เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 342 ไม่จำเป็นต้องถ่อมตัว
ลั่วโหวหัวเราะ
“สาธารณรัฐ ฮ่า ๆ !”
พูดจบ เขาก็สะบัดมือ ยานลำเล็กยาว 3 เมตรก็ถูกเหวี่ยงออกไป ลอยไปไกลหลายร้อยเมตร
“คุณ ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นคนของสาธารณรัฐ แต่คุณก็ไม่ควรปฏิบัติต่อเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนอวกาศแบบนี้ พวกเราได้รับการคุ้มครองตามกฎหมายนะ!”
มนุษย์ต่างดาวพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ
แต่ในตอนนั้นเอง เมื่อปัญญาประดิษฐ์ปรากฏตัวและอธิบายสถานการณ์ มนุษย์ต่างดาวก็แสดงสีหน้า “เคารพนับถือ” ทันที
มนุษย์ต่างดาวรีบวิ่งเข้ามาใกล้และโค้งคำนับ “คุณ สิสโตลาบาบาคายินดีที่ได้พบคุณ! บาบาคายินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้พบกับนักการค้าอย่างคุณ”
ด้านหลัง
ถึงคราวที่เหล่าคนหนุ่มสาวชาวโลกต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง!
“อาจารย์โจว ไอ้ตัวน่าเกลียดนั่นมันพูดอะไรกันแน่?”
หลินหลิงถามด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว
โจวรุ่ยเสวียโบกมือไปมา
“ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ดูเหมือนพวกเขาจะพูดภาษาต่างดาว!”
ผู้คนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์
“พอได้แล้ว สิสโตลาบาบาคา”
หุ่นยนต์อัจฉริยะพูดอย่างสง่างาม
แล้วก็ได้ยินหุ่นยนต์อัจฉริยะอธิบายอะไรบางอย่างให้เขาฟัง!
สโตลาบาบาคายืนตรงแล้วพูดว่า
“ท่านผู้มีเกียรติ คุณเป็นพ่อค้าการค้าข้ามมิติ และมาปรากฏตัวที่นี่อีกครั้ง ปราชญ์แห่งดาวเคราะห์ของพวกเรา ออฟาสโตคาคาลา เคยกล่าวไว้ว่า ผู้ที่จะช่วยกู้วิกฤตทางช้างเผือกได้นั้นได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว เขาอยู่บนดาวเคราะห์สีฟ้าดวงหนึ่งในกาแล็กซี่ และเขาจะพาคนหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งมาที่นี่ด้วย”
ลั่วโหวถามว่า
“โอ้ ออฟาสโตคาคาลาหรือ?”
“ใช่ครับ เขาเป็นปราชญ์เพียงผู้เดียวบนดาวเคราะห์ของพวกเรา และมีความสามารถในการพยากรณ์ที่ไม่มีใครเทียบได้บนดาวเคราะห์!”
สโตลาบาบาคาพูดอย่างตื่นเต้น
ลั่วโหวชมว่า
“ดาวเคราะห์ของพวกคุณไม่เลวเลย เป็นการผสมผสานระหว่างอารยธรรมทางจิตวิญญาณและเทคโนโลยี ดีจริง ๆ !”
“ท่านผู้สูงศักดิ์ ขอบคุณสำหรับคำชมของท่าน สโตลาบาบาคาจะต้องนำคำพูดของท่านกลับไปยังดาวบ้านเกิดของพวกเราอย่างแน่นอน!”
สโตลาบาบาคากล่าวอย่างตื่นเต้น
“ฮ่ะ ๆ สโตลาบาบาคา พวกเรากำลังจะเตรียมอาหารเย็นแล้ว อาหารของโลกนั้นเป็นที่หนึ่งในทางช้างเผือกเลยนะ อยากจะมาชมห้องครัวกลางแจ้งของพวกเราก่อนไหม?” ลั่วโหวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
ลั่วโหวรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง ทำไมถึงคาดการณ์ได้ว่าฉันจะมาที่นี่?
สโตลาบาบาคาได้ยินคำพูดนั้น ก็ตื่นเต้นจนแทบคลั่ง กำลังจะโค้งคำนับ ลั่วโหวรีบดึงเขาไว้พลางกล่าวว่า
“ไม่ต้องหรอก เวลาเจอฉัน คุณควรทำตามธรรมเนียมของโลก ต่อไปไม่ต้องทำแบบนี้”
ดวงตาทั้งสามของสโตลาบาบาคาฉายแววสงสัย จากนั้นก็พูดว่า
“ท่านครับ สโตลาบาบาคาจะต้องกลับไปทบทวนธรรมเนียมของชาวโลกให้ดี”
“พอเถอะ! ถ้าฉันเดาไม่ผิด การเรียนรู้ภาษาหนึ่ง ๆ สำหรับพวกคุณคงเป็นเรื่องง่ายดายมากใช่ไหม” ลั่วโหวถาม
“ท่านผู้มีเกียรติ คุณพูดถูกต้องแล้ว เผ่าพันธุ์ของพวกเรามีพลังจิตที่พัฒนาได้ดี แม้ว่ารูปลักษณ์ของฉันจะไม่ตรงตามมาตรฐานความงามของจักรวาลก็ตาม” สโตลาบาบาคาตอบ
“ดีเลย ฉันจะให้ อาร์โฟร์ส่งข้อมูลภาษาทางการของโลกให้ เธอเรียนรู้ก่อนแล้วกัน” ลั่วโหวกล่าว
“ท่านผู้มีเกียรติ สโตลาบาบาคาไม่ใช่เทพเจ้า ถึงจะมีพลังจิตที่พัฒนาแล้วแค่ไหน ก็ไม่สามารถเรียนรู้ภาษาได้ในครึ่งวินาที แต่สโตลาบาบาคามีสิ่งนี้ เครื่องแปลภาษาจิตสำนึกที่ผลิตโดยอารยธรรมด้านเทคโนโลยี” สโตลาบาบาคาหยิบวัตถุสีเงินขนาดเท่ากระดุมออกมา
จากนั้น วัตถุสีเงินชิ้นนั้นก็เริ่มทำงาน ฉายภาพสามมิติออกมา
สโตลาบาบาคาใช้มือกดที่ภาพโฮโลแกรมสองสามครั้ง จากนั้นวัตถุรูปกระดุมก็ดึงภาพสามมิติกลับและเริ่มทำงาน
เห็นสโตลาบาบาคา “แปะ” กระดุมไว้ที่หน้าผาก ปากใหญ่ขยับสองสามที แล้วพูดเป็นภาษาจีนว่า
“คุณ คุณ สวัส สวัสดี!”
ลั่วโหวมองดูเทคโนโลยีล้ำสมัย แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็น แต่ก็ยังอดชื่นชมไม่ได้
“ลั่วโหวตอบกลับเป็นภาษาจีนว่า สวัสดี สโตลาบาบาคา!”
…
โจวรุ่ยเสวียได้ยินคำพูดของสโตลาบาบาคาแล้วก็เดินเข้าไปข้างหน้า ลั่วโหวรีบแนะนำว่า
“สโตลาบาบาคา นี่คือแฟนสาวของผม ไม่ทราบว่าอารยธรรมของคุณมีความเข้าใจเกี่ยวกับคำว่าแฟนสาวอย่างไรบ้าง!”
สโตลาบาบาคารีบหัวเราะพลางประจบว่า
“พวกเราก็เป็นสังคมที่มีทั้งชายและหญิงเหมือนกัน แฟนของคุณสวยมากจริง ๆ !”
โจวรุ่ยเสวียได้ยินคำชมจากมนุษย์ต่างดาวสโตลาบาบาคา จึงยิ้มหวานพลางกล่าวว่า
“สวัสดีค่ะ!”
เหล่าคนหนุ่มสาวด้านหลังก็เริ่มเข้ามาล้อมวง
“ฮ่า ๆ สโตลาบาบาคา ถ้าคุณไม่ว่าอะไร พวกเราไปทางโน้นกันเถอะ คุณจะได้ลิ้มลองพลังของอาหารโลกด้วย!” ลั่วโหวกล่าว
สโตลาบาบาคารีบกล่าวขอบคุณว่า
“ท่านปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ ขอบคุณท่านมากครับ!”
พวกชาวโลกหนุ่มสาวต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขะมักเขม้น
สโตลาบาบาคามองดูหอยทะเลที่มีขนาดใหญ่เท่ารถยนต์คันหนึ่ง แล้วกล่าวอย่างทึ่งว่า
“ท่านปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ สิ่งมีชีวิตบนดาวแห่งความหวังช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ !”
เมื่อเดินผ่านข้าง ๆ แดเนียลและคนอื่น ๆ ชายหนุ่มที่ชอบแกล้งคนผู้นี้กำลังแกะไข่มุกออกจากเนื้อหอยทะเลของแอนไซด์ มีประมาณเจ็ดแปดเม็ด เม็ดที่ใหญ่ที่สุดมีขนาดเท่าเมล็ดถั่วลิสง เม็ดที่เล็กที่สุดมีขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียว
เขาเห็นหลินหลิง รีบยิ้มพูดว่า
“หลิน เรียกฉันว่าพี่ชายสิ แล้วฉันจะให้ไข่มุกพวกนี้กับเธอ!”
หลินหลิงตอบกลับทันทีว่า
“ไม่เอาหรอก ตรงนั้นยังมีหอยทะเลลูกใหญ่อีกตั้งลูกหนึ่ง!”
ทุกคนหัวเราะขึ้นมาทันที
พี่สาวหลินกลัวคนผิวดำอยู่บ้าง
หญิงสาวผู้งดงามราวกับน้ำแข็ง หยางรั่วหราน กำลังย่างปลาอย่างพิถีพิถัน เมื่อเห็นลั่วโหวและคนอื่น ๆ เดินมา เธอเงยหน้าขึ้นมองพวกเขาเล็กน้อย แล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง คอยดูแลปลาหลายตัวบนเตาย่างอย่างระมัดระวัง
ข้าง ๆ เขา อามันลี่ชีกำลังย่างขาสัตว์อยู่ เห็นน้ำมันหยดลงบนกองไฟ
บนเตาหินหลายเตา กำลังทำอาหารจีนจากโลกและทอดสเต็ก
สโตลาบาบาคาจ้องมองอาหารเหล่านี้อย่างไม่วางตา พูดว่า
“ท่าน พลังงานจากอาหารสำหรับพวกเรานั้นน้อยเกินไป แต่อาหารจากโลกนี่ช่างทำให้รู้สึกมีชีวิตชีวาจริง ๆ !”
ลั่วโหวพูดตามว่า
“จริงด้วย อาหารจากโลกไม่จำเป็นต้องถ่อมตัวเลย!”