เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 328 ของดี
บทที่ 328 ของดี
ลั่วโหวได้เป็นอาจารย์มาเป็นเวลาครึ่งเดือนแล้ว ทุกวันเขาจะอยู่ในสถานที่ต่าง ๆ เช่น ปราสาทลอยฟ้า วิทยาลัยพลังพิเศษ คฤหาสน์ใหญ่ นครศักดิ์สิทธิ์ และพื้นที่ทับซ้อน
วันนี้ เมื่อเขาอยู่ที่สนามฝึกซ้อมของวิทยาลัยพลังพิเศษ กำลังสอนนักเรียนทำสมาธิ ซึ่งเป็นหลักสูตรพิเศษของชั้น A105 หลังจากคาบสอนสมาธิจบลงลั่วโหวก็เริ่มสรุปผลประจำวันตามปกติ
“แดเนียล ถ้าคุณต้องการจะเป็นดาวเด่นบาสเก็ตบอลเพียงแค่ฟุ้งซ่านไม่พอ สหพันธ์ให้ความสำคัญกับการพัฒนาส่วนบุคคล ไม่ได้ให้คุณพัฒนาความฟุ้งซ่านของคุณ!” ลั่วโหวตะโกนใส่แดเนียลที่นั่งไม่นิ่ง
“เข้าใจแล้วอาจารย์!” แดเนียล หนุ่มผิวดำปากกว้าง หน้าแดงก่ำด้วยความเขินซึ่งไม่ได้เห็นบ่อยนัก
“คุณหลินหลิง คุณทำได้ดีมาก คุณช่วยแดเนียลได้ไหม พวกคุณอยู่ในทีมเดียวกัน!”
ลั่วโหวกล่าวถามรองหัวหน้าที่มักจะเงียบสงบ
พี่สาวหลินมองไปยังหนุ่มผอมดำสูงเพียง 1.7 เมตร แต่ฝันอยากเป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอลที่ยังไม่ถึง 15 ปี ดูเหมือนจะกลัวการอยู่ใกล้เขาเล็กน้อย จึงพูดอย่างลังเลว่า
“คุณอาจารย์ ฉัน… ฉัน…”
ดูเหมือนผู้หญิงชาวตะวันออกจะรังเกียจคนผิวดำบ้าง เห็นได้ชัดว่าสาวสวยชาวกรีกคนนั้นพูดขึ้นว่า
“คุณอาจารย์ ฉันยินดีที่จะช่วยเหลือแดเนียล!”
“เก่งมากฟีนิกซ์! คุณอาจารย์ดีใจที่เธอทำเช่นนี้!”
ลั่วโหวชมสาวสวยชาวกรีกว่า
“เธออยากเป็นนักร้อง ใช่ไหมเอมอน และพวกเธอทั้งหมดสนใจที่จะพัฒนาตัวเองในด้านบันเทิงและกีฬา ดังนั้นพวกเธอจงตั้งกลุ่มช่วยเหลือซึ่งกันและกันเถอะตกลงไหม?”
เห็นเพียงเอมอนพยักหน้าเล็กน้อย
“ลั่วโหวมองไปที่เด็กอ้วนน้อยอาร์แลน แล้วพูดว่า
“แล้วเธอล่ะอาร์แลน ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วเธอยังลดน้ำหนักไม่ได้แม้แต่ครึ่งกิโลกรัม เธอไม่ได้ฝันอยากขับยานอวกาศหล่อ ๆ แล้วให้สาวสวยส่งสายตาหวานใส่เธอเหรอ”
อาร์แลนอายุเพียง 12 ปี ใบหน้ายังไม่ทันคมชัด เขาหน้าแดงก่ำ
ลั่วโหวพูดว่า
“พอแล้วอาร์แลน เด็กผู้หญิงไม่ชอบผู้ชายที่ขี้อาย และแองกัสร่างกายของเธอก็อ่อนแอเกินไป ถ้าชั้น A105 อยากอยู่แนวหน้าของรุ่นเดียวกัน ก็ต้องพยายามมากกว่านี้หยางรั่วหรานเธอล่ะ? ก็เหมือนกับอาร์แลน แองกัส และโรเกอร์ ถูกไหม พวกเธอสี่คนมีเป้าหมายอยากเป็นนักบิน ดังนั้นพวกเธอจงตั้งกลุ่มช่วยเหลือกัน ในการเรียนและฝึกซ้อมประจำวัน คอยสนับสนุนและช่วยเหลือกัน เป็นไปได้ไหม”
เขามองไปที่เยาวชนทั้งสี่คน
อาร์แลนและแองกัสต่างก็แสดงสีหน้าตื่นเต้น โรเกอร์ยังคงเป็นเหมือนเดิม ทำตามคำสั่งอาจารย์โดยไม่สนใจอะไร
ส่วนหยางรั่วหรานก็ยังคงมีสีหน้าเย็นชาเช่นเคย
ทั้งสี่คนร้องตอบพร้อมกัน “ได้เลย อาจารย์!”
“เรียบร้อยแล้ว ยังเหลือสามคน หลินหลิง อันซีเดอร์ และอามันชีลี พูดตรง ๆ เป้าหมายของพวกคุณแตกต่างกัน อันซีเดอร์อยากเป็นพ่อค้า อามันชีลีอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ หลินหลิงอยากเป็นนักเวทแต่พวกคุณมีจุดร่วมกันคือต้องเป็นผู้รอบรู้! พวกคุณเห็นด้วยไหม?”
ทั้งสามคนพยักหน้า
“นอกจากนี้ สุภาพบุรุษทั้งสองต้องดูแลสุภาพสตรี ห้ามให้เธอต้องอับอาย มีคำกล่าวของชาวจีนว่า ชายหญิงทำงานร่วมกันย่อมไม่เหน็ดเหนื่อย ดังนั้นฉันจึงจัดวางสาวสวยไว้ในกลุ่มย่อยของพวกคุณ หวังว่าสุภาพบุรุษจะให้เกียรติสุภาพสตรีบ้าง เข้าใจไหม?”
ลั่วโหวตะโกนกับบรรดาสุภาพบุรุษข้างล่าง
“เข้าใจแล้ว อาจารย์!” เหล่าบุรุษดูตื่นเต้นมาก และสุภาพสตรีทั้งสามคนก็แดงระเรื่อ
“งั้นก็ดี ฉันหวังว่าหลังจากการฝึกอบรมเข้ม 1 เดือน คุณทุกคนจะสามารถเอาชนะจุดอ่อนและแก้ไขข้อบกพร่องในปัจจุบันได้ อ้อ เกือบลืม หวังว่านักเรียนหญิงหยางรั่วหรานจะไม่จมอยู่กับอดีตตลอดเวลา และไม่คุยกับอาจารย์ด้วยท่าทีเย็นชาอีกต่อไป!”
ลั่วโหวมองไปยังเด็กสาววัย 14 ปีที่งดงามราวน้ำแข็ง แล้วกล่าว
เด็กสาวผิวขาวราวหิมะก้มหน้าลงไป
“พอแล้ว เรื่องอื่นฉันไม่อยากพูดมาก สถาบันสำรวจชีวิตแห่งออสเตรเลียได้ก่อตั้งขึ้นแล้ว ในอนาคตจะแข่งขันกับสถาบันพรสวรรค์ ฉันหวังว่าสักวันหนึ่งคุณจะสามารถเป็นตัวแทนสถาบันพรสวรรค์และแข่งขันกับพวกเขาได้!”
ลั่วโหวพูดจบ แล้วก็ผิวปากและจากไป
เหลือหนุ่มสาวเพียง 10 คนที่เริ่มส่งเสียงอึกทึก สมาชิกทั้งสามกลุ่มต่างก็เริ่มพูดคุยกันเอง โดยกำลังหารือถึงวิธีที่จะทำให้การ “ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน” เข้มแข็งยิ่งขึ้น
“สิบกว่าวันแล้วที่ไม่ได้ไปรบกวนสองคุณหัวหน้าโจว ไม่รู้ว่าพวกเธอคิดถึงฉันหรือเปล่านะ ฮ่า ๆ !”
ลั่วโหวหัวเราะ
ลั่วโหวเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานของหัวหน้าเสิน “คุณเสิน!”
“นายมาทำอะไร” หัวหน้าเสินขมวดคิ้วถาม
สาวสวยก็คือสาวสวย แม้แต่การขมวดคิ้วยังดูน่าดึงดูดเสียจริงลั่วโหวคิดอย่างไร้ยางอาย
เขาดูเหมือนจะลืมไปว่าเสินเฟยเฟยเป็นศิษย์ของตนเอง!
แต่เขากลับพบว่า ตนเองค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับตัวตนของดูเทียนเยาได้อย่างไม่น่าเชื่อ
“อาจารย์เสิน นี่คือเรื่องราว ฉันหาของดี ๆ มาได้ และอยากให้คุณลองชิม!”
ลั่วโหววางขวดไม้สองใบลงบนโต๊ะของเสินเฟยเฟย
ไม่ใช่แค่น้ำหอมสมุนไพรหรอกหรือ
เสินเฟยเฟยมองไปที่ขวดไม้สองใบบนโต๊ะซึ่งยาวครึ่งฉื่อ ดูมีความสงสัยบ้าง
“ไม่ต้องหรอก เอากลับไปเถอะ! ที่โรงเรียนห้ามให้สินบน!”เสินเฟยเฟยหัวเราะกล่าว
ลั่วโหวไม่รู้เลยว่าเธอคิดอะไร “รีบพูดขึ้นทันที”
“นี่เป็นของดีมากเลย!”
เสินเฟยเฟยกำลังสงสัยอยู่ เบิกตาโตด้วยดวงตาสวยงาม พูดว่า “คุณได้มันมาจากที่ไหน?”