บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 374 สำนักดาบตาหลัว และหลี่แว่นเมิงซิง

บทที่ 374 สำนักดาบตาหลัว และหลี่แว่นเมิงซิง
กลุ่มผู้ฝึกตนกลุ่มนั้นเหยียบย่างบนแสงศักดิสิทธิ์อันเจิดจ้าพุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันที่พวกเขาจะเอ่ยปาก เฒ่ามู่ก็เป็นฝ่ายก้าวไปข้างหน้า ประสานมือยิ้มพลางกล่าวว่า “ข้าคือมู่ต๋าซาน ผู้อาวุโสนอกสำนักแห่งสำนักมารทมิฬ คาราวะสหายเตาทุกท่าน”

“สำนักมารทมิฬ?” ผู้ฝึกตนกลุ่มนั้นล้วนสวมชุดคลุมยาวสีน้ำเงินเข้ม เห็นได้ชัดว่ามาจากสำนักเดียวกัน เมื่อได้ยินว่าเฒ่ามู่มาจากสำนักมารทมิฬ ผู้ฝึกตนเหล่านี้ต่างเผยสีหน้าเกลียดชังและดูแคลนออกมาอย่างชัดเจน

เฒ่ามู่กวาดตามองคนเหล่านั้นแล้วกล่าวว่า “หากข้าดูไม่ผิด พวกท่านคงจะเป็นสหายเตาจากสำนักบรรพตวิญญาณกระมัง?”

“เจ้าพวกมารร้ายนี่ยังพอมีสายตาอยู่บ้าง” ในกลุ่มผู้ฝึกตนเหล่านั้น ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ที่เป็นหัวหน้ากล่าวเสียงเรียบ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเจ้าทั้งสองควรให้ความร่วมมือเสียหน่อย อย่าได้ทำให้พวกเราต้องลำบากใจเลย”

เฒ่ามู่ถามอย่างไม่เข้าใจ “พวกท่านกำลังจะทำอะไรกัน?”

ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ตอบ “จับคน!” กล่าวจบเขาก็หยิบม้วนภาพออกมาแล้วคลี่ออก ภาพวาดของชายชราผอมแห้งรูปร่างเตี้ยปรากฏบนม้วนภาพนั้น

ลู่เยี่ยอุทานในใจ เรื่องที่เฒ่ามู่พูดไว้เป็นความจริงเสียด้วย!

“คนผู้นี้คือผู้ใดกัน?” เฒ่ามู่ทำหน้าสงสัย

“เศษเดนที่หลงเหลือของเมืองจักรพรรดิแดง” ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่กล่าว “พวกเจ้าเคยเห็นเขาหรือไม่?”

เฒ่ามู่รีบส่ายหน้า “เรื่องของเมืองจักรพรรดิแดง สำนักมารทมิฬของพวกเราไม่กล้ายุ่งเกี่ยวด้วยหรอก แล้วพวกเราจะไปรู้ได้อย่างไรว่าคนผู้นั้นเป็นใคร”

ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ร้องอ้อออกมาแล้วกล่าว “เป็นอย่างนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าทั้งสองก็ตามพวกเราไปสักเที่ยวเถอะ”

เฒ่ามู่ขมวดคิ้วกล่าวว่า “พวกท่านกำลังจะทำอะไร”

ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่หัวเราะเย็นชา “พวกเราได้รับคำสั่งให้ปิดล้อมซากปรักหักพังแห่งนี้มาตั้งแต่สามวันก่อน ห้ามผู้ใดออกจากพื้นที่โดยเด็ดขาด” หลังจากหยุดไปครู่หนึ่งเขาก็กล่าวต่อ “แต่ว่าพวกเจ้าไม่ต้องกังวล หลังจากที่พวกเราตรวจสอบตัวตนของพวกเจ้าแล้ว ถ้าไม่มีปัญหาใดพวกเราก็จะปล่อยพวกเจ้าไป”

เฒ่ามู่ทำท่าทางเข้าใจทันที พลางสบถอย่างหัวเสียว่า “มารดามันเถอะ เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย”

“เจ้าด่าใคร?” ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่สายตาเย็นชาลง

เฒ่ามู่รีบอธิบาย “อย่าเข้าใจผิด ข้ากำลังด่าเมืองจักรพรรดิแดงต่างหาก ล่มสลายไปแล้วแท้ๆ ยังจะทำให้พวกเราที่เป็นคนนอกต้องมาพลอยรับเคราะห์ไปด้วย ช่างน่าแค้นใจนัก!” นึกไม่ถึงเลยว่าตาเฒ่านี้เวลาไหลลื่นขึ้นมา แม้แต่สำนักตัวเองก็ยังกล้าด่า!

ในเวลานี้เขามองออกแล้วว่า ในบรรดาผู้ฝึกตนทั้งเก้าคนนี้ ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ที่เป็นผู้นำมีพลังบำเพ็ญสูงสุด นั่นคือมีพลังบำเพ็ญขอบเขตปฐมลึกลับ อีกแปดคนที่เหลือมีสามคนอยู่ในขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ และอีกห้าคนอยู่ในขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ ขุมกำลังระดับนี้ไม่ได้น่าเกรงขามเท่าใดนัก อย่างไรก็ตาม ลู่เยี่ยเพิ่งมาถึงดินแดนหลิงชาง จึงไม่เข้าใจว่าสำนักบรรพตวิญญาณนี้เป็นขุมกำลังระดับใดจึงไม่กล้าประมาท

ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่มีสีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ตามพวกเรามาเถิด”

เฒ่ามู่กลับมีท่าทีระแวดระวังพลางถามว่า “พวกท่านจะให้ข้าเชื่อคำพูดของพวกท่านได้อย่างไร?”

ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่กล่าวอย่างไม่พอใจ “ชื่อเสียงของสำนักบรรพตวิญญาณของพวกเรา ยังไม่พอให้เจ้าเชื่อถืออีกรึ?”

เฒ่ามู่ยังคงระมัดระวัง “ถ้าอย่างนั้น ท่านพอจะบอกข้าได้หรือไม่ว่า เหตุใดสำนักบรรพตวิญญาณของท่านถึงต้องลงแรงมหาศาลเพื่อตามจับเศษเดนเมืองจักรพรรดิแดงขนาดนี้?”

“เรื่องนี้…” ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ส่ายหัว “พวกเราเพียงทำตามคำสั่งเท่านั้น ไม่ทราบถึงสาเหตุของภารกิจครั้งนี้หรอก” เขาจ้องเขม็งไปที่เฒ่ามู่แล้วกล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ข้าสามารถบอกพวกเจ้าได้ก็คือ ภารกิจการจับกุมเศษเดนเมืองจักรพรรดิแดงครั้งนี้ มีสำนักเข้าร่วมถึงสี่สำนักด้วยกัน”

“สี่สำนักหรือ?” เฒ่ามู่ตกใจ “นอกจากสำนักบรรพตวิญญาณของพวกท่านแล้ว อีกสามสำนักคือใคร?”

ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่กล่าวด้วยความไม่พอใจ “เจ้าถามมากเกินไปแล้ว!”

เฒ่ามู่ถอนหายใจ “สำนักมารทมิฬของพวกเรามักถูกมองว่าเป็นพวกนอกรีตอยู่เสมอและถูกผู้คนเกลียดชัง ข้าจึงมีความกังวลอยู่บ้าง ถึงได้ระมัดระวังเช่นนี้ หวังว่าท่านจะเข้าใจข้าบ้าง”

ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ที่แท้ก็กลัวว่าพวกเราจะ ‘กำจัดมารผดุงธรรม’ สินะ เจ้าช่างรู้จักตัวเองดีเลยจริงจัง!” คนอื่นๆ ก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย สีหน้าของเฒ่ามู่ไม่สู้ดีนัก “เรื่องตลกนี้ไม่ขำเลยสักนิด!”

“ช่างเถอะ บอกเจ้าก็คงไม่เป็นไร” ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่กล่าว “นอกจากสำนักบรรพตวิญญาณของข้าแล้ว ยังมีหอดาบชิงซง สำนักเตาสุ่ยอวิ๋น และสำนักดาบตาหลัว อีกสามสำนักที่เข้าร่วม”

“สำนักดาบตาหลัว?” เฒ่ามู่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “นี่คงไม่ใช่สำนักดาบตาหลัวที่ตั้งอยู่ในเขต ‘เมืองเหลียวหลิง’ แห่งนั้นกระมัง?”

“สำนักดาบตาหลัว?” ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ลู่เยี่ยใจสั่นสะท้านพลางนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา

บรรพจารย์โม่เฉิน มีฉายา ‘จอมมารหวงเฉวียน’ หนึ่งในสี่จ้าวแห่งวิถีมารแห่งดินแดนหลิงชาง! สำนักที่เขาสังกัดอยู่มีชื่อว่าสำนักมารหวงเฉวียน และคู่บำเพ็ญเพียรของโม่เฉินนาม เหลียนเมิ่งชิง ก็มาจากสำนักดาบตาหลัว! นอกจากนั้นนางยังเป็นบรรพชนของสำนักดาบตาหลัวอีกด้วย! ในตอนนั้น สาเหตุที่ทำให้บรรพจารย์โม่เฉินถูกเหล่าผู้ฝึกตนมารทั่วใต้หล้าตราหน้าว่าเป็นจอมมารที่นอกคอกที่สุด ก็เกี่ยวข้องกับการที่เขาเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกับเหลียนเมิ่งชิงนี่เอง

เมื่อเทียบกันแล้ว สำนักมารหวงเฉวียนถือเป็นหนึ่งในขุมกำลังมารระดับสูงสุดของดินแดนหลิงชาง ส่วนสำนักดาบตาหลัวแห่งนี้กลับถูกจัดอยู่ในกลุ่มขุมกำลังขั้นสองเท่านั้น การที่โม่เฉินผู้เป็นจ้าวแห่งวิถีมารกลับแต่งงานกับหญิงสาวจากสำนักดาบระดับสอง จึงเป็นเรื่องที่สร้างความฮือฮาทั่วใต้หล้าอย่างแน่นอน ทว่าความรู้ที่ลู่เยี่ยมีต่อสำนักดาบตาหลัวนั้นก็จำกัดอยู่เพียงเท่านี้ แม้แต่บรรพจารย์โม่เฉินเองก็แทบไม่เคยพูดถึงเรื่องของเหลียนเมิ่งชิงคู่บำเพ็ญเพียรของเขาให้ฟังเลย แต่ลู่เยี่ยกลับนึกไม่ถึงว่า เพียงแค่วันแรกที่มาถึงดินแดนหลิงชาง เขากลับได้รู้ว่าสำนักดาบตาหลัวเข้ามามีส่วนร่วมในการตามล่าเศษเดนเมืองจักรพรรดิแดงด้วย

มันช่าง… วุ่นวายสับสนขึ้นเรื่อยๆ แล้ว! ลู่เยี่ยอดไม่ได้ที่จะนวดคลึงหว่างคิ้ว สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป

ในขณะเดียวกัน ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่พยักหน้าพลางกล่าวว่า “นอกซากปรักหักพังของเมืองจักรพรรดิแดงแห่งนี้ ได้ถูกปิดล้อมอย่างแน่นหนาโดยผู้แข็งแกร่งจากสี่ขุมกำลังของพวกเรา ข้าขอเตือนให้พวกเจ้าทั้งสองทำตัวดีๆ และให้ความร่วมมือแต่โดยดีจะดีกว่า”

เฒ่ามู่กล่าวอย่างขมขื่น “พวกเราหรือจะกล้าไม่ให้ความร่วมมือ? ไปกันเถอะ”

“เจ้าเป็นคนฉลาด!” ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่โบกมือ “พวกเจ้าทั้งสองเดินนำหน้า มุ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้”

เฒ่ามู่พยักหน้า ทันทีที่เสียงดังขึ้น เฒ่ามู่ก็พุ่งเข้าโจมตีอย่างฉับพลัน! ก้าวเดียวเขาก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่อย่างกะทันหัน ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ยังไม่ทันมีโอกาสตอบสนอง ศีรษะของเขาก็ถูกหมัดหนึ่งบดขยี้จนแตกกระจาย

เกือบจะพร้อมกันนั้น เฒ่ามู่ก็สะบัดแขนเสื้อกว้าง ลำแสงสีแดงอันเกรียงไกรไร้เทียมทานก็แผ่ซ่านออกไป ผู้ฝึกตนสามคนทีอยู่ในขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ และอีกห้าคนทีอยู่ในขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ ก็ถูกระเบิดเป็นเถ้าถ่านในทันที!

การต่อสู้จบลงเพียงชั่วครู่เดียว และเมื่อได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ลู่เยี่ยก็อดตกตะลึงไม่ได้ เฒ่ามู่ที่ดูเจ้าเล่ห์ซอมซ่อคนนี้ กลับลงมือได้โหดเหี้ยมอำมหิตถึงเพียงนี้เชียวรึ? ลู่เยี่ยก็นึกไม่ถึงเช่นกันว่าเฒ่ามู่จะตัดสินใจเด็ดขาดเช่นนี้ หากไม่ลงมือก็แล้วไป ทว่าพอลงมือกลับเป็นการโจมตีที่รุนแรงราวกับสายฟ้าฟาด!

“เฒ่ามู่ ที่แท้ท่านก็ไม่ได้มีพลังบำเพ็ญขอบเขตปฐมลึกลับนี่นา” สายตาของลู่เยี่ยแสดงความรู้สึกประหลาดใจ เมื่อครู่นี้ในชั่วขณะนั้น กระบวนท่าสังหารที่เฒ่ามู่แสดงออกมานั้น เห็นได้ชัดว่าอยู่เหนือขอบเขตปฐมลึกลับขึ้นไป! เพราะเหตุนี ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ทีอยู่ในขอบเขตปฐมลึกลับเช่นเดียวกัน ยังไม่ได้ทันตั้งตัวก็ถูกสังหารอย่างง่ายดายแล้ว

“ข้าเคยบอกเจ้าเมื่อใดว่าข้าอยู่ในขอบเขตปฐมลึกลับ?” เฒ่ามู่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะกล่าวต่อว่า “มารดามันเถอะ เป็นอย่างที่เจ้าว่าจริงๆ คราวนี้ข้าตกได้ปลาตัวใหญ่ที่หาเรื่องด้วยยากเข้าเสียแล้ว!”

“ที่ท่านหมายถึงคือสี่ขุมกำลังนั้นรึ?” ลู่เยี่ยถามอย่างครุ่นคิด

เฒ่ามู่กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “สำนักบรรพตวิญญาณ หอดาบชิงซง และสำนักเตาสุ่ยอวิ๋น ไม่ถือว่าเป็นอะไร แต่มีเพียงสำนักดาบตาหลัวเท่านั้นที่รับมือได้ยากยิ่ง ในเมื่อขุมกำลังทั้งสี่ได้ปิดล้อมซากปรักหักพังของเมืองจักรพรรดิแดงไว้อย่างแน่นหนาแล้ว การปลอมตัวของข้าย่อมไม่อาจปิดบังการตรวจสอบของพวกเขาได้แน่นอน!”

เมื่อกล่าวจบ เถ่ามู่ก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้แล้วกล่าวว่า “หลังจากนี้พวกเราแยกกันไป! ข้าจะเป็นคนเปิดเผยร่องรอยเพื่อล่อศัตรูไปเอง ส่วนเจ้าจงหาโอกาสหนีไปเสีย”

ลู่เยี่ยขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าเรื่องราวจะร้ายแรงมากจริงๆ!