เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 382 หุ่นยนต์อัจฉริยะ

ชาวดาวน้ำส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเมืองลามันดา โดยเฉพาะผู้นำของพวกเขาที่มาอยู่บนโลก แต่เนื่องจากปัจจุบันมีชาวดาวน้ำอาศัยอยู่บนโลกมากกว่า 200 ล้านคน จึงสามารถพบเห็นพวกเขาได้ทั่วทุกมุมโลก

ขณะที่ลั่วโหวและหลินชิงชิงกำลังเดินเที่ยวในเมืองที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษสำหรับชาวดาวน้ำในภาคตะวันตกของจีน พวกเขาก็ได้รับสายเรียกจากจักรพรรดินีน้อยแห่งดาวน้ำอย่างกะทันหัน

ลั่วโหวจึงต้องบอกว่า

“มีสายเรียกเข้ามา พวกเรากลับไปกินข้าวกันเถอะ คุณทำอาหาร ฉันจะรับโทรศัพท์ในห้องหนังสือของคุณ”

“มีอะไรโทรมาหรือ” หญิงสาวถาม

ลั่วโหวตอบว่า

“เป็นเรื่องเกี่ยวกับการค้าระหว่างมนุษย์ต่างดาวและการค้าข้ามมิติ”

หญิงสาวตกลงด้วยความยินดี พร้อมบอกว่าจะทำอาหารหลายอย่างเลย

ลั่วโหวหัวเราะพลางพูดว่า

“ฉันรู้ว่ามีหุ่นยนต์อัจฉริยะนะ แต่ฉันอยากให้คุณใช้มือของคุณเองล้างผักและทำอาหารให้สามีกิน ต้องทำเยอะ ๆ นะ หมูผัดพริกเกลือ ไก่ผัดพริก ซี่โครงหมูตุ๋น เนื้อต้มน้ำ เป็ดย่างเมืองจินหนิงอย่างน้อยสิบอย่างเชียวนะ!”

หญิงสาวพยักหน้าไม่หยุด

“งั้นฉันต้องไปซื้อของก่อนนะ! แต่ว่าอาหารเยอะขนาดนี้ ฉันขอใช้อุปกรณ์ทำครัวที่ทันสมัยได้ไหม? จะได้เร็วขึ้นหน่อย”

ลั่วโหวเห็นเธอทำตัวเหมือนแม่บ้านตัวน้อย จึงตบก้นเธอเบา ๆ

“เด็กดีของฉัน ตอนนี้แยกย้ายกันเลย คุณไปซื้อของ ส่วนฉันจะไปที่บ้านคุณ อ้อ นั่นก็เป็นบ้านของฉันด้วย แล้วโทรหากันนะ”

หลังจากกลับมาที่ห้องหนังสือของหลินชิงชิงลั่วโหวเรียกหาจักรพรรดินีน้อย

ใช่แล้ว เป็นจักรพรรดินีน้อย เธอโตขึ้นมาบ้างแล้ว!

เธอมองดูลั่วโหวด้วยความดีใจ

“สามี!”

ลั่วโหวพินิจพิเคราะห์เธออย่างละเอียด

“หลิงเอ๋อร์ เธอผ่านด่านสำเร็จแล้วสินะ?”

หญิงสาวพยักหน้า แล้วพูดอย่างเขินอาย

“แต่ว่า…คิดถึง คิดถึงสามีมาก ตอนที่ฝึกฝนอยู่นั้นคิดถึงมาก จนเกือบจะเสียสติไปแล้ว!”

ลั่วโหวรู้ดีว่าการฝึกฝนตั้งแต่ชั้นที่หกขึ้นไปจะยิ่งยากขึ้น และรู้ว่าตัวเองไม่ได้มีโชคลาภจากเทพธิดาเสวียน ภายใต้การนำทางของพลังวิญญาณของเธอ รวมถึงหัวใจแห่งชีวิตในถังไม้ใหญ่และพลังวิญญาณจากดวงดาวดวงนั้น เขาไม่สามารถพัฒนาขึ้นได้ง่าย ๆ

ดังนั้นลั่วโหวจึงพูดว่า

“หลิงเอ๋อร์ มาสิ มาหาสามีตรงนี้ คราวนี้เธอจะได้เจอสามีแล้ว!”

จักรพรรดินีน้อยถามว่า

“จริงเหรอคะ?”

ลั่วโหวพยักหน้าตอบ

“อืม ถ้าทะลุถึงชั้นที่เก้าแล้ว การฝึกฝนของคุณจะยากขึ้น จำเป็นต้องมีคนคอยชี้แนะ และเนื่องจากวิชาเก้าหวนเป็นสิ่งที่สามีคุณสร้างขึ้นมา ดังนั้นฉันจึงเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดที่จะสอนคุณ ถ้าทะลุชั้นที่เก้าได้ พลังภายในในร่างกายของคุณก็จะกลายเป็น ฮ่ะ ๆ ที่เรียกว่าพลังเซียนลิง จะก่อตัวเป็นวิญญาณภายในร่างกาย อายุขัยจะยืนยาวถึงหมื่นปีขึ้นไป”

จักรพรรดินีน้อยพูดอย่างตื่นเต้น

“สามี ฉัน ฉันไปได้จริง ๆ เหรอคะ?”

ลั่วโหวหัวเราะคิกคักพลางพูดว่า

“ได้สิ แต่พอมาแล้ว ถ้าเจอภรรยาคนอื่น ๆ ของพี่เข้า เธออย่าหึงนะ!”

จักรพรรดินีน้อยหน้าแดงจนถึงใบหู

ลั่วโหวแหย่เธอต่อว่า

“ที่รักจ๋า มาเถอะ! พี่อยากให้เธอมา พี่คิดถึงเธอ!”

ลั่วโหวคิดในใจ หลิงเอ๋อร์อายุ 19 แล้ว พอมาที่นี่ก็เหมือนลูกแกะน้อยเลยนะ ฮิ ๆ

จักรพรรดินีน้อยวางแผนจะมา อีกไม่กี่วันก็จะออกเดินทาง แต่ด้วยระยะทางจากดาวน้ำ คงต้องใช้เวลาประมาณ 8 เดือนกว่าถึงจะมาถึง

แน่นอนว่าต้องใช้ยานอวกาศซิงไห่ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 50 กิโลเมตร!

ไม่รู้ทำไมถึงมีเรื่องคุยกับจักรพรรดินีน้อยมากมายขนาดนี้ ลั่วโหวถามความรู้สึกของเธอตอนมาโลกครั้งก่อน ดูอะไรมาบ้าง คุยกันเต็มสองชั่วโมง จนกระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตูของหลินชิงชิงลั่วโหวถึงได้วางสาย

หลังจากออกมา บนโต๊ะอาหารมีจานอาหารวางเรียงรายถึง 11 จาน!

บางจานมีชามใหญ่ครอบไว้

หลินชิงชิงพูดอย่างมีความสุข

“11 จาน แทนคนสองคนไงล่ะ!”

ล้วนเป็นอาหารทั่วไปในครัวเรือน แต่ทำออกมาดูประณีตมาก มีหมูผัดพริกเสฉวนที่ขาดไม่ได้ ไก่ตุ๋นเบียร์ เนื้อต้มผัดพริก ปลากุ้ยฮวานึ่ง เป็ดน้ำเกลือที่ซื้อมา เนื้อแกะผัดต้นหอม… อ้อ ยังมีเนื้อสัตว์จากต่างดาวอีกสองอย่าง ผักและซุปรวมสามจาน

ลั่วโหวยังไม่ทันได้กิน ก็โอบกอดเธอจูบทันที แล้วแยกออกมาชม

“ภรรยาคนนี้ไม่มีที่ติจริง ๆ ทั้งทำอาหารเก่ง เรื่องบนเตียงก็เยี่ยม ดีมาก รีบกินกันเถอะ วันนี้ถ้าไม่กินให้หมด ก็จะเสียเปล่าที่ภรรยาที่น่ารักของฉันตั้งใจทำ!”

สาวน้อยยิ้มตาหยีทันที

หลินชิงชิงตอนนี้เป็นผู้ฝึกวิชาแล้ว ไม่ต้องกลัวเรื่องอ้วนไม่อ้วน พลังงานจากอาหารเป็นเพียงพลังงานระดับต่ำเท่านั้น

เธอจึงกินดื่มอย่างเต็มที่เช่นกัน แต่มารยาทการกินดูดีกว่าลั่วโหวมาก

อาหาร 11 จาน ถูกพวกเขาสองคนกินจนหมดเกลี้ยง แต่ 95% นั้นเข้าไปอยู่ในท้องของลั่วโหวตอนนี้ลั่วโหวแม้จะกินอาหาร 10 ตันเข้าไปในท้อง ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย

“อ้อ แล้วกากอาหารจะขับถ่ายยังไง?”

มันง่ายมาก แค่เผาให้กลายเป็นพลังงาน ตอนนั้นของเสียที่ออกมาก็มีแค่คาร์บอนไดออกไซด์เท่านั้น หาที่สักที่แล้วระบายลมหายใจออกมา ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

…..

หลังจากอยู่เป็นเพื่อนหลินชิงชิงสองวัน ลั่วโหวก็กลับมาที่ปราสาทลอยฟ้าของโจวรุ่ยเสวียที่นั่นเขาได้ต้อนรับคุณนายโอฟา เจ้าหญิงอวี่หลาน และคุณโอดิน

องค์หญิงอวี่หลานก็จะสบตากับเขาเป็นครั้งคราว

แต่ครั้งนี้เป็นเรื่องงาน องค์หญิงอวี่หลานผู้ฉลาดจึงวางตัวได้อย่างเหมาะสม

ลั่วโหวกล่าวว่า

“เมื่อทั้งสามท่านตัดสินใจที่จะเข้าร่วมเป็นพลเมืองโลก ผมจะมอบหมายความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมให้กับทั้งสามท่าน โชคดีที่อารยธรรมของพวกเราล้วนเป็นพันธมิตรกัน การที่พวกคุณเข้าร่วมเป็นพลเมืองโลกจะไม่ส่งผลเสียต่อผลประโยชน์ของพวกคุณ”

“คุณนายโอฟา ตอนนี้ดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีฝ่ายบริหารของสถาบันวิทยาศาสตร์ เป็นความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่มาก ผมตั้งใจจะฟังความคิดเห็นของคุณ ในการคัดเลือกคนฉลาดที่ไม่เหมาะกับการบำเพ็ญเพียรบนโลกไปทำงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์”

คุณนายโอฟาพูดอย่างดีใจว่า

“ลั่วโหว คุณควรทำแบบนี้มานานแล้ว ไม่ควรรอช้าอีกต่อไป!”

ทุกคนต่างหัวเราะ ลั่วโหวพยักหน้าพลางกล่าวว่า

“สถาบันสหพันธ์เป็นวิทยาลัยการสงคราม แน่นอนว่าเป็นสถานที่ที่ดีในการผลิตนักวิทยาศาสตร์ด้วย แต่ผมได้ยินมาว่านักเรียนของมหาวิทยาลัยสหพันธ์หยิ่งผยองมาก ที่หยิ่งขนาดนี้ก็เพราะไม่มีคู่แข่งนั่นแหละ ดังนั้น คุณโอดิน ผมขอมอบหมายให้คุณก่อตั้งวิทยาลัยการสงครามอีกแห่งหนึ่ง อ้อ ไม่ต้องใช้ชื่อนี้หรอก ชื่อนี้ดูเหมือนจะสูงกว่าสถาบันสหพันธ์ไปหนึ่งระดับ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น ให้ก่อตั้งเป็นวิทยาลัยทหารสีน้ำเงิน เพื่อแข่งขันกับมหาวิทยาลัยสหพันธ์ในอนาคต อ้อ ต่อไปคุณจะไม่ได้เป็นแค่หัวหน้าผู้ฝึกสอนหุ่นรบของมหาวิทยาลัยสหพันธ์เท่านั้น คุณจะเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนนักรบหุ่นรบของวิทยาลัยทหารสีน้ำเงินด้วย”