เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 341 จับกุมงั้นเหรอ
โจวรุ่ยเสวียมองดูพระอาทิตย์ตกแล้วพูดเบา ๆ ว่า
“ที่นี่ช่างเป็นสถานที่ที่ดีจริง ๆ ! พี่ คงจะดีไม่น้อยถ้าได้ย้ายมาอยู่ที่นี่! ที่นี่ดีกว่าดาวอสูรเยอะเลย”
ลั่วโหวพูดกับเธอว่า
“จะว่าไปแล้ว ดาวเคราะห์อย่างดาวสีเขียวนี้ ไม่อนุญาตให้มีการอพยพย้ายถิ่นฐานจากภายนอกเข้ามาในปริมาณมาก ๆ ! นี่เป็นกฎของอารยธรรมระดับสูง เพื่อรักษาความหลากหลายทางอารยธรรม! นี่คือเหตุผลที่ไม่มีมนุษย์ต่างดาวบนดาวดวงนี้! พวกเราถือว่าเป็นแค่นักเดินทางเท่านั้น!”
โจวรุ่ยเสวียถามว่า
“แล้วทำไมดาวเนรเทศถึงทำได้ล่ะ?”
“นั่นเป็นเพราะดาวเนรเทศเคยมีอารยธรรมที่รุ่งเรืองมาก่อน แต่ภายหลังอารยธรรมนี้ก็เหมือนกับชาวมายาบนโลก ที่ถูกกาลเวลาคัดทิ้งไป! ส่วนดาวแห่งความหวัง จนถึงตอนนี้ยังไม่มีสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาปรากฏขึ้น อารยธรรมขั้นสูงต้องการปกป้องดาวดวงนี้ให้คงความเป็นธรรมชาติดั้งเดิมเอาไว้!”
ลั่วโหวพูดอธิบายพลางโอบเอวบางของโจวรุ่ยเสวีย
“ได้ ตอนนี้ฉันจะลงไปหาหอยทะเลตัวใหญ่ ๆ มาให้พวกคุณสักหน่อย ของแอนซีเดอร์นั่นเรียกว่าหอยเล็ก ๆ ได้เลย ฮ่า ๆ !”
เขากระโดดไปไกลถึง 100 เมตร ทำให้น้ำกระเซ็นขึ้นมาเป็นละอองมากมาย
เสียงดังสนั่นทำให้คนหนุ่มสาวบนชายหาดต้องหันมามอง!
โจวรุ่ยเสวียเห็นเอมอนกับอาร์แลนเด็กอ้วนกำลังใช้มีดค่อย ๆ หั่นเนื้อปลาอย่างระมัดระวัง จึงถามว่า
“เอมอน นายกำลังทำปลาชาบูเหรอ?”
“ไม่ใช่ครับอาจารย์โจว นี่เป็นปลาที่จะกินสด ๆ ! บนโลกเพราะมลพิษและกัมมันตรังสี ปลาหลายชนิดกินไม่ได้แล้ว! แต่ที่นี่เป็นธรรมชาติล้วน ๆ ครับ!” เอมอนตอบ
โจวรุ่ยเสวียพยักหน้า แล้วถามโลเกอร์ที่กำลังใช้มีดสับปลาอย่างแรง
“นายกำลังทำอะไรอีกล่ะ?”
“เตรียมทำปลาแบบถังป้า!”
โรเกอร์ตอบ
“พ่อของฉันเคยเปิดร้านอาหารเสฉวนมาก่อน!”
โจวรุ่ยเสวียเงียบขรึมกับโรเกอร์ คนประหลาดตัวเล็ก ๆ ในทีมเป็นส่วนใหญ่ และบางครั้งก็ทำอะไรแปลก ๆ จนชินชาไปแล้ว
โรเกอร์อายุมากกว่าเธอด้วยซ้ำ!
“ฮ่า ๆ งั้นคุณค่อย ๆ ทำไป! อย่าลืมใส่พริกแค่นิดหน่อยนะ!” โจวรุ่ยเสวียไม่ค่อยชอบกินเผ็ด
โจวรุ่ยเสวียเดินตรงไปที่ด้านของแองเจิลส์ มองดูเขาใช้มีดเลเซอร์ตัดเนื้อ
เธอยังคงลูบหัวสัตว์ที่ถูกตัดด้วยมีดเลเซอร์ด้วยความรู้สึกเจ็บปวด
อามันลี่ชีรีบปลอบใจอยู่ข้าง ๆ
“อาจารย์โจว อย่าเพิ่งคิดว่าเพราะคุณเพิ่งเห็นมันครั้งแรกแล้วจะถือว่ามันเป็นสัตว์หายาก อาจารย์หลัวสามารถจับมันกลับมาได้ แสดงว่าได้พิจารณาถึงคุณค่าการใช้งานของมันอย่างถี่ถ้วนแล้ว!”
โจวรุ่ยเสวียพยักหน้า ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า
“พวกคุณเหนื่อยแล้ว ฉันจะไปเดินดูทางโน้นอีกหน่อย!”
มองดูโจวรุ่ยเสวียเดินจากไป อามันลี่ชีพูดว่า
“อาจารย์โจวเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบจริง ๆ ถ้าในอนาคตผมได้ภรรยาแบบนี้ ผมก็พอใจแล้ว!”
แองกัสรีบจ้องเขาด้วยสายตาเตือน
“ระวังอาจารย์หลัวจะต้องซัดนายสักยก”
อามันลี่ชีหัวเราะคิกคัก
ในตอนนั้น แดเนียลปากกว้างที่อยู่ไม่ไกลนักพลันร้องตะโกนขึ้นมาว่า
“โอ้ ดูสิ อาจารย์ลั่วโหวกำลังถือหอยสองฝาที่มีรูปร่างเหมือนรถยนต์คันเล็ก ๆ !”
ทุกคนรีบหันไปมองในทันที พอเห็นภาพตรงหน้าก็ต่างพากันร้องอุทานด้วยความตกใจ
ลั่วโหวกำลังถือหอยทะเลขนาดใหญ่ที่ไม่รู้ชื่อ เดินย่ำน้ำมุ่งหน้ามาทางพวกเขา!
ทุกคนตกตะลึงจนพูดไม่ออก!
แดเนียลเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง
“โอ้ เฮ้ย ข้างในนั้นต้องมีไข่มุกขนาดเท่าลูกฟุตบอลแน่ ๆ !”
ทุกคนรุมล้อมเข้ามาอีกครั้ง!
เสียงจ้อกแจ้กดังขึ้นทั่วบริเวณ
เสียงถามไถ่และเสียงอุทานดังไม่ขาดสาย
เด็ก ๆ หลายคนแย่งกันปีนขึ้นไปบนเปลือกหอยที่สูงครึ่งเมตร
ลั่วโหวนึกถึงการเดินทางเมื่อครู่นี้แล้วถอนหายใจพลางกล่าวว่า
“ดาวแห่งความหวังเป็นสถานที่ที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ สิ่งมีชีวิตใต้ทะเลนี่ช่างน่าอัศจรรย์เหลือเกิน!”
“อาจารย์คะ ไข่มุกในนี้ให้ฉันได้ไหมคะ”
หลินหลิงเริ่มเรียกร้องอีกแล้ว!
“ฮ่า ๆ คงต้องทำให้เธอผิดหวังแล้วล่ะ ไข่มุกในนี้ฉันจะมอบให้กับเด็กผู้หญิงที่แสดงได้โดดเด่นที่สุดในงานแคมป์ไฟคืนนี้” ลั่วโหวกล่าว
หลินหลิงรีบทำปากยื่นทันที
“ลงมาได้แล้ว ๆ พี่ชาย แล้วตอนนี้จะจัดการกับหอยทะเลยักษ์นี่ยังไงล่ะ!” โจวรุ่ยเสวียถาม
“งั้นพวกคุณถอยออกไปหน่อย ระวังมันจะดีดตัวหนีบใครเข้าล่ะ!”
พอลั่วโหวพูดจบ แดเนียลที่ปีนอยู่บนเปลือกหอยก็รีบกลิ้งตัวลงมาทันที แล้วถอยห่างออกมาพร้อมกับคนอื่น ๆ ไปยืนดูอยู่ห่างออกไปสองเมตร
“อาจารย์ครับ ตัวใหญ่ขนาดนี้ มันมีอายุเท่าไหร่แล้วครับ” หลินหลิงถาม
“งั้นคุณก็ไปถามมันเองสิ! ทะเลที่นี่เป็นคลังสมบัติจริง ๆ เมื่อกี้ผมยังเห็นเหมืองอัญมณีใต้ทะเลด้วย บนชั้นแร่มีไพลินโผล่ขึ้นมาด้วยนะ! นี่ ดูสิ!”
ลั่วโหวหยิบก้อนหินขึ้นมา เห็นผลึกสีน้ำเงินขนาดใหญ่ติดอยู่บนนั้น
ด้วยความว่องไวรวดเร็ว เขาคว้ามันมาไว้ในมือทันที
“พี่โรก ขอดูหน่อย ขอดูหน่อย!”
ฟินิกซ์พูดด้วยความที่อายุน้อยกว่าไม่กี่ปี
โรเกอร์ทำอะไรไม่ถูก จึงส่งชิ้นหนึ่งในมือให้เธอไป
อานซีเต๋อและอามันลี่ชีก็แย่งชิงมาได้คนละชิ้น
“โจวรุ่ยเสวียเห็นทุกคนมุงดูผลึกสีฟ้าทั้งสี่ชิ้นจึงพูดว่า
“ฮึ ขอประกาศไว้ก่อนว่า นี่เป็นสมบัติส่วนรวม ไม่ใช่ว่าใครแย่งได้ก็เป็นของคนนั้น!”
ดูเหมือนว่าอัญมณีจะดึงดูดใจคนมากกว่าไข่มุกเสียอีก!
ทันใดนั้น บนท้องฟ้าปรากฏยานรูปทรงกระสุนปืนขนาดกว่า 3 เมตรบินมาทางชายหาด
ทุกคนต่างตกตะลึงเงยหน้ามองขึ้นไป
พวกเขามองดูยานค่อย ๆ ลงจอดในระยะไม่ไกลนัก
หลินหลิงรีบตะโกนขึ้นว่า
“มนุษย์ต่างดาวมาแล้ว!”
ในตอนนั้น มนุษย์อัจฉริยะคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับพูดว่า
“ลั่วโหวเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาที่คอยลาดตระเวนในเขตอวกาศแห่งนี้”
ลั่วโหวรีบบินไปข้างยานอวกาศลำนั้นทันที แล้วลงจอด
เห็นยานอวกาศค่อย ๆ เปิดออก มนุษย์ต่างดาวร่างเล็กสูงไม่ถึงสองฟุตเดินออกมา หากมองด้วยสายตาของชาวโลกแล้ว จะเห็นว่าน่าเกลียด มีใบหน้ากลม ดวงตากลมสามข้าง รูจมูกเล็ก ปากใหญ่ หูแหลมสองข้าง ขาสองข้าง แขนสี่ข้าง ผิวเปล่งประกายสีม่วง กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ และมีหางลากไปด้วย
“ช่างต่ำจริง ๆ !”
มันพูดเป็นภาษาดาวเงินว่า
“ท่านผู้มีเกียรติ คุณละเมิดกฎระเบียบของสหพันธ์ ด้วยการพาสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาจำนวนมากเข้ามาในดาวดวงที่ 002846!”
ลั่วโหวรู้สึกขบขันจึงถามว่า
“ขอถามหน่อยว่าคุณเป็นใคร?”
“ฉันเป็นชาวดาวคาจิลาจากกาแล็กซีทางช้างเผือก เป็นผู้ตรวจการณ์ของสาธารณรัฐกาแล็กซี่ รับผิดชอบตรวจตราพื้นที่รัศมี 2 ปีแสงรอบดาวเคราะห์หมายเลข 002846”
มนุษย์ต่างดาวเงยหน้าขึ้นตอบอย่างยโส
กลุ่มคนหนุ่มสาวจากโลกค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ กระซิบกระซาบกัน
“น่าเกลียดจัง!”
“ใช่ ตัวเตี้ยด้วย!”
มนุษย์ต่างดาวมองดูลั่วโหวและมนุษย์โลกที่อยู่ด้านหลังด้วยความสงสัย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาสามารถมองเห็นสีหน้าดูถูกของสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาซึ่งมีรูปร่างหน้าตาตรงตามมาตรฐานความงามของจักรวาล ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างไม่พอใจว่า “ท่านผู้มีเกียรติ กรุณาออกจากดาวดวงนี้ภายใน 24 ชั่วโมงตามเวลามาตรฐานจักรวาล มิฉะนั้นจะถูกจับกุม!”
ลั่วโหวหัวเราะ
“ฮ่า ๆ จับกุมงั้นเหรอ?” พูดจบ เขาก็ยื่นมือออกไป กางนิ้วออก พลังภายในก็พุ่งทะยานออกมา
เห็นได้ชัดว่ายานบินขนาดเล็กของมนุษย์ต่างดาวถูกมือที่มองไม่เห็นจับเอาไว้ ค่อย ๆ ลอยขึ้นไปในอากาศ จากนั้นก็ลอยไปมาขึ้นลงซ้ายขวาในอากาศราวกับเครื่องบินกระดาษ
คนต่างดาวแสดงสีหน้าหวาดกลัว “ท่านครับ ขอถามหน่อยว่าคุณเป็นคนของสาธารณรัฐหรือเปล่า?”