บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 323 จักรพรรดิหมอผี หนึ่งปู่กุย เจดีย์หมื่นเร้นลับ!
บทที่ 323 จักรพรรดิหมอผี หนึ่งปู่กุย เจดีย์หมื่นเร้นลับ!
ในชั่วขณะนั้นลู่เยี่ยรู้สึกเหมือนมีเสียงอื้ออึงในศีรษะ ราวกับถูกฟ้าผ่าเข้าอย่างจัง
ก่อนมาถึงเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้า ลู่เยี่ยได้คาดการณ์ถึงผลลัพธ์ต่าง ๆ ไว้แล้ว เขาถึงขั้นเตรียมใจรับมือกับสถานการณ์เลวร้ายที่สุด แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่เขาไม่เคยคิดถึงเลยคือ หลังจากมาถึงภูเขาสองภพแล้ว ท่านปู่และท่านลุงจะมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาอย่างกะทันหันเช่นนี้ ทำให้ไม่ทันได้ตั้งตัว!
อารมณ์ที่กดทับไว้ในก้นบึ้งของหัวใจเกือบจะควบคุมไม่อยู่ เขาเกือบจะเข้าไปทักทายแสดงตัวกับท่านปู่และท่านลุงตามสัญชาตญาณ
แต่ในชั่วขณะนั้นเอง ลู่เยี่ยก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ท่านปู่และท่านลุงที่อยู่ตรงหน้ากำลังทำความเคารพเขาอย่างนอบน้อม พร้อมกับผู้แข็งแกร่งคนอื่น ๆ ของเผ่ามารวิญญาณพันลักษณ์
บ้าเอ๊ย!
ท่านปู่และท่านลุงล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งจากเผ่ามารวิญญาณพันลักษณ์ที่ปลอมตัวมา!
ลู่เยี่ยพยายามข่มอารมณ์ในใจอย่างรุนแรง พยายามให้ตัวเองใจเย็นลง
แต่ความเปลี่ยนแปลงของสีหน้าในช่วงเวลาที่เขาเหม่อลอยไปครู่หนึ่งนั้น ก็ยังไม่อาจเล็ดลอดสายตาของเซียงซื่อสุยไปได้
“ประมุขน้อย ท่านมีสีหน้าย่ำแย่เช่นนี้ หรือว่าเป็นเพราะนึกถึงเจ้าเศษสวะลู่เยี่ยนั่นขึ้นมา?”
เซียงซื่อสุยกล่าว “ก็สมควรแล้ว เซียงซานและเซียงอวิ๋นปลอมตัวเป็นท่านปู่และท่านลุงของลู่เยี่ย เมื่อเห็นพวกเขาทั้งสองก็ย่อมหมดอารมณ์เป็นธรรมดา”
เขากวาดสายตามองไปยังสองคนที่ปลอมตัวเป็น ‘ลู่อ้อหยา’ และ ‘ลู่อางชิง’ แวบหนึ่ง “ประมุขน้อยอารมณ์ไม่ดี พวกเจ้าถอยไปให้หมด!”
“ครับ!”
สองคนรับคำ แต่ลู่เยี่ยกลับเอ่ยถามว่า “เดี๋ยวก่อน ข้ามีเรื่องจะถามพวกเจ้า”
“ประมุขน้อยโปรดพูดมาเถิด”
‘ลู่อ้อหยา’ รีบกล่าว
ลู่เยี่ยไตรตรองถ้อยคำเล็กน้อย “หากลู่เยี่ยมายังเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้า พวกเจ้าจะรับประกันได้หรือไม่ว่าจะตบตาเขาได้?”
“รับประกันได้อย่างแน่นอน!”
‘ลู่อ้อหยา’ กล่าวอย่างมั่นใจ “ข้าและเซียงอวิ๋นได้หลอมรวมหนังมนุษย์ของลู่อ้อหยาและลู่อางชิงแล้ว ทั้งยังขโมยจิตเทวระและความทรงจำของคนทั้งสองมา รับรองว่าเจ้าลู่เยี่ยนั่นจะมองไม่เห็นรอยพิรุธแม้แต่นิดเดียว!”
ลู่เยี่ยพยักหน้าพลางกล่าว “ไม่เลว แล้วจิตเทวะของคนทั้งสองละ?”
‘ลู่อ้อหยา’ ตอบว่า “เดิมทีตามที่ประมุขน้อยวางแผนไว้แต่แรกก็คือ จะให้กลืนกินจิตเทวะของพวกเขาทั้งสองเข้าไป”
ลู่เยี่ยรู้สึกใจกระตุก แต่ยังคงรักษาสีหน้าไม่แสดงอาการใด ถามว่า “หรือว่าเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น?”
‘ลู่อ้อหยา’ กล่าวว่า “ตอนนั้นเซิ่งจุนอวิ๋นซัวก็อยู่ที่นั่นด้วย นางได้ตรวจดูจิตเทวะของคนทั้งสองคนนี้เช่นกัน และสั่งไว้ว่าให้เก็บรักษาจิตเทวะของคนทั้งสองไว้ ภายหน้าจะต้องมีประโยชน์อย่างใหญ่หลวง”
เซิ่งจุนอวิ๋นซัวหรือ?
ในความคิดของลู่เยี่ยปรากฏภาพของเซิ่งจุนอวิ๋นซัวผู้สวมชุดสีแดงเลือด ผมสีเงินขาวดังหิมะ
นางปีศาจเฒ่าผู้นี้ถึงขั้นตรวจสอบจิตเทวะของท่านปู่และท่านลุงของข้าเลยหรือ?
แย่แล้ว!
นางปีศาจเฒ่าผู้นี้ต้องได้รู้ความลับทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับตระกูลลู่จากความทรงจำในจิตเทวะของท่านปู่ของเขาแล้วแน่ ๆ
และเช่นเดียวกัน นางก็ต้องรู้เรื่องที่มาของข้าแล้วอย่างแน่นอน!
ลู่เยี่ยไม่มีทางลืมเด็ดขาด เมื่อครั้งที่ออกจากสนามรบนอกอาณาเขต นางปีศาจเฒ่าผู้นั้นก็จับตามองเขาอยู่แล้ว หากเป็นเช่นนั้น การที่นางเก็บรักษาจิตเทวะของท่านปู่และท่านลุงไว้ ย่อมต้องการนำมาใช้จัดการกับเขาอย่างแน่นอน!
แม้ในใจจะมีความคิดสับสนวุ่นวาย แต่สีหน้าของลู่เยี่ยกลับยิ่งดูสงบนิ่ง เขากล่าวว่า “ตอนนี้จิตเทวะของพวกเขาทั้งสองอยู่ที่ใด?”
‘ลู่อ้อหยา’ ตอบว่า “เรียนประมุขน้อย ไม่นานมานี้เมื่อจอมมารเซียงเจวียมาถึง เขาได้นำ ‘ขวดโลหิตวิญญาณ’ ผนึกจิตเทวะของคนทั้งสองนี้ไปแล้วขอรับ”
ดวงตาของลู่เยี่ยหรี่ลง จอมมารผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งจะมาสนใจจิตเทวะของผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์ทั้งสองได้อย่างไร?
ไม่จำเป็นต้องคิดเลย จอมมารเซียงเจวียต้องได้รับการฝากฝังจากนางปีศาจเฒ่าผู้นั้นแน่นอน และมีเพียงนางปีศาจเฒ่าผู้นั้นเท่านั้นที่รู้ว่าจิตเทวะของท่านปู่และท่านลุงคือจุดอ่อนที่ใช้กดดันเขาได้ และในวันนี้เองจอมมารเซียงเจวียได้ออกคำสั่งให้นำมอบภาพวาดของตนเองแก่เผ่าหมอผีแห่งดินแดนป่าเถื่อนและสั่งให้พวกเขาระดมกำลังมาจับกุมตัวเขา!
เมื่อเข้าใจเรื่องทั้งหมดนี้ ลู่เยี่ยก็รู้สึกโชคดีเล็ก ๆ
หากครั้งนี้ไม่ได้ปลอมตัวเป็น ‘เซียงหลิงเฉิน’ เขาจะมีโอกาสได้ล่วงรู้ความลับมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร?
“พวกเจ้าถอยไปเถิด”
ลู่เยี่ยโบกมือ เขาไม่อยากเห็นหน้าคนที่ปลอมเป็นลู่อ้อหยาและลู่อางชิงอีกต่อไปแล้ว
เซียงซื่อสุยเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “ประมุขน้อย ท่านเพิ่งกลับมา จะไปคารวะจอมมารเซียงเจวียก่อนหรือไม่?”
ลู่เยี่ยตอบว่า “ท่านผู้เฒ่ากำลังปิดด่านอยู่ที่ใด?”
เซียงซื่อสุยกล่าว “ในถ้ำใต้ดินของภูเขาสองภพ ภายในสุสานประหลาดที่เคยผนึกผู้ฝึกดาบหนิงปู่กุยเอาไว้”
ลู่เยี่ยตกตะลึงไปครู่หนึ่ง “ทำไมต้องไปปิดด่านที่นั่นด้วย?”
“ไม่ทราบเหมือนกัน”
เซียงซื่อสุยส่ายหน้า “เรื่องของจอมมารพวกเราไม่กล้าสืบหาข้อมูลตามอำเภอใจ”
ลู่เยี่ยพยักหน้าเล็กน้อย “ไว้วันหลังข้าจะไปเยี่ยมท่านผู้เฒ่าแล้วกัน วันนี้ข้าเหนื่อยเกินไป”
เซียงซื่อสุยพยักหน้าเห็นด้วย
เพียงแต่ในใจรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง เพราะในเผ่านั้น ประมุขน้อยสนิทกับจอมมารเซียงเจวียมากที่สุดตลอดมา แล้วทำไมครั้งนี้กลับมาแล้วถึงไม่อยากไปพบในทันที?
“เจ้ากำลังคิดว่าข้าเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนใช่หรือไม่?”
ทันใดนั้นเสียงของลู่เยี่ยก็ดังขึ้นข้างหูเซียงซื่อสุย
เขารู้สึกใจกระตุก รีบกล่าวว่า “ประมุขน้อยเพิ่งผ่านเคราะห์กรรมใหญ่หลวงรอดตายมาได้ นิสัยใจคอย่อมเปลี่ยนแปลงไปบ้างเป็นธรรมดา ข้าเพียงแต่รู้สึกปวดใจแทนท่านเท่านั้น”
ลู่เยี่ยส่งเสียงตอบรับในลำคอ
หลังจากนั้นทุกคนก็พากันล้อมรอบลู่เยี่ยราวกับดวงดาวล้อมดวงจันทร์ พาลู่เยี่ยเข้าไปยังตำหนักใหญ่ ที่นี่มีการจัดเตรียมงานเลี้ยงไว้เรียบร้อยแล้ว
ลู่เยี่ยกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ทั้งหมดล้วนเป็นเนื้อและเลือดนานาชนิด!
แขนที่ถูกตัด ลูกตา เครื่องในต่าง ๆ หู… ส่วนใหญ่ยังเป็นของสด ยังมีเลือดไหลซึม ทั่วทั้งตำหนักใหญ่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวอันรุนแรง
“ประมุขน้อย ทราบว่าท่านกลับมา พวกเราได้เฉพาะเจาะจงเชือดอาหารเลือดมาบางส่วน และคัดสรรวัตถุดิบที่มีรสสัมผัสยอดเยี่ยมไว้แล้ว” คนรับใช้คนหนึ่งกล่าวประจบสอพลอ
ลู่เยี่ยฝืนทนความรู้สึกคลื่นไส้ในใจ โบกมือพลางกล่าวว่า “ตอนนีอารมณ์ไม่ดี ไม่มีแรงอยากกิน เอาออกไปทั้งหมดเถอะ!”
ทุกคนต่างตกตะลึง เซียงซื่อสุยกลับแสดงสีหน้าเข้าใจ “ฟังคำสั่งประมุขน้อย เอาออกไปทั้งหมดเถอะ”
ไม่นานนักอาหารที่เต็มโต๊ะก็ถูกยกออกไป
“อ้อ ใช่ อาหารเลือดกลุ่มที่ข้าคัดเลือกไว้นั้นให้เก็บเอาไว้” ลู่เยี่ยกล่าว “รอให้อารมณ์ดีเสียก่อน ข้าจะไปจัดการกับพวกอาหารเลือดเหล่านั้นเอง จำไว้ ห้ามให้ผู้อื่นแตะต้องเด็ดขาด!”
“เข้าใจแล้วขอรับ!” เซียงซื่อสุยยิ้มรับคำ
โครม!
ทันใดนั้น เสียงดังสนั่นหวั่นไหวดังมาจากความมืดลึกลับบนท้องฟ้านอกตำหนักใหญ่ ภูเขาสองภพทั้งลูกสั่นสะเทือนตามไปด้วย
เกิดอะไรขึ้น?
ลู่เยี่ยและทุกคนในตำหนักใหญ่พุ่งออกไปแทบจะพร้อมกัน
เมื่อแหงนหน้ามองขึ้นไป บนท้องฟ้าที่มีดมิดและหนาทึบถูกฉีกออกเป็นรอยแยกขนาดมหึมา แสงสว่างเจิดจ้าจากสวรรค์พุ่งออกมาจากรอยแยกนั้น ขับไล่ความมืดระหว่างฟ้าและดิน
“ลงมืออีกแล้ว!”
เซียงซื่อสุยพึมพำ แววตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้บูชา “ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะสามารถพิชิตเจดีย์หมื่นเร้นลับมาได้หรือไม่!”
ในสายตาของลู่เยี่ย เขาเห็นเงาร่างของเจดีย์โบราณสูงตระหง่านปรากฏขึ้นในรอยแยกบนท้องฟ้า เพียงแค่มองแวบเดียวก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเจดีย์นี้ใหญ่โตเพียงใด!
ไม่ต้องสงสัยเลย นั่นคือวัตถุตองห้ามของเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้า เจดีย์หมื่นเร้นลับ!
พลังหายนะมหาวิถีอันน่าสะพรึงกลัวไหลบ่าลงมาจากเจดีย์หมื่นเร้นลับราวกับน้ำตกสรวงสวรรค์ที่โหมกระหน่ำ และมีเงาร่างสองสายปรากฏขึ้นในส่วนลึกของท้องฟ้า กำลังต่อสู้กับเจดีย์หมื่นเร้นลับ!
ชายร่างสูงใหญ่สวมเสื้อคลุมยาวสีดำ มือถือหอกสองง่ามทองสัมฤทธิ์ พลังลมปราณทั่วร่างของเขาช่างน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด ทุกครั้งที่เขาแทงหอกออกไป จะสามารถทะลวงพลังหายนะอันยิ่งใหญ่นั้นและสั่นสะเทือนเจดีย์หมื่นเร้นลับ!
ราวกับเป็นเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่ที่ดุดันน่าเกรงขาม ไม่ต้องคิดเลย คนผู้นี้ต้องเป็นจักรพรรดิหมวผีอย่างแน่นอน!
ส่วนอีกเงาร่างหนึ่ง ร่างกายอาบไปด้วยแสงดาบเจิดจาราวกับดวงอาทิตย์อันร้อนแรง แม้ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้ชัดเจน แต่เจตจำนงดาบที่แผ่ออกมาจากร่างของผู้นั้นทะลุฟ้าทะลุดิน แสงดาบกระเพื่อมสะท้านทั่วแปดทิศ!
เมื่อมองไปแวบเดียว ราวกับเป็นเทพแห่งดาบ เพียงแค่สะบัดแขนเสื้อก็มีปราณดาบม้วนกระหน่ำพุ่งออกไป ช่วยจักรพรรดิหมอผีควบคุมเจดีย์หมื่นเร้นลับ
หนิงปู่กุย!
ผู้ฝึกดาบลึกลับที่เดินออกมาจากสุสานและสงสัยว่าจะเป็นมหาจักรพรรดิ
ลู่เยี่ยไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าในวันแรกที่มาถึงเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้า จะได้เห็นการต่อสู้ระดับตำนานเช่นนี้ และในที่สุดเขาก็ได้เห็นสง่าราศีที่แท้จริงของจักรพรรดิหมอผีและหนิงปู่กุยเสียที!