เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 329 มีนัด
บทที่ 329 มีนัด
ลั่วโหวกล่าวโดยเจตนา
“เก็บมา ที่ภูเขาใหญ่แห่งหนึ่งในประเทศจีนที่นั่นมีกระท่อมไม้ ข้างในมีสิ่งของแบบนี้มากมาย!”
“ดื่มได้นะ!” ลั่วโหวกล่าวอีก
“ดื่มได้?” เสินเฟยเฟยหัวเราะพลางพูด
“ใช่ ดื่มอร่อยมาก!” ลั่วโหวพูดตามความจริง
คนคนนี้โชคดีจริง ๆ หลังจากนั้นเธอจึงถามอีกว่า
“จริง ๆ แล้วเก็บมาเหรอ?”
ลั่วโหวเกาหัว “ใช่ ฉันไม่มีพันธนาการใด ๆ ก็เลยไปท่องเที่ยวในภูเขาใหญ่ แล้วก็พบกระท่อมไม้แห่งหนึ่งในหุบเขาของเทือกเขาหิมาลัยในกระท่อมมีของใช้มากมาย”
“พอแล้ว อย่าเพิ่งโกหกอีก!”
เสินเฟยเฟยลุกขึ้นยืน หยิบขวดไม้บนโต๊ะ แล้วหัวเราะพลางพูดว่า
“สองขวดนี้ฉันยึดไว้ก่อน อาจารย์ ส่วนของเล็กหิมะ คุณค่อยไปส่งให้เธอตอนเย็นก็แล้วกัน”
ลั่วโหวทำหน้างง
“คุณอาจารย์เสิน คุณพูดอะไรนะ ฉันไม่เข้าใจเลย!”
“คิกคิกอาจารย์ คุณอยากเล่นอะไรแบบนี้เหรอ”
เสินเฟยเฟยนั่งลงอีกครั้ง และมองดูขวดไม้สองใบนั้นบนเก้าอี้
“ฉันไม่เข้าใจเลยว่าคุณกำลังพูดอะไร สถาบันหัวหน้าเสิน!”ลั่วโหวยังคงทำท่า “งง” ต่อไป
เสินเฟยเฟยมองด้วยสายตาแฉล้ว พูดอย่างเจ้าเล่ห์
“คุณกำลังทำอะไรกันแน่?”
ลั่วโหวเพียงแต่หัวเราะแบบเขินอายและพูดว่า
“เฮ่อๆ เฟยเฟย เธอรู้ได้อย่างไรว่าเป็นฉัน”
เสินเฟยเฟยหัวเราะและพูดว่า
“โอ๊ย อาจารย์ ถ้ามีเวลาแบบนี้ ไม่ดีกว่าไปสอนศิษย์ที่มีพรสวรรค์สักกี่คนหรือ”
หลังจากนั้นก็เป็นช่วงเวลาที่เงียบสงบ
ลั่วโหวเดินไปที่เก้าอี้ของเธอ แล้วยื่นมือแปลก ๆ ออกไปลูบแก้มเล็ก ๆ ของเธอเสินเฟยเฟยทันใดนั้นก็หายใจถี่ขึ้น
“น้อยเฟยเฟย น่ารัก อาจารย์ชอบเธอมากนะ ก็เลยเข้าใกล้เธอ!”
ลั่วโหววางมือลามกแตะที่หน้าอกของเธอ แล้วค่อย ๆ บีบเบา ๆ
“อาจารย์!”
เสินเฟยเฟยเอ่ยเสียงเบา
“ฉัน ฉัน กรุณา อย่า อย่าทำแบบนี้ ขอร้อง!”
ลั่วโหวเห็นใบหน้าเล็กของเธอน้ำตาคลอจึงยังคงทำตัวหน้าด้านเดินไปที่เก้าอี้ของเธอ เขาอุ้มเธอขึ้นมากอดไว้เสินเฟยเฟยรู้สึกตัวแข็งทื่อ
ลั่วโหวจูบซับน้ำตาบนใบหน้าของเธอ แล้วกล่าวว่า
“เฟยเฟย เกลียดอาจารย์แล้วหรือ?”
ประโยคนี้ช่างไร้ยางอาย!
เสินเฟยเฟยยังคงแข็งทื่ออยู่ เลื่อนใบหน้าหลบมือของเขา ก้มหน้าลงพร้อมกับกระซิบเสียงเบาว่า
“คุณอย่าทำแบบนี้ อย่าทำแบบนี้ ฉัน ฉันมีคนรักแล้ว!”
ลั่วโหวรู้สึกเขินอายเล็กน้อยจึงเก็บมือกลับ แล้วหัวเราะแบบเขิน ๆ
“อย่างนี้นะ เฟยเฟย เฮ้อ เฟยเฟย งั้นเรามาแลกจูบกันเลยดีไหม ราวกับว่าเธอจูบอาจารย์เหมือนที่อาจารย์รักเธอ เป็นการชดใช้ความรู้สึกของอาจารย์ล่ะกัน”
เสินเฟยเฟยใช้มือดันที่อกของเขาเบา ๆ เพื่อไม่ให้เข้าใกล้ตัวเธอมากเกินไป แล้วพูดอย่างอาย ๆ
“อาจารย์ คุณเป็นคนหน้าด้านจริง ๆ ”
ลั่วโหวมองใบหน้าของเธอที่ยังมีคราบน้ำตา จมูกยังแดงอยู่ แล้วถามด้วยรอยยิ้ม
“เขาคือใคร?”
เมื่อได้ยินเสินเฟยเฟยกระซิบบอกชื่อหนึ่งชื่อลั่วโหวก็นิ่งเงียบลง
เขาผลักเธอออกอย่างเบามือ แล้วกล่าวว่า
“เรียบร้อยแล้ว เฟยเฟย อาจารย์ขอโทษนะ”
เสินเฟยเฟยลุกขึ้นยืน ปิดบังใบหน้าเล็กแล้วกล่าวว่า
“คุณ คุณออกไปเถอะ”
“ฮึ~” หลังจากเห็นลั่วโหวจากไป เสินเฟยเฟยถอนหายใจอย่างแรง แล้วยิ้มอย่างมีความสุขว่า
“อาจารย์ช่างเป็นคนเลวจริง ๆ ถ้าฉันไม่บอกว่ามีคนรักแล้ว คุณคงทำอะไรฉันไปแน่วันนี้ อาจารย์หื่น”
“มีผู้หญิงมากมายขนาดนี้นี่นา แถมยังเจ้าชู้อีก!”
ลั่วโหวออกจากสำนักงานนักเรียนแล้วเดินอยู่ในบริเวณวิทยาลัยพลังพิเศษ
“เฮ้ คุณอาจารย์ เข้าร่วมชมรมศิลปะป้องกันตัวของเราเถอะ ชมรมของเรามีพี่สาวสวย ๆ เยอะนะ!”
เด็กสาววัยสิบสองถึงสิบสามคนหนึ่งที่กำลังชักชวนคนเข้าชมรมในลานกว้าง ตะโกนเรียกลั่วโหว
“คุณอาจารย์ตู้ ไม่ต้องฟังเธอหรอก เข้าร่วมกับกลุ่มนักสำรวจลัทธิลึกลับของเราเถอะ เรามีสาว ๆ ที่มีบุคลิกและรูปร่างหน้าตาสวยสดงดงามหลายคน เฮ้ คุณอาจารย์ตู้ อย่าเดินหนีนะ!”
…
ในช่วงครึ่งเดือนนี้ ทุกครั้งที่ลั่วโหวเลิกงานตอนบ่ายและผ่านจัตุรัส จะมีสมาชิกชมรมต่าง ๆ ร้องเรียกให้เขาเข้าร่วม แนะนำ ล่อลวง หรือวิงวอนด้วยวิธีการต่าง ๆ นานา
มองเห็นลั่วโหวโบกมือใส่พวกเขาและตะโกนว่า
“ครั้งหน้านะ วันนี้ฉันมีนัดตอนค่ำ!”
เหล่าเยาวชนในชมรมเหล่านั้นจะชี้นิ้วใส่หลังเขาด้วยความดูถูก
“หนุ่มสาวส่อแส่ ตาคล้ำตลอดเวลา”
“ระวังนะ เดี๋ยวฉันจะดูดพลังให้หมด!”
ลั่วโหวเห็นผู้หนึ่งที่เขาต้องพบกันอย่างแน่นอน กล่าวคือ ผู้หญิงคนหนึ่ง!
และหญิงผู้นี้ดูเหมือนจะไม่เห็นเขาเลย
ขณะนี้เธอกำลังเดินไปยังรถบินคันหนึ่ง เปิดประตู ก้าวขึ้น สตาร์ทเครื่อง ลอยขึ้น และบินจากไปอย่างรวดเร็ว
“หลี่ลี่ซาเธอยังไม่ได้ออกจากโลกสินะ! โอ้ ที่รัก สามีคิดถึงเธอนะ เธอยังดีอยู่บนดาวเคราะห์ปีศาจใช่ไหม”
ลั่วโหวกางแขนออกมองไปยังท้องฟ้า หรี่ตา มุมปากยิ้มอย่างพึงพอใจ
“เฮ้ คุณตู้ ผู้หญิงนัดเดทของคุณบินหนีไปแล้วหรือ”
หนุ่มผมแดงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างประตูรถบิน มองเขาพลางหัวเราะเยาะ
ลั่วโหวหันกลับมา แล้วยิ้มใส่เขาพร้อมพูดว่า
“เฮ้ คุณ ขอให้คุณมีคืนที่แสนสุข!”
พูดจบ เขาก็กระโดดกระชั้นหายไปในระยะยี่สิบกว่าเมตร ทิ้งไว้เพียงสายตาที่เบิกกว้างและอ้าปากค้าง