เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 335 อย่าเหนื่อยมากนะ
บทที่ 335 อย่าเหนื่อยมากนะ
“แอนเดรย์ ฉันรู้นะว่าทำไมนายถึงไม่อยากไปดาวเนรเทศ ที่นั่นไม่มีสาวสวยมากพอใช่ไหมล่ะ?” แอนดรูว์หันหน้าไปตะโกนใส่แอนเดรย์
“แอนดรูว์ นายพูดเหลวไหล ที่ฉันอยู่โลกเพราะฉันช่วยงานคุณปู่ได้ ส่วนนาย ไปดาวเนรเทศพอดีจะได้ช่วยงานพ่อ!” แอนเดรย์โต้กลับ
“ทำไมฉันถึงช่วยงานคุณปู่บนโลกไม่ได้ล่ะ ทำไมนายถึงไปช่วยงานพ่อที่นั่นไม่ได้?” แอนดรูว์ตะโกนด้วยใบหน้าแดงก่ำ
“แอนเดร อย่าบังอาจ!”
สตีฟมองดูลูกชายทั้งสองทะเลาะกัน
“แอนดรูว์ นายทำให้ฉันผิดหวังมาก ไปกันเถอะ พวกเราไป! ถึงดาวเนรเทศจะมีสภาพแย่หน่อย แต่มันก็เป็นที่ของพวกเรา! ไปกันเถอะ!”
พูดจบก็คว้าแขนของแอนดรูว์
“คุณปู่!”
แอนดรูว์ตะโกนเสียงดังจับขาคนแก่พลางอ้อนวอน
“พอ ๆ ! พวกนายลืมไปแล้วหรือ? ทรัพย์สมบัติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตระกูลเลกซ์คืออะไร? นั่นก็คือความสามัคคี! พวกนายไปด้วยกันทั้งคู่เถอะ หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ ตระกูลเลกซ์จำเป็นต้องสงบเสงี่ยมเสียที เด็ก ๆ ทั้งสองคน พวกนายตามพ่อไปเถอะ!” คนแก่โบกมือ
“ไปกันเถอะ แอนเดร!” สตีฟตะโกนเรียกลูกชายคนโตพลางลากแอนดรูว์ไป
สองหนุ่มสาวเดินจากไปอย่างไม่เต็มใจ
ชายชราเห็นลูกหลานของตนเดินจากไป ไอออกมาสองสามครั้ง จากนั้นชายชราวัยหกสิบกว่าปีก็เดินออกมา
“นายท่าน มีอะไรจะสั่งหรือครับ?” เขาถามพลางค้อมตัวลง
“บิลแอนเซียเดอร์เป็นยังไงบ้าง?” ชายชราถาม
“เขาตามดูไปดาวอังคารแล้ว!” บิลผู้แก่ตอบ
“อืม คุณไปออกแถลงการณ์ในนามของฉัน ตระกูลเลกซ์จะตัดขาดความสัมพันธ์กับพ่อลูกสตีฟ รวมถึงสมาชิกในตระกูลที่เข้าร่วมก่อความวุ่นวายทั้งหมด ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป การกระทำของพวกเขาจะไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลเล็กซ์อีก! ไปได้!” ชายชราโบกมือไล่
ชายชราบิลลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า
“ครับ นายท่าน!”
ภายในยานอวกาศขนาดมหึมาที่มีชื่อว่า
“ยานแห่งความหวัง”
แม้ว่าดาวมอนสเตอร์จะอยู่ไกลมาก แต่ลั่วโหววางแผนที่จะพาทุกคนเข้าสู่มิติพับย่อในขณะที่ทุกคนหลับ และจะออกมาตอนที่ทุกคนตื่น วิธีนี้จะไม่เสียเวลาเปล่า ดังนั้นการเดินทางไปถึงดาวมอนสเตอร์จะใช้เวลาเพียงสองเท่าเท่านั้น
ขณะนี้ ลั่วโหวอยู่ในห้องควบคุม กำลังอธิบายแผนที่ดวงดาวแบบสามมิติให้กลุ่มคนหนุ่มสาวฟัง
“ในกาแล็กซีทางช้างเผือกมีดวงดาวมากมายนับไม่ถ้วน แต่ละดวงมีดาวเคราะห์ตั้งแต่ไม่กี่ดวงไปจนถึงหลายร้อยดวง แต่ก่อนเทคโนโลยีของโลกยังไม่สามารถตรวจจับดาวเคราะห์เหล่านี้ได้ ดูสิ ดาวเคราะห์สีเหลืองดวงนี้ จริง ๆ แล้วก็คล้ายกับดาวศุกร์ในระบบสุริยะ บนนั้นก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตเช่นกัน…”
เหล่าคนหนุ่มสาวล้อมรอบเขาและโจวรุ่ยเสวียอย่างสนใจฟังคำอธิบายของเขา นับตั้งแต่ขึ้นมาบนยานอวกาศเหล่านี้ อาจารย์ตู้เทียนเย่ก็เปลี่ยนเป็นเหมือนลั่วโหวในที่สุดคนหนุ่มสาวทั้ง 10 คนจากชั้นเรียน A105 ก็เข้าใจว่าที่แท้อาจารย์ก็คือปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ยังหนุ่มแน่นนั่นเอง
พี่สาวหลินพูดว่า
“อาจารย์คะ แล้วดวงนี้ล่ะคะ ดาวดวงนี้มีสิ่งมีชีวิตไหมคะ?”
“ลั่วโหวพูดพร้อมรอยยิ้มว่า
“ดาวดวงนี้น่ะ แม้จะดูเป็นดาวสีขาวที่สวยงาม แต่จริง ๆ แล้วมันเป็นดาวแก๊สยักษ์ ยากที่จะมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่บนนั้น”
“อาจารย์ตู้นี่สิครับ!”
อาร์อานชี้ไปที่ดวงจันทร์บริวารดวงหนึ่งของดาวเคราะห์สีขาวขนาดมหึมานั้นแล้วถามว่า “ดาวดวงนี้มีสิ่งมีชีวิตไหมครับ?”
ลั่วโหวมองไปที่อาร์อานเด็กอ้วนแล้วแก้ไขว่า
“เราไม่ควรเรียกมันว่าดาวเคราะห์ มันควรถูกเรียกว่าดวงจันทร์บริวาร มันเป็นบริวารของดาวเคราะห์ดวงนี้ เหมือนกับดวงจันทร์ของเรานั่นแหละ ดวงจันทร์บริวารดวงนี้ดูเหมือนจะมีน้ำอยู่ โดยทั่วไปแล้วถ้ามีน้ำก็มักจะมีออกซิเจนด้วย แต่ดวงจันทร์บริวารดวงนี้เล็กเกินไป คงไม่มีสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาอยู่ อาจจะมีแค่จุลินทรีย์บางชนิดเท่านั้น”
ในตอนนั้น ข้อมือของลั่วโหวส่งเสียง “ติ๊ง” ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขามองไปรอบ ๆ อย่างสงสัยแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่คิดเลยว่าเทคโนโลยีการสื่อสารของชาวซิลเวอร์ฮาร์ทจะก้าวหน้าขนาดนี้! เอาล่ะ พวกคุณลองสังเกตแผนที่ดาวสามมิตินี่ให้ดี ๆ ”
เมื่อพูดจบ เขาก็ออกจากห้องควบคุมมายังห้องโดยสารของยานแห่งหนึ่ง แล้วเปิดระบบโฮโลแกรมสามมิติ
“พ่อครับ ตอนนี้พ่ออยู่ที่ไหนครับ?” เสี่ยวจื้อถามด้วยสีหน้ากังวล
“พ่อออกมาจากระบบสุริยะแล้วล่ะ!” ลั่วโหวตอบ
“แม่โกรธมากเลย โกรธมากจริง ๆ !”
เสี่ยวจื้อทำหน้าน้อยใจ
ลั่วโหวพูดอย่างรู้สึกผิด “ให้แม่ของเธอคุยกับฉันหน่อย!”
เพราะครั้งนี้ไม่ได้บอกเถียนจิ้งก่อนจากมา
“ที่รัก ทำไมคุณถึงทิ้งพวกเราไปอีกครั้งล่ะ?”
เถียนจิ้งถามพร้อมรอยยิ้มในภาพโฮโลแกรมสามมิติ
“ฮ่า ๆ อาจารย์ครับ ทำไมถึงใช้คำแบบนั้นล่ะครับ?” ลั่วโหวเกาศีรษะ
“ที่รัก คุณหนีไปโดยไม่บอกลา ไม่กลัวว่าฉันจะเสียใจเหรอ?” เถียนจิ้งถามต่อ
“ขอโทษนะที่รัก…” ลั่วโหวพูดเสียงเบา
“ฮือ ฉันไม่อยากเป็นสมาชิกสภาแล้ว” เถียนจิ้งพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“อย่าเลยนะ สามีจะกลับมาเร็ว ๆ นี้แหละ การจากกันชั่วคราวทำให้รักกันมากขึ้นไงล่ะ!” ลั่วโหวพูด
โจวหนิงได้ยินคำพูดนั้นก็ถอนหายใจยาวอีกครั้ง “ก็ได้ รีบกลับมานะ อย่าลืมติดต่อกันด้วย!”
ลั่วโหวแสดงรอยยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวว่า
“อืม อย่าเพิ่งบอกพี่สาวกับเทียนเจ๋อนะ พวกเธอกำลังฝ่าด่านอยู่”
“อืม ได้ค่ะ! ที่รัก อย่าเหนื่อยมากนะ!” พูดจบก็ปิดการสื่อสาร
ลั่วโหวเก็บเครื่องสื่อสารแล้วยืนอยู่กับที่ จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง “พี่ชาย พวกนักเรียนตื่นเต้นกันใหญ่เลย!”
ลั่วโหวหันหลังกลับมา “ใช่ นอกจากหยางรั่วหรานแล้ว คนอื่น ๆ ไม่มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญมากนัก ดังนั้นพอมีโอกาสแบบนี้ พวกเขาก็คงไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปหรอก”
ห้องควบคุมขนาดมหึมาของยานอวกาศ
พวกคนหนุ่มสาวต่างมองมาทางนี้และรอคอยลั่วโหวลั่วโหวเดินไปที่ข้างแผนที่ดวงดาว แล้วพูดต่อว่า
“เมื่อกี้ได้พูดไปแล้วว่า จักรวาลนั้นมหัศจรรย์นัก บนดาวเคราะห์และดวงจันทร์บริวารเหล่านี้ แม้จะไม่มีสิ่งมีชีวิต แต่อาจมีแร่ธาตุพิเศษที่ไม่มีบนโลก ยกตัวอย่างเช่น หินต้านแรงโน้มถ่วงบนดาวเคราะห์บางดวง สามารถทำให้ปราสาททั้งหลังลอยอยู่กลางอากาศได้ และยังมีแร่ธาตุอีกชนิดที่สามารถเก็บกักพลังงานได้ เป็นพลังงานสะอาดที่แท้จริง…”