เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 306 สามข้อ
บทที่ 306 สามข้อ
เนื่องจากเป็นผู้มียีนสมบูรณ์แบบหลัวโหวได้รับวิลล่าหลังเล็ก พอเดินเข้าไปในบ้านเดี่ยว หุ่นยนต์รูปมนุษย์ที่พิงอยู่กับผนังก็ลืมตาขึ้นทันที เดินเข้ามาหา “คุณสวัสดีครับ ยินดีให้บริการ”
หลัวโหวตอบกลับ “สวัสดี ต่อไปนี้เธอชื่อลีดนะ”
หุ่นยนต์ตอบ “ขอบคุณท่านเจ้านายที่ตั้งชื่อให้”
หลัวโหวกำลังดื่มชาที่ลีดชงให้ แล้วเสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นที่ข้อมือ
“ดูเทียนเย่ โปรดมาที่สำนักงานนักเรียน” ไม่มีภาพ มีแต่เสียงหลัวโหวรู้ว่านี่คือเสียงของเสินเฟยเฟย
สำนักงานนักเรียน ห้องทำงานของหัวหน้า
“อาจารย์เสิน มีอะไรให้ผมช่วยหรือคะ” หลัวโหวเห็นประตูเปิดอยู่ จึงเดินเข้าไปโดยตรง
เสินเฟยเฟยเงยคอขึ้น ดวงตาสวยจับจ้องเขาพร้อมกล่าวว่า “ดูเหมือนรัฐบาลกลางจะใช้คนให้เกิดประโยชน์สูงสุดแล้วล่ะ คนอย่างคุณไม่เหมาะที่จะเป็นนักเรียนในวิทยาลัยพลังพิเศษอีกต่อไปแล้ว ไม่มีใครธรรมดาสามารถสอนคุณได้”
“ทำไมล่ะ” หลัวโหวถามด้วยความสงสัย
“นี่เป็นคำตัดสินของคอมพิวเตอร์กลาง” เสินเฟยเฟยกล่าว
ที่จริงแล้วเป็นการตัดสินใจของหลัวโหวเอง เขาต้องการเป็นครู
“แล้วฉันจะไปที่ไหนล่ะ” หลัวโหวกล่าวอย่างเจตนาจะล้อเล่น
“ฮ่าๆ คุณไม่เหมาะที่จะเป็นนักเรียน แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณไม่เหมาะที่จะเป็นครู ยินดีด้วย ดูเทียนเย่ ตั้งแต่วันนี้คุณเป็นครูผู้มีเกียรติของวิทยาลัยพลังพิเศษแล้ว” เสินเฟยเฟยลุกขึ้นยื่นมือขวาไปหาเขา
“เฮ่ย เป็นอย่างนี้นี่เอง” หลัวโหวเกาผมอย่างเข้าใจ
หลัวโหวยื่นมือออกไป จับมือเล็กๆ ที่นุ่มนวลตรงหน้า รู้สึกเย็นเล็กน้อย
รีบปล่อยมือออกเสินเฟยเฟยก็รีบเก็บมือกลับ
“ต่อไปคุณจะไม่สังกัดฝ่ายนักเรียนอีกแล้ว แต่จะขึ้นตรงกับฝ่ายวิชาการโดยตรง แต่ระวังหน่อย หัวหน้าฝ่ายวิชาการมีความประทับใจที่แย่มากกับคุณ” เสินเฟยเฟยกล่าวพร้อมยิ้ม
ใครเป็นหัวหน้าสำนักงานวิชาการหลัวโหวรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องตลกใหญ่หรือไง
“เรียบร้อยแล้ว หัวหน้าสำนักงานวิชาการเมื่อกี้ให้คุณไปรายงานตัว ระวังตัวหน่อย เธอไม่ใช่คนที่ง่ายๆ หรอก” เสินเฟยเฟยกลับไปนั่งที่นั่งของตน
เห็นหลัวโหวจากไปเสินเฟยเฟยพิงพนักเก้าอี้ พูดเบาๆ “จริงๆ แล้วเป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ”
พูดจบ ก็ส่ายหน้าเบาๆ
สำนักงานวิชาการหลัวโหวเคาะประตู
ติ๊ง ประตูเปิดอัตโนมัติ
มีผู้หญิงคนหนึ่งจ้องเขาอย่างแน่วแน่
“คุณคือชายผู้มีพันธุกรรมสมบูรณ์แบบใช่ไหม” หญิงสาวถาม
หลัวโหวรู้สึกว่าการทำให้หญิงสาวตรงหน้านี้สนุกยิ่งขึ้น
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรคือพันธุกรรมสมบูรณ์แบบ” หลัวโหวตอบ
เด็กสาวมองไปที่รอยคล้ำใต้ตาของเขาอีกครั้ง แล้วถามว่า “เธอไม่มีเกลือกินในป่าเขาหรือ เธออ่านระเบียบของครูครบถ้วนแล้วหรือยัง”
หลัวโหวเห็นคนตัวเล็กน่ารักของตนทำหน้าจริงจังเช่นนี้ ในใจก็ปลื้มปีติเหลือเกิน
“ยังไม่ได้อ่าน”
“งั้นกลับไปอ่านให้ดี และอีกอย่าง ฉันจะเพิ่มอีกสามข้อ”
“สามข้ออะไรบ้าง”
“ข้อแรก ห้ามไม่ใส่ใจภาพลักษณ์ของครู ให้กำจัดรอยคล้ำใต้ตาภายในสามวัน”
“อะไรนะ”
“ข้อสอง ห้ามมีความสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักเรียน”
“อะไรนะ”
“ข้อสาม ห้ามรบกวนพี่สาวของฉัน”
“ฮ่าๆ”
หลัวโหวหัวเราะ ไม่คาดคิดเลยว่าหิมะจะมีด้านนี้
“นี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของเธอนะ น้อยหิมะ น่ารักจริงๆ”
“คุณโจวหัวหน้า ฉันมีความคิดเห็น” หลัวโหวกล่าว
“ห้ามมีความคิดเห็นคัดค้าน เธอต้องฟังไม่ว่าอย่างไร สามข้อนี้เธอต้องปฏิบัติตาม”
“คุณโจวหัวหน้า นี่มันเผด็จการเกินไป ข้อที่สามฉันไม่เห็นด้วย” หลัวโหวบ่นพึมพำ
“อ้าว ทำไมล่ะ”
หลัวโหวคิดอุบายร้าย ตอบกลับไปว่า “ถ้าอาจารย์เซินมาก่อกวนฉันล่ะ”
ห้องนั้นเงียบสนิท
คุณโจวหัวหน้าที่น่ารักเบิกตากว้าง มองเขาด้วยความงุนงง แล้วร้องตะโกนออกมาดังๆ “พี่สาวของฉันจะมาก่อกวนเธอนั้นหรือ”
ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำไปหมด
“ขอโทษ ขอโทษ คุณโจวหัวหน้าแผนก ฉันพูดผิดไปแล้ว ขอโทษ”หลัวโหวรีบทำท่าหวาดกลัว
“นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร ห้ามมาพูดจาลวนลามพี่สาวของฉัน” คุณโจวหัวหน้าแผนกกอดอกและพูดด้วยความโกรธ ก่อนจะเม้มริมฝีปากบนและล่างสีชมพู และเป่าผมที่ปลิวไปมาบนหน้าผากเรียบเนียน
นี่แน่ะ แฟนสาวป่าเถื่อน
“ขอโทษครับ คุณโจวหัวหน้าแผนก” หลัวโหวก้มหน้าลงและพูดเบา
“หึ เดินไปได้แล้ว จำสิ่งที่ฉันบอกเมื่อสักครู่ให้ดี” คุณโจวหัวหน้าแผนกพูดเสียงแข็ง
หลัวโหวเดินออกจากสำนักงานอย่างว่าง่าย
“หึ กล้ามาพูดว่าพี่สาวของฉันคุกคาม เฮ้อ พี่สาวจะไปคุกคามผู้ชายเหม็นๆ ได้ยังไง” คุณโจวหัวหน้าแผนกพึมพำคนเดียวหลังจากหลัวโหวออกไป
“หึ จะจัดให้ไปสอนชั้นเรียนผู้ชายอายุ 30 ปีขึ้นไป”
เสียงหนึ่งดังออกมาจากสำนักงานวิชาการ
จากนั้นก็มีเสียง “เฮ่ย เฮ่ย” ดังขึ้น
หลัวโหวเดินออกจากสำนักงานวิชาการ รู้สึกดีใจอย่างมาก เขาดีใจที่ได้เห็นอีกด้านหนึ่งของน้องเล็ก มีอะไรที่จะทำให้คนดีใจได้มากไปกว่านี้อีก
เขาตัดสินใจว่าจะยังคงแกล้งต่อไป
กลางวันที่โรงเรียนเห็นด้านป่าเถื่อนของน้องเล็ก กลับบ้านมาเห็นด้านน่ารักของเธอ นี่แหละคือความสุขที่แท้จริง
คิดได้ดังนั้นหลัวโหวก็ผิวปาก
โจวรุ่ยเสวียแอบหนีกลับมายังโลก กลัวว่าหลัวโหวจะดุ จึงไปที่วิทยาลัยพลังพิเศษ และกลายเป็น “หัวหน้าแผนก” ทันที
ช่วงบ่าย ถึงเวลาเรียนหลัวโหวยังคงอยู่ที่วิลล่า กำลังเพลิดเพลินกับอาหารของลีด กะทันหันนาฬิกาข้อมือก็ดังขึ้น
เสียงผู้หญิงที่โกรธดังออกมา “ดูเทียนเย่ คุณไม่เห็นตารางสอนหรือ นักเรียนชั้นหนึ่งสิบคนกำลังรอคุณสอน แต่คุณยังไม่มาถึงอีกครึ่งชั่วโมง”
หลัวโหวเห็นว่าไม่มีการส่งภาพฉายมา มิฉะนั้นสีหน้าของเด็กน้อยคงจะน่าสนุกแน่
“คุณหัวหน้าโจว ฉันจะสอนตอนนี้เลยหรือ ฉันเพิ่งจะมาเป็นครูวันนี้เองนะ” หลัวโหวก็คิดว่าตนเองไม่น่าจะต้องสอนตอนนี้
“หึ ฉันจัดตารางสอนให้คุณตอนเช้านี้เองนะ รีบไปสอนเลย ฉันวางสายแล้ว” พูดจบก็ไม่มีเสียงอีก
เมื่อแฟนสาวจัดตารางสอนให้ ก็ต้องไปสอนแน่นอนหลัวโหวจึงลุกจากโต๊ะอาหารทันที “ลีด ขอบคุณอาหารอร่อย ฉันต้องไปทำงานแล้ว”
“ขอให้เดินทางปลอดภัยนะเจ้านาย” เสียงของลีดดังมาจากด้านหลัง
ระหว่างทางหลัวโหวรีบเปิดคอมพิวเตอร์และสอบถามระบบอัจฉริยะ “บอกได้ไหมว่าฝ่ายวิชาการจัดงานสอนให้ฉันอย่างไร”
“สวัสดีคุณครูดูเทียนเย่ คุณเป็นครูประจำชั้น D110 เนื่องจากเป็นการเข้าสู่ระบบครั้งแรก ดิฉันจะแนะนำสถานะชั้นเรียนของวิทยาลัยโพเทนเชียล แบ่งตามอายุ 12-17 ปี เป็นชั้น A 18-23 ปี เป็นชั้น B 24-28 ปี เป็นชั้น C 29-35 ปี เป็นชั้น D แต่ละชั้นมี 10 คน ใช้ระบบการจัดการชั้นเรียนขนาดเล็ก เพื่อส่งเสริมปฏิสัมพันธ์ระหว่างนักเรียนและครู…”
หลัวโหวฟังจบก็รู้สึกหงุดหงิด น้อยใจจริงๆ จะให้ฉันไปสอนผู้ชายวัย “แก่” 29-35 ปีหรือ
จริงๆ แล้ว ในยุคนี้ 29-35 ยังไม่ถือว่าเป็นผู้สูงอายุ พวกเขาเป็นกำลังหลักของสหพันธ์
หลัวโหวตามแผนที่ที่ระบบอัจฉริยะให้มา มาถึง D110 เมื่อเข้าประตู ก็เห็นดวงตา 10 คู่ของ “ผู้ชายแก่”
“ดวงตาช่างสุขุมเสียจริง” หลัวโหวกล่าวด้วยความรู้สึก
“อือ อือ” หลัวโหวเดินตรงไปยังแท่นบรรยาย มองไปยังนักเรียนที่นั่งอยู่ด้านล่าง ใบหน้าของพวกเขามีหลากหลายอารมณ์ บางคนดูถูกอย่างเห็นได้ชัด บางคนสงสัย และบางคนดูเสียดายอย่างเห็นได้ชัด
“เพื่อนนักเรียนทั้งหลาย พวกคุณล้วนเป็นคนที่เคยพบเห็นโลกกว้าง” หลัวโหวเริ่มต้นพูด “ฉันจะไม่พูดเยิ่นเย้อ ดังนั้น ฉันหวังว่าต่อไปพวกเราจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข และไม่ต้องมองฉันเป็นครูประจำชั้น เพียงแค่ก้าวหน้าไปด้วยกันก็พอ…”
เสียง “แพ๊บ” ดังขึ้น ชายชาวตะวันตกสูงประมาณ 1.9 เมตร ตบโต๊ะ
“เฮ้ คุณ คุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาเป็นครูของพวกเราได้อย่างไร” ชายคนนั้นพูดเป็นภาษาอังกฤษ
หลัวโหวมองนักเรียน 10 คนที่มีหลากหลายเชื้อชาติ แล้วยิ้ม
“เพราะฉันเป็นผู้รอดชีวิตจากใต้ดินที่ไม่เคยเข้าไป” หลัวโหวตอบเป็นภาษาอังกฤษ
ฯลฯ