เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 336 ทำต่อไป!

บทที่ 336 ทำต่อไป!

“อาจารย์คะ มีหินวิเศษแบบนั้นด้วยเหรอคะ?” พี่สาวหลินถาม

ลั่วโหวตอบว่า “แน่นอนว่ามี! ในจักรวาลมีดาวเคราะห์ที่มีอารยธรรมเวทมนตร์อยู่มากมาย เพียงแต่ว่าดาวเคราะห์ในสหพันธ์อยู่ในตำแหน่งที่พิเศษมากในระบบดาวฤกษ์ ทำให้ตั้งแต่กำเนิดมาก็ได้รับการอาบไล้ด้วยแสงของธาตุเวทมนตร์มาตลอด”

อันซีเต้ถามว่า “งั้นธาตุเวทมนตร์ก็เป็นพลังงานชนิดหนึ่งใช่ไหม?”

ลั่วโหวตอบอีกว่า “แน่นอน มันเป็นพลังงานโฟตอนชนิดพิเศษ บนดาวเคราะห์บางดวง แค่พวกคุณสามารถเข้าสู่สมาธิลึก ๆ ก็จะสามารถรู้สึกถึงจิตวิญญาณนั้นได้ ความรู้สึกที่เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ”

หยางรั่วหรานถามว่า

“จิตวิญญาณเหรอ? อาจารย์ มีจิตวิญญาณจริง ๆ หรือครับ?”

“แน่นอนว่ามี แต่อาจจะไม่ใช่วิญญาณอย่างที่เล่าขานในตำนานบนโลก จิตวิญญาณที่แท้จริงคือจิตสำนึกชนิดหนึ่ง บนดาวเคราะห์ในสหพันธ์ ผ่านการทำสมาธิ คุณจะพบว่าจิตสำนึกของคุณสามารถแยกออกจากร่างกายได้ ความรู้สึกนั้นจะทำให้คุณเข้าใจความหมายของชีวิตอย่างถ่องแท้!” ลั่วโหวมองดูกลุ่มวัยรุ่นชายหญิงที่กำลังฟังคำอธิบายของเขาด้วยสายตาเทิดทูน เขารู้สึกลอยละล่องอยู่บ้าง

“อาจารย์ครับ ผู้คนบนดาวเคราะห์แห่งการบำเพ็ญเพียรส่วนใหญ่มีพลังส่วนตัวที่แข็งแกร่งใช่ไหมครับ?” โรเกอร์ถามขึ้นมาทันที

“แน่นอน นายไม่ได้ชอบอ่านนิยายแฟนตาซีหรอกหรือ? ฉันกล้าพูดเลยว่าชีวิตบนดาวเคราะห์แห่งการบำเพ็ญเพียรหลายดวงน่าตื่นเต้นยิ่งกว่าในนิยายที่นายอ่านเสียอีก!” ลั่วโหวพูดพร้อมรอยยิ้ม

“อาจารย์ครับ ผมไม่อยากเรียนขับยานอวกาศแล้ว ผมอยากเรียนเวทมนตร์!” แองกัสพูด

“ฮ่า ๆ ! ได้ แต่นายต้องเรียนขับยานอวกาศให้เก่งก่อน!” ลั่วโหวตอบ

เมื่อได้ยินคำพูดของลั่วโหวเหล่าคนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ต่างแสดงสีหน้าใฝ่ฝันออกมา

ลั่วโหวตะโกนสั่งหุ่นยนต์ตัวหนึ่ง

“พอแค่นี้สำหรับวันนี้ ทุกคนไปพักผ่อนได้! อาร์4 พาพวกเขาไปพักเถอะ! อีกเดี๋ยวเราจะเข้าสู่มิติพับได้แล้ว!”

“ครับนายท่าน คุณผู้หญิงคุณผู้ชายทั้งหลาย ตามผมมาครับ!” อาร์4 รับคำสั่งแล้วออกไป

พวกคนหนุ่มสาวต่างมองแผนที่ดวงดาวอย่างอาลัยอาวรณ์ก่อนจะเดินตามอาร์ 4 ไป

ในห้องควบคุมเหลือเพียงหุ่นยนต์ไม่กี่ตัวและมนุษย์โลกสองคนเท่านั้น

“พวกเราก็ไปพักผ่อนกันเถอะ พี่ชายจะใช้แคปซูลนอนร่วมกับนาย แต่พี่ชายต้องทับตัวนายนะ!” พูดจบก็จูงมือโจวรุ่ยเสวียเดินเข้าไปในห้องโดยสารขนาดใหญ่

บนยานอวกาศ “ความหวัง” การจัดเวลาพักผ่อนถูกกำหนดตามเวลาของโลก เมื่อถึงวันที่สอง ลั่วโหวลืมตาขึ้นมา มองเห็นเด็กสาวคนหนึ่งนอนหลับอยู่ข้าง ๆ อย่างสงบ

ลั่วโหวไม่ได้ทับตัวเธอ แต่นอนเรียงข้างกัน

ลั่วโหวยื่นมือออกไปลูบขนตาของโจวรุ่ยเสวียเบา ๆ ในบรรดาเด็กสาวทั้งหมด เธอมีขนตาที่ยาวที่สุด

โจวรุ่ยเสวียตื่นขึ้นมาด้วย เมื่อรู้สึกคันที่ตา เธอลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เห็นท่าทางอ่อนโยนของลั่วโหวจึงพูดเบา ๆ ว่า

“พี่ชาย!”

“อืม พวกเราต้องตื่นได้แล้ว” ลั่วโหวลุกขึ้นนั่งพลางกล่าว

ยามเช้าของยานอวกาศแห่งความหวัง หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ลั่วโหวก็เริ่มตรวจตรายานอวกาศลำยาว

แน่นอนว่าไม่ได้เปิดให้เด็กหนุ่มสาวเข้าถึงทุกส่วนของยานอวกาศ เพราะมันใหญ่เกินไป!

ในห้องควบคุมขนาดมหึมา แองกัสและแอนไฮด์ผู้รักการเรียนรู้กำลังถกเถียงกันเรื่องแผนที่ดวงดาว

“อรุณสวัสดิ์!” ลั่วโหวกล่าว

“อาจารย์!” เด็กทั้งสองคนต่างก็เข้าสู่ช่วงของการเปลี่ยนแปลงร่างกายแล้ว

ลั่วโหวพยักหน้าให้กับหุ่นยนต์อัจฉริยะหลายตัว พลางพูดว่า

“พวกเธอทำต่อไปเถอะ เดี๋ยวไปกินอาหารเช้าที่โรงอาหารกัน!” จากนั้นก็เดินจากไปเพื่อไปตรวจตราที่อื่นต่อ

ตามระเบียงทางเดินในเขตที่พักอาศัย เห็นเด็ก ๆ ทยอยตื่นนอนกันแล้ว

“เร็ว ๆ เข้า ใครยังไม่ตื่นอีกบ้าง?” ลั่วโหวตะโกนไปตามระเบียงทางเดิน

ในมื้อเช้า มีคนกว่าสิบคนล้อมรอบโต๊ะอาหารยาว

อาหารบนยานอวกาศนั้นอุดมสมบูรณ์ทีเดียว ในแหวนเก็บของของลั่วโหวเตรียมอาหารไว้มากมาย ซึ่งสดใหม่กว่าในห้องเก็บรักษาความสดบนยานเสียอีก

อีกทั้งพวกคนหนุ่มสาวก็มีพื้นที่เก็บของและสำรองอาหารไว้จำนวนมาก

ลั่วโหวมองดูพวกคนหนุ่มสาวที่นั่งตัวตรงด้วยท่าทางเคร่งขรึม จึงยิ้มพูดว่า “ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้! มื้อเช้านี้เป็นมื้อแรกหลังจากที่พวกเราขึ้นยานเมื่อเช้าวานนี้ มันมีคุณค่าน่าจดจำมาก! เอาล่ะ กินข้าวกันก่อน หลังอาหารมีเวลาพักครึ่งชั่วโมง แล้วค่อยไปรวมตัวกันที่ห้องฝึก เวลาที่ยานอยู่ในอวกาศปกตินั้นมีค่ามาก เข้าใจไหม?”

“เข้าใจแล้ว!”

เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกันจากพวกคนหนุ่มสาว

อาหารเช้าประกอบด้วยกาแฟดำหนึ่งแก้ว เค้กหรือขนมปังหนึ่งชิ้น เนื้อวัวทอดสองชิ้น ไข่ต้มสองฟอง สลัดผลไม้หนึ่งจาน และน้ำเปล่าดื่มได้ไม่จำกัด

เมื่อเห็นความกระตือรือร้นของเหล่าคนหนุ่มสาว ลั่วโหวหันไปยิ้มพูดกับโจวรุ่ยเสวียที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “พวกเราดื่มน้ำหอมสมุนไพรกันหน่อยไหม!” พูดจบก็หยิบขวดสีเขียวที่บรรจุน้ำหอมสมุนไพรออกมาต่อหน้าพวกคนหนุ่มสาว

เมื่อรินลงในแก้วคริสตัล กลิ่นหอมของสมุนไพรก็ลอยอบอวลไปทั่วห้องอาหารทันที

พวกคนหนุ่มสาวต่างจ้องมองของเหลวสีเขียวที่ชวนให้น่าลิ้มลองด้วยความอิจฉา

“อาจารย์ครับ ขอผมดื่มหน่อยได้ไหม!” แดเนียลหนุ่มผิวสีเอ่ยขอร้องด้วยสีหน้าเกรงใจ

“ไม่ได้หรอก นี่มันเครื่องดื่มสำหรับผู้ใหญ่ พวกเด็ก ๆ อย่างพวกเธอยังดื่มไม่ได้!” โจวรุ่ยเสวียพูดพลางหัวเราะ

“ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย! พวกคุณฟังให้ดี ถ้าในช่วงครึ่งเดือนที่อยู่บนยานอวกาศ ใครทำตัวดี จะได้รับรางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ ! แต่ถ้าใครทำตัวไม่ดี อาจจะต้องอดข้าวก็ได้นะ!” ลั่วโหวกล่าว

“เอาละ กินข้าวกันเถอะ!” ลั่วโหวตะโกนอีกครั้ง

พวกคนหนุ่มสาวต่างมุ่งมั่นจัดการกับอาหารตรงหน้า

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เหล่าคนหนุ่มสาวและผู้ใหญ่ทั้งสามคนมารวมตัวกันที่ห้องฝึก

“ต่อไปนี้ พวกคุณจะถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม นำโดยฉันและอาจารย์โจว แน่นอนว่าพวกคุณไม่มีสิทธิ์เลือก การแบ่งทีมนี้ไม่ได้มีจุดประสงค์เพื่อแยกพวกคุณออกจากกัน แต่เพื่อความสะดวกในการจัดการ ในด้านการฝึกและการสอนจะเท่าเทียมกัน! สิ่งที่แตกต่างกันคือ อาจจะมีการแข่งขันเข้ามาเกี่ยวข้อง ใครแสดงได้ดีก็จะได้รับรางวัล!”

“ดีล่ะ เสี่ยวเสวีย ตอนนี้ประกาศการแบ่งทีมได้เลย รวมทั้งหมด 10 คน ทีมละ 5 คน!”

หลังจากลั่วโหวสั่งการ โจวรุ่ยเสวียหยิบรายชื่อขึ้นมาแล้วตะโกนว่า

“ทีมที่หนึ่ง ทีมหมายเลข 1 นำทีมโดยอาจารย์ลั่วโหวสมาชิกประกอบด้วย อัลแลน แองกัส โรเกอร์ หยางรั่วหราน และอามันริช”

“ทีมที่สอง ทีมหมายเลข 2 นำทีมโดยฉัน สมาชิกประกอบด้วย หลินหลิง ฟีนิกซ์ แดเนียลส์ แอนไซด์ และเอมอน”

“โจวรุ่ยเสวียตะโกนถามว่า “มีใครคัดค้านไหม?”

“ฉันอยากย้ายไปอยู่กลุ่มที่ 1!” หลินหลิงที่บูชาลั่วโหวตะโกนขึ้น

“เรื่องนั้น ไม่ได้! ฉันบอกแล้วว่าการแบ่งกลุ่มเป็นแค่เพื่อความสะดวกในการจัดการ ในเรื่องการฝึกฝนและการเรียนการสอนพวกคุณไม่มีความแตกต่างกัน เข้าใจไหม?” ลั่วโหวตะโกน

“เข้าใจแล้ว!” เหล่าคนหนุ่มสาวพากันตะโกนตอบ

“ดี เสี่ยวเสว่ย เธอทำต่อไป!” ลั่วโหวสั่ง

“ถึงแม้ว่าในช่วงครึ่งเดือนที่อยู่บนยานอวกาศ พวกเราจะไม่ได้ใช้การบริหารจัดการแบบทหาร แต่พวกเราจำเป็นต้องมีตารางเวลาการพักผ่อนที่แน่นอน แม้ว่าในอวกาศจะไม่มีการแบ่งแยกระหว่างกลางวันกลางคืน แต่พวกเราก็ยังคงต้องจัดสรรเวลาพักผ่อนตามเวลา 24 ชั่วโมงของโลก ไม่สามารถมีข้อผิดพลาดมากเกินไปได้”