บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 298 ล้างบางให้สิ้นซาก
พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาไม่เพียงไม่ตาย แต่กลับถูกแสงหายนะห่อหุ้มทะยานขึ้นไปนอกม่านฟ้ามืดมิด!
เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นแทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง ทันใดนั้นทุกคนก็ได้เห็นภาพที่เหลือเชื่อ เหนือม่านฟ้ามืดมิดที่ถูกกระชากเปิดออกราวกับผ้าม่าน ลูเยี่ย ผู้พิทักษ์สุสาน และไก่ห้าสี ทั้งสามยืนลอยอยู่บนอากาศ เบื้องหลังของทั้งสามคือเตาหลอมแห่งภัยพิบัติ!
แสงหายนะที่พาตัวพยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาไปนั้น แท้จริงแล้วถูกปลดปล่อยออกมาจากเตาหลอมแห่งภัยพิบัตินั่นเอง!
นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เหตุใดเตาหลอมแห่งภัยพิบัติจึงไม่ได้สังหารลูเยี่ยและคนอื่น ๆ? เหตุใดพยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาถึงได้รับการช่วยเหลือจากพลังของเตาหลอมแห่งภัยพิบัติ?
เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวอยู่ในที่นั้นต่างเผยสีหน้าราวกับเห็นผี ตลอดระยะเวลาอันยาวนานที่ผ่านมา เคยเกิดเรื่องราวประหลาดล้ำเช่นนี้ขึ้นที่ไหนกัน?
ในเวลาเดียวกัน พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาเองก็นิ่งอึ้งไปเช่นกัน เขายังไม่ตาย? ยิ่งไปกว่านั้น ตนเองกลับได้รับการช่วยเหลือจากแสงหายนะของเตาหลอมแห่งภัยพิบัติอย่างนั้นหรือ?
“ท่านผู้อาวุโส พวกท่านช่วยดูแลพยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาด้วย” ลูเยี่ยกล่าวเสียงแผ่วเบา ส่วนลึกในดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งสังหารที่เขาไม่อาจระงับได้อีกต่อไป
“ได้!” ผู้พิทักษ์สุสานและไก่ห้าสีต่างรับคำพร้อมกัน ยามนี้ในใจของพวกเขาก็ตื่นเต้นยิ่งนัก การได้ยืนตระหง่านอยู่เหนือชั้นฟ้ามองลงมายังเบื้องล่างเช่นนี้ ช่างเป็นประสบการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิต!
“ลูเยี่ย ในเมื่อเจ้ายังไม่จากไป เหตุใดไม่ลงมาสนทนากันหน่อยเล่า?” นักพรตพิการเอ่ยปากขึ้น เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงคิดจะหยั่งเชิงเพื่อประเมินสถานการณ์ก่อน
ลูเยี่ยก้าวเหยียบอากาศว่างเปล่าเดินลงมาจากท้องฟ้า ภาพนี้ทำให้บรรดาสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่อยู่ในที่นั้นเริ่มกระสับกระสาย อยากจะเคลื่อนไหว นักพรตพิการพลันเกิดความระแวดระวังในใจแล้วเอ่ย
“ที่พวกเราต้องการรั้งตัวเจ้าไว้ ก็เพียงเพื่อหวังจะทำลายพลังผนึกของเตาหลอมแห่งภัยพิบัติ หากเจ้าเต็มใจช่วยเหลือ พวกเราย่อมจะปฏิบัติกับเจ้าเยี่ยงแขกผู้มีเกียรติ”
ลูเยี่ยหยุดยืนอยู่กลางห้วงอากาศ พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เลิกพูดเถอะ พวกเจ้ารวมมือกันโจมตีข้าแล้วสังหารข้าเสียเลยดีกว่า”
นักพรตพิการขมวดคิ้ว ชั่วขณะนั้นเขาไม่อาจคาดเดาได้ว่าลูเยี่ยต้องการทำอะไรกันแน่
“เจ้าคิดว่าพวกเราไม่กล้าอย่างนั้นหรือ?” เต่าเฒ่าที่มีร่างกายมหึมาประดุจขุนเขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ตูม!
สิ้นเสียงนั้น เหนือศีรษะของลูเยี่ยพลันปรากฏเปลวเพลิงสีแดงฉานก่อตัวเป็นตาข่ายยักษ์คลุมลงมา ลูเยี่ยยืนนิ่งอยู่กลางอากาศไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย แต่ทันใดนั้นมีลำแสงหายนะสายหนึ่งตกลงมาจากท้องฟ้า พุ่งทะลวงตาข่ายเปลวเพลิงนั้นแตกกระจาย
“ดี! กล้าหาญนัก เช่นนั้นข้าก็จะลงมือกับเจ้าก่อนเป็นคนแรก!” ลูเยี่ยกล่าวชมด้วยความพึงพอใจ แล้วยกมือชี้ไปที่เต่าเฒ่า
ตูม!
ทุกคนมองเห็นได้อย่างชัดเจน ลำแสงหายนะอันเจิดจ้าและร้อนแรงพุ่งออกมาจากเตาหลอมแห่งภัยพิบัติ ในชั่วขณะถัดมา ร่างของเต่าเฒ่าที่มีร่างกายใหญ่ราวกับภูเขาลูกนั้นก็ระเบิดออก กลายเป็นเถ้าถ่านกระจายไปทั่วฟ้า
ผู้คนทั้งหมดต่างตกตะลึง สีหน้าพากันเปลี่ยนไป ก่อนหน้านี้พวกเขาจำได้ว่าลูเยี่ยเพียงแค่สามารถสลายลำแสงหายนะเท่านั้น แต่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้กลับพิสูจน์ว่า ลูเยี่ยสามารถควบคุมลำแสงหายนะได้! เตาหลอมแห่งภัยพิบัตินั้นราวกับเข้าใจคำพูดของลูเยี่ย เชื่อฟังคำสั่งของเขาทุกอย่าง!
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวต่างสั่นสะท้านในใจ ตระหนักว่าสถานการณ์กำลังไม่ดี ใครเล่าจะกล้าจินตนาการว่า เตาหลอมแห่งภัยพิบัติที่ถูกผนึกในเขตหวงห้ามลึกลับที่หกมาหลายยุคสมัย จะยอมเชื่อฟังคำสั่งของเด็กหนุ่มขอบเขตทะเลทองคำคนหนึ่ง?
นักพรตพิการตัดสินใจได้รวดเร็วที่สุด เขาไม่ลังเลแม้แต้น้อย หันหลังหลบหนีไปในทันที ร่างกายครึ่งท่อนทะยานผ่านห้วงอากาศด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ
“จะหลบหนีหรือ? สายเกินไปแล้ว” ลูเยี่ยส่ายหน้าเบา ๆ
ขณะที่เสียงยังคงก้องกังวาน ทั่วทุกสารทิศพลันปรากฏลำแสงหายนะอันเจิดจ้าตกลงมาจากท้องฟ้า ราวกับกรงขังที่ล้อมรอบปิดกั้นทุกทิศทาง
แย่แล้ว! สีหน้าของนักพรตพิการเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เกือบจะพุ่งเข้าชนลำแสงหายนะที่ตกลงมาจากท้องฟ้า เขารีบหยุดชะงักฝีเท้าทันที พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยใจที่หนาวเยือก แล้วก็เห็นว่าทุกทิศทางถูกปิดกั้นด้วยลำแสงหายนะสีขาวโพลนเสียแล้ว!
“ไฉนถึงเป็นเช่นนี้?”
“บัดซบ! เจ้าเด็กนั้นคิดจะล้างบางพวกเราให้สิ้นซาก!”
“พวกเราจะทำอย่างไรดี?”
เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวทั้งหมดล้วนตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ ทำอะไรไม่ถูก
“หืม พวกท่านไล่ล่าข้ามาตลอดทางจนถึงตอนนี้ เหตุใดพอข้ามาอยู่ตรงหน้าแล้ว พวกท่านกลับไม่ลงมือเล่า?” ลูเยี่ยกวาดตามองเหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้น ในส่วนลึกของดวงตาอันลึกล้ำเต็มไปด้วยความเย็นชา
“ลูเยี่ย เรื่องก่อนหน้านี้ล้วนเป็นความเข้าใจผิดทั้งสิ้น!” สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวบางตนถอนหายใจ “ขอเพียงท่านเหลือทางรอดให้พวกเรา พวกเรายินดีจะมอบสิ่งตอบแทนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเพื่อชดเชยความผิดที่ผ่านมา!”
ลูเยี่ยยิ้มเล็กน้อย “ไร้ศักดิ์ศรี เจ้าเองก็สมควรตาย”
ตูม!
ลำแสงหายนะสายหนึ่งฟาดฟันลงมา และได้ทำลายล้างสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวตนนั้นทำให้วิญญาณแตกสลาย ภาพนี้ได้สร้างความตกใจอย่างลึกซึ้งให้กับสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวอื่น ๆ
“หากจะฆ่าก็ฆ่าเลย จะมาหยามเกียรติพวกเราทำไม?!” ลิงคลั่งกระโจนพรวดออกมา เงื้อดาบฟันเข้าหาลูเยี่ย “ข้าไม่ได้กลัวตายสักนิด!!”
ดาบเล่มนี้เร็วและรุนแรงยิ่งนัก ทั้งยังแข็งแกร่งที่สุด เห็นชัดว่าเขาทุ่มเทพลังทั้งหมดที่มีราวกับการทุ่มเทครั้งสุดท้าย แต่ลูเยี่ยยืนนิ่งไม่ขยับ กลับมีลำแสงหายนะสายหนึ่งพุ่งลงมาบดขยี้ดาบเล่มนั้นจนพินาศ ดาบศึกในมือของลิงคลั่งแตกสลายกลายเป็นผุยผง
“เหตุใดเป็นเช่นนี้?!” ลิงคลั่งเบิกตากว้าง แทบจะเสียสติ
“ไม่กลัวตายก็ต้องตายอยู่ดี” ลูเยี่ยกล่าวเบา ๆ
ตูม!
ลำแสงหายนะหลั่งไหลลงมาจากฟากฟ้า ลิงคลั่งพยายามหลบหนีอย่างบ้าคลั่ง แต่ภายใต้แสงหายนะนั้น ร่างของเขากลับดูเล็กจ้อยเป็นพิเศษ เพียงชั่วพริบตาก็ถูกทำลายจนสิ้นซาก!
ภาพเหตุการณ์นี้กระตุ้นจนบรรดาสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นจนเกือบจะสติแตก มีบางคนตะโกนก้อง “หากไม่ใช่เพราะมีเตาหลอมแห่งภัยพิบัติคอยช่วยเจ้า เจ้าที่เป็นเพียงเด็กหนุ่มขอบเขตทะเลทองคำคนหนึ่ง คงถูกพวกเราบีบตายเหมือนมดปลวกไปนานแล้ว!”
ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว พวกสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ตนไหนบ้างที่ไม่ใช่ยอดฝีมือระดับสุดยอดในเขตหวงห้ามลึกลับที่หก แม้แต่เหล่าตัวตนในห้าขอบเขตเบื้องบนก็ยังไม่อยู่ในสายตาของพวกเขาเลยด้วยซ้ำ! แต่ตอนนี้กลับถูกเด็กหนุ่มขอบเขตทะเลทองคำคนหนึ่งคุกคามถึงชีวิต ลองคิดดูว่าในใจพวกเขาจะอัดอั้นแค่ไหน
“เจ้าก็พูดเองว่าข้าอ่อนแอยิ่งนัก แต่กลับมาตัดพ้อว่าเตาหลอมแห่งภัยพิบัติช่วยข้า” ลูเยี่ยถอนหายใจพลางกล่าว “คำพูดที่ไร้ยางอายเช่นนี้ ท่านผู้อาวุโสในเส้นทางการฝึกฝนอย่างเจ้ากล้าพูดออกมาได้อย่างไร?”
ตูม!
แสงหายนะพลันปรากฏ สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวตนนั้นสลายเป็นเเถ้าธุลีทันที
“อืม แม้แต่เตาหลอมแห่งภัยพิบัติยังทนดูไม่ได้เลย ช่วยกำจัดเจ้าเฒ่าไร้ยางอายผู้นี้ให้ข้าด้วยตัวเอง” ลูเยี่ยหัวเราะออกมา
บรรดาสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวต่างรู้สึกเย็นยะเยือกทั้งมือทั้งเท้า ในใจมีทั้งความอัดอั้นและความหวาดกลัว เมื่อมีเตาหลอมแห่งภัยพิบัติช่วยเหลือในเขตหวงห้ามลึกลับที่หกนี้ ลูเยี่ยก็มิต่างอะไรกับผู้ไร้เทียมทาน! ไม่ว่าใครจะลงมือก็เปรียบเสมือนเอาไข่ไปกระทบหิน!
“ลูเยี่ย ข้ายินดีที่จะยอมจำนน!” หญิงสาวที่มีปีกผีเสื้อขนาดใหญ่คู่หนึ่งพลันเอ่ยปากอ้อนวอน “ขอเพียงท่านเหลือทางรอดให้ข้า ข้ารับรองว่าต่อไปนี้จะรับท่านเป็นนาย และทำตามคำสั่งของท่านทุกประการ!”
สายตาของลูเยี่ยยังคงเย็นชา “เจ้าเอาอะไรมาตัดสินว่า ถ้าเจ้ายอมสวามิภักดิ์แล้วข้าจะต้องให้อภัยเจ้า?” เขาสะบัดมือเบา ๆ แสงหายนะโถมลงมาจากฟากฟ้า กวาดล้างหญิงสาวที่มีปีกผีเสื้ออันงดงามให้สิ้นซาก
“ขอความเมตตาก็ไม่ได้ ยอมรับผิดก็ไม่ได้ สวามิภักดิ์ก็ไม่ได้ สู้สุดชีวิตก็ไม่ได้…” สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวตนหนึ่งโกรธจัด “ทุกท่าน! พวกท่านยังมองไม่ออกอีกหรือเด็กหนุ่มนั่นกำลังเล่นตลกกับพวกเรา! เขาต้องการเห็นพวกเราแสดงท่าทีน่าอัปยศแล้วค่อยสังหารพวกเราทิ้ง! หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดพวกเราไม่ร่วมมือกันสู้ตายไปพร้อมกับเขาเล่า?!”
เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวต่างตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น ในทันใดนั้นมีบางตนร่วมมือกันโจมตี พวกเลือกที่จะสู้ตาย!
ลูเยี่ยไม่ได้ขยับเขยื้อน เขาเพียงแตมองดูทุกอย่างอย่างเงียบ ๆ เขาไม่สามารถมีจิตใจกว้างขวาง ไม่สามารถยิ้มแย้มแล้วลืมทั้งบุญคุณและความแค้นได้ ตั้งแต่แรกเริ่มเขามุ่งหมายจะปั่นหัวฝ่ายตรงข้าม ต้องการให้พวกเขาตายไปพร้อมกับความอัปยศอดสู หากอีกฝ่ายตายง่ายเกินไป ความแค้นในใจเขาจะระบายออกไปได้อย่างไร?
สิ่งที่สิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวกล่าวไว้ก่อนหน้านี้นั้นถูกต้อง หากไม่มีเตาหลอมแห่งภัยพิบัติเขาก็คงถูกบีบตายเหมือนมดปลวกไปนานแล้ว แต่เพราะมีเตาหลอมแห่งภัยพิบัติอยู่ เขาถึงต้องตอบโต้แบบตาต่อตาฟันต่อฟัน บีบพวกมันให้ตายราวกับมดปลวกเช่นกัน! หากไม่ทำเช่นนี้ จะแก้แค้นให้พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาได้อย่างไร? และจะกำจัดภัยคุกคามให้ผู้พิทักษ์สุสานและคนอื่น ๆ ได้อย่างไร?
ตูม!
เตาหลอมแห่งภัยพิบัติส่งเสียงคำรามกึกก้อง แสงหายนะไหลทะลักออกมาดุจคลื่น ซัดกระหน่ำเหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่พุ่งเข้ามาโจมตี ต่างพากันแตกสลายกลายเป็นธุลีไปทีละตน
ในห้วงความคิดของผู้พิทักษ์สุสานและไก่ห้าสี พลันผุดคำ ๆ หนึ่งขึ้นมาพร้อมกัน
แมลงเม่าบินเข้ากองไฟ!
ภายใต้พลังหายนะมหาวิถีของเตาหลอมแห่งภัยพิบัติ บรรดาสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่ครอบครองพลังศักดิ์สิทธิ์มากมายในเขตหวงห้ามลึกลับที่หก แท้จริงแล้วก็ไม่ต่างอะไรจากแมลงเม่า!
แตกระนั้นเท่านี้ยังไม่พอ ลูเยี่ยเงยหน้าขึ้นมอง มองไปยังนักพรตพิการและสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่ยังเหลืออยู่พวกนั้น วันนี้เขาต้องล้างบางพวกมันให้สิ้นซาก!