บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 305 แค่เพียงเท่านี้

ดาบเล่มนี้มีพลังอานุภาพมากเพียงใด?

เพียงแค่แสงจากคมดาบก็เปรียบเสมือนดวงอาทิตย์สีเขียวครามเจิดจ้าที่ลอยเด่นขึ้นกลางนภากาศยามราตรี! มันขับไล่ความมืดมิดส่องสว่างไปทั่วสิบทิศทางของฟ้าดิน ยามที่ฝ่ามือยักษ์สีดำถูกบดขยี้จนแตกสลาย ทหารแปดหมื่นนายที่ประกอบเป็นค่ายกลสงครามเก้าโค้งเชื่อมโยงต่างก็ได้รับผลกระทบ บางคนได้รับบาดเจ็บสาหัส เสียงร้องโอยหวนดังสะท้านฟ้า บางคนก็สิ้นชีพลงในทันที ตายอย่างอนาถคาที่!

ค่ายกลสงครามทั้งหมดพลันแตกสลายพังทลายลงอย่างสิ้นเชิงในพริบตานั้น และเมื่อปราณดาบอันไร้เทียมทานนั้นฟันลงมา มันก็เหมือนดวงอาทิตย์สีเขียวครามเจิดจ้าที่ตกลงมาใส่ด่านเทียนหลาง แสงสว่างสาดส่องนับหมื่น เจิดจ้าเกินที่จะประมาณได้!

“บัดซบ! ทำไมพลังต่อสู้ของเจ้าเด็กนั่นถึงได้เหลือเชื่ออย่างนี้?” หนานถัวสะท้านด้วยความตกใจ รู้สึกขนหัวลุกชัน

เขาเคยศึกษารายละเอียดการต่อสู้ในศึกที่เมืองหลวงต้าเฉียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งยังเคยวิเคราะห์พลังที่แท้จริงของลูเยี่ยอย่างละเอียด ด้วยเหตุนี้หนานถัวจึงเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า ลูเยี่ยในศึกที่เมืองหลวงนั้นแม้พลังบำเพ็ญจะล้ำเลิศเพียงใด ก็คงแคสามารถสังหารผู้แข็งแกร่งขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ได้เท่านั้น แต่บัดนี้ยังไม่ถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำนับจากศึกที่เมืองหลวงสิ้นสุดลง! ทว่าพลังการต่อสู้ของลูเยี่ยกลับเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน เขาสามารถใช้ปราณดาบฟันทำลายค่ายกลต้องห้ามหมื่นมารเพลิงโลหิตลงได้อย่างง่ายดาย ภายใต้ดาบเดียวของเขานั้น แม้แต่ค่ายกลสงครามเก้าโค้งเชื่อมโยงกลับเปราะบางจนไม่อาจต้านทานได้แม้แต่กระบวนเดียว!

นี่มันทำลายความรู้ความเข้าใจของหนานถัวไปโดยสิ้นเชิง แต่เขาไม่มีเวลาให้คิดมากอีกต่อไป เพราะดาบของลูเยี่ยฟันมาถึงตัวแล้ว!

“โจมตี!”

“ไป!”

ในชั่วขณะนั้นทั้งหนานถัวและลวีเนียวต่างก็เรียกสมบัติล้ำค่าออกมา เพื่อสกัดการโจมตีจากดาบของลูเยี่ย

ตูม!

หนานถัวเรียกภาพวาดม้วนหนึ่งออกมา ภายในภาพมีมังกรเพลิงพุ่งทะยานออกมาลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ร่างกายยาวถึงหนึ่งพันจั้ง ทั่วทั้งร่างปกคลุมด้วยเกล็ดมังกร ปลดปล่อยกระแสอำนาจอันดุดันออกมาอย่างมหาศาล ส่วนลวีเนียวนั้นเรียกตราประทับทองแดงเปล่งประกายออกมา มันลอยกลางอากาศแล้วเปลี่ยนร่างเป็นภูเขาใหญ่ที่เปล่งแสงสีทองสว่างไสวนับหมื่นจั้ง ขวางกั้นอยู่เบื้องหน้า ต้องยอมรับว่าปฏิกิริยาของบรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์สองคนนั้นเรียกได้ว่ารวดเร็วยิ่ง สมบัติล้ำค่าที่พวกเขานำออกมาใช้ก็ทรงพลานุภาพอย่างยิ่ง แต่สุดท้ายก็ยังประเมินความน่าสะพรึงกลัวของดาบของลูเยี่ยต่ำเกินไป

พร้อมกับเสียงระเบิดดังสนั่นฟ้า ห่าฝนแห่งเปลวเพลิงและแสงสว่างก็กระจายออกไปไม่สิ้นสุด มังกรเพลิงตัวนั้นถูกดาบฟันจนร่างกายพันจั้งขาดสะบั้น สลายร่างกลายเป็นกระแสคลื่น! บนม้วนภาพในมือของหนานถัวปรากฏรอยแยกขนาดมหึมา ขึ้นเมื่อสมบัติล้ำค่าได้รับความเสียหายเขาก็พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย ริมฝีปากเปล่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด ร่างทะยานถอยกรูดไปในทันที

ในเวลาเดียวกัน ดาบของลูเยี่ยก็ฟาดฟันลงบนภูเขาใหญ่ที่เปล่งรัศมีทองสว่างเจิดจ้านับหมื่น

ตูม!

ภูเขาทองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ในที่สุดก็ขวางกั้นดาบนี้ไว้ได้และสลายอานุภาพของมันลง แต่ในขณะที่ปราณดาบสลายหายไป ภูเขาทองลูกนั้นก็พังทลายถล่มลงมาเช่นกัน ลวีเนียวมีเลือดไหลออกจากริมฝีปาก ใบหน้างดงามซีดขาว ตราประทับทองแดงของนางเกิดรอยแตกแยกราวและแสงหม่นหมองลง โครมครืน!

ท่ามกลางฟ้าดิน พลังแห่งการทำลายล้างกวาดม้วนออกไป บดขยี้กำแพงเมืองด่านเทียนหลางเป็นบริเวณกว้าง เหล่าผู้แข็งแกร่งเผ่าหมอผีปีศาจหลายคนไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ต้องสังเวยชีวิตไปในกระแสธารแห่งการทำลายล้างนั้น จวบจนบัดนี้ พลังของดาบเดียวของลูเยี่ยจึงค่อย ๆ สลายไปจนหมดสิ้น

ดาบเดียวทำลายค่ายกลสงคราม และทำลายการขัดขวางของบรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองคน! กำแพงเมืองด่านเทียนหลางพังทลายลง เผ่าหมอผีปีศาจนับพันนับหมื่นต้องตายอนาถจากการโจมตีของดาบเดียว ทั่วทั้งด่านเทียนหลางมีแต่เสียงร้องโอยหวนและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง!

หนานถัวและลวีเนียวต่างตกตะลึงจนใจสั่นสะท้าน นี่คือเจตจำนงดาบที่ขอบเขตทะเลทองคำสามารถสร้างขึ้นได้หรือ?

พวกทหารปีศาจในเมืองต่างตกใจกลัว

“ที่แท้ข้าก็แข็งแกร่งขนาดนี้แล้วหรือ…” แม้แต่ตัวลูเยี่ยเองก็ยังเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ในใจเกิดความรู้สึกแปลกใหม่

เมื่อก่อนเขาใช้เจตจำนงดาบชิงซวี่ขั้นเริ่มต้นระดับหนึ่งต่อกรกับบรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ เขาก็ยังไม่สามารถต่อต้านได้ แต่ตอนนี้พลังบำเพ็ญของเขาได้ทะลวงจากขอบเขตทะเลทองคำขั้นต้นไปจนใกล้ขอบเขตทะเลทองคำขั้นปลายแล้ว ประกอบกับการใช้เจตจำนงดาบชิงซวี่ขั้นเริ่มต้นระดับสี่ พลังต่อสู้ทั้งหมดของเขาจึงต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง เพียงแต่เขาเองก็ไม่แน่ใจว่ามันแข็งแกร่งขึ้นมากเพียงใด แต่ตอนนี้เขาได้รับรู้แล้ว!

“ค่ายกลแตกแล้ว กำแพงเมืองก็พังแล้ว น่านจะเป็นไปตามความปรารถนาของเจ้าแล้วกระมัง” ลูเยี่ยก้าวเดินมาถึงบนกำแพงเมืองที่พังทลาย ดวงตาจ้องมองหนานถัว “มา เจ้าหัวเราะต่อไปสิ!”

เมื่อก่อนหน้านี้คนผู้นี้หัวเราะอย่างเหิมเกริมที่สุด และก็เป็นคนผู้นี้เช่นกันที่ยั่วเย้าหลายครั้ง แสดงท่าทีดูหมิ่นเหยียดหยาม ทั้งยังบอกว่าประเมินเขาไว้สูงเกินไป… ทว่าตอนนี้หนานถัวกลับไม่สามารถหัวเราะออกมาได้ ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำมืดมนถึงขีดสุด เขาจ้องมองลูเยี่ยอย่างเอาเป็นเอาตาย

“เจ้าเป็นใครกันแน่?”

ลูเยี่ยชะงักไปครู่ “ข้าจะเป็นใครไปได้อีกหรือ?”

ดวงตาของหนานถัวเปล่งประกายชั่วร้าย ตะคอกเสียงกร้าว “อย่ามาหลอกข้า! ขอบเขตทะเลทองคำในโลกนี้ ไหนเลยจะมีผู้ใดท้าทายสวรรค์เช่นเจ้า?”

ลวีเนียวมีสีหน้าเปลี่ยนไปมา นางหลุดปากออกมาว่า

“หรือว่าคนผู้นี้จะถูกแย่งชิงร่างไปแล้ว?”

“จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้นแน่!” หนานถัวกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “มิเช่นนั้นไม่อาจหาเหตุผลมาอธิบายความน่าสะพรึงกลัวของดาบเมื่อครู่ได้เลย!”

ลูเยี่ย “…” การยอมรับว่าข้าแข็งแกร่งด้วยตัวเองมันยากขนาดนั้นเลยหรอ?

ลูเยี่ยก้าวเท้าเดินเข้าหาหนานถัว “มาถึงจุดนี้แล้ว พูดถึงเรื่องพวกนี้ไปจะมีประโยชน์อันใด?” สิ้นเสียงลูเยี่ยก็ตวัดดาบฟันออกไป

“สู้ก่อน!” หนานถัวหลบหลีกในทันที แต่ก็ยังถูกปราณดาบกวาดโดน ร่างกายสั่นคลอนจนถอยหลังไปหลายก้าว สีหน้าของเขาดูแย่ลงเรื่อย ๆ เจ้าเด็กนี่ต้องถูกแย่งชิงร่างไปแล้วแน่ ๆ! ไม่เช่นนั้นจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะสั่นคลอนตัวเขาที่อยู่ในขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์?

“เจ้าไม่อยากรู้จริงๆ หรือว่าพวกผู้อาวุโสตระกูลลูเหล่านั้นยังอยู่หรือตายไปแล้ว?” หนานถัวตะโกนเสียงดังอย่างเกรี้ยวกราด

ลูเยี่ยฟันดาบออกไปอีกหนึ่งดาบ เขาไม่มีอารมณ์จะมาต่อความยาวสาวความยืดด้วยแล้ว หนานถัวโกรธจัด ร่วมมือกับลวีเนียวโจมตีพร้อมกัน

ตูม!

ปราณดาบคำรามก้อง ในชั่วพริบตาเท่านั้น หนานถัวและลวีเนียวก็ถูกซัดกระเด็นออกไป ทั่วร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล ต่อให้ร่วมมือกันก็ยังไม่อาจต้านทานคมดาบของลูเยี่ยได้! บรรพชนขอบเขตแกนศักดิสิทธิ์ทั้งสองแทบจะคลุ้มคลั่ง ลูเยี่ยคนนี้ถูกปีศาจเฒ่าตนใดแย่งชิงร่างไปกันแน่ ทำไมถึงได้แข็งแกร่งจนผิดมนุษย์มนาเช่นนี้?

“ฆ่า! เข้าไปพร้อมกัน สู้กับเขาจนถึงที่สุด!” หนานถัวตะโกนเสียงดัง จะเสียด่านเทียนหลางไปไม่ได้! มิเช่นนั้นขุมกำลังของต้าเฉียนจะกลับมาควบคุมด่านแห่งนี้อีกครั้ง ซึ่งจะส่งผลคุกคามอย่างร้ายแรงต่อเผ่าหมอผีปีศาจ

ในเวลาเดียวกัน ลวีเนียวก็บีบทำลายยันต์ลับชิ้นหนึ่ง เพื่อขอความช่วยเหลือจากเผ่าหมอผีปีศาจ! สำหรับเรื่องเหล่านี้ ลูเยี่ยไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เขายังคงกวัดแกว่งดาบสังหารต่อไปอย่างสงบนิ่ง

โครมครืน!

ทั่วทั้งด่านเทียนหลาง แสงดาบกวาดผ่าน อานุภาพดาบทำลายล้าง ไม่รู้ว่ามีทหารปีศาจล้มตายไปมากเท่าใด แม้หนานถัวและลวีเนียวจะทุ่มสุดกำลังก็ไม่อาจสกัดกั้นลูเยี่ยได้ ตรงกันข้ามกลับถูกลูเยี่ยไล่ต้อนจนถอยร่นไม่เป็นขบวน ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ บาดเจ็บสาหัสขึ้นเรื่อย ๆ และภายใต้แรงปะทะจากการต่อสู้ที่แผ่ขยายออกไป สิ่งปลูกสร้างในด่านเทียนหลางได้พังทลายลงมาทีละหลัง พื้นดินทรุดตัวจนเกือบจะกลายเป็นซากปรักหักพังแล้ว

ทหารปีศาจที่เดิมทีมีจำนวนถึงแปดหมื่นนาย บัดนี้บาดเจ็บล้มตายไปกว่าครึ่ง ซากศพเกลือนพื้น เลือดไหลนองเป็นทาง ทั่วทั้งด่านเทียนหลางราวกับกลายเป็นนรกอันนองเลือด มีทหารปีศาจจำนวนมากที่จิตใจพังทลาย พวกเขาทนความหวาดกลัวในใจไม่ไหวจนต้องวิ่งหนีตายกันอลหม่าน คำว่าพ่ายแพ้ยับเยินราวกับภูเขาถล่มคงเป็นเช่นนี้เอง ต่อหน้าภาพเหล่านั้น ลูเยี่ยทำราวกับมองไม่เห็น เขากำลังใช้บรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองคนเป็นหินลับคมดาบ เพื่อทดสอบพลังที่แท้จริงของตนเอง

มหาตูม!

ทันใดนั้นเสียงระเบิดดังกึกก้องขึ้น ตราประทับทองแดงอีกชิ้นของลวีเนียวระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ ปราณดาบอันทรงพลังไร้เทียมทานได้โจมตีนางอย่างราบคาบ ซัดนางร่วงลงบนพื้นดินทำให้นางสลบเหมือดไปในทันที

ฟ้าดินสั่นสะเทือน ด่านเทียนหลางพังพินาศ กลายเป็นซากปรักหักพังเต็มไปด้วยซากศพและกลิ่นคาวเลือด เมื่อได้เห็นทุกอย่างตรงหน้า หนานถัวที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่แพ้กันก็รู้สึกแค้นใจจนแทบกระอักเลือด ดวงตาแทบจะถลนออกมาด้วยความโกรธแค้น เขาตะโกนเสียงดังอย่างฉับพลัน

“ลูเยี่ย! ถ้าเจ้าไม่หยุดมือเสียที พวกผู้อาวุโสในตระกูลลูของเจ้าก็ต้องตายหมดแน่!!”

ลูเยี่ยยังคงไม่สนใจ ในตอนนั้นที่เมืองหลวงต้าเฉียน พานหลานอวิ๋นเคยเอาชีวิตของบรรดาผู้อาวุโสตระกูลลูมาเป็นเดิมพันในการเจรจาต่อรอง จนทำให้ลูเยี่ยตกหลุมพราง นับตั้งแต่ตอนนั้น ความเป็นตายของผู้อาวุโสในตระกูลลูก็ไม่อาจส่งผลกระทบต่อลูเยี่ยได้อีก ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจ แต่เขาจะไม่ยอมให้เรื่องนี้มาสั่นคลอนสภาวะจิตใจของตนเองได้อีกต่อไป!

เพราะเหตุนี้เมื่อหนานถัวทำการข่มขู่ ลูเยี่ยจึงไม่ลังเลที่จะฟันดาบออกไปทันที เพียงแค่โจมตีครั้งเดียวก็สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้อย่างราบคาบ กดข่มให้จมดิน บาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย และสูญเสียพลังในการต่อสู้ไปอย่างสิ้นเชิง จนถึงตอนนี้ ด่านเทียนหลางได้แตกพ่ายอย่างสิ้นเชิง ไม่มีผู้ใดที่ยังลุกขึ้นมาสู้ได้อีกแม้แต่คนเดียว!

ลูเยี่ยยกปลายนิ้วขึ้นมาเช็ดคราบเลือดบนตัวดาบ แล้วจึงเอ่ยเสียงเบาว่า

“พวกเจ้าที่เป็นขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ น้นก็แค่เพียงเท่านี้”