ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 819 แทรกซึมเข้าไป สร้างความวุ่นวาย

ลมปราณกระบี่กระบี่ยอดน้ำแข็งแปรเปลี่ยน บางครั้งกลายเป็นภูเขา บางครั้งกลายเป็นกระบี่ และบางครั้งก็กลายเป็นสายน้ำแข็งอันยาวไกล

แต่ไม่ว่าจะแปรเปลี่ยนเป็นสิ่งใด การโจมตีที่ส่งออกไปโดยรอบ ก็ยังคงไม่สามารถก่อให้เกิดคลื่นลมได้เลย

ตอนแรกกระบี่ยอดน้ำแข็งคิดว่าพลังยังไม่เพียงพอ จึงเพิ่มพลังต่อไปเรื่อย ๆ แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือไม่ว่าจะพยายามโจมตีอย่างไร ก็ไม่สามารถทำให้จิตสำนึก ของลู่เฉินแตกสลายได้เลย

“สิ่งที่ควรใช้ เจ้าล้วนใช้ไปหมดแล้ว ข้าไม่รู้ว่าเจ้ายังคิดจะใช้อะไรอีก” วิญญาณของลู่เฉินปรากฏตัวขึ้น และยืนมองอีกฝ่ายพลางยิ้ม

สีหน้าของกระบี่ยอดน้ำแข็งพลันหม่นหมอง จากนั้นก็แปลงร่างกลับเป็นมนุษย์ และมองตรงไปยังลู่เฉิน “ข้าไม่เชื่อว่าวันนี้ข้าจะจัดการเจ้าไม่ได้!”

“เป็นอะไรไป? ยังจะมาอีกหรือ?”ลู่เฉินยิ้มมองเขา

“จะพูดมากทำไม วันนี้ข้าต้องสังหารเจ้าให้ได้!” กระบี่ยอดน้ำแข็งพูดจบ วิญญาณของเขาก็เปล่งแสงสีน้ำเงินสามชั้น และแสงสีน้ำเงินนั้นก็ปลดปล่อย พลังอันทรงพลังออกมา

ไม่นาน จิตสำนึกของลู่เฉินเริ่มมี ‘หิมะ’ ตก

หิมะเหล่านั้นดุจเงาร่าง พวกมันลอยเคว้งคว้างอยู่ จากนั้นภูเขาน้ำแข็งก็ปรากฏขึ้นทีละลูก

ลู่เฉินมองแล้วยิ้ม “หากข้าเป็นเพียงผู้อยู่ในขั้นแปลงเซียนธรรมดา เกรงว่าขณะนี้จิตสำนึกคงถูกเจ้า ทำให้แตกสลายไปแล้ว”

“แต่ข้าไม่คิดว่าจิตสำนึกของเจ้า จะแข็งแกร่งมากขนาดนี้!” กระบี่ยอดน้ำแข็งจำต้องยอมรับ ในความแข็งแกร่งของลู่เฉิน

“รู้แล้วก็ดี” ลู่เฉินยิ้มพลางมองอีกฝ่าย

กระบี่ยอดน้ำแข็งสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วกล่าวว่า “แต่ข้าขอบอกให้รู้เอาไว้ว่า ในฐานะหนึ่งในสามผู้พิทักษ์ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าผ่านเข้าไปได้ง่าย ๆ!”

“นั่นไม่ใช่เรื่องที่เจ้าเป็นคนตัดสิน!” ลู่เฉินกล่าวจบก็ปิดกั้นจิตสำนึก พร้อมกันนั้นยังปลดปล่อยพลังเพลิงวิญญาณออกมาด้วย

พลังเพลิงวิญญาณนี้ ทำให้กระบี่ยอดน้ำแข็งรู้สึกว่า มีบางอย่างผิดปกติ จึงหมุนตัวกลับและคิดจะออกไปจากที่นี่

แต่กระบี่ยอดน้ำแข็งกลับไม่สามารถฝ่าออกไปได้เลย แม้แต่จะแปลงกายเป็นเงากระบี่ก็ยังออกไปไม่ได้

สิ่งนี้ทำให้กระบี่ยอดน้ำแข็งตกตะลึง “เจ้าเป็นแค่ขั้นหลอมแก่นแท้ แล้วเหตุใดจึงมีจิตสำนึก ที่ทรงพลังถึขนาดนี้?”

“เจ้าคิดว่าเป็นเพราะอะไรเล่า?” ลู่เฉินยิ้มมองกระบี่ยอดน้ำแข็ง

กระบี่ยอดน้ำแข็งรู้สึกว่า มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงจ้องมองเงาวิญญาณของลู่เฉินอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “วิญญาณของเจ้า ไม่ธรรมดาเลยแม้แต่น้อย!”

“รู้อย่างนั้นก็ดีแล้ว” ชายหนุ่มยิ้มพลางมองกระบี่ยอดน้ำแข็ง

กระบี่ยอดน้ำแข็งรีบถาม ด้วยความกระวนกระวายว่า “แล้วเจ้าเป็นใครกันแน่?”

“อยากรู้หรือ?”

“ใช่!”

“งั้นก็สวามิภักดิ์ต่อข้าก่อน!” ลู่เฉินกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

แต่กระบี่ยอดน้ำแข็งกลับดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที “ข้าเป็นสมาชิกของพันธมิตรชิงรากวิญญาณ เป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะทรยศ ต่อพันธมิตรชิงรากวิญญาณ!”

“หรือเจ้าไม่อยากได้รับอิสรภาพคืน?” ลู่เฉินย้อนถามเขา

“ข้ามีอิสระมากพออยู่แล้ว!”

“แต่วิญญาณของผู้คนในพันธมิตรชิงรากวิญญาณ ล้วนถูกพันธนาการวิญญาณล่ามไว้ทั้งสิ้น และเจ้า แม้ภายนอกจะดูไม่มีอะไร แต่ความจริงแล้วภายในจิตสำนึกของเจ้า วิญญาณต้องถูกพันธนาการไว้เช่นกันใช่หรือไม่?” ลู่เฉินวิเคราะห์ทีละข้อ

หลังจากกระบี่ยอดน้ำแข็งได้ฟังคำพูดของลู่เฉิน ก็ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ใช่แล้วจะเป็นอย่างไร?”

“ข้ามีวิธีแก้พันธนาการนั้น” ลู่เฉินยิ้มมองเขา

กระบี่ยอดน้ำแข็งตกใจเล็กน้อย แต่ยังคงสงบและกล่าวว่า “เด็กน้อย แม้ข้าจะได้รับอิสรภาพ ทว่าก็หนีจากที่นี่ไม่ได้อยู่ดี”

“เพราะเหตุใด?”

“นายท่านแห่งดินแดนนี้แข็งแกร่งอย่างยิ่ง!”

“แข็งแกร่งแค่ไหนกัน!”

“เขาบรรลุการเปลี่ยนแปลงของ ขั้นแปลงเซียนถึงเก้ารอบ!” คำพูดของกระบี่ยอดน้ำแข็ง ทำให้ลู่เฉินถึงกับสูดอากาศหายใจเข้าอย่างตกใจ

เมื่อเห็นสีหน้าของลู่เฉิน กระบี่ยอดน้ำแข็งก็กล่าวเย็นชาว่า “เป็นอย่างไรบ้าง กลัวแล้วใช่หรือไม่?”

ชายหนุ่มไม่ได้หวาดกลัว เพียงแต่รู้สึกสงสัยเล็กน้อย “การเปลี่ยนแปลงขั้นแปลงเซียนเก้ารอบนั้น อย่างน้อยพลังก็แข็งแกร่งกว่า ขั้นแปลงเซียนทั่วไปหลายร้อยเท่า!”

“รู้แล้วก็ดี!”

แต่ลู่เฉินกลับยิ้มพลางมองอีกฝ่าย “แต่ข้าไม่กลัว!”

“เจ้าอย่ามาอวดโอ้!” กระบี่ยอดน้ำแข็งไม่เชื่อ สิ่งที่ลู่เฉินพูดเลยแม้แต่น้อย

ลู่เฉินยกมุมปากขึ้น “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็ต้องจัดการเจ้าก่อน”

“เจ้าอย่าหวังว่าจะจัดการข้าได้!” กระบี่ยอดน้ำแข็งพูดจบ เงาทั้งหมดของเขาก็แปรสภาพเป็นก้อนน้ำแข็ง แล้วค่อย ๆ ละลายสลายหายไปทีละนิด จนในที่สุดก็หายวับไปโดยสิ้นเชิง

ลู่เฉินเห็นเช่นนั้นก็อดชื่นชมไม่ได้ “ถึงขนาดสิ้นเปลืองพลังบำเพ็ญเพียร เพื่อหลบหนีเลยทีเดียว!”

ชายหนุ่มดึงจิตสำนึกกลับคืน แล้วลืมตามองไปยังผู้คนรอบข้าง

เห็นได้ชัดว่ากระบี่ยอดน้ำแข็งนั้นมีใบหน้าซีดเผือด และบนร่างกายมีเลือดหยดอยู่ ผู้คนรอบข้างต่างตกใจกลัว และบางคนถามขึ้นมาว่า “หะ… หัวหน้าเจี้ยน ท่านเป็นอะไรไปหรือ?”

“รีบ… รีบซ่อนตัว!” กระบี่ยอดน้ำแข็งพูดจบ ก็หมุนตัวหายไปต่อหน้าผู้คน จากนั้นคนอื่น ๆ ก็พากันตกใจและแตกฮือหนีไป

ภายในชั่วพริบตาเดียว สถานที่นั้นก็เงียบสงบลงทันที ลู่เฉินยิ้มบาง ๆ “เล่นซ่อนหากันหรือ?”

แต่ลู่เฉินก็ไม่รอช้า เดินตรงไปยังทิศทาง ที่กระบี่ยอดน้ำแข็งหนีไปทันที

ส่วนกระบี่ยอดน้ำแข็งนั้นรีบหลบหนีอย่างรวดเร็ว และมาถึงพระราชวังแห่งหนึ่งในภูเขา ภายในพระราชวังมีผู้คนมากมายกำลังวุ่นวายอยู่กับงาน ราวกับไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เมื่อกระบี่ยอดน้ำแข็งออกมา ก็ตะโกนไปยังทิศทางหนึ่งว่า “ฉินสยง!”

ทุกคนมองไปทันที จึงได้สังเกตเห็นว่าขณะนี้ กระบี่ยอดน้ำแข็งบาดเจ็บหนัก เรื่องนั้นทำให้ทุกคนเกิดความสงสัย ส่วนชายวัยกลางคนที่มีหนวดเครารุงรัง ซึ่งกำลังจ้องมองกองม้วนไม่ไผ่อยู่เงยหน้าขึ้น พร้อมมองกระบี่ยอดน้ำแข็ง แล้วกล่าวว่า “กระบี่น้ำแข็ง หมายความว่าอะไรกัน?”

“คนนอกมาถึงที่นี่ได้แล้ว หน่วยข่าวกรองของพวกเจ้า ทำงานกันอย่างไรกัน?” กระบี่ยอดน้ำแข็งกล่าวด้วยความโกรธ

ชายที่ชื่อฉินสยงแสดงความไม่พอใจในทันทีว่า “เจ้าอย่ามากล่าวหาข้าโดยไม่มีมูล”

“กล่าวหาโดยไม่มีมูล? เจ้าไปถามศิษย์ที่เฝ้ายามอยู่ข้างนอกเสีย ว่าตอนนี้ข้างนอกเป็นอย่างไร” กระบี่ยอดน้ำแข็งกล่าวด้วยความเดือดดาล

ฉินสยงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่งคนบางส่วนออกไปตรวจสอบ แล้วหันมามองกระบี่ยอดน้ำแข็ง “เจ้าคงไม่ได้ถูกคนนอกทำร้าย จนบาดเจ็บมาหรอกใช่หรือไม่?”

“ประมาณนั้น”

“แสดงว่าอีกฝ่ายเก่งมากใช่หรือไม่?”

“เป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้เท่านั้น!”

เพียงประโยคเดียวของกระบี่ยอดน้ำแข็ง ก็ทำให้ฉินสยงตกตะลึง “เจ้าพูดเล่นอยู่หรือ?”

บรรดาผู้รับผิดชอบด้านข่าวกรอง ในสถานที่แห่งนั้นต่างรู้สึกแปลกใจ ถึงขนาดตรวจดูบาดแผล ของกระบี่ยอดน้ำแข็งทีละคน เพราะอยากรู้ว่าอาการบาดเจ็บของเขาเป็นความจริงหรือไม่

“เจ้าคิดว่าข้าพูดเล่นกับพวกเจ้าอยู่หรือ?” กระบี่ยอดน้ำแข็งย้อนถาม

ฉินสยงยิ้มอย่างเขินอาย แล้วกล่าวว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก เพียงแต่ขั้นหลอมแก่นแท้ กลับทำให้เจ้าเป็นแบบนี้ได้ ข้าเชื่อไม่ลงจริง ๆ!”

“ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ไปสืบสวนมาก็จะรู้เอง” กระบี่ยอดน้ำแข็งกล่าวด้วยความอึดอัดใจ

ฉินสยงรู้สึกสงสัย จนกระทั่งมีสายลับคนหนึ่งวิ่งกลับมา พร้อมกับตะโกนอย่างตื่นตระหนกว่า “หัวหน้า ไม่ดีแล้ว!”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“มะ มีคนบุกเข้ามาจริง ๆ ขอรับ” ชายคนนั้นรายงาน

สีหน้าของฉินสยงพลันเคร่งขรึม “เป็นไปได้อย่างไร?”

“ตะ แต่มีคนมาจริง ๆ”

“ในภูเขาฟ้าเหมันต์ไม่มีคนเฝ้าอยู่หรือ? เหตุใดพวกเขาถึงไม่เห็น?” ฉินสยงทราบว่าเรื่องนี้ร้ายแรง จึงเริ่มถามอย่างเร่งด่วน

ชายคนนั้นเผยสีหน้าหมองคล้ำ “ปกติแล้วภูเขาฟ้าเหมันต์แห่งนี้จะไม่มีใครมาเลย ดังนั้นคนของเราที่ประจำอยู่ที่นั่น จึงฝึกฝนตนเองอยู่ที่นั่นขอรับ”

“ไร้สาระ ไร้สาระสิ้นดี!” ฉินสยงโกรธจนตัวสั่น

กระบี่ยอดน้ำแข็งส่งเสียงฮึดฮัดและเอ่ยว่า “เห็นแล้วใช่หรือไม่ นี่แหละคือลูกน้องของเจ้า!”

ฉินสยงรู้ว่าจะต้องเกิดเรื่องใหญ่โต จึงรีบตะโกนว่า “พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนั้นทำไม ออกไปตามหาคนคนนั้นให้ข้าสิ!”

“ไม่จำเป็นต้องตามหาหรอก” ในขณะนั้นเอง ลู่เฉินเดินออกมาจากอุโมงค์แห่งหนึ่ง

ทุกคนเห็นว่าลู่เฉินเป็นคนนอก และยังอยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้ด้วย จึงต่างพากันแสดงสีหน้าประหลาดใจ ส่วนฉินสยงจ้องมองด้วยความสงสัยว่า “เจ้าคือขั้นหลอมแก่นแท้คนนั้นงั้นหรือ?”

“ใช่ เป็นข้าเอง!”

“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะมาจากไหน แต่วันนี้เมื่อมาถึงที่นี่แล้ว เจ้าย่อมต้องตาย!” ฉินสยงกล่าวจบ ก็สั่งให้คนของหน่วยข่าวกรองที่อยู่รอบข้างลงมือ