บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 338 ใบบัวบังตา

หากเปรียบจุดเชื่อมต่อของมิติกาลเวลานั้นเป็นประตูบานหนึ่ง ในยามนี้ลู่เยี่ยก็ได้วางมือขวาลงบน ‘ประตู’ บานนั้นอย่างแผ่วเบา

ครืน!

คลื่นพลังมิติกาลเวลาอันน่าสะพรึงกลัวพวยพุ่งออกมาปกคลุมมือขวาของลู่เยี่ย พร้อมกับปลดปล่อยแรงฉุดกระชากที่ยากจะต้านทานออกมา บรรพชนคางคกโลหิตและคนอื่นๆ ต่างรู้สึกใจหายวาบ หากเป็นพวกเขา ย่อมต้องถูกฉุดเข้าไปในรอยแยกมิติกาลเวลา และเผชิญกับเคราะห์กรรมที่ร่างต้องแตกสลายไปแล้วแน่ๆ

ทลาย!

ลู่เยี่ยคำรามเบาๆ โคจรพลังทั้งหมดเพื่อกระตุ้นผังดาบเก้าคุมขังที่อยู่ในฝ่ามือของตน พลังแห่งมิติกาลเวลาพังทลายลงอย่างรุนแรง จุดเชื่อมมิติกาลเวลาตรงนั้นยุบตัวและระเบิดออกในทันที

‘ได้ผลจริงๆ ด้วย’ ลู่เยี่ยคิดในใจ ตอนที่เขาอยู่ในเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่ เขาเคยใช้วิธีนี้โดยไม่ได้ตั้งใจเพื่อทำลายกำแพงมิติกาลเวลาที่เชื่อมไปยังแดนรัตติกาลลี้ลับ และในตอนนั้นเองเขาได้พบกับมหาปุโรหิตอีเทียนแห่งแดนรัตติกาลลี้ลับโดยมีกำแพงมิติกาลเวลากั้นอยู่

ภายในจุดเชื่อมมิติกาลเวลาที่พังทลาย กระแสวังวนแห่งมิติกาลเวลาโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดเสียงคำรามดังกึกก้อง ในชั่วขณะนั้นลู่เยี่ยพลันมองเห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่อีกฟากของจุดเชื่อมต่อมิติกาลเวลาที่พังทลายลง อาภรณ์สีแดงเข้ม ผมขาวดังหิมะ ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือเซิ่งจุนอวิ่นซิว ดวงตาของนางเย็นชาเฉยเมยราวกับมองทะลุผ่านมิติกาลเวลาอันไร้ขอบเขต

เมื่อนางมองเห็นลู่เยี่ย แววตาของนางปรากฏประกายแสงประหลาดที่ไม่อาจยับยั้งได้ ทั้งความประหลาดใจ ความสงสัย และความตื่นตะลึง ความรู้สึกเหล่านั้นมากมายเหลือคณา ลู่เยี่ยมั่นใจว่าสิ่งที่ตนเห็นในขณะนี้คือร่างจริงของเซิ่งจุนอวิ่นซิว!

ในชั่วขณะถัดมา กระแสธารมิติกาลเวลาอันวุ่นวายก็สลายไป และลู่เยี่ยก็ไม่อาจมองเห็นเซิ่งจุนอวิ่นซิวได้อีกต่อไป ทว่ากลับมีเสียงสายหนึ่งแว่วขึ้นที่ข้างหูของลู่เยี่ย

‘เจ้าหนู ข้าสัมผัสได้ว่าจิตสำนึกเศษเสี้ยวนั้นยังไม่สลายไป เจ้าไปพบนางสักครั้ง เจ้าจะต้องได้รับความประหลาดใจแน่นอน’

ลู่เยี่ยขมวดคิ้ว ความประหลาดใจหรือ? หมายความว่าอย่างไรกัน? ร่างจริงของเซิ่งจุนอวิ่นซิวคิดว่าจิตสำนึกของนางจะบอกอะไรบางอย่างกับเขาอย่างนั้นหรือ? ทันใดนั้นลู่เยี่ยก็ส่ายหัว ยามนี้เขาไม่มีอารมณ์จะไปใส่ใจเรื่องเหล่านั้นเลย

“ท่านผู้อาวุโสเขาลบจุดเชื่อมต่อมิติกาลเวลานั้นทิ้งไปจริงๆ ด้วย…” บรรพชนคางคกโลหิตตกตะลึง รู้สึกขนลุกซู่ วิธีการเช่นนี้แม้แต่เทพเซียนบนสวรรค์ก็ไม่อาจเทียบได้

“ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน!”

“น่ากลัวเกินไปแล้ว!”

“ท่านผู้อาวุโสท่านนั้นเป็นตัวตนระดับไหนกันแน่?” เหล่าสิ่งมีชีวิตอันน่าสะพรึงกลัวตนอื่นๆ พากันสูดลมหายใจเฮือกด้วยความตกใจ จิตใจสั่นสะท้านไม่หยุด

ก่อนหน้านี้พวกเขายังรู้สึกสงสัยว่าเหตุใดท่านผู้อาวุโสถึงเป็นเพียงเด็กหนุ่มขอบเขตแกนทองคำ แต่ตอนนี้ทุกคนต่างตระหนักได้แล้วว่า นั่นเรียกว่า ‘ยอดคนไม่แสดงโฉมที่แท้จริง!’

“ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสที่ใช้พลังคืนภูเขาสองภพกลับสู่ความสว่างไสวอีกครั้ง!” บรรพชนคางคกโลหิตและคนอื่นๆ รีบก้าวเข้าไปคำนับเพื่อแสดงความขอบคุณทันที “ไม่ผิด ก่อนหน้านี้ก็เป็นเพราะวิชาที่ท่านผู้อาวุโสถ่ายทอดให้ ทำให้พวกขาสามารถทำลายคำสาปต้องห้ามในจิตเทวะได้ และกำจัดภัยแฝงจากเทพมารจากนอกอาณาจักรจนสิ้นซาก บุญคุณอันยิ่งใหญ่เช่นนี้พวกข้าจะจดจำไปชั่วชีวิต”

เหล่าสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวต่างพากันเอ่ยปาก แต่ละคนแสดงความเคารพยิ่ง ลู่เยี่ยยิ้ม “หากพวกเจ้าอยากขอบคุณข้าจริงๆ ช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ ข้าได้หรือไม่?”

“ขอเพียงท่านผู้อาวุโสสั่งการ!” บรรพชนคางคกโลหิตตอบรับเป็นคนแรก

ลู่เยี่ยกล่าวเรียบๆ ว่า “พาผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์เหล่านั้นที่รอดชีวิตไปยังเมืองสี่ทิศ”

ทุกคนต่างตื่นตะลึง พวกเขาคิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรเสียอีก ที่แท้ก็เป็นเพียง ‘เรื่องเล็ก’ ที่ไม่สลักสำคัญจริงๆ ดังนั้นทุกคนจึงตกลงรับคำอย่างเต็มใจทันที

“ข้าควรไปแล้ว” ลู่เยี่ยหันหลังเดินลงเขาไป เขาตั้งใจจะกลับไปยังเผ่าหมอผีสายฟ้าสักครั้ง กลุ่มปีศาจเฒ่าต่างเดินไปส่งด้วยตัวเอง จนกระทั่งเดินออกมาจากภูเขาสองภพ บรรพชนคางคกโลหิตก็กัดฟันรวบรวมความกล้ากล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโส ผู้น้อยมีคำขอที่อาจจะดูไม่เหมาะสมข้อหนึ่ง หวังว่าท่านจะเมตตา”

ลู่เยี่ยชะงักไป “เรื่องอันใด?”

บรรพชนคางคกโลหิตคุกเข่าลงกับพื้นทันที พลางโขกศีรษะวิงวอน “ผู้น้อยมิบังอาจหวังเป็นศิษย์สืบทอดของท่านผู้อาวุโส เพียงหวังจะได้ติดตามอยู่ข้างกายท่านเป็นผู้รับใช้วิถี คอยรับใช้ท่านไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่!”

บรรดาปีศาจเฒ่าตนอื่นๆ ต่างตกใจ ลู่เยี่ยเองก็รู้สึกประหลาดใจมากเช่นกัน หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่งลู่เยี่ยก็กล่าวว่า “ข้าให้โอกาสเจ้าได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้”

บรรพชนคางคกโลหิตรีบตอบทันที “ไม่ว่าจะเป็นเมื่อใด ผู้น้อยก็รอได้ขอรับ!”

ลู่เยี่ยพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ทุกอย่างคงต้องดูที่วาสนาแล้วล่ะ”

เขาก้าวเดินจากไปอย่างสง่างาม บรรพชนคางคกโลหิตและเหล่าปีศาจเฒ่าตนอื่นๆ ในวันนั้นก็ได้คุ้มครองผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์เหล่านั้นไปยังเมืองสี่ทิศ ซึ่งในนั้นก็มีมู่ไอหนิงรวมอยู่ด้วย ท่ามกลางฟ้าดินที่มืดสลัวและรกร้าง ลู่เยี่ยเดินทางคนเดียวบนเส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังเผ่าหมอผีสายฟ้า

‘ร่างจริงของเซิ่งจุนอวิ่นซิวเดาออกชัดเจนว่า พลังจิตสำนึกนั้นพ่ายแพ้ให้แก่ข้า… เกรงต้องการให้ข้าได้พบกับจิตสำนึกของนางอีกครั้ง แท้จริงแล้วนางต้องการทำอะไรกันแน่?’ ลู่เยี่ยครุ่นคิด

การมาเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้าในครั้งนี้เกิดเรื่องมากมายที่ลู่เยี่ยไม่เคยคาดคิดมาก่อน เผ่าหมอผีสายฟ้า จักรพรรดิหมอผี ผู้ฝึกดาบหนึ่งปู่กุย ภูเขาสองภพ เซิ่งจุนอวิ่นซิว และท่านอารองที่ถูกขังอยู่ที่เขาเพลิงกัลป์… เรื่องราวต่างๆ ซับซ้อนและพัวพันกัน ลู่เยี่ยเองก็ยังไม่สามารถรวบรวมเบาะแสทั้งหมดได้ในทันที

ณ กลางทุ่งกว้างอันไกลโพ้นที่เงียบเหงาและอ้างว้าง ทันใดนั้นก็มีชายหนุ่มชุดเทาเดินตรงมา ชายหนุ่มถือใบบัวสีเขียวขนาดใหญ่เท่าพัดใบตาลบังดวงตาทั้งสองข้างไว้ เขาเดินไปพลางพึมพำกับตัวเองไปพลาง “เมื่อบังตาของข้าแล้วก็เหมือนบังฟ้า ใบไม้เพียงใบเดียวบังตา อะไรก็มองไม่เห็น ก็ไม่มีใครหาข้าเจอแล้ว…”

ลู่เยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่มันคือเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้านะ! ชายหนุ่มชุดเทาผู้นี้ชัดเจนว่าเป็นผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์คนหนึ่ง แต่กลับกล้าเดินทางเพียงลำพัง ต้องเป็นเพราะไม่กลัวตายเท่านั้น หรือไม่ก็มีสิ่งที่พึ่งพาอย่างอื่น

“เอ๊ะ? ไม่ถูกสิ เจ้ามองเห็นข้าด้วยหรือ?” ชายหนุ่มชุดเทาพลันหันขวับมามองทางลู่เยี่ย เพียงแต่ดวงตาของเขายังคงถูกใบบัวสีเขียวมรกตในมือนั้นบดบังไว้

ลู่เยี่ยยิ้มเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินจากไปทันที เขารู้สึกด้วยสัญชาตญาณว่าชายผู้นี้กำลังจะเดินทางไปยังเมืองสี่ทิศเพื่อแสวงหาโชคลาภวาสนา เพียงแต่สมองดูท่าจะมีปัญหา ถึงได้เล่นละคร ‘ใบบัวบังตา’ หลอกตัวเองแบบนี้

“สหาย ท่านสามารถมองเห็นข้าจริงๆ หรือ?” ชายหนุ่มชุดเทารีบเดินตามมาถามด้วยความระมัดระวัง

ลู่เยี่ยตอบว่า “ตราบใดที่ไม่ได้เป็นคนตาบอด ใครบ้างจะมองไม่เห็นเจ้ากัน?”

ชายหนุ่มชุดเทาชะงักไปชั่วครู่ “ไม่น่าเป็นไปได้นะ ข้าปิดบังท้องฟ้าไว้แล้ว เหตุใดจึงยังมีคนหาข้าเจออีกละ?”

ลู่เยี่ยตอบอย่างจริงจัง “พี่ชาย สิ่งที่เจ้าปิดบังคือดวงตาของตัวเจ้าเอง ไม่ใช่ท้องฟ้า และสิ่งที่เจ้าหลอกอยู่ก็คือใจของเจ้าเอง” กล่าวจบเขาก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มชุดเทาหันกลับไปมองทิศทางที่ลู่เยี่ยจากไป พลางยิ้มและพึมพำกับตัวเองว่า “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว สิ่งที่ข้าบังไว้คือท้องฟ้าจริงๆ และไม่มีใครสามารถมองเห็นข้าได้ แต่กลับกลายเป็นว่าเจ้าเป็นข้อยกเว้น”

ลู่เยี่ยแว่วได้ยินจากระยะไกล เขาไม่ได้หันกลับมามองและกล่าวว่า “หลอกคนอื่นนะหลอกได้ แต่อย่าหลอกตัวเองก็พอ” เสียงก้องกังวาน ร่างของลู่เยี่ยเดินห่างออกไปไกลแล้ว

ชายหนุ่มชุดเทาชูใบบัวที่บังดวงตาขึ้นสูง แล้วบังไว้เหนือศีรษะราวกับกางร่มใบบัวผืนหนึ่ง ภายใต้ใบบัวนั้น ดวงตาที่ใสกระจ่างดุจกระจกเงาของเขาจ้องมองไปยังทิศทางที่ลู่เยี่ยจากไป แล้วพึมพำว่า “สหาย ข้าลืมบอกเจ้าไป สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดก็คือคนประเภทเจ้านี่แหละ! หึๆ มีลางสังหรณ์ว่าอีกไม่นานพวกเราจะได้พบกันอีกครั้งแน่นอน”

ชายหนุ่มชุดเทาถือใบบัวก้าวเดินอย่างมั่นคงมุ่งหน้าไปยังที่ห่างไกล ในความมืดมิดระหว่างฟ้าและดิน มีวิญญาณราตรีพิศวงกระจายอยู่มากมายนับไม่ถ้วน แต่ตลอดเส้นทางนี้กลับไม่มีใครสังเกตเห็นชายหนุ่มชุดเทาคนนั้นเลย

เมื่อชายหนุ่มชุดเทามาถึงภูเขาสองภพ บรรพชนคางคกโลหิตและคนอื่นๆ นำเหล่าผู้ฝึกตนจำนวนมากออกมาจากประตูเขา เตรียมตัวออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองสี่ทิศ

ชายหนุ่มชุดเทายืนอยู่ตรงหน้าประตูเขา แต่ไม่ว่าจะเป็นบรรพชนคางคกโลหิตหรือเหล่าปีศาจเฒ่าตนอื่นๆ หรือแม้แต่ผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์เหล่านั้น กลับไม่มีใครสังเกตเห็นเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์บางคนเดินผ่านจุดที่ชายหนุ่มชุดเทายืนอยู่ ราวกับเดินทะลุผ่านอากาศที่มองไม่เห็น โดยไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ เลย

ชายหนุ่มชุดเทากางใบบัวเดินเข้าไปในภูเขาสองภพ เขาไปยังพื้นที่ส่วนลึกกลางภูเขา และมาหยุดอยู่ที่หน้าสุสานแห่งนั้น เมื่อมาถึงที่นี่ชายหนุ่มชุดเทาก็หยุดฝีเท้าลงเงียบๆ พร้อมกับยิ้มแล้วกล่าวว่า “ข้ากลับมาแล้ว”