คำาอธิบายของเจ้าข้ายังไม่อาจพอใจ”

สินค้าพูดนำ้าเต้าที่เอวของเขาพลันลอยขึ้นฟ้าปากนำ้าเต้าเปิดอ้าออกนำ้าเต้าพลันขยายใหญ่ด้วยท่าทาบฟ้าเทียมพสุธาเมื่อเห็นมรรคาจารย์กระทำาเช่นนี้จักรพรรดิเทพมหาวัฏ

สวรรค์ก็พลันสายตาแข็งกร้าวขึ้นมา

“เช่นนั้นจักรพรรดิเซียนข้าก็อยากลองทดสอบพลังของ

บรรพจารย์วิถีเซียนดูสักหน่อยว่ามีคุณสมบัติใดกล้ามาอ้างนามเทพเซียนกัน!”

จักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์ตะโกนกร้าวด้วยเสียงเย็นชาพลังอำานาจที่รุนแรงยิ่งกว่าอสุรกายมหันตภัย

ก่อนหน้านี้พลันระเบิดออกมาทำาให้สรรพชีวิตทั้งหลายหายใจติดขัดไปชั่วขณะ

ทัณฑ์เทวะพุ่งขึ้นเหนือศีรษะของเขากำาหมัดฟาดลงมากำาปั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานแฝงพลังที่น่าสะพรึงกลัวสุดขีดจักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์สะบัดมือไปทางด้านหลังอย่างง่ายดายใช้หลังมือกระแทกเข้ากับกำาปั้นของทัณฑ์เทวะตม!

แสงสีแดงวาบสะท้อนทั่วห้วงสุญญตาความร้อน

แผดเผากวาดไปทุกทิศทางสรรพชีวิตนับไม่ถ้วนถูกซัด

กระเด็นออกไปบ้างดวงจิตที่อ่อนแอถึงกับสิ้นชีวิตลงแต่ทาง

แดนสวรรค์ยังมีร่างแยกของเจียงฉางเซิงปกป้องอยู่จึงไม่

มีใครบาดเจ็บหรือล้มตายทัณฑ์เทวะถูกแรงสะท้อนซัดกระเด็นออกไปกระแทก

ทะลุห้วงสุญญตาร่วงหล่นสู่มิติที่ลึกกว่าเดิมเป็นหรือตายไม่อาจทราบได้เหล่าผู้สืบทอดมหามรรคาต่างก็ลงมือแต่จักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์กลับพุ่งเข้าหาเจียงฉางเซิงด้วยความเร็วที่

เหนือกว่า

เขากางแขนทั้งสองออกภายนอกร่างควบรวมเป็นร่างเทพสีม่วงเข้มลักษณะคล้ายกับร่างกายของเขาเองแต่สวมเกราะสงครามที่กดดันและน่าเกรงขามก่อนจะซัดหมัดใส่เจียงฉางเซิงหมัดนี้ถูกต้านไว้ด้วยปราณกำาเนิดเทพอันธการแม้ปราณกำาเนิดเทพอันธการจะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนดูราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อแต่ถึงกระนั้นก็ยังฝืนต้านการโจมตีของจักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์เอาไว้ได้หมัดนั้นฟาดออกไปสายฟ้าสีม่วงนับไม่ถ้วนร้อยเรียงกันไปทั่วห้วงสุญญตาท่าให้ห้วงสุญญตาที่มืดสลัวปรากฏเค้า

ลางแห่งความแตกสลายที่น่าสะพรึงกลัวขึ้นมา

“ในเมื่อเจ้ามัวหลงผิดไม่ยอมตื่นข้าก็จะขอชำาระธรรมแทนสวรรค์!”

เจียงฉางเซิงเอ่ยคำาว่า ‘ชำาระธรรมแทนสวรรค์’ อีกครั้ง

และคราวนี้ที่กล่าวซ้ำาขึ้นมาก็เพื่อกระตุ้นดาบบินสะบั้นเซียน!

ลำาแสงสีขาวหนึ่งสายพุ่งออกมาจากนำ้าเต้าสีแดงมหึมาทะลวงผ่านปราณกำาเนิดเทพอันธการมุ่งตรงเข้าไปหา

จักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์ม่านตาของจักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์ขยายใหญ่ขึ้น

รีบหลบฉากทันทีเว้นระยะห่างจากเจียงฉางเซิงออกไปไกลซึ่งในระยะนี้ไกลจนมีงานชุมนุมใหญ่หมื่นวิถีและสรรพ

ชีวิตทั้งมวลแห่งโลกอิสระที่เจ็ดขวางเขาไว!

เร็วหนัก!

จักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์แอบสะท้านใจเพียงแค่

แสงสีขาวนั้นปรากฏเข้าก็รีบหลบเลี่ยงไปโดยสัญชาตญาณนี่คือการตอบสนองตามสัญชาตญาณยามเผชิญหน้ากับ

ภัยอันตรายถึงชีวิตฝ่ายตรงข้ามกลับสามารถบีบให้เขาต้องแสดงสัญชาตญาณเช่นนี้ออกมาได้ยังไม่ทันให้เขาได้คิดอะไรมากนักเขาก็เหมือน

จะตระหนักถึงบางสิ่งหันศีรษะไปมองโดยไม่รู้ตัวดาบบินเล่มหนึ่งลอยอยู่ด้านหลังของเขาเขาเพิ่งคิด

จะเคลื่อนไหวแต่เพียงพริบตาเดียวดาบบินนั้นก็ฟันฉับที่

ศีรษะของเขานำาทั้งศีรษะและวิญญาณลอยตรงไปยังเจียงฉางเซิง

นำ้าเต้าแดงในมือตำ่าลงตามด้วยการรับดาบบินและศีรษะพร้อมวิญญาณของจักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์เข้าไว้ภายใน

เจียงฉางเซิงยกมือขึ้นเริ่มปิดปากขวดนำ้าเต้า

การต่อสู้นี้ใช้เวลาไม่ถึงสามลมหายใจจริงๆ!

จักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์เคยแสดงพลังอันร้ายกาจออกมาไม่ต่างจากจักรพรรดิเทพมหันตภัยแต่กลับถูกมรรคาจารย์สังหารลงได้อย่างง่ายดายทำาให้สรรพชีวิตทั้งหลาย

ถึงกับตกตะลึงอีกครั้งบรรพจารย์อธรรมเกาหยินจับจ้องไปยังนำ้าเต้าสะบั้น

เซียนในมือของเจียงฉางเซิงนิ่ง

นี่มันคือสมบัติอันใดกันแน่

แม้จะไม่ยิ่งใหญ่อลังการดุจต้นไม้วิเศษเกล็ดทองแต่พลังสังหารนั้นน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดกระทั่งนางเองยังรู้สึกได้ถึงความหวาดหวั่น!

เหล่าผู้สืบทอดมหามรรคาคนอื่นๆต่างก็ถูกดาบบินสะบั้นเซียนพลิกโฉมความเข้าใจใหม่ภายในใจล้วนเต็มไปด้วย

ความหวาดกลัวก่อนหน้านี้เพียงหนึ่งนิ้วพวกเขายังพอจินตนาการเติมแต่งได้หลายประการแต่ครั้งนี้เพียงหนึ่งดาบก็ได้ตัดขาด

ความคิดที่จะต่อต้านมรรคาจารย์ไปโดยสิ้นเชิง!

ผู้แข็งแกร่งที่มีค่าถึง 6 แต้มเซียนไหวมรรคาสวรรค์กลับ

ไม่อาจต้านเพียงหนึ่งท่าโจมตีได้เลยหรือดูท่าข้าคงประเมินพลังของตนเองตำ่าเกินไปแล้ว’

เจียงฉางเซิงคิดในใจเงียบๆสายตากวาดมองไปยังเหล่าผู้สืบทอดมหามรรคาเหล่านั้นชั่วขณะนี้เองแม้เหล่าผู้สืบทอดมหามรรคาทั้งหลายมอง

ไม่เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของมรรคาจารย์แต่ก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าตนเองถูกมรรคาจารย์จับจ้องเข้าให้แล้วต่างก็หวาดกลัวรีบ

เบือนสายตาหรือก้มหน้าหลบหัวใจของบรรพจารย์อธรรมเกาหยินเต้นระรัวนางนึกถึงเล่ห์อุบายทั้งหลายที่เคยทำาไว้

หรือว่าตอนที่ตนไปยังโลกคุนหลุนก็อยู่ในสายตาของมรรคาจารย์มาโดยตลอดกัน

ยังมีเรื่องที่ตนขโมยสมบัติอาคมของมรรคาจารย์อีกแต่กลับไม่อาจใช้งานได้หรือแท้จริงแล้วมรรคาจารย์กำาลังล้อเล่นกับนางอยู่

ที่นางถึงกับหวาดหวั่นสั่นกลัวเช่นนี้ก็เพราะไม่อาจมองเห็นดวงตาของมรรคาจารย์จึงคิดไปว่ามรรคาจารย์กำาลังจับจ้องตนอยู่

เหล่าผู้สืบทอดมหามรรคาต่างก็รู้สึกเช่นเดียวกันหากมรรคาจารย์เพ่งเล็งพวกเขาอยู่จริงๆมิใช่ว่าจะต้องมีข้อสงสัยในใจหรอกหรือ

แต่ละคนล้วนมีเล่ห์กลซ่อนอยู่ภายในจะไม่ให้รู้สึกผิดจนใจสั่นได้อย่างไรเจียงฉางเซิงละสายตากลับมาจากนั้นก็นั่งรออย่างเงียบสงบบนบัลลังก์เทพสวรรคมหามรรคาห้วงสุญญตายังคงปกคลุมด้วยความเงียบงัน

ไม่มีผู้ใดเอ่ยอุทานออกมาอย่างไรจักรพรรดิเทพมหาวัฏ

สวรรค์เพิ่งสังหารสรรพชีวิตไปมากมายใครจะกล้ารับประกัน

ว่ายังมีผู้แข็งแกร่งคนอื่นกระโดดออกมาก่อความวุ่นวายอีกเล่าชั่วขณะนั้นเองสายตานับมากมายพากันหันไปยังเหล่าผู้สืบทอดมหามรรคาทำาให้พวกเขาทั้งอึดอัดทั้งกดดันถูกมรรคาจารย์จับจ้องก็ว่าไปอย่างแต่พวกเจ้ามันเป็นอะไรกันนัก

บรรพจารย์พุทธอารัมภะซึ่งมีนิสัยดุดันที่สุดส่งเสียงฮึดฮัดออกมาราวกับค้อนหนักกระแทกลงกลางใจสรรพชีวิต

ทั้งหลายจนไม่มีผู้ใดกล้าสบตาเขาอีกเลยมรรคาจารย์ไม่เอ่ยคำาพูดใดเหล่าผู้สืบทอดมหามรรคา

ก็ไม่กล้าขยับตัวไม่กล้าเอ่ยปากง่ายๆเพราะกลัวจะพูดผิดไปการตายอันน่าสยดสยองของจักรพรรดิเทพมหันตภัยและจักรพรรดิเทพมหาวัฏสวรรค์ทำาให้ภาพลักษณ์ของมรรคาจารย์ในใจพวกเขาเหนือกว่าบรรพจารย์ยุทธไปแล้ว!

ไม่ว่ามรรคาจารย์จะแข็งแกร่งกว่าบรรพจารย์ยุทธจริง

หรือไม่แต่เพียงวิธีการฆ่าฟันอันเด็ดขาดนี้ก็ร้ายกาจกว่าบรรพจารย์ยุทธแล้ว!

ปกติเป็นเหมือนคนสงบเสงี่ยมแต่พอลงมือก็เป็นท่า

สังหารทันที!

เจียงฉางเซิงมิได้จงใจทำาเช่นนั้นเขาเพียงกำาลังรอคอยบรรพจารย์ยุทธนิพพานและในใจก็กำาลังคำานวณสุดกำาลังว่าในขอบเขตที่รับรู้ได้มีผู้แข็งแกร่งที่เกินกว่าหนึ่งร้อยแต้มเซียนไหวมรรคาสวรรค์อยู่หรือไม่เหตุผลบอกเขาว่าโอกาสเช่นนั้นยากจะเกิดขึ้นจริงแต่หาก

บังเอิญมีจริงขึ้นมาเล่า!

หากมีจริงเขาจะรีบพาแดนสวรรค์หลบหนีทันทีไม่สนใจแต้มเซียนไหวอะไรอีก!

เวลาไหลผ่านไปทีละวินาทีผ่านไปครู่หนึ่งบรรพจารย์ยุทธนิพพานปรากฏขึ้นกลางห้วงสุญญตาเขากวาดตามองทั่วห้วงสุญญตาแล้วสายตาก็ตกลงมาที่เจียงฉางเซิงเขาราวกับสั่นสะท้านเพราะภาพลักษณ์ของเจียงฉางเซิงจึงไม่อาจเอ่ยปากได้ในทันที