เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 305 หัวหน้าฝ่ายวิชาการ ชายชราประจำชั้น
บทที่ 305 หัวหน้าฝ่ายวิชาการ ชายชราประจำชั้น
หลัวโหวยืนขึ้นอย่างพอใจ มองดูหุ่นยนต์ทำความสะอาดที่รีบเก็บของทันที แล้วตบไหล่เบาๆ พร้อมพูดว่า “R2 ขอบคุณสำหรับการบริการนะ น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีเงินทิปให้”
“คุณครับ ขอบคุณครับ เราไม่ต้องเงินทิป” R2 ตอบ
เสินเฟยเฟยกำลังสวมหมวกที่ปรับปรุงใหม่เพื่อเรียนรู้ในห้อง เสียงกริ่งประตูดังขึ้น เธอเห็นใบหน้าบนหน้าจอแล้วขมวดคิ้ว ถอดหมวกออก ปรับผมยาวสีดำให้เรียบร้อย เดินไปที่ประตู กดปุ่มตัวเลขข้างประตูหลายครั้ง ประตูเปิดออก
“นายมาทำอะไร ฉันไม่ได้บอกให้มาพรุ่งนี้หรอกหรือ”เสินเฟยเฟยพูดด้วยความไม่พอใจ ราวกับถูกรบกวน
“อาจารย์ ผมมาขอบคุณท่าน หลังจากฝึกฝนแล้ว ไม่รู้ทำไมความอยากอาหารถึงเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม…”
เสินเฟยเฟยคิดในใจ เขามีศักยภาพในการค้นพบความสามารถพิเศษได้ บางอย่างต้องเกิดขึ้นกับตัวเขาแน่ ต่อไปจะแนะนำให้อาจารย์ของเธอรู้
แล้วกล่าวว่า “รอให้บัตรประชาชนของคุณออกมาก่อนค่อยว่ากัน”
“งั้นก็ดี อาจารย์ ยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร”หลัวโหวทำหน้าโง่ๆ
“ฉันเหรอ คุณไม่รู้จักฉันเหรอ” เสินเฟยเฟยหัวเราะ เธอเป็นที่รู้จักอยู่แล้ว
“ไม่ใช่ ตอนนี้ความจำของฉันแย่มาก ลืมเรื่องราวต่างๆ รู้แต่เรื่องของตัวเอง” เขายังคงพูดต่อ
“งั้นนะ ฉันชื่อเสินเฟยเฟย อย่าลืมนะ” เสินเฟยเฟยกล่าว
“เสินเฟยเฟยเสินเฟยเฟยฉันจำได้แล้ว” เขาทำเป็นตื่นตัว
“ฮ่าๆ” เสินเฟยเฟยหัวเราะ
“เสินเฟยเฟยไม่ใช่ คุณเสิน ไม่ใช่อีก คุณสุภาพสตรีเสิน ไม่ใช่อีก นี่ยิ่งไม่ใช่ ไม่ใช่เลย งั้นฉันจะเรียกคุณว่าอาจารย์มินี่ดีกว่า”หลัวโหวพูดขณะที่เสินเฟยเฟยทำหน้าปวดหัว
“พอได้แล้ว อย่าพูดมาก เรียกฉันว่ามินี่ ห้ามเรียกอย่างอื่น เข้าใจไหม ดูเหมือนคุณกินยานอนหลับมากเกินไป” เสินเฟยเฟยตัดบทเขา
“งั้นก็ดี มินี่ ขอบคุณสำหรับเนื้อ อร่อยมาก เนื้อของอาจารย์มินี่อร่อยมาก พอบัตรประชาชนของฉันออกมา ฉันจะเลี้ยงคุณเป็นการตอบแทน”หลัวโหวคิดในใจอย่างร่าเริง
เสินเฟยเฟยได้ยินเขาก็ยิ่งพูดจาวกวน ใบหน้าแดงก่ำพลางตะโกนเสียงดัง “อะไรนะ เนื้อของฉัน ฉันไม่ต้องการให้คุณเลี้ยงเนื้อ ฉันไม่ชอบเนื้อของคุณ”
หลัวโหวคิดว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาสนทนากับเสินเฟยเฟยเขานึกในใจว่า ผู้หญิงทุกคนล้วนมีความน่ารักในตัวเอง
แม้ว่าปกติเขาจะไม่ค่อยได้สื่อสารกับลูกศิษย์หญิงคนนี้มากนัก
“หลัวโหวรีบอธิบายว่า “คุณอาจารย์เสิน ผมขอโทษนะ ผมไม่ได้ตั้งใจจะเอาเปรียบคุณ”
“ไปๆ เอาเปรียบฉันงั้นหรือ คุณออกไปได้แล้ว” พูดจบหลัวโหวที่ยังไม่ได้เข้ามาในห้องก็ถูกผลักออกไปนิดหน่อย แล้วประตูก็ถูกปิดลงทันที
เสินเฟยเฟยพิงประตู หลับตาลง หายใจลึก แล้วพูดเบาๆ ว่า
“อาจารย์ เมื่อกี้จริงๆ ไม่ใช่คุณใช่ไหม”
ภูเขาหิมาลัย ปราสาทลอยฟ้า
ปราสาทลอยฟ้านี้เป็นสิ่งที่โจวรุ่ยเสวียสร้างขึ้นหลังจากกลับมา โดยขอความช่วยเหลือจากมนุษย์ต่างดาว เธอลักลอบเดินทางกลับมาคนเดียวบนยานบินขนาดใหญ่
หลัวโหวตอนนี้ได้มาถึงปราสาทลอยฟ้าแล้ว
ลอยตรงไปยังระเบียงขนาดใหญ่ของปราสาทลอยฟ้า
มองไปยังภูเขาหิมะและป่าเขียวชอุ่มในระยะไกลหลัวโหวหยิบขวดออกมา ดึงจุกไม้ออก และดื่มทีละอึก เต็มปากด้วยรสชาติฟินแลนด์
นี่คือเครื่องดื่มที่ซื้อมาจากดาวแหล่งน้ำ
เป็นเครื่องดื่มพิเศษของราชวงศ์
มองขึ้นไปบนท้องฟ้า
“สเนล์ ฮ่าๆ”
“นานแล้วที่ไม่ได้เห็นเทียนเจ๋อและพวกเธอ”
ที่ขอบฟ้า มียานขนาดประมาณ 10 เมตรบินมาอย่างรวดเร็ว
หลัวโหวมองไปยังลานจอดอากาศยาน
คู่พี่น้องสาวเดินลงมา จากไกลๆโจวรุ่ยเสวียก็วิ่งมาทางนี้
หลัวโหวไม่ถามเธอว่าทำไมถึงกลับมา แต่หัวเราะพูดว่า “นี่คือน้ำค้างหอมจากดาวต่างดาว”
“ฉันก็อยากได้” โจวรุ่ยเสวียก็ไม่พูดถึงตัวเองว่ากลับมาเมื่อไหร่ ความจริงแล้วหลัวโหวเพิ่งกลับมาไม่ถึง 12 ชั่วโมง เธอก็ตามมาด้วย
เหล่าสาวๆ คนอื่นต้องการประสบการณ์การต่อสู้ แต่เธอคิดว่าตัวเองไม่จำเป็น สัตว์ประหลาดบนดาวเวทมนตร์หลายตัวไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ
เสินเฟยเฟยก็เดินขึ้นมา
“อาจารย์”เสินเฟยเฟยหัวเราะเบาๆ
โจวรุ่ยเสวียตอนนี้ใช้จมูกดมขวดไม้ในมืออย่างเบามือ จากนั้นก็เงยหน้าดื่มลงไปนิดหน่อย
กลิ่นหอมที่ไม่เคยมีบนโลก ช่างน่าหลงใหล
“พี่สาวครู” เสี่ยวเซวี่ยยืนข้างๆ เสินเฟยเฟยแล้วพูดว่า “คุณขอเพิ่มได้นะ ของดีๆ ของอาจารย์มีเยอะแยะ”
“เด็กดื้อ ไปขอจากสามีตอนกลางคืนเลย ฉันไปก่อนนะ”เสินเฟยเฟยแย่งขวดจากมือเธอ กุมขวดเดินเข้าปราสาทไป
“ที่รัก” โจวรุ่ยเสวียหันตัวกลับ เงยคอ ร้องเสียงออดอ้อนอย่างน่าเอ็นดู
หลัวโหวหัวเราะ “ทำไมถึงเปลี่ยนคำเรียกล่ะ ก่อนหน้านี้ไม่เคยเรียกแบบนี้เลย เธอต้องเรียกพี่ชาย หึ พี่จะพาเธอเข้าไปข้างใน พี่จะทำให้เธอหมดแรง”
“อืม แต่พี่สาวบอกว่า ผู้ชายชอบให้คนที่เขารักเรียกว่าที่รัก ใช่ไหมคะ” โจวรุ่ยเสวียยื่นปากน้อยๆ อย่างน่าเอ็นดู
“อืม ใช่ แต่พี่ยังชอบให้เธอเรียกพี่ชายมากกว่า”
หลัวโหวพูดจบ ก็โบกมือในอากาศ และมีขวดน้ำหอมลอยอยู่ตรงหน้า
ระหว่างงานเลี้ยงค่ำ
โต๊ะเต็มไปด้วยอาหารจีน
หุ่นยนต์ทำงานบ้านต่างดาวมีฝีมือการทำอาหารระดับยอดเยี่ยม
“พี่สาว วันนี้เธออัพโหลดยีนที่สมบูรณ์แล้วใช่ไหมคะ” โจวรุ่ยเสวียถามไปยังเสินเฟยเฟยที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะยาว
“ใช่แล้ว เป็นยีนที่สมบูรณ์แบบ” เสินเฟยเฟยมองไปที่หลัวโหวซึ่งนั่งอยู่ข้าง โจวรุ่ยเสวีย
“ยีนที่สมบูรณ์แบบ พี่ชาย นักฝึกวิชาสามารถเปลี่ยนแปลงยีนได้ ยีนของคุณน่าจะเป็นยีนที่สมบูรณ์แบบด้วยใช่ไหม โอ้ แม้ว่าสิ่งที่เรียกว่าสมบูรณ์แบบจะไม่ใช่ 100% แต่เมื่อถึงตัวเลขหนึ่ง ก็ถือว่าสมบูรณ์แบบได้” โจวรุ่ยเสวียกล่าว
“คอมพิวเตอร์กลางได้อนุมัติให้ออกบัตรประชาชนให้คนๆ นั้นแล้ว” โจวรุ่ยเสวียมองไปที่หลัวโหวแล้วยิ้ม
“จริงหรือ แสดงว่าไม่มีความซ้ำซ้อนแล้วสินะ” เสินเฟยเฟยกล่าวด้วยความยินดี
“ซิเตอร์ คนไหนหรือ” โจวรุ่ยเสวียถามด้วยความสงสัย
“ก็คนที่ให้คุณดูตอนเที่ยงนั่นไง” เสินเฟยเฟยยิ้ม
“อะไรนะ คนนั้นหน้าตาเหมือนคนที่ปล่อยตัวเองมามากเกินไป ฉันแค่เหลือบมองทีเดียวก็ไม่อยากมองอีกแล้ว” โจวรุ่ยเสวียกล่าวด้วยความประหลาดใจ
เสินเฟยเฟยยิ้มออกมาไม่ได้กลั้น
หลัวโหวไอเบาๆ เพื่อปกปิดความอึดอัด “มากินข้าวกันเถอะ มื้อเย็น หนูเล็กจะเข้ามาถูกก้นใหญ่ของฉัน เฟยเฟย ถ้าอยากดู ก็มายืนดูข้างๆ ได้”
เสินเฟยเฟยก้มหน้าลงทันที ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำ “อาจารย์ ฉัน…”
“แต่นะ เสียวเซวี่ย เขาไม่ได้เป็นอย่างที่คิด แต่เป็นเพราะขาดสารอาหารในป่าต่างหาก” เสินเฟยเฟยกล่าวอย่างกะทันหัน
ช่วงเวลากลางคืน
“พี่ชาย ฉันผิดแล้ว”
“ผิดตรงไหน”
“ฉันไม่ควรปล่อยให้พี่สาวทั้งหลายอยู่ที่นั่น แล้วตัวเองวิ่งกลับมา พี่ชาย ฉันอยากกลับมาช่วยพี่ แต่พี่ให้จิ่งจิ่งพี่เป็นผู้ประสานงานของสำนักเทียนหยุน ฉันก็เลยโกรธ และไม่ได้ตามหาพี่โดยตรง”
“เฮ้อ กลับมายังไม่บอกฉันอีก ตีก้น”
ได้ยินเสียงตบ ๆ
และเสียงร้องไห้ฟูมฟาย
“พี่ชาย ขอโทษค่ะ หิมะผิดแล้ว แต่หิมะอยากช่วยพี่ด้วย”
“ได้ ต่อไปนี้เธอจะเป็นเลขาส่วนตัวของพี่ก็แล้วกัน”
“จริงสิ”
โจวรุ่ยเสวียมอบเรื่องของดาวพันธุ์มาร์ให้กับ “เหล่าศิษย์เอก” ของหลัวโหวหลังจากนั้นยังมอบยาและรางวัลต่างๆ สำหรับผู้ทดลองให้กับเหล่าศิษย์เอกรับผิดชอบ แล้วก็วิ่งหนีกลับไปอย่างรวดเร็ว
เธอทนความ “คิดถึง” นั้นไม่ไหวเลย
สถาบันพลังแห่งทวีปแอฟริกา
หลัวโหวมาถึงสำนักงานของเสินเฟยเฟยตรงเวลา
เสินเฟยเฟยมองเขาคราวนี้ สีหน้าดูเป็นมิตรมากขึ้น
“ดูเทียนเย่ นี่คือบัตรประจำตัวพลเมืองของคุณ ระบบคอมพิวเตอร์กลางได้รับรองสถานะพลเมืองของคุณแล้ว หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ความสามารถของคุณต้องผิดหวัง และทำประโยชน์ให้กับสหพันธ์และมวลมนุษยชาติ ตอนนี้คุณไปรับสิ่งของที่แผนกทรัพยากรได้เลย จะมีข้อความแจ้งผ่านคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของคุณ”
เสินเฟยเฟยทำท่าเหมือนครูอย่างเต็มที่
“ขอบคุณครับ ศาสตราจารย์เสิน” หลัวโหวรับบัตรประจำตัวพลเมืองใบที่สอง
“ไม่เป็นไร” เสินเฟยเฟยก้มคอลงอย่างงดงามราวหงส์ แล้วก็กลับไปทำงานของตน
หลัวโหวเดินทางไปที่แผนกทรัพยากร ซึ่งมีครูชายคนหนึ่งที่เคยเห็นเขาในโรงอาหารเมื่อวาน
เมื่อเห็นข้อมูลบัตรประจำตัวพลเมืองของหลัวโหวครูคนนั้นก็ชูนิ้วโป้งให้เขา
“พี่ชาย เธอเก่งมาก”
ความจริงแล้วในวิทยาลัยพลังพิเศษ นักเรียนอายุมาก และครูหลายคนจะไม่ปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนนักเรียน เพราะบ่อยครั้งครูก็ไม่ได้เก่งกว่านักเรียนมากนัก
ชายผู้นี้ส่งนาฬิกาข้อมือคอมพิวเตอร์ให้เขา “พี่ชาย นี่คือสิ่งที่ชาวต่างดาวออกแบบพิเศษสำหรับวิทยาลัยพลังพิเศษ ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นอารยธรรมที่ล้ำหน้าโลกหลายล้านปี”
นาฬิกาข้อมือคอมพิวเตอร์นี้มีความสามารถมาก ประกอบด้วยการจัดเก็บข้อมูล การระบุตำแหน่งดาวเทียม การเล่นภาพสามมิติ การสนทนาวิดีโอแบบเรียลไทม์ การควบคุมระยะไกล และการถ่ายภาพ