เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 337 เหนื่อย
บทที่ 337 เหนื่อย
โจวรุ่ยเสวียมองดูใบหน้าจริงจังของเหล่าคนหนุ่มสาวพลางยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะพูดว่า
“ตื่นนอนตอน 6 โมงเช้า อาบน้ำแปรงฟันครึ่งชั่วโมง จากนั้นออกกำลังกายตอนท้องว่างและฝึกซ้อมอีกครึ่งชั่วโมง 7 โมงกินอาหารเช้า รวมเวลาอาหารเช้าและพักผ่อนหลังอาหาร 1 ชั่วโมง 8 โมงเริ่มเรียน โดยทั่วไปช่วงเช้าจะเป็นวิชาการ โดยพวกเราสามคนจะสลับกันสอนหลักสูตรที่เกี่ยวข้อง อาหารกลางวันตั้งแต่ 11 โมงครึ่งถึงบ่าย 2 โมงครึ่ง รวมเวลาพักด้วย ช่วงบ่ายเป็นการฝึกร่างกายและสมอง ซึ่งพวกที่อยู่บนดาวอังคารคุ้นเคยกันดีแล้ว คาบบ่ายเริ่มตั้งแต่บ่าย 2 โมงครึ่งถึง 5 โมงครึ่ง จากนั้นเป็นอาหารเย็น 6 โมงถึง 1 ทุ่ม 1 ทุ่มถึง 4 ทุ่มเป็นเวลาพักผ่อนหย่อนใจ สามารถจัดการได้อย่างอิสระ 4 ทุ่มต้องเตรียมตัวเข้านอน ก็มีเท่านี้แหละ”
โจวรุ่ยเสวียถามว่า
“มีใครมีข้อคัดค้านไหม?”
“ไม่มีแล้ว!”
ทุกคนตอบพร้อมกัน
“ดีมาก งั้นเลิกประชุมได้! เตรียมตัวให้พร้อม เดี๋ยวจะเริ่มเรียนวิชาวัฒนธรรมกัน! วันนี้คาบแรกฉันจะเป็นคนสอนเอง!” ลั่วโหวตะโกน
เหล่าคนหนุ่มสาวแยกย้ายกันไป เหลือเพียงลั่วโหวและโจวรุ่ยเสวีย
ลั่วโหวพูดอย่างขบขัน
“ที่รัก ไม่นึกเลยว่าปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่จะมาเปิดโรงเรียนกวดวิชา! ไม่รู้ว่าต่อไปหนังสือประวัติศาสตร์จะเขียนถึงเรื่องนี้ยังไง!”
ห้องโดยสารขนาดใหญ่บนยาน “ความหวัง” ถูกดัดแปลงให้เป็นห้องเรียน โดยมีหุ่นยนต์อัจฉริยะเป็นผู้ช่วยสอน
ลั่วโหวโบกมือ ทำให้ชอล์กอิเล็กทรอนิกส์ที่แท่นบรรยายลอยขึ้นมา
“เพื่อน ๆ ก่อนอื่นครูจะแนะนำตัวก่อน ประวัติของครูพวกคุณก็น่าจะรู้กันดีอยู่แล้ว!”
“ว้าว!”
เสียงอุทานดังขึ้นจากด้านล่าง
“อาจารย์คะ พวกเขาบอกว่าคุณเป็นซูเปอร์แมนเหรอคะ จริงหรือเปล่า”
หลินหลิงยกมือขึ้นร้องถามด้วยเสียงใส ๆ
“แน่นอนว่าไม่ใช่!” ลั่วโหวตอบ
“เข้าใจแล้วค่ะอาจารย์!”
หลินหลิงที่นั่งแถวหน้าพูดพร้อมรอยยิ้ม
เด็กสาวคนนี้ช่างน่ารักจริง ๆ !
“อาจารย์คะ ส่วนฉัน ทุกคนน่าจะรู้แล้วว่าฉันมีร่างนี้ด้วย”
พูดจบลั่วโหวก็เปลี่ยนร่างเป็นคนที่มีความสูงเท่าอาจารย์ตู้
เสียงอุทานดังขึ้นอีกครั้ง
“อาจารย์คะ ในสภาพแบบนี้ดูน่ารักจังเลย!”
หลินหลิงยกมือขึ้นร้องตะโกน
เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากด้านล่าง
นักเรียนหนุ่มสาวในห้อง A105 ต่างมองอาจารย์ตู้เทียนเย่ที่ผมเปียกลู่ลงมา ท่าทางอิดโรย และรูปร่างสูงผอมด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข
อีกหนึ่งคลื่นวงกลมปรากฏขึ้น และใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น!
“ว้าว!”
เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจดังขึ้นอีกครั้ง
“เงียบ!”
ลั่วโหวที่กลับคืนสู่ร่างเดิมโบกมือสั่ง
ช่วงเวลาในทะเลดาวผ่านไปวันแล้ววันเล่า จนกระทั่งเดินทางมาถึงครึ่งทาง
หลังอาหารเย็น ลั่วโหวกำลังอธิบายแผนที่ดวงดาวให้กับเฉินฮ่าวและแองเจิลที่ขยันเรียนรู้ ทันใดนั้นหลินหลิงและหยางรั่วหรานก็วิ่งรีบร้อนเข้ามา พร้อมตะโกนว่า
“อาจารย์ มีคนตีกัน มีคนตีกันแล้ว!”
ห้องฝึกซ้อม
อามันลี่ชีกับอานซีเต๋อกำลังชกต่อยกัน!
แต่คนที่ยืนดูอยู่ไม่มีใครห้ามปรามเลยสักคน!
เมื่อเห็นลั่วโหวเดินเข้ามา ทั้งสองคนก็ปล่อยมือจากกันทันที แล้วจ้องมองกันด้วยความโกรธโดยไม่พูดอะไร
ลั่วโหวถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“พูดมาสิ ทำไมถึงต้องมาทะเลาะกัน!”
“เขา…”
ทั้งสองคนชี้นิ้วใส่กันและกันพร้อมตะโกน
อานซีเต๋อดูเหมือนจะสู้อามันลี่ชีไม่ได้ ทั้งสองคนมีความสูงเกือบ 178 เซนติเมตร ไม่มีคนหนุ่มคนไหนกล้าเข้ามาห้ามทะเลาะ
เมื่อเห็นอานซีเต๋อดูเหมือนจะเสียเปรียบ ลั่วโหวจึงชี้ไปที่เขาและพูดว่า
“นายพูดก่อน!”
“เขาด่าว่าฉันเป็นพวกอันธพาล เป็นอาชญากร เป็นคนทรยศต่อสหพันธรัฐ!”
อานซีเต๋อเช็ดปากพลางพูดด้วยความโกรธ
“แล้วไม่ใช่หรือไง? ตระกูลของพวกนายปฏิบัติต่อสหพันธรัฐยังไงบ้าง?” อามันลี่ชีตะโกน
หลังจากผ่านการฝึกฝนทั้งด้านสมองและร่างกายมาสองเดือน อามันลี่ชี มีความว่องไวในการเคลื่อนไหว กล้ามเนื้อเต็มไปด้วยพละกำลัง แม้จะอายุเพียง 16 ปี แต่ก็มีภาพลักษณ์ของชายหนุ่มที่สมบูรณ์แบบแล้ว
“นั่นเป็นแค่การกระทำของพวกทรยศในตระกูล ไม่เกี่ยวกับพวกเรา ไม่เกี่ยว!”
อานซีเต๋อมองดูสีหน้าของลั่วโหวแต่ไม่พบอะไรผิดปกติ จึงโต้กลับไป
“พอเถอะอามันลี่ชี ต่อไปห้ามโจมตีอานซีเต๋อเรื่องนี้อีก ในโลกนี้ไม่มีเรื่องไหนที่เกิดขึ้นโดยไร้เหตุผลอานซีเต๋อแม้ว่าตระกูลของคุณจะจัดการเรื่องนี้รุนแรงไปหน่อย แต่ความจริงแล้ว รัฐบาลสหพันธ์ก็ต้องการคนไปยังดาวเนรเทศ บางทีในอนาคตอันยาวไกล ที่นั่นอาจกลายเป็นสาขาหนึ่งของอารยธรรมโลก เหมือนกับประเทศออสเตรเลียในศตวรรษคริสต์ศักราช”
อานซีเต๋อมองดูลั่วโหวด้วยความรู้สึกขอบคุณ
ลั่วโหวหันไปยิ้มให้อามันลี่ชีพลางพูดว่า
“ส่วนนาย อย่าทำอะไรตามอารมณ์ล่ะ! พวกนายชาวเอแอลบีนี่ชอบเกลียดชังความชั่วร้ายจริง ๆ พอกันที ให้แยกย้ายกันไปได้แล้ว! ห้ามทะเลาะกันอีก ไม่งั้นจะถูกกักบริเวณสามวัน!”
…
โลก, อาคารรัฐสภา, สำนักงานสมาชิกสภาเทียน
“คุณยูเลียน ตัวแทนสภาการทำงานที่ถูกเนรเทศของตระกูลเลกซ์ก็คือคุณแล้ว! ขอรบกวนด้วยนะ!”
“คุณวางใจได้ หลังจากขึ้นเรือ พวกเราได้ฉีดยาสลบให้พวกเขาและแช่พวกเขาไว้ในถังสารอาหาร พวกเขาจะไม่สามารถก่อความวุ่นวายบนเรือได้ และลูกเรือทั้งหมดก็เป็นหุ่นยนต์อัจฉริยะ จะไม่มีสายลับแฝงตัวเข้ามาได้!”
“สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดตอนนี้คือการเจอกับอันตรายระหว่างทาง ไม่อย่างนั้น จะไม่สามารถชี้แจงต่อพลเมืองได้! ครั้งนี้มีชีวิตรวมกันมากกว่า 5 ล้านชีวิตเชียวนะ!”
ผู้ที่เข้าร่วมการจลาจลถูกจับกุมเกือบทั้งหมดโดยไม่มีการไตร่ตรอง!
“คุณกังวลมากเกินไป ถึงแม้จะเจอสถานการณ์แบบนี้ ก็เป็นเพราะโชคร้ายของพวกเขาเอง ไม่เกี่ยวกับสหพันธ์เลย พวกเขาเองนั่นแหละที่ขอถูกเนรเทศ!”
“ฮ่า ๆ สมาชิกสภายูเลียน คุณพูดแบบนั้นไม่ได้นะ อ้อใช่ ถึงแม้คณะกรรมการทหารจะก่อตั้งขึ้นแล้ว แต่ก็ยังหละหลวมเกินไป ฉันคิดจะแนะนำให้คุณเข้าร่วมกองเรือระหว่างดวงดาว คุณว่าไง?”
หลังจากยูเลียนจากไปเถียนจิ้งเอนหลังพิงเก้าอี้ หลับตาลงแล้วพูดเบา ๆ ว่า
“ไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าการเป็นข้าราชการจะเหนื่อยขนาดนี้”
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น
“คุณแม่คะ คุณแม่ของเทียนเจ๋อกำลังเรียกคุณอยู่นะคะ!”