บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 316 ท่านผู้อาวุโสขวัญอ่อน
ตอนที่ 316 ท่านผู้อาวุโสขวัญอ่อน
“ผู้น้อยเลยเซียว ขอบคุณสหายเต๋าที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ทำให้พวกเราได้รับโอกาสหลุดพ้นจากพันธนาการ!”
เลยเซียวแสดงสีหน้าเคร่งขรึม ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม ดวงวิญญาณที่เหลืออยู่ทั้งสามซึ่งมีลำดับอาวุโสในเผ่าหมอผีสายฟ้าสูงจนน่าตกใจ แต่ในยามนี้พวกเขาลวนคำนับอย่างเคร่งครัดไม่มีข้อบกพร่อง ภาพนี้สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนที่อยู่ในที่นั้นอีกครั้ง
‘สิ่งที่ท่านปู่คาดเดาไว้ไม่ผิดเลย คุณชายลู่ผู้นี้ที่เคยใช้นามปลอมว่าเจียงเฉิน เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้มีความสามารถล้ำเลิศซ่อนเร้นอยู่!’
หญิงสาวในชุดสีดำดวงตางดงามเปล่งประกายระยับ
“ขออภัยด้วย เมื่อครู่พวกเราเสียมารยาทไป สมควรโดนตบหนึ่งที!”
ชายในชุดเทานั้นรีบคำนับขออภัยทันที ก่อนหน้านี้เขาเคยลั่นวาจาไว้ว่าหากลู่เยี่ยแก้ปัญหาโถกลืนสายฟ้าได้ จะให้เขาคุกเข่าโขกศีรษะก็ยอมได้ และบัดนี้เมื่อได้ประจักษ์แจ้งทุกสิ่งด้วยตาตนเอง มีหรือที่เขาจะไม่เข้าใจว่าตนเองถูกตบหน้าเข้าอย่างจังเสียแล้ว?
“ขอทุกท่านโปรดรอสักครู่”
ลู่เยี่ยโบกมือห้าม สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่โถกลืนสายฟ้า “ยังมีเจ้าตัวประหลาดอีกตนหนึ่งหลบซ่อนอยู่ในนั้น ไม่มั่นใจว่าจะยอมออกมาหรือไม่”
ทุกคนรู้สึกสะดุ้งในใจ นึกขึ้นได้ว่าลู่เยี่ยเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า ภายในโถกลืนสายฟ้ายังมีพลังชีวิตประหลาดอีกสายหนึ่งที่ถูกกดทับไว้ด้วยพลังหายนะมหาวิถี!
ในตอนนั้นพวกเขาต่างงุนงงไม่เข้าใจความหมาย ทว่าเห็นได้ชัดว่าลู่เยี่ยย่อมไม่มีทางพูดปด!
“หรือว่าตำนานเรื่องนั้นจะเป็นความจริง?”
เลยเซียวดูเหมือนจะนึกถึงบางอย่างขึ้นได้ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างมาก ดวงวิญญาณที่เหลือทั้งสามต่างก็สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ
หากตำนานเป็นความจริง ตัวตนผู้นั้นไม่ใช่ว่ายังมีชีวิตอยู่หรอกหรือ?
แตคนอื่นๆ ล้วนมีสีหน้างุนงง ตำนานอันใดกัน?
ดูจากสีหน้าของประมุขเผ่าและบรรพชนทั้งสามแล้ว สิ่งที่ถูกกักขังอยู่ในโถกลืนสายฟ้านั้นแข็งแกร่งมากเชียวหรือ?
“เหตุใดจึงซ่อนตัวอยู่ข้างในไม่ยอมออกมา?” ลู่เยี่ยเอ่ยปาก เสียงของเขาดังก้องไปทั่วตำหนักใหญ่จนเงียบสงัด
เสียงของหญิงสาวที่ฟังดูประหม่าและขลาดกลัวดังออกมาจากภายในโถกลืนสายฟ้า
“กลัวสิ่งใด?” ลู่เยี่ยตกใจไปชั่วครู่ “ข้ามาช่วยเจ้านะ ไม่ใช่คนร้ายเสียหน่อย”
เสียงของเด็กสาวที่ขวัญอ่อนผู้นั้นดังขึ้นอีกครั้ง “พลังที่ท่านผู้อาวุโสครอบครองนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ยิ่งกว่าเหล่าเทพเซียนที่ข้าเคยพบเจอมาเสียอีก ข้า… ข้าไม่กล้าออกไปหรอกเจ้าค่ะ”
ใครๆ ต่างก็ฟังออกว่าน้ำเสียงของเด็กสาวผู้นี้เต็มไปด้วยความกระวนกระวาย แฝงไปด้วยเสียงสั่นเครือที่ไม่อาจควบคุมได้
ในขณะนั้น เลยเซียวสะกดกลั้นความตื่นเต้นไม่อยู่ เขากล่าวว่า “สหายเต๋าลู่ ข้าขอคุยกับท่านผู้อาวุโสท่านนั้นสักหน่อยได้หรือไม่?”
“ได้” ลู่เยี่ยยกโถกลืนสายฟ้ายื่นให้ให้กับเลยเซียว
เห็นเลยเซียวใช้สองมือประคองโถกลืนสายฟ้าไว้อย่างระมัดระวังยิ่ง จากนั้นสูดหายใจลึกๆ หนึ่งครั้งแล้วกล่าวด้วยสีหน้าเคารพยำเกรงซึ่งหาได้ยากยิ่งว่า
“ขอถามท่านว่า ท่านคือท่านผู้อาวุโส ‘เซียนหนึ่ง’ ใช่หรือไม่?”
เซียนหนึ่ง!
ดวงวิญญาณที่เหลือทั้งสามต่างสบตากัน สีหน้าของพวกเขาลล้วนดูเลื่อนลอย นานมาแล้วชื่อนี้เคยเป็นตำนานที่ได้รับการยอมรับจากเผ่าหมอผีแห่งดินแดนป่าเถื่อน!
เป็น ‘ผู้ศักดิ์สิทธิ์’ ที่บรรพชนทุกรุ่นในเผ่าหมอผีให้ความเคารพ!
“เจ้าเป็นใคร เหตุใดถึงยังรู้จักชื่อของข้า?” เสียงเด็กสาวขวัญอ่อนดังขึ้นอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ไม่ได้ดูขลาดกลัวเท่าแต่ก่อน แต่แฝงไปด้วยอำนาจลี้ลับที่มิอาจมองเห็น
เลยเซียวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า
“ผู้น้อยเลยเซียว เป็นทายาทของเผ่าหมอผีสายฟ้า ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นประมุขเผ่าหมอผีสายฟ้า!”
ผู้คนมากมายต่างตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นประมุขเผ่าเสียกิริยาถึงเพียงนี้ ซ้ำยังแทนตนเองว่า ‘ผู้น้อย’ อีกด้วย!
มีเพียงดวงวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ทั้งสามที่ไม่ได้ดูประหลาดใจ ตรงกันข้ามพวกเขาต่างแสดงสีหน้าว่าเป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้
“เลยซานชวนเป็นอันใดกับเจ้า?” เสียงของหญิงสาวดังขึ้นอีกครั้งจากในโถกลืนสายฟ้า แต่ครั้งนี้ไม่ได้ขี้อายอีกต่อไป แต่กลับเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามที่มองไม่เห็น
“เลยซานชวนคือบิดาของผู้น้อยเอง!” เลยเซียวตอบอย่างเคารพ
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง” หญิงสาวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยว่า “ท่านผู้อาวุโสที่อยู่ตรงนี้เมื่อครู่ยังอยู่แถวนี้หรือไม่?”
ทุกคนต่างหันไปมองลู่เยี่ยโดยสัญชาตญาณ จิตใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง มาถึงตอนนี้แม้แต่คนที่โง่ที่สุดก็เข้าใจแล้วว่า ผู้ที่มีชื่อว่า ‘เซียนหนึ่ง’ นั้นมีฐานะสูงส่งเพียงใด
ทว่านางกลับหวาดกลัวเขามาก!
หวาดกลัวลู่เยี่ย เด็กหนุ่มขอบเขตแกนทองคำที่มีความเป็นมาประหลาดผู้นี้ ถึงขั้นต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในโถกลืนสายฟ้า ไม่กล้าปรากฏกายออกมา!
เลยเซียวพยายามข่มความตกใจในใจไว้แล้วกล่าวว่า “ท่านสหายเต๋าลู่ยังอยู่”
ในการเรียกขานเขา ไม่กล้าปฏิบัติต่อลู่เยี่ยในฐานะรุ่นเยาว์อีกต่อไป ทว่าถึงกระนั้นหญิงสาวผู้นั้นกลับตวาดเสียงแข็งว่า “สหายเต๋า?”
เลยเซียวตัวแข็งทื่อทันที รีบแก้ไขคำพูดทันที “คือ… คือ… ท่านผู้อาวุโสลู่!”
ทุกคนพากันเงียบกริบ ต่างรู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความตกใจ
ลู่เยี่ยเห็นดังนั้นก็รู้สึกขบขันและประหลาดใจยิ่งนัก จึงกล่าวว่า “ให้ข้าเป็นคนจัดการเองเถิด”
เขาเดินเข้าไปข้างหน้า รับโถกลืนสายฟ้ามา “ท่านคงจะเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ใช่ผู้อาวุโสอย่างที่ท่านคิด ท่านออกมาพบหน้ากันหน่อยเถิดแล้วจะรู้แจ้งเอง”
น้ำเสียงของเด็กสาวคนนั้นพลันเปลี่ยนเป็นขี้ขลาดอีกครั้ง กล่าวอย่างตัวสั่นงันงก “ท่านผู้อาวุโส ข้า… ข้ากลัว!”
ทุกคน “…”
ลู่เยี่ยรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที ให้ตายเถอะ นี่เขาเจอเข้ากับผู้อาวุโสที่ ‘ขวัญอ่อน’ ในใต้หล้าเข้าให้แล้วหรือ?
“ทุกท่านช่วยถอยออกไปก่อนได้หรือไม่ ข้าขอสนทนากับท่านผู้นี้เป็นการส่วนตัวสักครู่” ลู่เยี่ยมองไปทางเลยเซียวและคนอื่นๆ
ทันใดนั้น เด็กสาวคนนั้นก็รีบร้อนขึ้นมา “ท่านผู้อาวุโสไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นหรอก มีคนเยอะๆ สิถึงจะดี! ข้า… ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ…”
ในชั่วขณะต่อมา ทุกคนก็เห็นแสงสีเงินพุ่งออกมาจากโถกลืนสายฟ้า กลายเป็นเด็กสาวร่างบอบบางคนหนึ่ง
นั่นเป็นเด็กสาวจริงๆ ดวงตาและคิ้วดูใสซื่อไร้เดียงสา สวมเสื้อผ้าเรียบง่ายสะอาดสะอ้าน ผิวพรรณซีดเผือด ดวงตาหยี่โค้งดุจพระจันทร์เสี้ยว นางก้มหน้าต่ำ มือทั้งสองข้างขยำชายเสื้อไว้ ดูน่าสงสารและบอบบางยิ่งนัก
“เร็วเข้า คารวะท่านเซียนหนึ่ง!” เลยเซียวตะโกนเสียงต่ำ รีบคารวะเป็นคนแรก ดวงวิญญาณทั้งสามต่างประสานมือคารวะพร้อมกัน
เด็กสาวในชุดดำและเหล่าผู้อาวุโสที่อยู่ในที่นั้น ถึงแม้จะเต็มไปด้วยความสงสัยและตกตะลึง แต่ก็ไม่กล้าประมาท จึงรีบคารวะทันที
ลู่เยี่ยคิดเล็กนอยแล้วก็เตรียมประสานมือคารวะ มิเช่นนั้นคงดูไร้มารยาทเกินไป แต่ใครเลยจะคิดว่าก่อนที่เขาจะได้ทำเช่นนั้น เด็กสาวได้ก้มตัวลงอย่างรวดเร็ว ทำความเคารพด้วยอาการหวาดกลัวพลางกล่าวว่า
“ผู้น้อยเซียนหนึ่ง ขอขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ช่วยชีวิต! โปรดท่านผู้อาวุโสอย่าได้ถือสาที่ผู้น้อยเพิ่งออกมาตอนนี้เลยเจ้าค่ะ ผู้น้อยหวาดกลัวเหลือเกิน”
ลู่เยี่ย “…'”
ภาพที่เกิดขึ้นในตำหนักใหญ่ช่างประหลาดยิ่งนัก
ผู้คนจากเผ่าหมอผีสายฟ้าต่างก้มตัวทำความเคารพต่อเด็กสาว ในขณะที่เด็กสาวกลับก้มตัวทำความเคารพต่อตนเอง
ลู่เยี่ยรู้สึกงุนงงเล็กน้อยจึงกล่าวว่า “ท่านลองเงยหน้าดูสิ อีกสองเดือนข้าถึงจะอายุครบสิบแปดปี และพลังบำเพ็ญของข้าก็อยู่แค่ขอบเขตแกนทองคำเท่านั้น”
หากแต่เด็กสาวกลับส่ายหน้า “ท่านผู้อาวุโสคือผู้สูงส่งที่เร้นกาย พลังบำเพ็ญของท่านไร้เทียมทาน หากต้องการปลอมตัวให้ดูเหมือนมีพลังบำเพ็ญขอบเขตแกนทองคำ ในโลกนี้คงไม่มีใครสามารถหยั่งรู้ได้”
“แต่ขอให้ผู้น้อยได้กล่าวคำล่วงเกินสักประโยค เพียงแคพลังที่ท่านผู้อาวุโสใช้เปิดโถกลืนสายฟ้าเมื่อครู่ ก็เพียงพอที่จะเปิดเผยความลับสวรรค์ออกมาแล้ว และบ่งบอกว่าตัวตนของท่านน่าสะพรึงกลัวเพียงใดแล้วเจ้าค่ะ”
ทุกคนพากันตกตะลึง อดไม่ได้ที่จะหันมองลู่เยี่ยเป็นตาเดียว หรือว่า…
มุมปากของลู่เยี่ยกระตุกเล็กน้อย เขาอดนึกถึงประสบการณ์ที่เคยผ่านมาในเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่ ในตอนนั้นพวกปีศาจเฒ่าจากเผ่าปีศาจราตรีพิศวงก็ล้วนไม่ยอมเชื่อว่าตนเป็นเพียง ‘ผู้น้อย’ ถึงแม้จะตายก็ตาม ที่น่าขันที่สุดคือแม้แต่บรรพชนซิงหลินแห่งสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ก็ยังไม่เชื่อเลย!
“ช่างเถอะ เชื่อตามที่เจ้าคิดก็แล้วกัน” ลู่เยี่ยถอนหายใจ ทั้งที่ตนเองพูดความจริงไปแล้ว แต่ทำไมกลับไม่มีใครเชื่อเลยเล่า?
เด็กสาวกล่าวเสียงเบา “ท่านผู้อาวุโส ผู้น้อยขออนุญาตกลับเข้าไปในโถกลืนสายฟ้าได้หรือไม่เจ้าค่ะ?”
ลู่เยี่ยถาม “เกิดอะไรขึ้นอีกละ?”
เด็กสาวกล่าวอย่างน่าสงสาร “ตอนนี้ผู้น้อยเหลือเพียงดวงวิญญาณน้อยนิดเท่านั้น เกรงว่าจะไม่อาจทนต่อแรงกดดันจากบารมีของท่านผู้อาวุโสได้เจ้าค่ะ”
เขาโบกมือทันที “เจ้าไปเถิด”
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส!” เด็กสาวรีบหนีหายกลับเข้าไปในโถกลืนสายฟ้าอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งกำลังวิ่งหนีภัย
ลู่เยี่ยอ้าปากค้าง นี่เขาน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ?
เขาก้มลงมองฝ่ามือขวาโดยไม่รู้ตัว ตระหนักดีว่า พฤติกรรมผิดปกติทั้งหมดของเด็กสาวผู้นี้ ล้วนเกี่ยวข้องกับกลิ่นอายของผังดาบเก้าคุมขังอย่างแน่นอน