ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 987 มัจฉาห้วงมิติจดจำผู้เป็นนาย และได้รับอัญมณีแก่นโกลาหล!
ครืน! ครืน! ครืน!
การระเบิดระดับที่ทำให้ผืนดินสะเทือนยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ทั่วทั้งร่างของฉู่โม่วมีสายฟ้าผกผันให้เห็นชัดเจนพร้อมปล่อยพลังศักดิ์สิทธิ์อันแรงกล้าออกมา มันกระจายไปทั่วทั้งบริเวณทุกครั้งที่เขาขยับตัว ท่ามกลางปรากฏการณ์เหล่านี้ แสงกระบี่พลันเกิดขึ้น เช่นเดียวกับปราณกระบี่ที่พุ่งออกไปหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์คนสุดท้าย
ถึงแม้จักรพรรดิเทวะยุทธ์ผู้นี้จะแข็งแกร่ง แต่เขาก็ยังเป็นเพียงระดับกลางเท่านั้น เขายังห่างจากการเลื่อนระดับไปอีกอย่างน้อยก็แสนปีเป็นขั้นต่ำ
ดังนั้น เขาจึงไม่อาจต้านทานสิ่งใดได้เมื่อเผชิญหน้ากับฉู่โม่ว กลายเป็นมดที่ถูกไล่ฆ่า ทุกการโจมตีที่เขาโดนล้วนกระทบผลวิถีในร่างกายตลอด
ในที่สุด…
แกร๊ก!
ด้วยเสียงแตกร้าวที่ดังสะท้านนี้เอง สีหน้าของจักรพรรดิเทวะยุทธ์ผู้นี้ก็ซีดเผือด กลิ่นอายบนร่างเองก็ลดลงอย่างรวดเร็ว
“ผลวิถีของฉันเกิดรอยร้าวงั้นเหรอ!?”
สีหน้าของเขามืดมนลง ขณะกล่าวด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง
เขาต้องฝึกฝนมาแสนปีกว่าจะได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิเทวะยุทธ์ ทว่าตอนนี้จู่ ๆ ก็มาโดนต้อนจนไม่เหลือทางสู้ ไม่มีโอกาสที่จะได้ก้าวหน้าต่อในชีวิต
ยิ่งกว่านั้นศัตรูคนสุดท้ายของเขา ยังแข็งแกร่งดุจเป็นผู้สังหารทวยเทพเสียอย่างนั้น
เดิมตอนเขาเป็นจักรพรรดิเทวะยุทธ์ ไม่มีใครสู้เขาได้เลยแท้ ๆ แต่นี่ผลวิถีในร่างกลับแตกร้าว เขามั่นใจว่าตัวเองทนอยู่ในสภาพนี้ไม่ได้นาน ไม่ช้าคงจะตายในที่สุด
ตอนนั้นความกลัวกัดกินหัวใจของเขาจนหมด
เช่นนั้นแล้ว ภารกิจสุดท้ายที่เอาชีวิตเข้าแลก ก็คือการพยายามช่วยองค์ชายของตัวเองหนีไปได้ให้ถึงที่สุด เขาทำได้เพียงเท่านี้จริง ๆ เว้นเสียแต่ว่าสวรรค์ยังมีเมตตา
‘ไม่… ข้าจะยังตายไม่ได้!’
‘ข้ายังอยากมีชีวิตต่อไป!’
คิดแบบนั้นแล้ว เขาก็เตรียมจะโต้กลับอีกครั้ง ทว่าคมกระบี่ที่คมยิ่งกว่าเก่าก็พุ่งเข้ามาหาเขา พร้อมฉู่โม่วที่บงการกระบี่เล่มนั้นอยู่ จิตสังหารที่ไม่หลบซ่อนรั้งตัวจักรพรรดิเทวะยุทธ์ผู้นี้ไว้จนเขาต้องตะโกน “ได้โปรด! อย่าฆ่าฉันเลย… ฉันรู้จักราชวงศ์หยวน แล้วก็รู้จุดประสงค์ขององค์ชายด้วย ถ้าคุณไม่ฆ่าฉัน ฉันบอกทุกอย่างให้คุณรู้ได้หมดเลยนะ!”
เขาอ้อนวอนด้วยแววตาอันขมขื่น
“ไม่จำเป็น”
ฉู่โม่วยิ้มเยือกเย็น เขายกกระบี่ขึ้นแล้วฟันลงไปบนร่างของจักรพรรดิเทวะยุทธ์ที่กำลังขอความเมตตา
ฉัวะ!
หยาดฝนเลือดโปรยปรายลงจากฟ้าอีกครั้ง ความเศร้ากัดกินหัวใจของทุกคนที่ได้รับรู้
ผู้ปลุกพลังจากราชวงศ์หยวนมากมายจ้องมองไปยังภาพที่ว่างเปล่าเบื้องหน้า พวกเขารู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก
ไม่มีใครคาดคิดว่าผลจะออกมาเป็นเช่นนี้
จักรพรรดิเทวะยุทธ์ที่ทรงพลังทั้งสองคนต่างก็พ่ายแพ้ให้กับอีกฝ่ายในเวลาสั้น ๆ และตายตามกันไป
สิ่งนี้ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนโลกกำลังจะล่มสลาย
อย่างไรเสีย…
จักรพรรดิเทวะยุทธ์ก็เป็นตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาล หากมหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์ไม่ปรากฏตัวออกมา ก็ไม่มีทางที่คนเหล่านี้จะพ่ายแพ้
แต่ในครั้งนี้ ทั้งสองกลับพ่ายแพ้ให้กับอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย
คนคนนี้อยู่ในระดับอะไรกันแน่?
หรือว่า… มหาจักรพรรดิเทวะยุทธ์เหรอ!?
มันคือขั้นที่อยู่เหนือจักรพรรดิเทวะยุทธ์ ด้วยความสามารถของอีกฝ่ายชวนให้เข้าใจไปแบบนั้น จนผู้ปลุกพลังทุกคน ณ ที่แห่งนี้สั่นสะท้านไปทั้งใจ พวกเขาไม่สามารถระงับความกลัวไว้ได้
ท่ามกลางพวกเขา ราชันย์เทพยุทธ์ที่เคยมาขวางทางฉู่โม่วก่อนหน้านี้ถึงกับสั่นไปทั้งตัว หัวใจของเขาหวาดกลัวถึงขีดสุด
ดังที่รู้กัน ก่อนหน้านี้… ที่เขาหยุดรั้งฉู่โม่วไว้ เขาใช้ถ้อยคำที่ค่อนข้างหยาบคายมาก
หากชายผู้นี้คิดถึงเรื่องนั้น ท้ายสุดแล้วคนอื่นอาจจะรอด แต่เขาไม่มีทางรอดใดเลยนอกจากชิงฝังตัวเองไปก่อน!
“หนีเร็ว!”
“รีบหนีเร็วเข้า!”
ทันทีที่คิดได้เช่นนั้น ราชันย์เทพยุทธ์ก็กระตุ้นเลือดลมในร่างกาย และพยายามจะหนีออกจากที่นี่อย่างสุดชีวิต
ทว่า…
ขณะที่เขาสรุปความคิดได้ และกำลังจะหนีนั้นเอง แสงของคมกระบี่ก็พุ่งเข้ามาสะบั้นร่างของเขา พลังชีวิตภายในร่างหายวับไปในชั่วพริบตา และบนใบหน้าก็แสดงสีหน้าที่ไม่อยากตายออกมาให้เห็น
“ไม่… ฉันไม่อยากตาย…”
เขาพึมพำกับตัวเอง แต่ก่อนจะพูดจบ สติสัมปชัญญะของเขาก็เริ่มหลุดลอย
เมื่อเห็นพรรคพวกถูกฆ่าตาย ผู้ปลุกพลังที่เหลือก็ได้สติกันขึ้นมา พวกเขาหวาดกลัวอย่างออกนอกหน้า
“หนีเร็ว!”
“เจ้านั่นกำลังจะไล่ฆ่าพวกเราทั้งหมด!”
“แยกย้ายกันหนีเลย!”
ผู้ปลุกพลังจากราชวงศ์หยวนต่างพากันหนีตามกัน พวกเขาวิ่งกันไปคนละทิศละทางพร้อมกันนั้นก็ใช้กระบวนท่าลับ รวมไปถึงกระตุ้นเลือดลมเพื่อเร่งความเร็วในการหนีให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะเร็วถึงขนาดไหน ก็ยากจะหลบหนีจากกระบี่ของฉู่โม่วได้
เพียงเขาสะบั้นกระบี่ลงมา
มิติก็แตก
แม้ราชันย์เทพยุทธ์เหล่านั้นจะใช้กลยุทธ์ใดก็ตาม แต่สุดท้ายพวกเขาก็ไม่อาจเอาชีวิตรอดไปได้
ในเวลาไม่นานผู้ปลุกพลังทั้งหมดจากราชวงศ์หยวนก็ตายตามกันไป
เหลือเพียงฉู่โม่วที่กำลังยืนสนใจมัจฉาห้วงมิติที่อยู่ใกล้ ๆ
เหล่าผู้ปลุกพลังที่โดนจับมารวมตัวกันนั้น ต่างก็กลายเป็นอาหารปลากันหมดแล้ว เพราะอย่างนั้นตอนนี้จึงไม่เหลือใครอยู่อีกนอกจากตัวเขาเพียงคนเดียว
ฉู่โม่วมองไปยังซากของมัจฉาห้วงมิติหลายตัวที่ตายก่อนจะเก็บมันเข้าไปในห้วงมิติพกพา จากนั้นเดินตรงไปหามัจฉาห้วงมิติที่อ่อนแอที่สุด
“โอ…”
แววตาของมัจฉาห้วงมิติตัวนั้นดูจะกำลังขอร้องเขาอยู่ มันกำลังขอชีวิตตัวมันเองให้อยู่ต่อไป
เดิมทีฉู่โม่วต้องการจะรีบสังหารเจ้าปลาตัวนี้ แต่เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาก็ลังเลขึ้นมา
และตอนนั้นเอง เขาเห็นจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์พวยพุ่งออกมาจากร่างของมัจฉาห้วงมิติ และพุ่งเข้ามายังหว่างคิ้วของเขา
“นี่มัน… จิตวิญญาณที่ทำสัญญาได้งั้นเหรอ?”
ฉู่โม่วขมวดคิ้วและประหลาดใจ
การ ‘ทำสัญญา’ นั้นหมายความว่าเจ้าตัวนี้กำลังยอมแพ้เขาแล้ว มีค่าเทียบเท่าการส่งโชคชะตาของตัวเองไปไว้ในมือผู้อื่น เหมือนกับที่ฉู่โม่วทำสัญญากับอาไต๋ เสี่ยวจินและเสี่ยวอู๋
แต่กว่าสัตว์เลี้ยงทั้งสามตนจะยอมรับว่าเขาเป็นนายและจดจำไว้ เขาต้องทำให้สัตว์อสูรเหล่านั้นอ่อนแอลงเสียก่อน เพราะอีกฝ่ายแข็งแกร่งกันเกินไป
ยิ่งในสัตว์อสูรที่ทรงพลัง หากสติปัญญาของมันถูกปลุกขึ้นมาแล้ว การยินยอมโดยง่ายแทบจะเป็นเรื่องที่ไม่เกิดขึ้นเลย หากสิ่งมีชีวตัวนั้นเห็นว่าตัวมันแข็งแกร่งเกินกว่าจะมีเจ้าของ ก็จะสู้จนตัวตาย และถ้าไม่ตาย มันก็สามารถเติบใหญ่และแข็งแกร่งขึ้นระดับราชันย์เทพยุทธ์หรือสูงกว่านั้นก็ยังได้
แต่ตอนนี้ มัจฉาห้วงมิติที่มีความแข็งแกร่งเทียบเท่าได้กับจักรพรรดิเทวะยุทธ์ก็เลือกที่จะยอมแพ้ด้วยตัวเอง มันยังมีสติอยู่ครบถ้วนและฝากฝังให้เขาเป็นเจ้านายของมัน
สิ่งนี้หาได้ยากยิ่ง
‘ดูเหมือนจะไม่เพียงเพื่อเอาชีวิตรอด แต่เป็นเพราะมันได้เด็ดหัวของผู้ปลุกพลังจากราชวงศ์หยวนเพื่อแก้แค้นให้กับเผ่าพันธุ์ของตัวเองด้วย!’
ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง
จากนั้นเขาก็แสดงสีหน้าครุ่นคิด
ถึงแม้มัจฉาห้วงมิติจะไม่ได้ดีเทียบเท่าจักรพรรดิเทวะยุทธ์ที่แท้จริง แต่ก็แข็งแกร่งพอที่จะสังหารจักรพรรดิเทวะยุทธ์ได้ รวมไปถึงการที่อีกฝ่ายยอมรับเขาเป็นเจ้านายแบบนี้ ก็เป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย
อย่างน้อยที่สุด เมื่อเทียบกับการสังหารมันแล้ว การได้รับผลึกสนธยาที่อยู่ในร่างของมันมาคงจะเป็นประโยชน์มากกว่า
แต่…
สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดก็คืออัญมณีแก่นโกลาหลที่ฝังอยู่ในร่างของมัน หากเขายอมไม่สังหารเจ้าปลาตัวนี้ เขาต้องได้รับสิ่งที่ต้องการมา
ดังนั้นฉู่โม่วจึงพูด “ก็ได้ ถ้านายคิดจะรับใช้ฉัน แต่นายต้องส่งอัญมณีแก่นโกลาหลมาให้ฉันก่อน!”
“โอ!”
มัจฉาห้วงมิติลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็กะพริบตายินยอม
จากนั้นมันก็อ้าปาก เผยให้เห็นหินผลึกที่กำลังเปล่งแสงอยู่ สิ่งนั้นเปี่ยมไปด้วยกฎเกณฑ์แห่งเต๋าและพลังงานลึกลับ ทันทีที่มันเผยให้เห็น มิติรอบข้างก็สั่นสะเทือน พร้อมกันนั้นก็เกิดภาพลวงตามากมายปรากฏขึ้น
“อัญมณีแก่นโกลาหลของจริง!”
เมื่อฉู่โม่วเห็นสิ่งนั้น เขาก็พยักหน้าพึงพอใจและเก็บมันลงในมิติพกพา จากนั้นเขาก็นำจิตวิญญาณของมัจฉาห้วงมิติมาผูกไว้กับตัวเอง
ในไม่ช้านานเขาก็ได้กลายเป็นเจ้านายของปลาแห่งมิติโบราณ ซึ่งสามารถควบคุมชีวิตและความตายของอีกฝ่ายได้ในอนาคต
หากอีกฝ่ายคิดจะขัดขืนขึ้นมา มันจะถูกทำลายในเสี้ยววินาที
“นายท่าน!”
ตอนนั้นเอง เสียงของมัจฉาห้วงมิติก็ดังขึ้นในฃใจ