ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 920 ได้เพลิงเทวะสุริยันมาครอบครอง กับซากกระบี่ปรากฏกาย

บทที่ 920 ได้เพลิงเทวะสุริยันมาครอบครอง กับซากกระบี่ปรากฏกาย

ทุกคนรู้ดีว่าตอนนี้ ตูเจ๋อหลินได้โกรธสุด ๆ ขึ้นมาเสียแล้ว และถ้าหากราชันย์เทวะยุทธ์คนนี้ยังคงประมูลต่อ เขาจะต้องถูกตามล่าและฆ่าให้ตายอย่างแน่นอน

ไม่เพียงแค่เขา!

ในเวลานี้ ต่อให้ใครก็ตามกล้าเสนอราคาเพิ่ม ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นผู้มีพรสวรรค์จากขั้วทะเลที่เสนอราคาขึ้นมา ตูเจ๋อหลินก็จะต้องตามไปฆ่าโดยไม่สนใครหน้าไหน ในท้ายที่สุดมันก็จะเกิดเป็นสงครามระหว่างฝ่ายอย่างแน่นอน

เพราะตอนนี้ตูเจ๋อหลินโกรธจนเลือดขึ้นหน้าแล้ว ดังนั้นเหตุผลจะใช้กับเขาไม่ได้

อันที่จริง …นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ตูเจ๋อหลินโกรธเกรี้ยวขนาดนี้

เมื่อครั้งที่เขาไปตกหลุมรักหญิงสาวคนหนึ่ง แต่เธอปฏิเสธคำขอของเขา ไม่เพียงต่อต้านเขา แต่เธอยังพูดไม่ดีใส่เขาด้วย ครั้งนั้นเขาโกรธแค้นเธอมาก

เขาไม่เพียงแต่สังหารผู้ปลุกพลังสาวคนดังกล่าว แต่ยังทำลายกองกำลังที่ให้การสนับสนุนเธอจนสิ้นซากไปด้วย

เธอผู้นี้ไม่ใช่คนเดินดินธรรมดา แม้ว่ากองกำลังเบื้องหลังเธอจะไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรนักในดาราจักรอสรพิษสวรรค์ แต่ในกองกำลังนั้นก็มีราชันย์เทวะยุทธ์คอยดูแลอยู่ ถึงอย่างนั้นทั้งเธอและกองกำลังดังกล่าวก็ยังถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดีในท้ายที่สุด

ณ ตอนนั้น เหล่ากองกำลังที่ทรงพลัง หรือไม่ก็เหล่าผู้ที่แข็งแกร่งต่างก็จดจำได้ดี

ราชันย์เทวะยุทธ์ที่คอยช่วยหญิงสาวคนนั้น ไม่อาจจะรับมือจากการโจมตีจากสามจักรพรรดิเทวะยุทธ์ของเผ่าพันธุ์เมดูซ่าได้เลย

ขนาดที่เขาใช้แรงโกรธในการขับพลังออกมาเพื่อรับมือ แต่ก็ยังไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์เบื้องหน้าได้ จุดจบของคนคนนั้นคือ การถูกสังหารจากจักรพรรดิเทวะยุทธ์ทั้งสามจากเผ่าพันธุ์เมดูซ่า

และนี่เป็นจุดจบของกองกำลังขนาดใหญ่ ที่ถูกทำให้ล่มสลายไปภายในค่ำคืนเดียว

จากนั้นเป็นต้นมา

ทุกคนที่รู้ว่าตูเจ๋อหลินนั้นมีความโกรธที่รุนแรงถึงเพียงนี้ ต่างก็จะไม่มีใครกล้ามายั่วโมโหเขา ไม่ว่าจะในสถานการณ์ไหนก็ตาม

ไม่เช่นนั้นแล้ว…

ภายในดาราจักรอสรพิษสวรรค์ เหตุการณ์สะท้านโลกได้เกิดขึ้นอีกแน่

แต่…

ไม่มีใครคิดจริง ๆ ว่าเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ นับตั้งแต่วันที่กองกำลังขนาดใหญ่ถูกขจัดหายไปจากดินแดนแห่งนี้ วันนี้ก็มีผู้ปลุกพลังปริศนามาทำให้ตูเจ๋อหลินโกรธเคืองปรากฏขึ้นมาเสียแล้ว

“ตอนนี้เขาจะรู้สึกเสียใจหรือยังน่ะ?”

“เขาจะรู้หรือยังเหอะ ว่าการเสนอราคาของเขาทำให้ตูเจ๋อหลินโกรธขนาดนี้!”

“ถ้ายอมแพ้ตอนนี้ยังทันนะ เพราะไม่งั้นทั้งเขา ทั้งตระกูล ทั้งกองกำลังที่คอยหนุนหลังเขาจะต้องถูกกำจัดจนสิ้นซากแน่!”

“ถ้าฉันเป็นเขา ฉันคงจะยอมปล่อยของชิ้นนี้ไป แล้วยอมคุกเข่าขอขมาให้ ต่อให้ฉันไม่รอดชีวิต อย่างน้อย ๆ ครอบครัวก็ยังรอดไปได้”

“คนมันรนหาที่ตายเอง ใครจะทำอะไรได้ล่ะ?”

ผู้ปลุกพลังจากกองกำลังขนาดใหญ่ต่างเริ่มคุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้เบา ๆ

พวกเขาเกือบจะทุกคนเชื่อว่าราชันย์เทวะยุทธ์ผู้นี้จะต้องตายแน่ ๆ

และพวกเขาก็ยังคิดด้วยว่า มันมีโอกาสสูงที่จะได้เห็นราชันย์เทวะยุทธ์ผู้นี้ก้มขอขมาตูเจ๋อหลิน และขอให้อีกฝ่ายไว้ชีวิตครอบครัวของเขาแน่นอน

แต่…

สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

ขณะที่เสียงของตูเจ๋อหลินเงียบลง ทั่วทั้งสถานที่ก็เงียบสงบลงไป ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา

“50,100 ล้านหินหยก”

โอ้!

เสียงเสนอราคาดังกังวานไปทั่วโถงที่เงียบสงัด ทั่วทุกมุมของโถงนี้ สามารถได้ยินเสียงของเขาได้ชัดเจน มันเปรียบเสมือนน้ำเย็นที่เทราดลงไปในน้ำร้อน ชั่วพริบตานั้น เสียงพูดคุยอื้ออึงจอแจก็ดังขึ้นทันตา

ไม่มีใครคาดคิดจริง ๆ

ราชันย์เทวะยุทธ์ผู้นี้กล้าที่จะเสนอราคาต่องั้นเหรอ!?

นี่เขาเป็นบ้าจริงหรือไง!

“บ้า! บ้าไปแล้ว!”

“เขาจะต้องเป็นบ้าอย่างแน่นอน!”

“ต่อให้ตัวเองไม่คิดจะมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว แต่ก็หัดคิดถึงครอบครัวไม่ก็ญาติบ้างสิ!”

“รู้ทั้งรู้ว่าตูเจ๋อหลินกำลังโกรธ แต่ก็ยังกล้าที่จะต่อราคา มองยังไงก็หาเรื่องตายชัด ๆ”

“เขาบ้าบิ่นขนาดนี้ตลอดหรือเปล่า?”

“อยากรู้จริงว่าฝึกฝนมาจนเป็นราชันย์เทวะยุทธ์ได้ยังไงโดยไม่ตายก่อน?”

“บางทีอาจจะโชคดี หรือไม่ก็อาจจะมีเหตุผลอื่น แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ การที่เขาไปยั่วโมโหตูเจ๋อหลิน มันไม่ต่างอะไรกับเด็ดหัวตัวเองทั้งนั้น เขาไม่รอดแน่!”

ทุกคนพูดคุยกัน ด้วยหัวข้อสนทนาแบบเดียวกัน นั่นคือการเสนอราคารอบล่าสุดของราชันย์เทวะยุทธ์ผู้นี้

…

ภายใต้ทุกสายตา ราชันย์เทวะยุทธ์ผู้เป็นประเด็นไม่ได้แสดงท่าทีหวั่นเกรงแต่อย่างใด ราวกับว่าเขาไม่ใช่ผู้ที่เสนอราคาไปเมื่อครู่นี้

ราชันย์เทวะยุทธ์ผู้นี้ก็คือ ฉู่โม่ว

ถึงแม้ว่าตูเจ๋อหลินจะกำลังโกรธเคืองมาก ๆ แต่เขาก็ไม่มีทางทำอะไรฉู่โม่วได้อย่างแน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงการที่เขาต้องการเพลิงเทวะสุริยันชิ้นนี้ หรือเพราะอยากจะกวนประสาทตูเจ๋อหลิน

ภายใต้การกระทำนี้ เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

“50,100 ล้านหินหยกครั้งที่หนึ่ง!”

“50,100 ล้านหินหยกครั้งที่สอง!”

เสียงของตู่ลู่ที่เริ่มทวนราคาดังขึ้นทั่วทั้งโถงการประมูล

เสียงนี้เสมือนนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่ความตาย ทุก ๆ ครั้งที่จำนวนครั้งถูกนับ จิตสังหารภายในดวงตาของตูเจ๋อหลินก็เพิ่มขึ้น

“50,100 ล้านหินหยกครั้งที่สาม!”

“ยินดีด้วยครับ ท่านได้รับเพลิงเทวะสุริยันในราคา 50,100 ล้านหินหยก!”

เสียงของตู่ลู่ดังกังวานอีกครั้ง

สมบัติที่ควรจะมีมูลค่ากว่าแปดหมื่นล้านหินหยก หรือเผลอ ๆ ควรจะมีราคาถึงแสนล้านหินหยก ถูกฉู่โม่วประมูลไปเพียงห้าหมื่นล้านหินหยกเท่านั้น

หากเป็นเวลาปกติ เหล่าผู้แข็งแกร่งหรือผู้เย่อหยิ่งจากหลายกองกำลังหลายตระกูลคงจะต้องอิจฉาริษยาแน่ ๆ

แต่ทว่าตอนนี้ ในสายตาทุกคนกลับเป็นความสงสารแทน

สมบัติชิ้นนี้ดีอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ผู้ที่ได้มันไปจะมีชีวิตได้อยู่ใช้หรือเปล่านั่นอีกเรื่อง!

การที่ราชันย์เทวะยุทธ์ลึกลับผู้นี้กล้าประมูลเพลิงเทวะสุริยันด้วยราคาที่สูงกว่าตูเจ๋อหลินนิดเดียว นั่นหมายถึงเขารนหาที่ตายจริง ๆ ทุกคนเกรงกลัวว่าคนคนนี้จะไม่มีโอกาสได้สุขภิรมย์อย่างแน่นอน

เขาจบเห่แน่

ความพยายามทุกอย่างจะสูญเปล่า!

…

ฉู่โม่วยังคงอยู่ในท่าทีไม่แยแส เขาหยิบเอาถุงเก็บของออกมา เดินไปหาตู่ลู่และส่งมันให้

ตู่ลู่รับถุงดังกล่าวไปนับจำนวนเงินที่อยู่ภายใน ภายหลังจากยืนยันแล้วว่าหินหยกภายในถุงนั้นมีครบตามจำนวนที่ต้องจ่าย เขาก็ยื่นมือออกไปและหยิบเอากล่องหยกที่ผนึกเพลิงเทวะสุริยันเอาไว้มาส่งให้ฉู่โม่ว

“ยินดีด้วยครับ”

“นี่เพลิงเทวะสุริยันของคุณ”

“หวังว่าคุณจะกลับมาหาพวกเราอีกในอนาคตนะครับ”

วินาทีที่ส่งมอบกล่องหยกให้ฉู่โม่ว ตู่ลู่ก็แอบพูดด้วยเสียงเบา และพูดในสิ่งที่มีความหมายลึกซึ้ง

ฉู่โม่วไม่ได้พูดอะไรตอบ เขาเพียงยิ้มน้อย ๆ แล้วเก็บกล่องหยกนั้นลงไปในมิติพกพา ก่อนจะหันหน้ากลับไปยังที่นั่งของตน

แววตาที่เฉียบคมมองไปยังร่างของราชันย์เทวะยุทธ์หนุ่ม

ยามที่เจ้าตัวหันกลับไปตามสายตา เขาก็พบว่าเจ้าของสายตานั้นคือตูเจ๋อหลิน เขายิ้มให้อีกฝ่ายและเตรียมที่จะออกจากงานประมูลหลังได้สิ่งของที่เขาต้องการ

ทว่า…

ขณะที่ฉู่โม่วกำลังออกไป เขาก็ได้ยินเสียงของตู่ลู่พูดขึ้น

“อันดับต่อไป สิ่งที่หอการค้าจูหยวนของพวกเราตั้งใจจะนำเสนอนั้น เป็นอะไรที่ค่อนข้างพิเศษ และมันไม่ได้ด้อยไปกว่าเพลิงเทวะสุริยันเลย!”

“สิ่งนี้คือซากกระบี่ครับ!”

สิ้นเสียงนั้น

ทั่วทั้งโถงการประมูล มันก็ถูกสาดส่องด้วยแสงของคมกระบี่เสมือนว่ามีกลิ่นอายของกระบี่คละคลุ้งอยู่ในที่แห่งนี้ ไม่เพียงเท่านั้น มันยังมีกลิ่นอายของโบราณกาลคละคลุ้งขึ้นมาด้วย กลิ่นอายเหล่านี้ประกอบด้วยกลิ่นมากมายเสมือนว่าเป็นกลิ่นอายปีศาจชั่วร้ายที่ผุดขึ้นมาจากเก้านรก และมันกำลังครอบงำทุกสายตาของผู้ชมในทันที

“นี่มัน…”

ฉู่โม่วถูกดึงความสนใจกลับมาอีกครั้ง

เขาอดที่จะมองไปยังสิ่งนั้นไม่ได้

ภายในความเงียบสงบ แสงสว่างปรากฏขึ้น ซึ่งแสงนั้นมาจากกระบี่ที่แตกหักนี้

แม้รูปลักษณ์มันจะดูเรียบง่ายและไม่มีอะไรพิเศษ รวมถึงมีรอยด่างดำดูไร้ซึ่งสง่าราศี

แต่มันกลับปลดปล่อยพลังอันยิ่งใหญ่เสมือนทะเลที่กว้างไกล เพียงแค่มองแวบแรก ฉู่โม่วก็สัมผัสได้ถึงกองซากศพที่สูงดั่งภูเขา และเลือดสีแดงหลั่งท่วมจนเป็นผืนทะเล เหล่าสรรพสิ่งกำลังชุ่มเลือด นอกจากนี้ก็สัมผัสได้ถึงสวรรค์ที่ล่มสลาย ทำให้เขารู้สึกจมดิ่งลงไปกับมัน

ณ ตอนนั้น

ฉู่โม่วตัดสินใจที่จะล้มเลิกความคิดที่จะจากไปแล้ว

ถัดไป