บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 335 สุสานต้องห้าม

ลู่เยี่ยรู้สึกประหลาดใจทันที แค่นี้เอง? ตาแก่นี่ช่างไม่ทนมือทนเท้าเอาเสียเลย!

“หลิงเฉิน! รีบสั่งให้นางหยุดมือเดี๋ยวนี้!” จอมมารเจียงเจวี๋ยตะโกนลั่น “เจ้าจะให้คนนอกมารทำร้ายปู่เล็กของตัวเองได้อย่างไร?”

เขาพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่กลับถูกเด็กสาวตบเข้าให้ล้มลงไปอีกครั้ง ร่างกายพังยับเยินบาดเจ็บสาหัส สภาพของเขานั้นเรียกได้ว่าดูไม่จืดเลยทีเดียว

“หลิงเฉิน! เจ้าจะอาละวาดไปถึงเมื่อใด? ปู่เล็กบาดเจ็บถึงเพียงนี้แล้ว เจ้ายังจะยืนมองดูเฉยๆ อีกหรือ?” จอมมารเจียงเจวี๋ยกรีดร้องเสียงดัง ในขณะนี้เขาเสียขวัญไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

‘อ้างเป็นปู่เล็กอยู่ได้ มัดซบ! ตาแก่หนังเหนียวนี่เอาเปรียบข้าจนติดลมบนไปแล้วหรือไง?’ ลู่เยี่ยพึมพำ เขาเดินไปข้างหน้า เก็บสมบัติล้ำค่าสี่ชิ้นที่ถูกโถกลืนสายฟ้าปราบมาทีละชิ้น

ถึงตอนนี้ ลู่เยี่ยเข้าใจแล้วว่าทำไมจอมมารเจียงเจวี๋ยถึงพ่ายแพ้เร็วเช่นนั้น ประการแรก จอมมารเจียงเจวี๋ยเป็นเพียงพลังจิตเทวะส่วนหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่ร่างจริงของเขา ยิ่งไปกว่านั้น ในตอนที่จักรพรรดิหมอผีต่อสู้กับเจดีย์หมื่นเร้นลับ เขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการต้านทานคลื่นพลังทำลายล้างที่ถาโถมไปทั่วภูเขาสองภพ ประการที่สอง แม้สมบัติล้ำค่าทั้งสี่ชิ้นที่เขาเรียกออกมาจะมีพลังอานุภาพอันทรงพลัง แต่ยังไม่ได้สลายพลังแห่งหายนะออกไป จึงไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของโถกลืนสายฟ้าได้ ประการที่สามและเป็นเรื่องสำคัญที่สุด พลังการต่อสู้ของเด็กสาวนั้นน่าสะพรึงกลัวมาก!

“ท่านผู้อาวุโส จะฆ่าหรือไม่ฆ่า?” เด็กสาวถามด้วยน้ำเสียงขี้ขลาด เมื่อเผชิญหน้ากับลู่เยี่ย นางดูเหมือนกวางน้อยที่ตกใจกลัวจนสั่นเทาไปทั้งตัว ไม่มีอะไรจะต่ำต้อยไปกว่านี้อีกแล้ว จนทำให้คนไม่อาจจินตนาการได้เลยว่านางเคยเป็นจักรพรรดินีหมอผีเพียงคนเดียวของเผ่าหมอผีแห่งดินแดนป่าเถื่อน!

ลู่เยี่ยก้าวเข้าไปข้างหน้า มองดูจอมมารเจียงเจวี๋ยที่ถูกปราบจนขยับไม่ได้แล้วกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “ข้าไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่าเจ้าจะแย่งชิงร่างหลานชายแท้ๆ ของตัวเอง เกือบทำให้แผนการของข้าพังเสียแล้ว”

จอมมารเจียงเจวี๋ยมีสีหน้าย่ำแย่ “เจ้าลูกกระต่าย เจ้าต้องการทำอะไรกันแน่? อย่าลืมนะว่าข้าคือผู้นำของภูเขาสองภพ! หากเกิดอะไรขึ้นกับข้า ทุกคนบนภูเขาสองภพนี้ทั้งบนและล่างจะสูญเสียที่พึ่งทันที!”

“หากทำให้แผนการใหญ่ของเซิ่งจุนอวิ่นซิวเสียหาย เจ้ารับผิดชอบไหวหรือ?”

“หึ! เจียงหลิงเฉินทำเรื่องใดไม่เคยสนว่าฟ้าจะถล่มหรือน้ำจะท่วมโลก!” ลู่เยี่ยกล่าวอย่างจริงจัง “ผลลัพธ์ทั้งหมดนั้น ข้าเจียงหลิงเฉินจะเป็นคนแบกรับเอง!”

เด็กสาวกะพริบตาปริบๆ ท่านผู้อาวุโสท่านนี้แสดงละครเก่งจังเลยนะ ทันใดนั้นนางก็หดหัวลงเล็กน้อยเพราะกลัวว่าลู่เยี่ยจะล่วงรู้ความในใจของนาง

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?” จอมมารเจียงเจวี๋ยถามอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้ารู้หรือไม่…”

“ฆ่าเสีย” ลู่เยี่ยกล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

เด็กสาวฟาดฝ่ามือลงเพียงครั้งเดียว ร่างของจอมมารเจียงเจวี๋ยระเบิดแหลกเป็นชิ้นๆ กลายเป็นละอองแสงที่ร่วงหล่นและสลายไปท่ามกลางอากาศ จนกระทั่งความตายมาเยือน จอมมารเจียงเจวี๋ยก็ยังไม่รู้ตัวว่า ‘เจียงหลิงเฉิน’ ที่อยู่ตรงหน้านั้น แท้จริงแล้วเป็นคนอื่นปลอมตัวมา

สิ่งของต่างๆ ที่เขาทิ้งไว้ร่วงลงบนพื้น ลู่เยี่ยรีบเข้าไปตรวจดูทันที ขวดหยกสีแดงเลือดหนึ่งใบ ตราหยกสีดำหนึ่งชิ้น และกำไลเก็บของหนึ่งวง ลู่เยี่ยไม่สนใจสิ่งอื่น เขารีบหยิบขวดหยกสีแดงเลือดนั้นขึ้นมาทันที

ทั่วทั้งขวดหยกถูกปกคลุมด้วยลายอักขระลับของเทพมารที่ซับซ้อนแปลกประหลาด เมื่อถือไว้ในมือรู้สึกถึงความหนักอึ้งผ่านตัวขวด เขามองเห็นเลือนรางว่าภายในมีหมอกสีเลือดวนเวียนอยู่ และมีจิตเทวะสองดวงลอยเคว้งคว้างอยู่ข้างใน

‘ท่านปู่… ท่านลุง…’ ใจของลู่เยี่ยสั่นสะท้าน เขามองออกทันทีว่าจิตเทวะทั้งสองนั้นคือท่านปู่ลู่ป๋อหยาและท่านลุงลู่ฉางชิงของเขาเอง! ในชั่วขณะนี้ลู่เยี่ยแสดงอาการเสียกิริยาอย่างที่แทบไม่เคยเกิดขึ้น อารมณ์ปั่นป่วนไม่อาจสงบได้

ขณะที่เขากำลังจะเปิดผนึกขวดหยก เขาก็พลันชะงักไป สีหน้าเปลี่ยนไปมา ผนึกของขวดหยกนี้ดูเหมือนจะมีกลไกพิเศษซ่อนอยู่ หากเปิดออกมีความเป็นไปได้สูงว่านางปีศาจเฒ่าเซิ่งจุนอวิ่นซิวจะรับรู้ได้ทันที! นี่ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ด้วยนิสัยเจ้าเล่ห์ของนางปีศาจเฒ่านั้น เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมาเปิดขวดหยก นางย่อมต้องทำอะไรไว้แน่นอน

นอกจากนี้ ลู่เยี่ยยังไม่ลืมว่าเซิ่งจุนอวิ่นซิวได้ใช้คำสาปผนึกหัวใจศักดิ์สิทธิ์กับจิตเทวะของท่านปู่และท่านลุงในตระกูล คำสาปนี้ไม่สามารถแก้ไขได้ มีเพียงเซิ่งจุนอวิ่นซิวเท่านั้นที่สามารถปลดปล่อยมันได้ และนั่นหมายความว่าแม้ว่าจิตเทวะของท่านปู่และท่านลุงในตระกูลจะได้รับการช่วยเหลือกลับมาแล้ว แต่ชีวิตและความตายของพวกเขาทั้งสองยังคงอยู่ในกำมือของเซิ่งจุนอวิ่นซิว!

ลู่เยี่ยนิ่งเงียบไป จิตเทวะของญาติพี่น้องอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่กลับไม่สามารถพบเจอหรือสื่อสารกันได้ ความรู้สึกนั้นช่างอึดอัดและโกรธแค้นยิ่งนัก

“ท่านปู่ ท่านลุง พวกท่านวางใจได้ ข้าจะต้องช่วยให้พวกท่านหลุดพ้นจากการถูกกักขังนี้ได้อย่างแน่นอน!”

หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง ลู่เยี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ สะกดข่มความขุ่นมัวในใจแล้วเก็บขวดหยกนั้นไว้ หลังจากนั้นเขาก็มองไปยังสมบัติล้ำค่าอีกสองชิ้น ตราหยกสีดำนั้นคือ ‘กุญแจ’ สำหรับเปิดค่ายกลต้องห้ามของภูเขาสองภพ ส่วนในกำไลเก็บของนั้นบรรจุสมบัติล้ำค่านานาชนิดกองเป็นภูเขา ลู่เยี่ยตรวจสอบทีละชิ้นแล้วก็อดรู้สึกอึ้งไม่ได้ สมบัติล้ำค่าเหล่านั้นส่วนใหญ่มีประโยชน์เฉพาะกับเทพมารจากนอกอาณาเขตเท่านั้น สำหรับผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์แล้วไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

เป็นไปตามคำกล่าวที่ว่า สมุนไพรวิญญาณของผู้อื่นกลับเป็นยาพิษของอีกผู้หนึ่ง! ในกำไลเก็บของนี้มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่เป็นทรัพยากรการฝึกฝนที่เหมาะสมกับผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์

‘ยังดีที่การเดินทางครั้งนี้ได้สมบัติล้ำค่าแห่งหายนะมาถึงสี่ชิ้น ถือว่าไม่เสียเที่ยวเปล่า’ ลู่เยี่ยเก็บตราหยกสีดำและกำไลเก็บของเข้าไป

“ท่าน… ท่านผู้อาวุโส ผู้น้อย… ขอกลับไปได้หรือไม่เจ้าคะ?” เด็กสาวถามด้วยเสียงตะกุกตะกัก ท่าทางขี้ขลาดนั้นทำให้ลู่เยี่ยรู้สึกขำขึ้นมา ช่างประหลาดแท้ ตัวเขาดูน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ?

“กลับไปเถิด” ลู่เยี่ยโบกมือ เด็กสาวราวกับได้รับการอภัยโทษ รีบหายตัวกลับเข้าไปในโถกลืนสายฟ้าทันที

‘ในโถงถ้ำแห่งนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ’ เหลือเพียงแค่ลู่เยี่ยคนเดียว เขามองสำรวจรอบข้าง ดวงตาเปล่งประกายแปลกประหลาด เสียงการต่อสู้เมื่อครู่ดังสนั่นไม่น้อย แต่กลับไม่ได้ทำให้เทพมารจากนอกอาณาเขตบนภูเขาตื่นตระหนกแต่อย่างใด! จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดตามมา

ไม่นานสายตาของลู่เยี่ยก็ไปหยุดอยู่ที่สุสานที่ก่อขึ้นจากกองหินพวกนั้น ก่อนหน้านี้ผู้ฝึกดาบหนึ่งปู่กุยก็ก้าวออกมาจากสุสานแห่งนี้นี่เอง! ลู่เยี่ยจึงเดินไปข้างหน้าทันที แล้วแบ่งพลังจิตเทวะบางส่วนออกไปเพื่อหยั่งเชิง

ตูม!

จิตเทวะของลู่เยี่ยรู้สึกปวดร้าวอย่างรุนแรง เขาส่งเสียงครางในลำคอ เซถอยหลังไปหลายก้าว จิตเทวะส่วนหนึ่งที่เขาแบ่งออกไปถูกตัดขาดแล้ว!

“ช่างเป็นเจตจำนงดาบที่น่ากลัวเหลือเกิน นี่คือพลังปิดผนึกที่ปกคลุมสุสานแห่งนี้หรือ?” ลู่เยี่ยรู้สึกประหลาดใจและสงสัย ก่อนหน้านี้ในการรับรู้ของจิตเทวะของเขา สุสานนั้นได้เปลี่ยนไปเป็นอีกรูปแบบหนึ่ง ในช่องว่างระหว่างกองหินที่กระจัดกระจายเหล่านั้น แฝงไปด้วยเจตจำนงดาบแห่งวิถีที่น่าสะพรึงกลัว หนาแน่นและคมกล้าไร้เทียมทาน และเจตจำนงดาบเหล่านั้นเองที่ตัดจิตเทวะของเขาลงได้อย่างง่ายดาย!

‘ในเมื่อเป็นสุสานของผู้ฝึกดาบ ข้าก็อยากจะลองดูว่าพลังของเจตจำนงดาบชิงซวีจะสามารถต่อกรพลังปิดผนึกเช่นนี้ได้หรือไม่’ ลู่เยี่ยเกิดความคิดวูบหนึ่ง พลัง พลังลมปราณทั้งร่างเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบๆ แสงดาบสีเขียวอ่อนจางๆ ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย เขาก้าวไปข้างหน้า สะบัดมือฟันดาบแห่งวิถีออกไปหนึ่งสาย

ทันใดนั้น ราวกับถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง เจตจำนงดาบที่กระจายอยู่รอบสุสานก็คลั่งขึ้นมา ส่งเสียงดังกังวาน พร้อมกับปลดปล่อยพลังดาบที่น่าสะพรึงกลัวออกมา ทว่าเรื่องแปลกประหลาดก็เกิดขึ้น เมื่ออยู่ต่อหน้าเจตจำนงดาบชิงซวี เจตจำนงดาบเหล่านั้นกลับไม่กล้าต่อต้าน ต่างพากันถอยหนีไปคนละทิศคนละทาง

ตูม!

เจตจำนงดาบชิงซวีฟันลงบนสุสาน บนสุสานปรากฏรอยแยกขนาดใหญ่ เศษหินกระเด็นกระดอนไปทั่ว เมื่อได้เห็นภาพนี้ ลู่เยี่ยรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง เหตุใดเจตจำนงดาบที่กลายเป็นพลังผนึกเหล่านั้น ถึงไม่กล้าต่อกรกับเจตจำนงดาบชิงซวี? เบื้องหลังเรื่องนี้มีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่? ลู่เยี่ยครุ่นคิดพลางก้าวเท้าเดินเข้าไป

ทั่วร่างของเขาถูกโอบล้อมด้วยเจตจำนงดาบชิงซวี เมื่อเขาขยับเข้าไปใกล้ก็พบว่าเป็นดังคาด พลังเจตจำนงดาบที่ผนึกไว้รอบๆ สุสานต่างแหวกทางออกให้ทั้งสองด้าน! และที่ส่วนยอดของสุสานนั้น ก็ปรากฏรูโหว่ขนาดหนึ่งขึ้นมา ภายในรูโหว้นั้นมีแสงแห่งมิติตาลเวลาพวยพุ่งออกมา งดงามราวกับความฝัน ลู่เยี่ยยืนอยู่ตรงนั้น ในหัวพลันนึกถึงคำพูดหนึ่งของจอมมารเจียงเจวี๋ยเมื่อครู่

‘ภายในสุสานนี้มีความลับซ่อนอยู่ มันเป็นดินแดนลับที่แปลกประหลาดยิ่งนัก!’

ลู่เยี่ยขมวดคิ้ว การที่เขาสามารถทำลายพลังผนึกและค้นพบทางเข้าได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ มันจะไม่ดูง่ายดายเกินไปหน่อยหรือ?