เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 396 ตราประทับ ถูกสาวงามปฏิเสธ
ลั่วโหวเริ่มผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนอยู่กับผู้หญิงของตัวเอง พวกเธอล้วนเป็นสาวงามระดับพรีเมี่ยมที่งดงามดั่งดอกไม้
เขาเรียกจ้าวหรั่วหลานมาจริง ๆ เรียกให้มาที่คฤหาสน์ใหญ่โดยตรง!
“หลานหลาน มานี่ ให้พี่ดูความคืบหน้าของเธอหน่อย!”
ลั่วโหวมองดูเจ้าหรั่วหลานที่อายุ 14 ปีแล้ว เธอเติบโตขึ้นเป็นสาวน้อยที่งดงามราวกับหยกแล้ว
ตอนนี้เธอยืนอยู่ตรงหน้าลั่วโหวก้มหน้าลงต่ำ
ซิงเฉินหัวเราะในความคิดของเขา
“ฮึ ๆ ไอ้ลิงน้อย เธออายุครบ 14 ปีแล้วนะ ในมิตินั้นเจ้านายคนก่อนของฉันก็เจอเธอตอนอายุ 15 ปีเหมือนกัน แต่นายเจอเธอเร็วกว่าเขาหน่อย
ฮึ ๆ ถ้านายปล่อยให้เธอหลุดมือไป ฉันจะไม่ปล่อยนายไว้แน่”
ลั่วโหวเห็นว่าใบหน้าเล็ก ๆ ของจ้าวหรั่วหลานแดงระเรื่อ ก้มหน้างุด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด!
เขารู้ว่าเธอกำลังตื่นเต้นมาก!
ลั่วโหวค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ แล้วโอบเอวอุ้มเธอขึ้นมาทันที!
“พี่ พี่!”
จ้าวหรั่วหลานหลับตาแน่น ร่างกายสั่นระริก ลั่วโหวเคลื่อนร่างมาถึงยอดเขาที่มีทัศนียภาพงดงามแห่งหนึ่งบนเขาลู่ซาน จากนั้นเขาก็โบกมือ
บ้านไม้หลังหนึ่งก็ปรากฏขึ้น แล้วเขาก็รีบพุ่งเข้าไปข้างใน
แตกต่างจากบ้านขององค์หญิงโหยวหลาน ทุกอย่างในนี้เป็นของใหม่ทั้งหมด ล้วนเป็นสิ่งที่ซิงเฉินเตรียมไว้
เขาบินตรงไปยังผลึกแห่งชีวิตที่ปูทับด้วยผ้าห่มหนานุ่ม เนื่องจากวรยุทธ์ของจ้าวหรั่วหลานยังไม่แข็งแกร่งพอ
จึงยังทนต่ออุณหภูมิต่ำของหัวใจแห่งชีวิตไม่ได้
ซิงเฉินคิดได้รอบคอบมาก!
ซิงเฉินพูดขึ้นว่า
“ไอ้ลิงน้อย ฉันไม่ได้บอกให้นายได้ตัวเธอตอนนี้นะ นายต้องจีบเธอก่อน อย่าทำให้เธอต้องเสียใจ ฮึ่ม ๆ !”
ลั่วโหวทาบร่างลงบนตัวของจ้าวหรั่วหลาน จูบใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ แล้วกระซิบเบา ๆ ว่า
“หลานหลาน เธอรู้ไหมว่าเธอคือคนรักของพี่ในชาติก่อน”
จ้าวหรั่วหลานส่งเสียงครางเบา ๆ จู่ ๆ ก็กอดคอลั่วโหวแน่น ขาทั้งสองข้างก็รัดเอวเขาไว้แน่นเช่นกัน แล้วพูดว่า
“พี่ ฉัน ฉันฝันถึงคุณมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ตั้งแต่ฉันอายุ 8 ขวบ ฉันก็เริ่มฝันถึงคุณแล้ว!”
ลั่วโหวตกใจ แต่แล้วก็ได้ยินเสียงซิงเฉินดังขึ้นในหัวอย่างแผ่วเบา
“นั่นคือเจ้านายคนก่อนของฉัน เมื่อมาถึงห้วงเวลานี้ เขาไม่ได้จากไปในทันที แต่ได้ทิ้งร่องรอยไว้ในความทรงจำของเธอ เจ้านายคนก่อนของฉัน
เขาไม่อยากให้หลานหลานในห้วงเวลานี้ไปอยู่กับคนอื่น เข้าใจไหมลิงน้อย?”
ลั่วโหวรู้สึกถึงความเศร้าโศกของซิงเฉิน อ้อ เขายังรู้สึกถึงความเศร้าของตัวเองจากอีกห้วงเวลาหนึ่งด้วย จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลลงมา
หยดลงบนใบหน้าเล็ก ๆ ของจ้าวหรั่วหลาน
จ้าวหรั่วหลานรีบลืมตาขึ้นมาพลางร้องไห้
“พี่ชาย อย่าร้องไห้สิ อย่าร้องไห้ พี่ไม่ชอบน้องไก่ไก่แล้วหรือ?”
ซิงเฉินถอนหายใจพลางกล่าว
“ในมิตินั้น เจ้านายคนก่อนของฉันเรียกจ้าวหรั่วหลานว่าไก่ไก่ นี่เป็นชื่อเรียกเฉพาะของเธอ
จ้าวหรั่วหลานในมิตินั้นเป็นเด็กผู้หญิงที่ซุกซนมากเลยนะ แต่ในมิตินี้ เธอถูกคุณเปลี่ยนไปมาก ไม่ได้ซุกซนแบบนั้น แก่แดดเกินวัยไปแล้ว”
ลั่วโหวไม่ได้จีบจ้าวหรั่วหลานตรง ๆ แต่เขาพาเธอไปดูหนัง กอดเธอดูหนังด้วยกัน และเล่าเรื่องตลกให้เธอฟัง
จ้าวหรั่วหลานรู้สึกเหมือนรู้จักเขามาหลายปีแล้ว ตอนนี้ ลั่วโหวถึงนึกขึ้นได้ว่า ทำไมเมื่อหลายปีก่อนตอนที่เจอเธอครั้งแรก
เธอถึงมองเขาด้วยสายตาที่ดูเป็นผู้ใหญ่มาก
เพราะในตอนนั้น ตัวตนของเขาในห้วงเวลานั้นได้ประทับตราไว้ในความทรงจำของเธอแล้ว
ลั่วโหวพาจ้าวหรั่วหลานไปกินของอร่อย เดินเที่ยว ให้ของเล่นชิ้นเล็ก ๆ มากมาย ราวกับย้อนกลับไปสู่รักแรกอีกครั้ง
อ้อ ใช่แล้ว ลั่วโหวยอมรับว่าตัวเองไม่เคยมีรักแรก แม้ว่าเถียนจิ้ง
คุณหนูถังและลั่วเสวียนจะเป็นผู้หญิงที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงเป็นครั้งแรก แต่นั่นก็ไม่ใช่รักแรก คุณหนูถังชอบเขาเพราะเขาเก่งเกินไป
พี่สาวชอบเขาเพราะถูกเขาบังคับ ส่วนเถียนจิ้งที่ชอบเธอก็เป็นเพียงความประทับใจชั่วขณะ
แต่จ้าวหรั่วหลานกลับไม่ได้มองเขาในฐานะปรมาจารย์ แต่มองว่าเขาเป็นพี่ชาย ไม่ได้มองว่าตัวเองเป็นอาจารย์อา
เมื่อเธอกินขนมที่ซื้อตามท้องถนนกินไปได้ไม่กี่คำก็ต้องแบ่งให้เขากิน และจะต้องเป็นอันที่เธอกัดแล้วด้วย
ราวกับเป็นคู่รักที่รู้จักกันมาหลายปี
เขาพาเธอไปซื้อเสื้อผ้า หลังจากที่เธอซื้อของตัวเองแล้ว ก็ยังเรียกร้องจะซื้อให้เขาด้วย และยังใช้เงินของเธอเองอีกต่างหาก
ใช่แล้ว ลูกศิษย์หรือศิษย์รุ่นหลานที่อายุต่ำกว่า 20 ปีของสำนักเทียนอวิ๋น จะได้รับเงินค่าขนมทุกเดือน
ประมาณเท่ากับเงินเดือนทั้งปีของประชาชนทั่วไป
ดังนั้นถ้ารู้จักประหยัด ไม่ซื้อของมีค่าสำหรับการฝึกฝนมากเกินไป เงินค่าขนมก็เพียงพอมาก
เขาและเธอเดินเล่นอยู่บนทุ่งหญ้านอกป่าในเมืองแห่งเทพ เธอจะให้เขาแบกเธอไว้
หลังจากที่เขาอยู่เป็นเพื่อนเธอสามวัน เธอก็พูดว่า
“พี่ชาย คุณต้องไปทำงานสำคัญแล้ว สำนักเทียนอวิ๋นมีเรื่องมากมาย สหพันธ์ก็มีงานมากมายที่ต้องการให้คุณทำ”
ลั่วโหวไม่ได้จูบปากเธอ แต่ได้จูบที่แก้มน้อย ๆ ของเธอ เมื่อเขาจูบ เธอก็จะยิ้มตาหยีด้วยความดีใจ
โอ้ ลั่วโหวรู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปในช่วงเวลาแห่งรักแรก
แม้ว่าในมิติเวลานี้ เขาไม่เคยมีความรักแรกที่จริงใจมาก่อน ไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกหวานอมเปรี้ยวและขมปร่าแบบนั้น
แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว!
เขารู้ว่านี่ก็เป็นร่องรอยที่ตัวเขาเองจากมิติเวลานั้นทิ้งไว้ให้ หรือพูดอีกอย่างคือเป็นเพราะความทรงจำ