เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 383 ไปดู
โอดินพยักหน้าพลางกล่าวว่า
“ดีครับ ลั่วโหว วิทยาลัยแห่งนี้สามารถก่อตั้งบนดาวอังคารได้ แม้ว่าระบบนิเวศที่นั่นจะยังไม่ค่อยเสถียรนัก แต่เนื่องจากปัจจุบันไม่มีโรงงานที่ก่อมลพิษ และมีการบังคับใช้กฎระเบียบด้านสิ่งแวดล้อมได้ดี ดังนั้นการย้ายประชากร 200 พันล้านคนไปที่นั่นก็เป็นไปได้ วิทยาลัยแห่งนี้สามารถไปตั้งที่นั่นได้ มนุษย์โคลนของพวกคุณก็เตรียมพร้อมแล้ว พวกเขาก็ต้องการสถานที่ฝึกฝนเช่นกัน แต่สำหรับการฝึกมนุษย์โคลน ผมขอแนะนำให้จัดไว้นอกระบบสุริยะ ชาวดาวเงินได้จัดหาระบบดาวฤกษ์ที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาขั้นสูงให้แล้ว อยู่ห่างจากระบบสุริยะเพียง 2,000 ปีแสง ถือว่าใกล้มากแล้ว เราสามารถฝึกฝนคนเหล่านี้ที่นั่นได้”
ลั่วโหวพยักหน้า
“ได้ มหาวิทยาลัยสหพันธ์ตอนนี้สามารถรับนักเรียนต่างดาวได้แล้ว ต่อไปโรงเรียนทั้งหมดบนโลกจะเปิดรับทุกเผ่าพันธุ์ อืม นี่คือวิทยาลัยการสงคราม และยังมีวิทยาลัยเวทมนตร์ที่ก่อตั้งขึ้นสองแห่ง ส่วนการฝึกพลังวิญญาณ ไม่จำเป็นต้องมีสองแห่งหรอก เพราะภายใต้สำนักเทียนหยุนมีโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้ขนาดใหญ่หลายแห่งอยู่แล้ว และโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้เหล่านี้ก็มีการแข่งขันกันด้วย อืม องค์หญิงอวี่หลาน คุณคิดว่าวิทยาลัยเวทมนตร์อีกแห่งควรสร้างที่ไหน และใครควรเป็นคณบดี?”
องค์หญิงอวี่หลานครุ่นคิดแล้วพูดว่า
“อาจให้จอมเวทระดับสูงที่เป็นมนุษย์โลกมาดำรงตำแหน่ง โอ้ ชื่อภาษาโลกของเขาคือโอดัน เขาเป็นคณบดีวิทยาลัยเวทมนตร์ระดับต้นบนโลกอยู่แล้ว คุณสามารถไปเชิญเขาได้ ฉันคิดว่าเขาต้องยินดีแน่นอน แต่เขามาจากดาวสีเขียว และเขาเป็นจอมเวทระดับสูงที่ชำนาญธาตุน้ำ ไม้ ดิน และลม เขาเป็นอัจฉริยะด้านเวทมนตร์ของมนุษย์ อายุเทียบเท่ามนุษย์แค่ 20 ปีเท่านั้น!”
ลั่วโหวไม่ได้สนใจว่าใครจะชื่ออะไร จึงพยักหน้า
“งั้นก็ตกลงตามนี้ คุณโอดิน ส่วนคณบดีวิทยาลัยทหารอีกแห่ง พวกคุณสามารถส่งคนมาดำรงตำแหน่งได้ คุณอยากแนะนำใครล่ะ?”
อาจารย์โอดินได้ฟังแล้วก็พูดว่า
“โอ้ลั่วโหวฉันทำได้หรือ?”
ลั่วโหวหัวเราะพลางกล่าว
“แล้วคุณจะเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนหุ่นรบของมหาวิทยาลัยสหพันธรัฐได้ยังไงล่ะ?”
โอดินก็หัวเราะพลางกล่าว
“โอ้ ถ้าอย่างนั้น ฉันอยากจะแนะนำคนหนึ่ง แต่เขาไม่ได้อยู่บนโลก เขาเป็นนักยุทธศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ ฮ่ะ ๆ ส่วนชื่อของเขา โอ้ เรื่องชื่อรอให้เขามาถึงโลกแล้วค่อยตั้งเองแล้วกัน เขาก็เป็นเพื่อนร่วมชาติของพวกเราเหมือนกัน”
ลั่วโหวพยักหน้า
“งั้นก็ตกลงตามนี้!”
ทั้งสามคนพยักหน้าพร้อมกัน
ลั่วโหวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
“เนื่องจากต่อไปฉันต้องฝึกฝน ซึ่งการฝึกฝนไม่มีกลางวันกลางคืน ดังนั้นฉันจึงตั้งใจจะให้จุดการค้ากับพวกคุณ ตอนนี้ฉันมีจุดการค้าไม่น้อยแล้ว พวกคุณทั้งสามคน รวมถึงอธิการบดีของวิทยาลัยการทหารและวิทยาลัยเวทมนตร์อีกแห่งในอนาคต จะได้รับจุดการค้าคนละหนึ่งจุด และทุกปีฉันจะให้เงินทุนกับพวกคุณ อ้อ ฉันหมายถึงหยกวิเศษนะ!”
ทั้งสามคนต่างดีใจ!
แม้แต่องค์หญิงเหลียนโหยวหลานก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น!
“เป็นแบบนี้ พวกคุณสามารถจัดซื้ออุปกรณ์การเรียนการสอนและวัสดุที่จำเป็นได้ แต่ผลึกพลังที่ให้พวกคุณในแต่ละปี พวกคุณไม่สามารถนำออกมาจากแพลตฟอร์มการซื้อขายได้ อ้อ วัสดุที่พวกคุณจัดซื้อจะถูกแยกเก็บไว้ในพื้นที่ของแพลตฟอร์มการซื้อขาย พวกคุณจะไม่รู้ว่าคนอื่นซื้อวัสดุอะไรบ้าง และยิ่งไม่มีทางรู้ว่าฉันซื้ออะไร แต่วัสดุที่พวกคุณรับผิดชอบจัดซื้อนั้นสามารถนำออกมาได้ และให้พวกคุณเก็บรักษาเอง!”
“ส่วนเรื่องงบประมาณว่ามีเท่าไหร่ ตอนนี้ยังกำหนดไม่ได้ ขอให้ฉันคิดดูก่อน อีกไม่กี่วันฉันจะติดต่อพวกคุณอีกครั้ง อ้อ แต่จุดแลกเปลี่ยนนั้นฉันให้พวกคุณได้เลยตอนนี้!”
ดังนั้นทั้งสามคนต่างได้รับลูกบอลเล็ก ๆ คนละหนึ่งลูก ทุกคนต่างรู้สึกดีใจมาก!
นอกจากองค์หญิงอวี่หลานแล้ว อีกสองคนไม่มีแต้มแลกเปลี่ยน!
ท่านโอดินยิ้มพลางกล่าว
“ลั่วโหวแต่พวกเราไม่มีพื้นที่จัดเก็บที่เพียงพอนะ!”
ลั่วโหวพยักหน้า
“เรื่องนี้รอให้ฉันคิดดูก่อนว่าจะให้งบประมาณพวกคุณเท่าไหร่ต่อปีแล้วค่อยคุยกัน”
ลั่วโหวมองดูรอบ ๆ ในฝูงชน และพบว่าเหล่าศิษย์เวทมนตร์จากโลกไม่ได้มา ไม่อย่างนั้นวันนี้คงจะได้สนุกกันแน่
จากนั้นเขาพูดต่อว่า
“คุณนาย เวทมนตร์มีงานที่ต้องรับผิดชอบมากมาย จำเป็นต้องมีงบประมาณมากขนาดนี้ สำหรับสถาบันพลังพิเศษทั้งสาม คุณอาโนต คุณดายา และคุณแลนโน แต่ละท่านจะได้รับงบประมาณปีละ 100 ล้านล้านคริสตัล หลังจากที่สถาบันพลังพิเศษเปิดทำการ สามารถซื้ออุปกรณ์การเรียนการสอนที่จำเป็นได้ อ้อ ต้องรีบดำเนินการ เพราะโลกยังคงเป็นอารยธรรมด้านเทคโนโลยี การจัดซื้อทรัพยากรจากอารยธรรมการบำเพ็ญเพียรจะสะดวกกว่า”
ลั่วโหวพูดต่อว่า
“คุณแบล็กเกอร์ คุณคริส และคุณเมลิน งบประมาณของพวกคุณก็คนละ 100 ล้านล้านคริสตัลเช่นกัน อ้อ จำไว้ว่า ทรัพยากรที่ซื้อมาจากต่างดาวไม่สามารถแจกฟรีได้ แต่สามารถมอบเป็นรางวัลได้”
อาจารย์เหมยหลินเข้าใจเรื่องนี้ได้ดีกว่ามังกรทั้งสองตน เขาพูดว่า
“แน่นอน สถาบันเวทมนตร์จำเป็นต้องเก็บค่าเล่าเรียน รางวัลจะมอบให้เฉพาะผู้ที่มีความสามารถโดดเด่นเท่านั้น บนโลกที่ไม่มีธาตุโฟตอน ทรัพยากรคือรากฐานของสถาบันเวทมนตร์ เราไม่สามารถสิ้นเปลืองได้”
ลั่วโหวพยักหน้า
“เฉียงเอ๋อร์ เธอจะอยู่ที่เทือกเขาคุนหลุน ส่วนเซียนเอ๋อร์ ต่อไปเธอจะไปที่ดาวแอนส์ งบประมาณของพวกเธอทั้งสองคนคือหนึ่งร้อยล้านล้านผลึกพลังต่อปี อย่าลืมจัดซื้อทรัพยากรบางอย่างด้วยนะ”
หลังจากใช้เวลาอยู่กับโจวรุ่ยเสวียอย่างหวานชื่นหนึ่งคืน วันรุ่งขึ้นก็ไปที่สถาบันพัฒนาศักยภาพที่ทวีปแอฟริกาด้วยกัน!
โจวรุ่ยเสวียไม่ได้เป็นหัวหน้าแผนกแล้ว ลั่วโหวมองดูสิ่งก่อสร้างที่คุ้นเคย ก่อนที่จะได้ยินโจวรุ่ยเสวียพูดว่า
“พี่ชาย พวกเราไปดูบ้านพักอาจารย์ของคุณกันเถอะ! หุ่นยนต์แม่บ้านของคุณยังอยู่ที่นั่นใช่ไหม?”
ลั่วโหวหัวเราะพลางพูดว่า
“ใช่แล้ว คราวนี้เธอพาเขาไปที่ปราสาทลอยฟ้าด้วยนะ!”
ปัจจุบัน ลูกสาวทั้งหลายของลั่วโหวต่างก็มีที่พักของตัวเอง เถียนจิ้งก็แทบจะไม่ได้กลับมาที่คฤหาสน์ใหญ่ในเมืองเมืองจินหนิงแล้ว เธอมีบ้านพักหลังใหญ่ริมแม่น้ำในเมืองเอลฟ์ที่มีพื้นที่กว้างถึงพันไร่
ที่พักของคุณหนูถังอยู่ริมทะเลสาบเบลก้า ที่นั่นได้รับการพัฒนาแล้ว เป็นคฤหาสน์ใหญ่ที่มีป่าไม้ล้อมรอบ มีพื้นที่กว้างถึงหมื่นไร่
แน่นอนว่าลั่วเสวียนยังคงอาศัยอยู่ที่เดิม!
แต่ตอนนี้เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในมิติซ้อนหรือนครศักดิ์สิทธิ์
หลังจากทานอาหารอร่อยกับโจวรุ่ยเสวียที่บ้านพักอาจารย์ เขาโอบกอดเธอ พิงโซฟาดูทีวีแล้วพูดว่า
“ที่รัก พี่กำลังวางแผนจะตั้งแผนกกฎหมายของสำนักเทียนหยุน เธอจะมาเป็นหัวหน้าแผนกไหม?”
โจวรุ่ยเสวียได้ยินแล้วก็เข้าใจทันที จึงพูดว่า
“ดีเลย!”
ลั่วโหวเอานิ้วแตะจมูกเธอเบา ๆ
“นิสัยเธอค่อนข้างร่าเริงนะ ฮ่า ๆ แรก ๆ ก็คิดจะเรียกว่าผู้อาวุโส แต่กลัวว่าจะทำให้ที่รักของฉันดูแก่ไป ที่รักของฉันอายุเท่าไหร่นะ?”
“17 แล้วค่ะ!”
โจวรุ่ยเสวียพูดเสียงออดอ้อน
ลั่วโหวเห็นท่าทางอ่อนหวานของเธอแล้วก็อดใจไม่ไหว จึงพูดว่า
“ที่รัก นั่งลงเถอะ มากินข้าวกับฉันสักมื้อ!”
สาวคนนั้นก็นั่งลงทันที…
ตอนเย็น ทั้งสองคนเดินออกมา โรงเรียนฝึกพลังยังคงเหมือนเดิม พอถึงเวลาเย็น ก็มีชมรมมากมายทำกิจกรรม ที่ลานกว้างมีคนจำนวนไม่น้อยรวมตัวกันเตรียมจัดงานเลี้ยงรอบกองไฟ หรือบางคนก็เตรียมจัดการแข่งขันศิลปะการต่อสู้
เนื่องจากทั้งสองคนปลอมตัวมา จึงไม่มีใครจำพวกเขาได้
นึกถึงชีวิตในสถาบันเมื่อหลายปีก่อน ลั่วโหวก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นเช่นกัน!