บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 334 ปู่หลานแขวะกัน

จอมมารเจียงเจวี๋ยเริ่มลังเลครู่หนึ่ง ผ่านไปเขาถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “เซิ่งจุนอวิ่นซิวเคยสั่งเด็ดขาดไว้ ห้ามมอบจิตเทวะสองดวงนี้ให้แก่ผู้ใดทั้งสิ้น ท่านปู่เล็กก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง”

ลู่เยี่ย “…”

นางปีศาจเฒ่านั้นอีกแล้วที่อยู่เบื้องหลัง!

“แต่ข้าก็นึกถึงวิธีหนึ่งได้ เจ้าสามารถไปหาเจียงซานกับเจียงอวิ๋น พวกเขาทั้งสองต่างก็เคยค้นวิญญาณของลู่ป๋อหยาและลู่ฉางชิงมาแล้ว” จอมมารเจียงเจวี๋ยกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าไปหาพวกเขาทั้งสองแล้วรับเอาความทรงจำผ่านจิตเทวะของพวกเขาได้เลย”

ลู่เยี่ยแทบจะอดกลั้นความอยากฆ่าคนไว้ไม่อยู่ นี่มันวิธีแก้ปัญหาบ้าบออะไรกัน!

‘ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็คงต้องลงมือขั้นเด็ดขาดแล้ว’ ลู่เยี่ยคิดในใจ

จุดประสงค์ที่เขามาภูเขาสองภพในครั้งนี้ก็คือการช่วยเหลือจิตเทวะของท่านปู่และท่านลุงในตระกูล และตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า หากต้องการให้จุดประสงค์สำเร็จ มีเพียงทางเดียวคือต้องกำจัดจอมมารเจียงเจวี๋ยทิ้งเสีย

“เด็กน้อย เจ้าตามข้ามา” จอมมารเจียงเจวี๋ยกล่าว “พลังสายเลือดที่เจ้าปลุกขึ้นมาในครั้งนี้พิเศษยิ่งนัก ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะตรวจสอบมันด้วยตัวเอง!”

ลู่เยี่ยชะงักไปชั่วขณะ “จะไปที่ใดหรือ?”

“ย่อมต้องเป็นสุสานของผู้ฝึกดาบหนึ่งปู่กุยน่ะสิ” จอมมารเจียงเจวี๋ยกล่าว “ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ ข้าปิดด่านอยู่ที่นั่นมาตลอด”

กล่าวจบ เขาก็ไม่ให้โอกาสลู่เยี่ยปฏิเสธ รีบพาเขาจากไป

ไกลออกไป บรรพชนคางคกโลหิตมองเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น

‘ต้องรีบไปหาพวกตาเฒ่าเหล่านั้น มอบเคล็ดวิชาลับที่ท่านผู้อาวุโสถ่ายทอดให้แก่พวกเขา เพื่อให้พวกเขาสลายคำสาปต้องห้ามในจิตเทวะ’ บรรพชนคางคกโลหิตคิดในใจ ‘ด้วยวิธีนี้หากมีเหตุไม่คาดฝันใดเกิดขึ้น ก็จะสามารถช่วยเหลือท่านผู้อาวุโสได้!’

ส่วนลึกภายในภูเขาสองภพ ณ ที่แห่งนี้มีถ้ำธรรมชาติขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ภายในถ้ำมีสุสานที่ก่อขึ้นจากกองหินระเกะระกะตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว

“ที่นี่คือสุสานของหนึ่งปู่กุยถูกหรือไม่?” ลู่เยี่ยอดถามไม่ได้

ในหัวของเขาพลันปรากฏภาพเงาร่างอันเกรียงไกรไร้เทียมทานของหนึ่งปู่กุยขึ้นมาอีกครั้ง แสงดาบจำนวนมากส่องสว่างไปทั่วทั้งฟ้าดิน! ผู้ฝึกดาบเช่นนั้นถึงกับสามารถต่อกรกับเจดีย์หมื่นเร้นลับได้ ช่างเหมือนกับเทพแห่งดาบในตำนานอย่างแท้จริง!

ตัวตนระดับนี้กลับถูกผนึกอยู่ในสุสานแห่งหนึ่ง จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาคือมหาจักรพรรดิ?

ลู่เยี่ยมองไปที่สุสานนั้น เมื่อมองจากภายนอก สุสานนี้ดูไม่มีอะไรพิเศษ เหมือนกองหินที่กองทับถมกันอย่างระเกะระเบียบ

“ภายในสุสานนี้มีความลับซ่อนอยู่ มันเป็นดินแดนลับที่แปลกประหลาดยิ่งนัก” ดวงตาของจอมมารเจียงเจวี๋ยเปล่งประกายหวาดระแวง กล่าวว่า “ช่วงนี้ข้าได้ลองสำรวจหลายครั้ง อยากจะเข้าไปสืบดูให้กระจ่าง แต่ทุกครั้งก็ถูกขัดขวางไว้อยู่ภายนอก”

ลู่เยี่ยกล่าว “ดูท่าคงจะมีเพียงตัวตนระดับเซิ่งจุนอวิ่นซิวเท่านั้นที่จะสามารถเปิดพลังผนึกของสุสานนี้ได้อย่างแท้จริง”

จอมมารเจียงเจวี๋ยพยักหน้าเบาๆ “เจ้าจงนั่งลงฝึกฝนเถิด ให้ข้าได้ดูสักหน่อยว่า พรสวรรค์สายเลือดที่เจ้าปลุกขึ้นมานั้นซ่อนความลับพิเศษอะไรไว้บ้าง”

“ขอรับ” ลู่เยี่ยนั่งขัดสมาธิ เริ่มโคจรคัมภีร์วังวนโลหิตมารวิญญาณ

ทันใดนั้นทั่วทั้งร่างกายของเขาก็ปรากฏนิมิตวังวนเลือดพวยพุ่งและสายฟ้าที่กึกก้องขึ้นมาอีกครั้ง ท่ามกลางวังวนเลือดที่หมุนวน ปรากฏเงาร่างเลือนรางประหนึ่งเทพกำลังสวดคัมภีร์ขึ้นมาอีกหน

ดวงตาของจอมมารเจียงเจวี๋ยฉายแววร้อนแรง ขณะที่ใบหน้าแสดงความตื่นตะลึงที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้

ตอนที่เห็นนิมิตนี้ครั้งแรกที่ภายนอกตำหนักใหญ่ เขาก็ตกตะลึงจนเสียขวัญและได้รับผลกระทบอย่างมากมาแล้ว แต่ในตอนนี้เมื่อได้สังเกตอย่างใกล้ชิด จอมมารเจียงเจวี๋ยก็มั่นใจในสิ่งหนึ่งทันที พลังสายเลือดที่ ‘หลานชาย’ ของเขาปลุกขึ้นมานั้น ตลอดระยะเวลาอันยาวนานของเผ่ามารวิญญาณพันลักษณ์ไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนเลย!

นับได้ว่าไม่มีใครเทียบตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ทั้งโลกไม่มีผู้ใดเหมือน ช่างหาได้ยากเหลือเกิน!

‘พลังลมปราณของการฝึกฝนแบบนี้ ทำให้แม้แต่จอมมารอย่างข้ายังรู้สึกกดดัน ราวกับขุนนางที่เข้าเฝ้าจักรพรรดิ ในอนาคตนี่มัน… ช่างน่าสะพรึงกลัวเพียงใด?’ จอมมารเจียงเจวี๋ยพึมพำในใจ ความรู้สึกที่ไม่อาจระงับได้พลุ่งขึ้นในใจของจอมมารเจียงเจวี๋ย

“หลานเอ๋ย เจ้าจะยอมตอบตกลงกับท่านปู่เล็กหนึ่งเรื่องได้หรือไม่?”

เขาพลันยื่นมือออกไป ตบฝ่ามือลงบนไหล่ของลู่เยี่ย ลู่เยี่ยที่กำลังฝึกฝนอยู่นั้นพลันขยับตัวไม่ได้ พลังบำเพ็ญทั่วร่างถูกกดข่มเอาไว้หมด

เขาถามด้วยความตกใจ “ท่านปู่เล็ก ท่านกำลังจะทำอะไร?”

ดวงตาของจอมมารเจียงเจวี๋ยเปล่งประกายร้อนแรง “ท่านปู่เล็กในตอนนี้มีเพียงจิตเทวะเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น ไม่สามารถตรวจสอบความลับของพลังบำเพ็ญในตัวเจ้าได้อย่างแท้จริง ดังนั้นจึงอยากเข้าไปในจิตเทวะของเจ้าเพื่อตรวจสอบให้ละเอียดยิ่งขึ้น เจ้า… คงจะไม่ปฏิเสธใช่หรือไม่?”

ลู่เยี่ยเกิดความคิดที่น่าขันขึ้นมา ตาเฒ่าคนนี้คงไม่ได้คิดจะช่วงชิงร่างของเขาหรอกนะ? เจียงหลิงเฉินเป็นถึงหลานชายแท้ๆ ของเขานะ! เขาจะกล้าทำเช่นนั้นได้อย่างไร?

แต่เมื่อนึกถึงลำดับชั้นอันเคร่งครัดของเทพมารจากนอกอาณาเขต และความไร้ความปรานีของผู้อยู่เหนือกว่ามีต่อผู้ที่ต่ำกว่า ลู่เยี่ยกลับรู้สึกเข้าใจได้ เหมือนเซิ่งจุนอวิ่นซิว เหตุใดนางจึงไม่ใส่ใจกับความสัมพันธ์ทางสายเลือดเหล่านั้น?

นั่นย่อมเป็นเพราะในใจของแต่ละเผ่าพันธุ์ของเทพมารจากนอกอาณาเขต มีเพียงความสูงต่ำของลำดับชั้นเท่านั้น! ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ในตระกูลหรือสายเลือด ก็ไม่อาจสู้การแบ่งลำดับชั้นที่เข้มงวดได้!

“เด็กน้อย ในเมื่อเจ้าไม่พูด ปู่เล็กก็จะถือว่าเจ้ายินยอมแล้ว” จอมมารเจียงเจวี๋ยมีสีหน้าอ่อนโยนขึ้น “เจ้าวางใจได้ ถึงท่านปู่เล็กจะแย่งชิงร่างของเจ้าไป ก็เป็นเพียงการยืมใช้ชั่วคราวเท่านั้น จะไม่ทำร้ายชีวิตเจ้าหรอก”

“ท่านปู่เล็กโปรดช้าก่อน!” ลู่เยี่ยร้องเสียงดัง “ข้านำโถกลืนสายฟ้ากลับมาด้วย!”

จอมมารเจียงเจวี๋ยที่กำลังจะลงมือชะงักไป “จริงหรือ?”

ลู่เยี่ยกล่าวว่า “ท่านปู่เล็กโปรดปล่อยมือก่อน ข้าจะส่งมอบสมบัติล้ำค่าให้ท่าน เพียงท่านได้เห็นท่านก็จะเข้าใจเอง”

จอมมารเจียงเจวี๋ยมีสายตาประหลาด “ก็ได้! แต่เจ้าต้องทำตัวดีๆ นะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าปู่เล็กไม่เห็นเจ้าเป็นหลานชาย!”

เขายอมถอนฝ่ามือใหญ่ออกจากไหล่ของลู่เยี่ย ลู่เยี่ยหยัดยืนขึ้น ถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะหยิบโถกลืนสายฟ้ายื่นส่งให้ “ท่านปู่เล็กโปรดดู!”

“มันคือโถกลืนสายฟ้าจริงๆ ด้วย” จอมมารเจียงเจวี๋ยหัวเราะพลางด่า “เจ้าเด็กคนนี้ความกล้าไม่เบานี่ ถึงกับบังอาจริบสมบัติชิ้นนี้ไว้เอง!”

ทันใดนั้น เขาขมวดคิ้วกล่าวว่า “ไม่ถูก! เหตุใดโถกลืนสายฟ้านี้ไม่มีพลังหายนะมหาวิถีละ?” สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที จ้องมองลู่เยี่ยเขม็ง “เด็กน้อย เจ้ากำลังล้อข้าเล่นหรือ?”

“ล้อเล่นหรือ? เปล่าเลย ข้าจะฆ่าเจ้าแก่หนังเหนียวอย่างเจ้าทิ้งต่างหาก!” ลู่เยี่ยกล่าวทีละคำ

“เจ้าคนขี้ขลาด ข้ามอบมันให้เจ้าแล้ว เจ้าคนขี้ขลาดหรือ?” จอมมารเจียงเจวี๋ยขมวดคิ้ว เจ้าเด็กนี่กำลังเล่นตลกอะไรกับเขา?

เขากำลังจะลงมือเพื่อสยบลู่เยี่ยในคราวเดียว แต่ในขณะนั้นเอง ภายในโถกลืนสายฟ้าที่อยู่ในมือของเขาก็มีเสียงเด็กสาวที่ฟังดูขี้ขลาดและอ่อนโยนดังแว่วออกมา

“น้อมรับโองการศักดิ์สิทธิ์ของท่านผู้อาวุโส!”

จอมมารเจียงเจวี๋ยตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาสะบัดมือโยนโถกลืนสายฟส้าทิ้งไปทันที ทว่าภายในโถกลืนสายฟ้ากลับมีแสงจิตเทวะสายหนึ่งพุ่งออกมา ควบแน่นกลายเป็นร่างของเด็กสาวตัวน้อย

เด็กสาวมีคิ้วและดวงตาสายซื่อบริสุทธิ์ สวมเสื้อผ้าเรียบง่ายสะอาดสะอ้าน ผิวซีดขาว ดวงตาโค้งเล็กน้อยดูน่าสงสารอย่างยิ่ง แต่เมื่อนางปรากฏตัวขึ้น ทันใดนั้นสีหน้าของจอมมารเจียงเจวี๋ยก็เปลี่ยนไปทันที ช่างเป็นพลัง พลังลมปราณที่น่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน!

เด็กน้อยผู้นี้คือใครกันแน่?

“หลานชาย เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ต้องการจะเปิดศึกกับปู่เล็กของเจ้าหรือ?” จอมมารเจียงเจวี๋ยตวาดเสียงดัง

เขาสะบัดมือนำสมบัติล้ำค่าสี่ชิ้นออกมา หอกสั้นสีทอง ไข่มุกวิญญาณสีดำ ตะเกียงทองแดงสีเลือด และดาบกระดูกสีเขียว นั่นคือสี่ ‘สมบัติล้ำค่าแห่งหายนะ’ อันทรงอานุภาพนั่นเอง!

ลู่เยี่ยยิ้มโดยไม่พูดอะไร ส่วนเด็กสาวนั้นลงมือในทันที

ตูม!

โถกลืนสายฟส้าพุ่งทะยานขึ้น พร้อมกับซัดกระแสธารสายฟ้าอันรุนแรงพุ่งเข้าไปบดขยี้จอมมารเจียงเจวี๋ย

“ตัวอะไรกัน! ไสหัวไปให้พ้น!” จอมมารเจียงเจวี๋ยตวาดเสียงดัง สมบัติล้ำค่าแห่งหายนะทั้งสี่ชิ้นพุ่งทะยานออกไปพร้อมกัน แต่ภาพที่ทำให้เขาตกตะลึงก็เกิดขึ้น สมบัติล้ำค่าแห่งหายนะทั้งสี่ชิ้นไม่สามารถต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย ถูกโถกลืนสายฟ้าบดขยี้ลงอย่างง่ายดาย!

เกือบจะพร้อมกันนั้น ร่างของเด็กสาวเคลื่อนไหวดังสายฟ้า ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างฉับพลัน พร้อมกับกดฝ่ามือลง

ร่างของจอมมารเจียงเจวี๋ยกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง เขากลับถูกเด็กสาวตัวน้อยสยบลงได้ด้วยมือเพียงข้างเดียว!

ไม่สามารถต่อกรได้เลยแม้แต่น้อย