บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 286 หญิงสาวในชุดขนนกกับแผนผังเบญจธาตุ
หินห้าธาตุเป็นสิ่งที่ผู้พิทักษ์สุสานมอบให้กับอาจื่อ และอาจื่อได้ส่งต่อให้ลูเยี่ยเมื่อครั้งที่ก้าวเข้าสู่เนินจักรพรรดิเบญจธาตุ หินก้อนนี้เคยแผ่รัศมีห้าสีออกมาปกป้องพวกเขาจากการรุกรานของพลังแห่งมิติกาลเวลา ทำให้ลูเยี่ยและอาจื่อเดินทางไปถึงจุดหมายได้อย่างราบรื่น และในตอนนี้หินห้าธาตุที่อยู่ในฝ่ามือของลูเยี่ยกำลังปล่อยแสงระยิบระยับห้าสีออกมา และร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว!
ลูเยี่ยมองเห็นว่าบันไดหินเบื้องหน้าเปล่งประกายแสงศักดิสิทธิ์ห้าสีราวกับระลอกคลื่น และที่ปลายสุดของบันไดหินบนพื้นหน้าประตูวิหาร มีภาพแผนผังเบญจธาตุปรากฏขึ้น
เหตุการณ์น่าตกใจเกิดขึ้น มีร่างอันเลือนรางปรากฏออกมาจากแผนผังเบญจธาตุนั้น สามารถมองเห็นได้ราง ๆ ว่าร่างเลือนรางนั้นเป็นหญิงสาวนางหนึ่ง! นางสวมชุดที่ประดับด้วยขนนก คาดเอวด้วยแถบหยก เกล้าผมมวยสูง ทั่วร่างแผ่ซ่านความงามแบบโบราณราวกับก้าวเดินออกมาจากยุคบรรพกาลอันไกลโพ้น แต่ใบหน้ากลับเลือนราง สามารถมองออกได้เพียงรูปร่างและบุคลิก เห็นได้ว่าหญิงสาวผู้นี้มีรูปโฉมที่ไม่ธรรมดาเลย
ลูเยี่ยประหลาดใจ วิหารเก่าแก่แห่งนี้ยังมีกลไกลึกลับซ่อนอยู่อีกหรือ? บันไดหินแต่ละขั้นส่องแสงศักดิ์สิทธิ์ห้าสี ทั้งยังมีเงาร่างหญิงสาวลึกลับปรากฏออกมาจากแผนผังเบญจธาตุ ทั้งหมดนี้ช่างดูน่าพิศวงยิ่งนัก
ลูเยี่ยนึกขึ้นได้ ผู้พิทักษ์สุสานเคยกล่าวไว้ว่าเนินจักรพรรดิเบญจธาตุซ่อนวาสนาไว้มากมาย! และไม่ได้ถูกเตรียมไว้เพื่ออาจื่อเพียงคนเดียวอย่างแน่นอน เพราะผู้ที่ครอบครองหินห้าธาตุย่อมได้รับโอกาสในการเข้าสู่เนินจักรพรรดิเบญจธาตุเช่นกัน การประลองแย่งชิงบนมหาวิถีที่เกิดขึ้นหน้าเทือกเขาเฉียนเฟิงในวันนี้ สิ่งที่เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวแย่งชิงกันก็คือโอกาสเช่นนี้นี่เอง!
เห็นได้ชัดว่าอาจื่อนั้นพิเศษยิ่งนัก คาดว่าเป็นทายาทของมหาจักรพรรดิเผ่าปีศาจท่านนั้นจึงได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ ส่วนผู้ที่ครอบครองหินห้าธาตุย่อมมีโอกาสแสวงหาวาสนาในเนินจักรพรรดิเบญจธาตุแห่งนี้!
ขณะที่ลูเยี่ยกำลังขบคิดอยู่นั้น หญิงสาวในชุดขนนกที่ยืนอยู่บนปลายบันไดก็เอ่ยปากขึ้น
“ผู้ถือครองหินห้าธาตุคือผู้มีวาสนากับวิหารจักรพรรดิเบญจธาตุ”
น้ำเสียงของนางกังวานใสและเย็นเยียบ ขณะก้มมองลูเยี่ยที่ยืนอยู่เบื้องล่างบันไดหิน
“เหตุใดเจ้าถึงได้อ่อนแอเพียงนี้?”
ลูเยี่ย “…”
หญิงสาวผู้นี้พูดจาตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ลูเยี่ยฟังออกว่าในน้ำเสียงของหญิงสาวไม่มีความดูแคลนหรือดูหมิ่น มีเพียงความประหลาดใจเท่านั้น เขาย่อมไม่โกรธพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า
“การแสวงหาโชควาสนาจะพิจารณาที่พลังบำเพ็ญสูงต่ำด้วยหรือ?”
หญิงสาวในชุดขนนกเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า
“หากพลังบำเพ็ญอ่อนแอเกินไป ย่อมถูกกำหนดให้หยุดอยู่หน้าบันไดหิน การจะรับสืบทอดมรดกของ ‘วิหารจักรพรรดิเบญจธาตุ’ ย่อมมีความหวังที่ริบหรี่นัก”
กล่าวพลางนางก็ถอนหายใจยาวด้วยความผิดหวังว่า
“ข้านึกว่าหลังจากเฝ้ารอมาหมื่นปี จะได้พบกับผู้มีวาสนาที่เก่งกาจพอจะทำให้ความปรารถนาสุดท้ายของ ‘ท่านจักรพรรดิ’ บรรลุผล นึกไม่ถึงเลยว่า…”
หญิงสาวในชุดขนนกยังเอ่ยไม่จบ แต่ความหมายก็ชัดเจนยิ่งนัก นั่นคือนางไม่เชื่อมั่นในลูเยี่ยผู้เป็น ‘ผู้มีวาสนา’ คนนี้เลยสักนิด
ลูเยี่ยกล่าวว่า
“ในเมื่อมาถึงแล้ว เหตุใดไม่ให้ข้าลองดูสักหน่อยเล่า?”
หญิงสาวในชุดขนนกย้อนถามว่า
“เจ้าได้หินห้าธาตุมาได้อย่างไร?”
ลูเยี่ยรู้สึกสะดุดใจจึงตอบว่า
“ได้มาจากท่านผู้พิทักษ์สุสาน”
“เป็นนางนี่เอง…”
หญิงสาวในชุดขนนกพึมพำเบา ๆ ลูเยี่ยลอบคิดในใจ เป็นไปตามคาด หญิงสาวในชุดขนนกผู้นี้รู้จักผู้พิทักษ์สุสาน ไม่แปลกที่ผู้พิทักษ์สุสานจะเข้าใจเนินจักรพรรดิเบญจธาตุอย่างถ่องแท้ถึงเพียงนี้!
“ด้วยความสามารถของนาง การจะคัดเลือกผู้มีวาสนาที่เก่งกาจเพื่อหินห้าธาตุย่อมไม่ใช่เรื่องยากเลย”
หญิงสาวในชุดขนนกมีท่าทางสงสัย
“แต่เหตุใดจึงเลือกเจ้าโดยเฉพาะเล่า?”
ลูเยี่ย “…”
นี่นางผิดหวังในตัวเขาขนาดไหนกัน ถึงได้พร่ำบ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้?
“ไม่ทราบว่าท่านคือใคร?”
ลูเยี่ยเริ่มรู้สึกเคืองอยู่ในใจบ้างแล้ว หญิงสาวในชุดขนนกกล่าวว่า
“หากเจ้ามีโอกาสก้าวขึ้นบันไดหินมาถึงตรงหน้าข้า ข้าย่อมจะบอกเจ้าเอง”
ลูเยี่ยเปล่งเสียงรับคำ เขาจะฟังไม่ออกได้อย่างไร หากทำไม่สำเร็จ แม้แต่คุณสมบัติที่จะรู้ว่าหญิงสาวคนนี้เป็นใครก็ยังไม่มี? หญิงสาวคนนี้ช่างหยิ่งยโสเหลือเกิน! อย่างไรก็ตามก็ถือว่าปกติ ใครใช้ให้พลังบำเพ็ญของเขาอ่อนแอกันเล่า?
ลูเยี่ยแม้จะรู้สึกไม่พอใจแต่ก็ไม่ถึงกับโกรธ เพราะเรื่องนี้จึงกล่าวว่า
“ถ้าอย่างนั้นก็มาลองดู”
หญิงสาวในชุดขนนกชี้ไปที่บันไดหินแล้วกล่าวว่า
“บันไดหินสายนี้มีทั้งหมดแปดขั้น เป็นตัวแทนของแปดทิศ แต่ละขั้นของบันไดหินล้วนมีผู้พิทักษ์ด่านครอบครอง ‘มหาวิถี’ ที่เข้าขั้นขีดสุด สิ่งที่เจ้าต้องทำคือใช้มหาวิถีของตนเองเพื่อเอาชนะผู้พิทักษ์ด่านแต่ละคนให้ได้”
กล่าวถึงตรงนี้หญิงสาวในชุดขนนกก็เงยหน้ามองไปที่ลูเยี่ย
“เจ้าวางใจได้ ผู้พิทักษ์ด่านบันไดหินจะถูกจำกัดพลังให้อยู่ในขอบเขตเดียวกับเจ้า”
ลูเยี่ยขมวดคิ้ว
“ประลองในขอบเขตเดียวกัน?”
หญิงสาวในชุดขนนกกล่าวว่า
“อย่างไรหรือ เจ้าไม่มีความมั่นใจแม้เพียงนิด?”
ลูเยี่ยยิ้ม
“ถ้าเช่นนั้นท่านก็เบิกตาดูให้ดีเถิด”
หญิงสาวในชุดขนนกผู้นี้กล่าวด้วยท่าทีที่มอง ‘ผู้อ่อนแอ’ ตลอด ทำให้ลูเยี่ยรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อย ๆ
“โกรธก็ดีแล้ว หากไม่มีแม้แต่อารมณ์โกรธสักนิด ก็จะยิ่งทำให้ข้าผิดหวังมากกว่าเดิม เริ่มได้เลย”
หญิงสาวในชุดขนนกกล่าวอย่างสงบ ลูเยี่ยพลิกฝ่ามือเก็บหินห้าธาตุไว้ แล้วก้าวเดินขึ้นบันไดหินขั้นแรกอย่างมั่นใจ
ละอองแสงห้าสีโปรยปรายลงมา ทัศนียภาพตรงหน้าเปลี่ยนแปลงทันที ปรากฏเป็นสนามรบสีดำแห่งหนึ่ง บนสนามรบนั้นมีบุรุษร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งสยายผมยืนอยู่ เขาสวมอาภรณ์สีดำดูราวกับเป็นราชันย์ ทั่วร่างแผ่กระจายพลังอำนาจที่ราวกับมองลงมาจากสวรรค์ เหยียดหยามทั่วแปดทิศ
(ช่างคล้ายคลึงกับสนามรบค่ายกลต้องห้ามของผู้พิทักษ์สุสานยิ่งนัก…)
ลูเยี่ยคิดในใจ นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน ผู้พิทักษ์สุสานครอบครองหินห้าธาตุแท้จริงแล้วกำลังคัดเลือก ‘ผู้มีวาสนา’ ให้กับเนินจักรพรรดิเบญจธาตุ ด้วยเหตุนี่ ‘สนามรบค่ายกลต้องห้าม’ ของนางจึงคล้ายคลึงกับการทดสอบที่อยู่เบื้องหน้า
ก่อนที่ลูเยี่ยจะได้คิดอะไรมากไปกว่านี้ บุรุษในอาภรณ์สีดำร่างกำยำก็เปิดฉากโจมตีขึ้นทันที
ตูม!
ภายในสนามรบ กระแสธารสีดำไหลบ่าเข้ามาอย่างท่วมท้น ราวกับคลื่นยักษ์ในทะเลคลั่ง ม้วนกวาดเข้าหาลูเยี่ยจากทุกทิศทาง
“เป็นเจตจำนงศักดิ์สิทธิ์แห่งมหาวิถีขอบเขตทะเลทองคำจริงๆ และไม่ใช่ความแข็งแกร่งธรรมดาเสียด้วย!”
ลูเยี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย การโจมตีด้วยเจตจำนงศักดิ์สิทธิ์แห่งมหาวิถีครั้งนี้ ไม่อ่อนด้อยไปกว่ามหาวิถีซิงจื่อของไป๋เสวียนอีเลย! มิน่าเล่าก่อนหน้านี้ผู้พิทักษ์สุสานถึงกับกำหนดกฎเกณฑ์ให้ต้องประลองมหาวิถี เพื่อตัดสินว่าใครมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเข้าสู่เนินจักรพรรดิเบญจธาตุ เพราะคนทั่วไปย่อมไม่มีทางผ่านบททดสอบของเนินจักรพรรดิเบญจธาตุแห่งนี้ไปได้
ลูเยี่ยทุ่มสุดกำลังโดยไม่ลังเล เจตจำนงดาบชิงซวี่แปรเปลี่ยนเป็นม่านฟ้าอันกว้างใหญ่ กวาดฟาดฟันออกไป
ตูม!
กระแสธารสีดำรอบทิศทางระเบิดแตกกระจาย แตกสลายราวกับคลื่น ลูเยี่ยพุ่งทะยานตรงไปข้างหน้า เป็นฝ่ายเปิดฉากสังหารเข้าหาบุรุษชุดดำร่างกำยำนั้นก่อน ในช่วงเวลานี้เขาไม่ได้สำรองกำลังไว้เลยแม้แต่น้อย ทุ่มเทพลังจนถึงขีดสุด ชี้นิ้วออกไปราวกับดาบ แก่นแท้ที่สมบูรณ์ของเจตจำนงดาบชิงซวี่ขั้นแรกเริ่มพลันปรากฏออกมาในการโจมตีครั้งนี้ทั้งหมด
บุรุษในอาภรณ์สีดำร่างกำยำผู้นี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ ‘คนที่มีชีวิต’ แต่เป็นพลังของรอยประทับที่ปรากฏออกมา เมื่อเผชิญหน้ากับลูเยี่ยที่โจมตีเข้ามา เขาไม่ได้ถอยหนีหรือหลบหลีก แต่กลับชกหมัดออกไปเช่นกัน เพียงหมัดเดียวเท่านั้นราวกับฟ้าถล่ม น้ำในแม่น้ำสวรรค์อันไร้ที่สิ้นสุดทะลักออกมา ปลดปล่อยพลังอย่างกึกก้อง นั่นคือท่วงท่าที่ไร้เทียมทาน แข็งแกร่งและรุนแรงที่สุด เต็มไปด้วยพลังอำนาจแห่งการทำลายล้าง
แต่เมื่อปะทะกับดาบของลูเยี่ย หมัดที่ทรงพลังอำนาจนี้กลับระเบิดย่อยยับไปในทันที ดาบนี้ของลูเยี่ยนั้นทำลายล้างทุกสิ่ง บดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า ในขณะที่ทำลายหมัดของบุรุษในอาภรณ์สีดำร่างกำยำได้ ก็ฟันลงมาด้วยความโกรธเกรี้ยว
ตูม!
ร่างของบุรุษในอาภรณ์สีดำร่างกำยำถูกฟันแยกออก ปราณดาบฟันลงมาบนสนามรบ ทำให้ทั้งสนามรบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ปราณดาบที่แข็งแกร่งไร้สิ่งใดต้านทานนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นแสงกระจายคล้ายควัน สลายหายไป
“ในการประลองขอบเขตเดียวกันนี้ เมื่อเทียบกับไป๋เสวียนอีแล้ว ผู้พิทักษ์ด่านที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่คนเป็น และมีภัยคุกคามน้อยกว่ามาก”
ลูเยี่ยคิดในใจ จากนั้นท่ามกลางครรลองสายตาของเขา ร่างที่แยกออกของบุรุษในอาภรณ์สีดำร่างกำยำ พลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยประทับลับสีดำสายหนึ่ง!