ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 820 คิดจะหลับหนีปัญหางั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!

พวกเขาเหล่านั้นรวบรวมพลังทันที แล้วก่อตัวเป็นตาข่ายสีทอง ล้อมกรอบลู่เฉินไว้ในบริเวณนั้น

ฉินสยงมองแล้วพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง “เด็กน้อย ข้าอยากเห็นว่าเจ้าจะทำอย่างไรกันแน่”

ลู่เฉินได้ยินแล้วหัวเราะ “เจ้าคงไม่คิดว่าแค่นี้ จะกักขังข้าได้หรอกนะ?”

“ไร้สาระ นี่คือตาข่ายเซียนที่หน่วยข่าวกรอง ของพวกเราใช้โดยเฉพาะ”

“ตาข่ายเซียน? แค่นี้เองหรือ?” ลู่เฉินยิ้มเยาะด้วยความดูถูก

ฉินสยงเห็นลู่เฉินยังกล้าวางอำนาจในเวลานี้ ก็เยาะเย้ยเขา “เด็กน้อย เจ้าคิดว่าตาข่ายนี้เป็นแค่ตาข่ายธรรมดางั้นหรือ?”

“พวกเจ้าเคยพบเซียนมาก่อนหรือไม่? พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเซียนนั้นเป็นอย่างไร?” คำพูดของลู่เฉินเพียงประโยคเดียว ทำให้ฉินสยงพูดอะไรไม่ออก

แต่คนที่อยู่ข้าง ๆ พลันไม่พอใจ และบางคนก็เอ่ยว่า “เด็กน้อย อย่าดิ้นรนไปเลย ไม่มีประโยชน์หรอก!”

“เด็กน้อย ตาข่ายเซียนนี้ไม่เพียงดักจับ ดักจับร่างกายได้เท่านั้น ทว่ายังดักจับวิญญาณได้ด้วย”

“ถูกต้อง เจ้าหนีไม่รอดหรอก!”

ไม่เพียงคนเหล่านั้น แม้แต่กระบี่ยอดน้ำแข็งก็มอง ลู่เฉินด้วยสายตาอ่อนแรง “เด็กน้อย อย่าเสียแรงเปล่าเลย ยอมแพ้ซะเถอะ!”

ลู่เฉินยิ้มอย่างลึกลับ “งั้นพวกเจ้าก็ลืมตากว้าง ๆ แล้วดูให้ดี”

ผู้คนต่างสงสัยว่าชายหนุ่มจะทำอะไร

และในขณะนั้นเอง ลู่เฉินก็ลงมือแล้ว

เห็นได้ชัดว่าลู่เฉินวางมือข้างหนึ่งลงบนตาข่าย จากนั้นตาข่ายนั้นก็ค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อย จนในที่สุดก็อันตรธานสูญสิ้นไปอย่างสมบูรณ์

ผู้คนต่างตกตะลึง พวกเขาไม่คาดคิดว่าลู่เฉินจะเก่งกาจถึงเพียงนี้

“ยังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองพวกเขา

ฉินสยงรู้สึกปากคอแห้งพาดขึ้นมาทันที ราวกับว่าตนเองกำลังเผชิญกับ เรื่องยุ่งยากอย่างใหญ่หลวง แต่ทันใดนั้นก็รวบรวมสติ แล้วปล่อยใจให้สงบลงได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะมองไปยังคนอื่น ๆ “มองอะไรกันอยู่ รีบเข้าไปสิ!”

ผู้ที่มีความกล้าหาญบางคนก้าวออกมา แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ ก็ถูกลู่เฉินใช้ฝ่ามือแปดวิญญาณจัดการก่อน

ด้วยหมัดเดียว ฝ่ายตรงข้ามก็ราวกับวิญญาณถูกปิดกั้น ยืนนิ่งอยู่กับที่โดยไม่ขยับเขยื้อน

ผู้คนที่เหลือต่างสะดุ้งและหวาดกลัว พร้อมถอยหลังอย่างพร้อมเพรียงกัน ไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่น้อย

เมื่อเห็นดังนั้น ผู้ที่อยู่ในสถานที่นั้นต่างมองหน้ากันและกัน ไม่รู้จะทำเช่นไรดี

ฉินสยงเองก็ตกใจไม่แพ้กัน แล้วรีบมองไปยังกระบี่ยอดน้ำแข็ง “รีบช่วยคิดหาทางออกด้วย”

“คิดหาทางออกอะไรกัน? ข้ายังเป็นแบบนี้อยู่เลย!” กระบี่ยอดน้ำแข็งรู้สึกร้อนใจขึ้นมา

“ไม่มีทางออกจริง ๆ หรือ?” ฉินสยงกล่าวด้วยสีหน้าหนักอึ้ง

กระบี่ยอดน้ำแข็งพยักหน้า ส่วนฉินสยงมีสีหน้าไม่ดีนัก “ถ้าให้นายท่านรู้ว่าพวกเราปล่อยให้เขาเข้ามา ผลที่ตามมานั้นจะร้ายแรงมาก”

“เช่นนั้นรีบหาทางออกเถอะ” กระบี่ยอดน้ำแข็งเผยสีหน้าไม่ดีเช่นกัน

“แจ้งคนของกองบังคับการไม่ได้ ต้องคิดดูว่าจะหาคนอื่นมาช่วยได้หรือไม่” ฉินสยงทราบดีว่าเมื่อใดที่เรื่องไปถึงกองบังคับการ ผลที่ตามมานั้นจะร้ายแรงอย่างยิ่ง

กระบี่ยอดน้ำแข็งขมวดคิ้วแน่น “เกรงว่าเขาจะไม่ยอมให้ พวกเราไปหาใครหรอก”

“แล้วจะทำยังไงดี?” ฉินสยงรู้สึกกังวล

ทว่าในขณะนั้นเอง ลู่เฉินได้ปลดปล่อยเงาสายฟ้าออกมา จากนั้นสายฟ้าก็ถล่มทลายออกไปทีละสาย ทำให้ผู้ที่มีระดับการบ่มเพาะต่ำกว่าได้รับบาดเจ็บ ฉินสยงตกใจสุดขีด แล้วจ้องมองลู่เฉินพร้อมเตือนว่า “เจ้าหนู ถ้าเจ้ายังทำแบบนี้ต่อไป นายท่านของพวกข้าจะไม่ยกโทษให้เจ้าหรอก!”

“ข้าจะถามพวกเจ้าสักเรื่อง ถ้าตอบได้ดี ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป แต่ถ้าตอบได้ไม่ดี ก็ขออภัยด้วย!” ลู่เฉินพูดพลางยิ้มมองพวกเขา

“เจ้าหนู พันธมิตรชิงรากวิญญาณอย่างข้า จะไม่ขายข่าวของพันธมิตรชิงรากวิญญาณอย่างแน่นอน” ฉินสยงพูดอย่างดื้อรั้น

แต่ลู่เฉินฟังแล้วหัวเราะ “โอ้? จริงหรือ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว!”

ลู่เฉินยกยิ้มเล็กน้อย “เขาเป็นขั้นแปลงเซียนสามรอบ แต่เจ้าไม่ใช่!”

“แล้วมันเป็นอย่างไร?” ฉินสยงไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

“ความหมายของข้านั้นง่ายมาก นั่นคือการจัดการกับเจ้า ช่างเป็นเรื่องง่ายดายเหลือเกิน!” ลู่เฉินกล่าวจบก็แสดงเคล็ดวิชาสายฟ้าวิญญาณ แล้วพุ่งทะยานเข้าสู่ร่างกายของฉินสยงทันที

กระบี่ยอดน้ำแข็งตกตะลึงเป็นอย่างมาก และรีบตะโกนไปยังฉินสยงว่า “อย่าให้เขาเข้าไป!”

“ช้าเกินไปแล้ว” ฉินสยงพูดด้วยสีหน้าหม่นหมอง

กระบี่ยอดน้ำแข็งสีหน้าเปลี่ยนไป ก่อนจะหยิบเม็ดยาออกมา แล้วกล่าวว่า “รีบกลืนลงไปเดี๋ยวนี้ เพื่อให้เจ้าเข้าสู่สภาวะหลับลึก ด้วยสถานการณ์นี้ เขาจะไม่ได้อะไรไปเลย!”

“แต่ว่า!”

“เร็วเข้า เมื่อเจ้าหลับแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปหาคนอื่น แล้วให้คนอื่นช่วยเหลือ” กระบี่ยอดน้ำแข็งทราบดีว่าขณะนี้ ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ทำได้เพียงแค่นี้เท่านั้น

ฉินสยงเองก็ทราบว่าตอนนี้ทำได้เพียงเท่านี้ จึงกลืนเม็ดยาลงไป จากนั้นร่างกายของเขาก็แข็ง กลายเป็นดังก้อนน้ำแข็ง และตกสู่ห้วงนิทราลึกทันที ส่วนกระบี่ยอดน้ำแข็งรีบโยนเขาเข้าไป ในสิ่งประดิษฐ์วิเศษ แล้วจึงจากไปจากที่นั่น

ขณะนี้ภายในจิตสำนึกของฉินสยง วิญญาณของฉินสยงนั้นได้จมดิ่งสู่ห้วงนิทราอันลึกล้ำแล้ว

ลู่เฉินมองแล้วทำเพียงยิ้มออกท่ “คิดว่าแค่หลับลึก แล้วทุกอย่างก็จะไม่เป็นไรหรือ?”

เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มปลดปล่อย พลังเพลิงวิญญาณออกมา

ฉินสยงที่กำลังหลับลึกอยู่ ตกสู่ห้วงฝันทันที

ภายในห้วงฝันนั้น ฉินสยงตกตะลึงสุดขีด “เกิดอะไรขึ้นกัน?”

“ความฝัน!”

“อะไรนะ? เจ้าสามารถเข้ามาในความฝันของข้าได้งั้นหรือ?” ฉินสยงตกตะลึงเป็นอย่างมาก

ลู่เฉินยิ้มพลางมองอีกฝ่าย “เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?”

สีหน้าของฉินสยงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด “ข้าจะไม่บอกสิ่งใดแก่เจ้าทั้งนั้น”

“ที่นี่คือในความฝัน ข้าให้เจ้าตอบอะไร เจ้าก็จะตอบสิ่งนั้นเอง” ลู่เฉินยิ้มมองฉินสยง

ฉินสยงไม่เชื่อ เขาจ้องมองไปยังลู่เฉินด้วยสายตาแปลกประหลาด “เจ้ากำลังล้อเล่นอยู่หรือไง?”

“เจ้าคิดว่าข้ากำลังล้อเล่นอยู่หรือ?” ลู่เฉินยิ้มมองอีกฝ่าย

ฉินสยงเริ่มตื่นตระหนก “ไม่ ไม่มีทางเป็นไปได้!”

“บอกมาว่าหัวหน้าของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน!” ชายหนุ่มยิ้มและถามอีกฝ่าย

ฉินสยงตั้งใจจะไม่พูด แต่ทั้งร่างกลับอดกลั้นไม่ได้ และพูดออกมาว่า “อยู่ที่ศาลาน้ำแข็งพันชั้น ในพระราชวังแห่งนี้”

“ศาลาน้ำแข็งพันชั้น?”

“ใช่ ที่นั่นคือสถานที่ที่มีแต่นายท่านเท่านั้น ที่สามารถเข้าออกได้ พวกข้าทำได้เพียงรายงานกิจการจากข้างนอกเท่านั้น” ฉินสยงพูดออกมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

ลู่เฉินพูดด้วยความพอใจ “ขอบคุณ”

หลังจากฉินสยงรู้ตัวว่าตนได้พูดอะไรออกไป จึงเริ่มร้องไห้คร่ำครวญขึ้นมาว่า “เจ้าจะทำให้วิญญาณข้า ถูกพลังสะท้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง!”

“อย่ากังวลเลย อีกสักครู่ข้าจะถอดโซ่ตรวนวิญญาณ ภายในวิญญาณของเจ้าออกให้” ลู่เฉินยิ้มพลางบอกกับอีกฝ่าย

ฉินสยงไม่เชื่อและร้องขึ้นมาว่า “เจ้า… เจ้าโกหก!”

“ข้าจะถอดออกให้เดี๋ยวนี้เลย” ลู่เฉินยกยิ้มเล็กน้อย แล้วถอยออกจากความฝันของอีกฝ่าย ก่อนจะถอดโซ่ตรวนออก พร้อมกับประทับตราประทับภูต และเพิ่มอักขระยันต์หุ่นเชิดลงไปด้วย จากนั้นจึงปลุกวิญญาณของเขาให้ตื่นขึ้นมา

เมื่อวิญญาณของฉินสยงตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ และมองดูสถานการณ์รอบข้าง ก็สะดุ้งตกใจขึ้นมา “ซะ… โซ่ตรวนของข้าหายไปไหนแล้ว?”

“ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือ ว่าจัดการไปแล้ว”

หลังจากฉินสยงทราบถึงความน่าเกรงขามของลู่เฉิน จึงพูดขึ้นมาว่า “เจ้า… เจ้าน่ากลัวมากจริง ๆ”

“ตอนนี้ข้าจะถามเจ้าอีกสักสองสามเรื่อง”

“ได้ นายท่านถามมาเถิด” เพื่อรักษาชีวิตของตนเอง ฉินสยงจึงทำได้เพียงพูดด้วยความอึดอัดใจ

“เจ้าเป็นหัวหน้าหน่วยข่าวกรอง ดังนั้นเจ้าน่าจะรู้จักข้าแล้วใช่หรือไม่?”

ฉินสยงมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วดูเหมือนจะค้นพบบางอย่าง จึงถามขึ้นมาว่า “ท่าน… คือลู่เฉินคนนั้นใช่หรือไม่?”

“ดูเหมือนเจ้าจะรู้จัก”

“ช่วงนี้มีข่าวกรองเกี่ยวกับท่านไม่น้อย และยังมีคำสั่งให้รีบกำจัดท่านอย่างรวดเร็วด้วย”

“ภารกิจนี้พวกเจ้าเป็นผู้ประกาศมันหรือ?” ลู่เฉินมองไปยังฉินสยง

“เป็นคำสั่งที่นายท่านสั่งออกมาโดยตรง” ฉินสยงพูดด้วยความตื่นเต้นกังวล

“โอ้? ได้บอกด้วยหรือไม่ ว่าเป็นเพราะเหตุใด?” ลู่เฉินมองไปยังฉินสยง และอยากรู้คำตอบจากปากของอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

ทว่าฉินสยงกลับพูดออกมาได้ยากยิ่ง “เรื่องนี้…”

“พูดมาเถิด นายท่านของพวกเจ้าจัดการเรื่องนี้อย่างไร!”

เมื่อฉินสยงได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นดูหม่นหมอง “มีครั้งหนึ่งนายท่านเรียกตัวข้าไป แล้วมอบข้อมูลบางอย่างให้แก่ข้า เป็นข้อมูลเกี่ยวกับท่าน”

“เล่าให้ข้าฟังหน่อย ว่าเป็นข้อมูลชนิดใด”