เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 395 เหมาะกับเธอมากเลย!
ในตอนนั้น ลั่วโหวหัวเราะพลางพูดว่า
“ไม่ต้องหาแล้ว ฉันไม่ใช่พวกลวนลาม ฉันไม่ได้มีความต้องการครอบครองอะไรมากมายขนาดนั้น แค่ชื่นชมนิดหน่อยเท่านั้นเอง!”
ลั่วโหวคิดในใจว่า โดยทั่วไปแล้วคนที่แย่งกันไปทดสอบในวันแรกมักจะเป็นคนที่มีความสามารถค่อนข้างดี
จึงให้คุณนายเวทมนตร์แจ้งคนที่เขา “เล็งเอาไว้” ให้ไปสัมภาษณ์ที่คฤหาสน์ใหญ่ในเมืองเมืองจินหนิงอ้อ ถ้ามีครอบครัวก็ให้พาไปด้วย
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาได้พบกับ เฉินซี เฉินห่าว จางหยวนชิง จ้าวรั่วเฟย จวงไท่เหวย หลิวชิง จูเสี่ยวหลิว ฉีเสี่ยวหนาน หลิวอี้หาน และหูอิ่งเอ๋อร์ รวม 10 คน
คนกลุ่มนี้สนใจลั่วโหวมาก!
ลั่วโหวสังเกตเห็นว่าเฉินซีสวมหมวกต่ำลงมาปิดผลึกที่หน้าผากเอาไว้ ส่วนจวงไท่เว่ยก็สวมผ้าคาดศีรษะแบบที่นักกีฬาเทควันโดนิยมใส่กันบนโลกในปัจจุบัน
ลั่วโหวหัวเราะพลางถามว่า
“ทำไมล่ะ คุณสวมหมวกต่ำขนาดนั้น รังเกียจว่าผลึกนั่นดูไม่สวยหรือ?”
ทุกคนรู้จักท่านปรมาจารย์อยู่แล้วแน่นอน!
เฉินหาวพูดว่า
“ลั่วโหวพี่ชาย ทำไมบนหัวของพี่ไม่มีคริสตัลล่ะ? พี่แต่งหน้าที่หน้าผากเหมือนพวกข้าราชการในทีวีเหรอ พี่ก็อายเหมือนกันเหรอ? ผมไม่รู้สึกอายเลยนะ ผมว่ามันเท่มากเลย! พ่อผมก็อาย เลยพันผ้าดำไว้ตลอด แม่ผมบอกว่าให้ใส่มงกุฎซุนหงอคงไปเลย อ้อ แม่ผมถามว่าตอนนี้พี่เป็นเซียนแล้วเหรอ?”
ทุกคนต่างหัวเราะ!
ลั่วโหวพูดพลางหัวเราะว่า
“เธอไม่รู้สึกหรือว่าหลังจากใส่คริสตัลแล้ว สมองของเธอดูจะแจ่มใสขึ้น? ไม่รู้สึกว่าไม่ค่อยง่วงนอนเหมือนเมื่อก่อนหรือ?”
เฉินเหาพยักหน้าพลางกล่าว
“แต่ก่อนฉันต้องนอนอย่างน้อย 12 ชั่วโมง แต่ตอนนี้แค่ 8 ชั่วโมงก็พอแล้ว!”
เฉินซีถอดหมวกออก!
ลั่วโหวกล่าว
“โอ้ แบบนี้ถึงจะดี ผลึกนี่มีประโยชน์ต่อมนุษย์จริง ๆ !”
เฉินหาวน้อยถามอย่างสงสัย “พี่ชายเซียนครับ ทำไมพี่ถึงไม่มีล่ะ?”
ลั่วโหวแกล้งเผยให้เห็น “ตาสวรรค์” ทุกคนเห็นหน้าผากของเขาราวกับเปิดออก มีรอยแดงเป็นเส้นเล็ก ๆ สั้นกว่านิ้วก้อยเสียอีก!
เด็กน้อยเฉินหาวสายตาดี ก้าวเข้าไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วร้องอย่างตกใจ
“พี่ชายครับ พี่คือเอ้อร์หลางเซินใช่ไหม? แม่ของผมบอกว่าพี่คือเอ้อร์หลางเซินกลับชาติมาเกิด!”
ผลึกนี้ไม่ได้มีแค่ความสามารถของดวงตาเอ้อร์หลางเซินเท่านั้น!
ลั่วโหวหัวเราะพลางกล่าวว่า
“ใช่แล้ว ดวงตาของเทพเอ้อร์หลางก็เป็นแบบนี้แหละ! เธออยากเรียนวิชาเซียนไหม? ถ้าเธอเรียนได้ดีมาก ๆ พี่ชายจะให้ดวงตาของเทพเอ้อร์หลางกับเธอด้วย ดูนี่สิ!”
เมื่อพูดจบ ลั่วโหวก็จ้องมองไปที่แก้วน้ำชาบนโต๊ะอย่างแน่วแน่ ทันใดนั้นแก้วก็ลอยขึ้นมา!
“ว้าว! พี่ชาย เก่งจังเลย พี่เป็นเซียนสินะ ผมก็อยากเป็นเซียนบ้าง!”
เฉินห่าวน้อยอุทานด้วยความประหลาดใจ
หลังจากพูดคุยกันไปสักพัก ลั่วโหวก็กล่าวว่า
“สหพันธ์กำลังคัดเลือกคนที่มีความสามารถ พวกคุณหลายคนมีคุณสมบัติที่ดี แต่การทดสอบยังไม่จบ ดังนั้นอย่าเพิ่งภูมิใจไป อืม จวงไท่เหว่ย จางหยวนชิง และจ้าวรั่วเฟย ทั้งสามคนให้เตรียมตัวไว้ เดี๋ยวจะต้องไปรายงานตัวที่สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งสหพันธ์”
จวงไท่เหว่ยถามว่า
“พวกเราไปอยู่สถาบันวิทยาศาสตร์แล้ว จะไม่ได้ฝึกวิชาเหรอ? จริง ๆ แล้วผมก็อยากฝึกวิชานะ จะได้มีอายุยืนยาวขึ้น ถ้าเป็นนักวิทยาศาสตร์อย่างมากก็แค่ 1,500 ปีก็ตายแล้ว!”
เสี่ยวเฉินห่าวพูดอย่างตื่นเต้นว่า
“พี่ชาย ผมจะมีชีวิตอยู่ได้หมื่นปีไหม? พี่ไม่มียาวิเศษเหรอ? อ้อ แม่ผมบอกว่าพี่มียาเก้าวิวัฒน์ทองคำ ให้พวกเราดูหน่อยได้ไหม? แค่ได้เห็นหรือได้ดมกลิ่นก็จะมีชีวิตยืนยาวขึ้นอีก 500 ปีเลยนะ!”
ทุกคนต่างหัวเราะออกมา!
เฉินซีพูดว่า
“คุณจะให้ผมไปเรียนรู้อะไรกับหนูน้อยนั่นล่ะ? ผมอยากเรียนเวทมนตร์!”
ลั่วโหวหัวเราะพลางกล่าวว่า
“อีกไม่กี่วันก็จะรู้เอง เอาละ จวงไท่เหว่ย จางหยวนชิง และจ้าวรั่วเฟย พวกคุณสามคนออกไปก่อน อย่าลืมไปรายงานตัวที่สถาบันวิทยาศาสตร์ในเร็ว ๆ นี้ ถ้าไม่ไป จะถือว่าพวกคุณสละสิทธิ์ ผมขอพูดตรง ๆ พวกคุณคงยากที่จะก้าวหน้าในด้านการบำเพ็ญต่อไป แต่ถ้าไปที่สถาบันวิทยาศาสตร์ พวกคุณก็จะมีอายุขัย 5,000 ปี อายุขัย 5,000 ปีก็น่าจะเพียงพอแล้วใช่ไหม?”
จวงไท่เหว่ยพยักหน้าพลางกล่าวว่า
“ลั่วโหวผมขอคิดดูก่อน ในเมื่อเป็นคำพูดของคุณ ผมจะพิจารณาอย่างจริงจัง!”
ลั่วโหวพยักหน้าพลางกล่าวว่า
“การที่ให้พวกคุณไปเป็นนักวิทยาศาสตร์ ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นหนอนหนังสือ พวกคุณยังสามารถฝึกฝนร่างกาย สามารถเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับร่างกายผ่านการฝึกฝนได้ เอาล่ะ ฉันมีแค่นี้แหละ”
ทั้งสามคนแยกย้ายกันไป!
ลั่วโหวมองดูเจ็ดคนที่เหลือแล้วคิดในใจ พวกเขาล้วนเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดีทั้งนั้น!
“พวกเธอมีใครอยากเรียนวิชาบำเพ็ญเซียนกับฉันบ้าง?”
“พี่ครับ ผมอยากเรียนครับ!”
เสี่ยวเฉินหาวรีบยกมือพูด
“พี่ลั่วโหวผมก็อยากเรียนครับ!”
จูเสี่ยวหลิวก็พูดขึ้น
ฉี่เสี่ยวหนานที่ดูซุกซนและเจ้าเล่ห์พูดว่า
“พี่ชายผู้เป็นปรมาจารย์ ฉันก็เต็มใจนะ แต่คุณจะรับฉันเป็นศิษย์หรือ? หรือว่าจะเป็นศิษย์หลาน? ถ้าคุณไม่อยากสอนฉันด้วยตัวเอง ฉันขอมีพี่โจวรุ่ยเสวียเป็นอาจารย์ก็ได้ ฉันชื่นชมเธอมากเลยนะ!”
ลั่วโหวหัวเราะพูดว่า
“ในเมื่อเธอพูดแบบนี้แล้ว ก็ดี ฉันจะให้โจวรุ่ยเสวียเป็นอาจารย์ของเธอ อืม ตกลงตามนี้ ออกไปก่อนเถอะ!”
ฉี่เสี่ยวหนานออกไปอย่างอาลัยอาวรณ์!
เฉินห่าวน้อยพูดว่า
“พี่ชาย ผมขอรับคุณเป็นอาจารย์ได้ไหมครับ?”
ลั่วโหวคิดในใจ: เขาสามารถมอบให้กับหลี่เฉิงหยางได้ หลี่เฉิงหยางเป็นอาจารย์ที่เหมาะสมมาก
จึงพูดว่า “พี่ชายมาเป็นอาจารย์ใหญ่ของคุณไหม?”
เฉินซีแค่นเสียงพูดว่า
“ลั่วโหวคุณอยากเป็นรุ่นเดียวกับปู่ของพวกเราหรือไง?”
“คุณลั่วโหวถ้าได้อาจารย์ที่ดีกว่ามาสอนผม ผมยินดีเป็น… เป็นศิษย์หลานของคุณ!”
จูเสี่ยวหลิวรีบพูด
“ไร้ค่าจริง ๆ ฉันไม่มีวันยอมเป็นศิษย์หลานของใครหรอก!” เฉินซีจ้องเขาอย่างดุดัน
ลั่วโหวหัวเราะพลางกล่าว
“คุณไม่มีวาสนากับฉัน แต่ในเมื่อวันนี้มาถึงที่นี่แล้ว ฉันจะชี้ทางสว่างให้ ฉันขอแนะนำให้คุณไปเป็นศิษย์ของปรมาจารย์เวทมนตร์โอดัน เป็นไงล่ะ?”
เฉินซีดีใจ
“จริงหรือ?”
“จริง ได้แล้ว ออกไปได้” ลั่วโหวพูด
เฉินซีเดินออกไปอย่างเด็ดขาด
ลั่วโหวมองดูคนที่เหลืออีกหกคน แล้วพูดว่า
“เฉินห่าว นายไปเรียนศิลปะการต่อสู้กับศิษย์คนแรกของฉัน เขาเป็นศิษย์ที่เก่งที่สุดของฉัน ถ้านายเก่งกว่าเขาได้ ฉันจะสอนนายด้วยตัวเองเลย ว่าไง?”
“ดีเลย!”
เฉินหาวน้อยกล่าว
“อืม ดีมาก ออกไปข้างนอกก่อนนะ!”
ลั่วโหวพยักหน้าพลางกล่าว
สมกับเป็นเด็กฉลาด เชื่อฟังมาก รีบพยักหน้าแล้วเดินออกไปทันที แต่ก็ยังเหลียวหลังมามองทุก ๆ สามก้าว!
“หลิวอี้หาน ต่อไปเธอจะได้ติดตามโจวรุ่ยเสวียเธอต้องแข่งขันกับฉีเสี่ยวหนาน อย่าให้เธอทำได้ดีกว่านะ”
“หูอิ่งเอ๋อร์และหลิวชิง พวกเธอสามารถติดตามลั่วเสวียนได้ เป็นไงบ้าง?”
“จูเสี่ยวหลิว ต่อไปเธอจะได้ติดตามเจาเปิ่นชูเขามีกังฟูที่สง่างามมาก เหมาะกับเธอมากเลย!”