บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 372 จดหมายของลู่เยี่ย

บทที่ 372 จดหมายของลู่เยี่ย
“น้องชาย ก่อนจากไปพอจะบอกพี่ชายคนนี้ได้ไหมว่า แท้จริงแล้วเจ้าเป็นใครมาจากไหนกันแน่?” ที่หน้าแท่นบูชาเตามิติกาลเวลา ชายชราตัวเล็กมีสีหน้าเคร่งขรึม

ลู่เยี่ยเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ดูท่าจะปิดบังสายตาอันเฉียบแหลมของพี่ชายไม่ได้จริงๆ เรียนตามตรงข้ามีนามว่าซูหยวน”

“ซูหยวน?” ชายชราตัวเล็กจ้องมองลู่เยี่ยแล้วกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าไปเรียนรู้วิชาตราประทับดาบดอกท้อมาจากที่ใดกัน? นี่เป็นวิชาลับสุดยอดของเมืองจักรพรรดิแดงของพวกเรา มีเพียงศิษย์สายตรงของบรรพจารย์เท่านั้นที่มีสิทธิสืบทอด!”

ลู่เยี่ยแสดงสีหน้าหวนคิดถึงความหลัง “ตอนข้ายังเด็ก เคยเล่นซนจนพลัดตกหน้าผาแห่งหนึ่ง และที่ใต้หน้าผานั้นเองที่ทำให้ข้าได้พบกับวาสนาอันอัศจรรย์…”

“หยุดเถอะ!” ชายชราตัวเล็กกลอกตาใส่ “เลิกแต่งเรื่องไร้สาระได้แล้ว ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก”

ลู่เยี่ยยิ้มเล็กน้อย “มิตราบว่าพี่ชายมีนามอันสูงส่งว่าอะไรหรือ?”

ชายชราตัวเล็กถอนหายใจ “ข้าเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนของเมืองจักรพรรดิแดง ตอนนี้ยังคงถูกศัตรูใหญ่ตามล่าอยู่ จะมีความกล้าใช้ชื่อจริงเดินทางที่ไหนกัน” เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อว่า “อย่างไรก็ตาม ข้าไม่รังเกียจที่จะให้น้องชายได้รู้ชื่อจริงของข้า ฟังให้ดีข้าชื่อมู่ต๋าซาน เรียกข้าว่าเฒ่ามู่ก็พอ”

“เฒ่ามู่หรือ?” ลู่เยี่ยตบบ่าชายชราตัวเล็กทีหนึ่งแล้วหัวเราะ “พี่ชายไม่ซื่อสัตย์เลยนะ ถ้านี่เป็นชื่อจริง ข้ายอมควักลูกตาตัวเองออกมาเลย!”

ชายชราตัวเล็กหัวเราะคิกคัก “เจ้าเองก็ไม่ได้ชื่อซูหยวนเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”

ลู่เยี่ยตอบว่า “ต่อไปเมื่อไปถึงดินแดนหลิงชาง ข้าก็จะใช้ชื่อซูหยวน”

ซูหยวน… ความปรารถนาอันแรงกล้า การเดินทางไปยังดินแดนหลิงชางในครั้งนี้ จุดประสงค์สำคัญที่สุดของลู่เยี่ยก็คือ การทำให้ความปรารถนาอันแรงกล้าของเหล่าบรรพจารย์สำเร็จลุลวง!

ชายชราตัวเล็กนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เจ้าต้องคิดให้ดีนะ เมื่อใดที่พัวพันกับเหตุของเมืองจักรพรรดิแดงแล้ว เจ้าก็ไม่อาจสลัดหนีพ้นได้อีกต่อไป”

ในห้วงความคิดของลู่เยี่ย ปรากฏภาพร่างอันสง่างามและเย่อหยิ่งของหลิวไป่แห่งเมืองจักรพรรดิแดง เขากลาวเสียงแผ่วว่า “เรื่องนี้มีเพียงข้าเท่านั้นที่จะรับช่วงต่อ!”

ชายชราตัวเล็กที่เรียกตนเองว่า ‘เฒ่ามู่’ ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาพาลู่เยี่ยขึ้นแท่นบูชาเตามิติกาลเวลา เพียงชั่วพริบตาร่างของทั้งสองก็หายวับไป

‘สหาย… สหายเตาลู่ เดินทางปลอดภัย’ เหนือท้องฟ้าของเมืองสี่ทิศ หญิงสาวนามเสวียนหรงผู้อยู่ภายในเจดีย์หมื่นเร้นลับส่งคำอวยพรให้อย่างเงียบๆ ในวันเดียวกันนั้นเอง เมืองสี่ทิศก็หายไปจากเหนือสระสายฟ้าน้อยเช่นกัน

ณ สำนักกระบี่เก้าสวรรค์

“เฟิงชิงหลวน ครั้งนี้เจ้าเสี่ยงชีวิตกลับมาจากเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้า และช่วยส่งจดหมายสำคัญให้กับศิษย์ของข้าลู่เยี่ย พวกเราทั้งสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ต่างซาบซึ้งใจยิ่งนัก” ณ ตำหนักใหญ่ของสำนัก เจ้าสำนักเวินซิวเจวี่ยกล่าวว่า “เพื่อแสดงความขอบคุณ เจ้าต้องการอะไรก็ขอมาได้เลย ตราบใดที่พวกเราทำได้ เราจะรับปากเจ้าทุกประการ”

กลางตำหนักใหญ่ เฟิงชิงหลวนพยายามข่มความตื่นเต้นในใจแล้วคุกเข่าลงกับพื้น กล่าวว่า “ผู้น้อยไม่มีความต้องการอื่นใด ขอเพียงท่านผู้อาวุโสอนุญาตให้ข้าได้ฝึกฝนในสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ แม้เป็นเพียงศิษย์นอกสำนัก ผู้น้อยก็ยินดี!”

เสียงของเขาก้องไปทั่วตำหนักใหญ่ เวินซิวเจวี่ยและคนอื่นๆ ในที่นั้นสบตากันด้วยความแปลกใจ ไม่ขอรางวัลอื่นใด เพียงแค่อยากอยู่ในสำนักเพื่อฝึกฝนเท่านั้นหรอกหรือ? และนอกจากนั้นเขายังเต็มใจที่จะเริ่มต้นจากการเป็นศิษย์นอกสำนักอีกด้วย! จิตใจเช่นนี้นับว่าหาได้ยากยิ่ง หลังจากตรึกตรองครู่หนึ่ง เวินซิวเจวี่ยก็กล่าวออกมาทันทีว่า

“เช่นนั้นเจ้าก็อยู่ที่นี่เถิด เข้าเป็นศิษย์ในสำนักได้เลย!”

“เอ๊ะ?” เฟิงชิงหลวนตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ ได้รับการยกเว้นกฎเกณฑ์ให้เป็นศิษย์สำนักในเลย! และทั้งหมดนี้เป็นเพียงเพราะเขาช่วยส่งของให้ท่านราชครูลู่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น! หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ใครจะกล้าเชื่อ?

“เป็นอะไรไป เจ้าไม่เต็มใจหรือ?” เวินซิวเจวี่ยถาม

เฟิงชิงหลวนโขกศีรษะลงกับพื้น “ยินดีเป็นอย่างยิ่ง! ศิษย์ยินดีเป็นอย่างยิ่ง! ศิษย์เพียงแค่… ดีใจเหลือเกินจนยากจะเชื่อในเรื่องนี้…”

ขณะพูด น้ำตาและน้ำมูกก็ไหลออกมาไม่หยุด ก่อนหน้านี้เขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนอิสระต่ำต้อยที่ไร้หัวนอนปลายเท้า ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากและอัตคัดขัดสนถึงขีดสุด เขาจะไปนึกได้อย่างไรว่าวันหนึ่งตนเองจะได้เข้ามาเป็นศิษย์ที่สำนักกระบี่เก้าสวรรค์? มิหนำซ้ำยังได้เริ่มจากการเป็นศิษย์สำนักในอีกด้วย! นี่สิถึงจะเรียกว่า ‘วาสนาเซียน’ ที่แท้จริง! เป็นวาสนาที่ท่านราชครูลู่มอบให้! เฟิงชิงหลวนพึมพำในใจ ในตอนนี้เขารู้แล้วว่าภายในถุงเก็บของที่ลู่เยี่ยมอบให้เขานั้นไม่มีสมบัติล้ำค่าใดๆ มีเพียงจดหมายไม่กี่ฉบับเท่านั้น

“ลู่เยี่ยได้พบกับท่านอารองแล้ว ตอนนี้เดินทางไปยังดินแดนหลิงชางแล้ว…” พี่ใหญ่ลู่เซียวอ่านจดหมายในมือจนจบ ในใจเกิดความรู้สึกโล่งอกอย่างใหญ่หลวง เขาเชื่อมาตลอดว่าด้วยพรสวรรค์และความสามารถของน้องชาย ควรจะได้ไปผจญภัยที่ดินแดนหลิงชางตั้งนานแล้ว!

“อาเยี่ย เจ้าวางใจเถอะ ตระกูลลู่มีข้าอยู่ ถึงฟ้าจะถล่มแผ่นดินจะทลายก็มีข้าแบกรับไว้!” ลู่เซียวพึมพำแผ่วเบาในใจ

ไม่มีใครรู้ว่าเขามีดวงตาคู่หนึ่งที่สามารถมองทะลุแก่นแท้ของมหาวิถีในโลกนี้ได้อย่างง่ายดาย และตอนนี้แม้ว่าพลังบำเพ็ญของเขายังคงอยู่ในขอบเขตชักนำวิญญาณ แต่… ระดับขอบเขตสูงต่ำสำหรับเขานั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป!

เขตหวงห้ามลึกลับที่หก

“ลู่เยี่ยไปดินแดนหลิงชางหรือ? สถานที่แห่งนั้นแม้ไม่มีอะไรพิเศษแตกต่างจากต้าเฉียนมากนัก แต่กลับเป็นสถานที่สำคัญในการเดินทางไปยัง ‘พิภพเต๋าชิงหมิง'” หน้าเทือกเขาเฉียนเฟิง หญิงชราจ้องมองจดหมายที่เพิ่งได้รับแล้วจมอยู่ในภวังค์ความคิด “หวังว่าเมื่อเขากลับมาในวันหน้า ข้าหวังแค่เพียงว่า บุคคลที่สามารถพลิกฟ้าคว้าแผ่นดินผู้นั้น… ก็จะปรากฏตัวขึ้นเช่นกัน…” หญิงชราคิดในใจ

เขตหวงห้ามลึกลับทั้งหกของต้าเฉียน แต่ละแห่งล้วนฝังซ่อนความลับต้องห้ามที่แตกต่างกัน โดยเฉพาะเขตหวงห้ามลึกลับที่หนึ่ง เขตหวงห้ามลึกลับที่สอง และเขตหวงห้ามลึกลับที่สามที่หายไปจากโลกนานแล้ว ความลับที่ซ่อนอยู่นั้นยิ่งใหญ่เพียงพอที่จะทำให้เหล่าผู้ตัวตนระดับเทพเซียนยังต้องน้ำลายสอ! และในยามนี้เวลายังมาไม่ถึง อย่าว่าแต่เขตหวงห้ามลึกลับสามแห่งแรกเลย แม้แต่เขตหวงห้ามลึกลับที่สี่ เขตหวงห้ามลึกลับที่ห้า และเขตหวงห้ามลึกลับที่หกนี้ สุสานโบราณที่ถูกฝังอยู่ก็ยังไม่ได้ปรากฏสู่โลกอย่างแท้จริง!

เขตหวงห้ามลึกลับที่สี่ เผ่าปีศาจปี้ฟาง

“ท่านผู้อาวุโสลู่กล่าวในจดหมายว่า เขาได้เดินทางไปยังดินแดนหลิงชางแล้ว…” บรรพชนหลิงเจินอ่านจดหมายในมือแล้วรู้สึกสับสนยิ่งนัก ด้วยรากฐานและความสามารถของท่านผู้อาวุโสลู่ จะไปทำอะไรในสถานที่อย่างดินแดนหลิงชางนั้นกัน?

“ปี้เติงเทียน เจ้าจงไปพบจงหลีซีแห่งเผ่าโบราณแดนรัตติกาลลึกลับ บอกนางว่าท่านผู้อาวุโสลู่ได้เดินทางไปยังดินแดนหลิงชางแล้ว” บรรพชนหลิงเจินเรียกหลานชายปี้เติงเทียนมา “ท่านผู้อาวุโสลู่กล่าวว่า เมื่อเขามาที่เขตหวงห้ามลึกลับที่สี่คราวหน้า เขาจะต้องไปที่แดนรัตติกาลลึกลับสักครั้ง เพื่อไปเยี่ยมเยียนมหาปุโรหิตอีเทียน”

ปี้เติงเทียนรับคำสั่ง

“อีกเรื่องหนึ่ง ผู้ฝึกดาบจากสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ที่แต่งเข้าเผ่าปีศาจชิงชิวคนนั้นชื่ออะไรนะ?” ทันใดนั้นบรรพชนหลิงเจินก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา

“เหวินอวิ๋นครับ” ปี้เติงเทียนรีบตอบรับทันที

“อืม หากมีเวลาว่างให้พยายามพบปะกับเขามากๆ อย่าให้เผ่าปีศาจชิงชิวรังแกเขาเด็ดขาด” บรรพชนหลิงเจินกล่าว ตอนนี้เผ่าปีศาจชิงชิวได้ยอมจำนนและเข้าสวามิภักดิ์อยู่ภายใต้โอวาทของเผ่าปีศาจปี้ฟางแล้ว บรรพชนเหวินอวิ๋นจากสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ที่เข้าไปเป็นบุตรเขยนั้นก็อยู่ในเผ่าปีศาจชิงชิวเช่นกัน

“ท่านปู่ เหตุใดจึงต้องใส่ใจคนผู้นั้นมากมายเช่นนี้?” ปี้เติงเทียนสงสัย “ข้าดูออกว่าท่านอาวุโสลู่นั้นไม่ค่อยชอบหน้าคนผู้นั้นเลย”

บรรพชนหลิงเจินเตือนว่า “การคบหากันในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลนั้น สิ่งที่ต้องระวังที่สุดคือการมาประจบยามคับขัน เจ้าลองคิดดูว่าหากวันหน้าท่านอาวุโสลู่กลับมาแล้วเห็นว่าพวกเราดูแลเหวินอวิ๋นเป็นอย่างดีมาตลอด ในใจเขาจะรู้สึกอย่างไร?”

ปี้เติงเทียนถึงกับเข้าใจทันที “เขาต้องคิดว่าพวกเราไม่ลืมบุญคุณแน่นอน!”

บรรพชนหลิงเจินกล่าวด้วยความปลื้มใจ “ถูกต้อง! การคบหากันอย่างสม่ำเสมอจึงจะเป็นการหล่อเลี้ยงความสัมพันธ์ได้โดยไร้เสียง แสดงให้เห็นถึงความเคารพและความห่วงใยของพวกเราเผ่าปีศาจปี้ฟางที่มีต่อท่านผู้อาวุโสลู่อย่างแท้จริง!”

เมืองหลวงต้าเฉียน ตระกูลเซี่ย หนึ่งในแปดตระกูลผู้พิทักษ์แผ่นดิน

เซี่ยหลิงชิวผู้สวมใส่อาภรณ์สีแดงมีใบหน้างดงามอย่างประณีต หลังจากอ่านจดหมายในมือจบแล้วก็อดรู้สึกเศร้าในใจไม่ได้ เมื่อลองนับเวลาดูแล้ว ตั้งแต่เจ้าลู่เยี่ยผู้นี้ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลจนถึงตอนนี้ยังไม่ถึงปีเลยด้วยซ้ำ ทว่าชื่อของเขากลับดังกระฉ่อนไปทั่วใต้หล้าต้าเฉียน เป็นท่านราชครูวัยเยาว์ที่ทุกคนต่างรู้จัก และบัดนี้เขาได้เดินทางไปยังดินแดนหลิงชางแล้ว!

มีคำกล่าวว่า ‘จากกันเพียงสามวันต้องมองกันใหม่’ หากนำมาใช้กับลู่เยี่ยช่างเหมาะสมอย่างยิ่ง

“ไม่รู้เลยว่า หลังจากเขาเดินทางไปถึงดินแดนหลิงชางแล้วจะได้พบกับนั่วนั่วหรือไม่” สายตาของเซี่ยหลิงชิวเต็มไปด้วยความรู้สึกประหลาด ขุมกำลังของตระกูลที่อยู่เบื้องหลังเด็กสาวนั่วนั่วคนนั้นไม่ธรรมดาเลยทีเดียว! เซี่ยหลิงชิวมีลางสังหรณ์ว่า ด้วยความเร็วในการเติบโตของลู่เยี่ย บางทีอาจใช้เวลาไม่นานเขาก็คงจะมีโอกาสได้พบกับนั่วนั่วที่ดินแดนหลิงชาง