บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 282 ทัณฑ์สวรรค์สังหาร!
บทที่ 282 ทัณฑ์สวรรค์สังหาร!
เตาหลอมนั้นใหญ่โตเกินกว่าจะจินตนาการได้ มันลอยเด่นอยู่เหนือม่านรัตติกาลอันมืดมิดของเขตหวงห้ามลึกลับ
มันอาบไล่ไปด้วยพลังหายนะสีดำอันต้องห้ามแปลกประหลาด ทำให้ไม่มีใครสามารถมองเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของมันได้ ทว่าไม่ว่าใครก็ตามที่ได้เห็นมัน ล้วนเกิดความรู้สึกว่าหายนะอันใหญ่หลวงกำลังจะมาถึง ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเตาหลอมนั้นคือร่างอวตารของ ‘ทัณฑ์สวรรค์’ นั่นเอง!
“เตาหลอมแห่งภัยพิบัติ! สิ่งต้องห้ามที่ถูกผนึกเช่นนี้ ปรากฏขึ้นได้อย่างไร?!”
เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวต่างพากันเปลี่ยนสีหน้า ตลอดกาลเวลาอันยาวนานที่ผ่านมา เตาหลอมแห่งภัยพิบัติปรากฏขึ้นเพียงสองครั้งเท่านั้น แต่ทุกครั้งที่ปรากฏ มันจะนำหายนะประดุจวันสิ้นโลกมาสู่เขตหวงห้ามลึกลับที่หก!
บรรดาบรรพบุรุษของสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่อยู่ในที่นี้ล้วนตายอย่างทุกข์ทรมานในหายนะสองครั้งนั้น แต่ใครเลยจะคาดคิดว่าเตาหลอมแห่งภัยพิบัติจะปรากฏขึ้นในยามนี้?
“เป็นเพราะแสงเซียนลึกลับสายนั้นที่ฉีกกระชากม่านรัตติกาล จนชักนำเตาหลอมแห่งภัยพิบัติมา!”
ใครบางคนตะโกนลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว
“ผู้พิทักษ์สุสาน เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไร เพื่อเจ้าเด็กแซ่ลูนั้น ถึงกับยอมก่อหายนะที่ส่งผลกระทบไปถึงเขตหวงห้ามที่หกเลยหรือ?!”
ตูม!
พวกสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวแม้จะตกใจแต่ก็ไม่ได้หยุดมือ การต่อสู้ยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด เพียงแต่ทุกคนเปลี่ยนสภาพจิตใจไปแล้ว ต่างพากันจับตาความเคลื่อนไหวของเตาหลอมแห่งภัยพิบัติ ทุกคนกลัวจะถูกพลังหายนะโจมตี
ผู้พิทักษ์สุสานอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ลูเยี่ยแวบหนึ่ง ก่อนหน้านี้นางได้เห็นอย่างชัดเจนว่าลูเยี่ยใช้ลูกธนูหักฉีกกระชากม่านรัตติกาลนั้นออก จนเป็นเหตุให้เตาหลอมแห่งภัยพิบัติปรากฏกาย
“ท่านอาวุโสวางใจเถิด สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ข้าจะจัดการเอง”
ลูเยี่ยกล่าวเบา ๆ
ลูกธนูหักซื่อจิพุ่งย้อนกลับมาจากรอยแยกของม่านรัตติกาล มันพุ่งหนีสุดชีวิตด้วยความเร็วเหนือคณา ด้านหลังลูกธนูหัก เตาหลอมแห่งภัยพิบัติส่งเสียงคำรามก้อง ปล่อยลำแสงแห่งหายนะสีดำสายหนึ่งฟาดฟันเข้าใส่ลูกธนู
การไล่ล่าครั้งนี้ฉีกผ่านห้วงอากาศจนสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นต่างสังเกตเห็น และพากันขวัญหนีดีฝ่อ เพราะพวกเขาพบว่าลูกธนูหักและลำแสงแห่งหายนะสีดำนั้นต่างพุ่งตรงมายังบัลลังก์ดอกบัวทมิฬของผู้พิทักษ์สุสาน
มีคนตะโกนเสียงดัง
“รีบถอยเร็ว! อย่าให้มันแตะโดนเด็ดขาด!”
พวกสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวต่างตกใจสุดขีด กลัวว่าจะได้รับผลกระทบทั้งหมดจึงล่าถอยออกไปไกล
ผู้พิทักษ์สุสานจะไม่รู้สึกหวาดกลัวได้อย่างไร ในชั่วขณะนี้หัวใจของนางแทบจะหลุดออกจากลำคอ ทว่าท้ายที่สุดด้วยความเชื่อมั่นในตัวลูเยี่ย นางจึงข่มใจนิ่งไม่หลบเลี่ยง
ตูม!
ลูกธนูหักพุ่งมาด้วยเสียงหวีดหวิว ตกลงในฝ่ามือของลูเยี่ย เกือบจะพร้อมกันนั้น แสงหายนะสีดำก็ได้พุ่งเข้าโจมตีมา บรรดาสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวต่างรู้สึกตกใจ ในสมองพวกมันปรากฏภาพบัลลังก์ดอกบัวทมิฬแตกสลาย ผู้พิทักษ์สุสานและลูเยี่ยถูกทำลายล้าง
ทว่าในไม่ช้าพวกมันก็ต้องตกตะลึงจนนิ่งค้าง
แสงหายนะสีดำหายไปแล้ว!
มันไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายใด ๆ ต่อบัลลังก์ดอกบัวทมิฬ ผู้พิทักษ์สุสานและลูเยี่ยยังคงปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน!
เกิดอะไรขึ้น?
เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นแทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง พลังหายนะมหาวิถีของเตาหลอมแห่งภัยพิบัติจะหายไปได้อย่างไร เสียงไร้ร่องรอยได้อย่างไร?
และในชั่วขณะนั้น ดวงตาของผู้พิทักษ์สุสานเปล่งประกายแปลก ๆ หัวใจของนางก็สั่นสะเทือนไม่หยุด นางอยู่ใกล้ที่สุดดังนั้นจึงมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ลำแสงหายนะดำนั้นหายวับไปในฝ่ามือขวาของลูเยี่ย!
“เจ้าเด็กนี่… ถึงกับสามารถสลายพลังหายนะมหาวิถีได้หรือ?”
ผู้พิทักษ์สุสานแทบไม่อยากเชื่อสายตา
อีกาหัวขาวตะโกนด้วยความดีใจล้นเหลือ
“ท่านยายเร็วเข้า! ไปยังเนินจักรพรรดิเบญจธาตุ!”
เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นต่างหลีกหนีออกห่างกันไปหมดแล้ว ตอนนี้เป็นโอกาสอันดีที่จะมุ่งหน้าไปยังเนินจักรพรรดิเบญจธาตุ
ผู้พิทักษ์สุสานสะดุ้งตื่นจากภวังค์ นางตั้งใจจะลงมือในทันที
“ขอให้ท่านผู้อาวุโสรอสักครู่”
ลูเยี่ยสะบัดมือหนึ่งที พร้อมกับนำลูกธนูหักออกมาอีกครั้ง พุ่งทะยานสู่ส่วนลึกของท้องฟ้าอันมืดมิด ในขณะเดียวกันเขาส่งเสียงกระแสจิตถึงผู้พิทักษ์สุสาน เพื่อบอกถึงความตั้งใจของตน
ผู้พิทักษ์สุสานหายใจเฮือกด้วยความตกใจ พลันเข้าใจในเจตนาของลูเยี่ยทันที
“รีบลงมือเร็ว!”
“ต้องไม่ปล่อยให้เขาหนีไปได้เด็ดขาด!”
“จงรักษาทางเข้าเนินจักรพรรดิเบญจธาตุไว้ก่อน!!”
เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวทั้งหมดล้อมเข้ามา โจมตีอย่างสุดกำลัง บางส่วนในหมู่สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นเคลื่อนย้ายผ่านอากาศ รักษาการณ์อยู่ที่หน้าทางเข้าเนินจักรพรรดิเบญจธาตุ
แม้พวกเขาจะคิดไม่ออกว่าเหตุใดพลังหายนะสีดำนั้นจึงหายไป แต่ก็ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้แล้ว สำหรับพวกเขา สิ่งที่เร่งด่วนที่สุดคือการกำจัดผู้พิทักษ์สุสาน
ตูม!
สงครามใหญ่ปะทุขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่นานลูกธนูหักก็นำแสงหายนะสีดำมาอีกครั้ง พุ่งย้อนกลับลงมาอีกสายหนึ่ง
บัดซบ! ทำไมมาอีกแล้ว?
เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวต่างตกใจโกรธจัดจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ต่างถอยออกไปทันที และในขณะนี้ผู้พิทักษ์สุสานก็ได้ลงมือแล้ว
นางพลันเร่งบัลลังก์ดอกบัวทมิฬและพุ่งตรงไปยังเทพวานรทมิฬที่อยู่ใกล้ที่สุด
“ผนึก!”
ผู้พิทักษ์สุสานหยิบเข็มกระดูกออกมาแล้วกรีดผ่านอากาศ แผนผังค่ายกลต้องห้ามที่ถักทอด้วยเส้นไหมนับไม่ถ้วน พลันปรากฏครอบคลุมไปทั่วทุกทิศทางของเทพวานรทมิฬ
เทพวานรทมิฬคำรามด้วยความโกรธ เหวี่ยงกระบองเหล็กเพื่อทำลายล้าง ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องตื่นตะลึงสุดขีดคือ ลูกธนูหักที่พุ่งลงมาจากฟากฟ้าในคราวนี้กลับมุ่งตรงมาที่ตัวเขาโดยเฉพาะ
แย่แล้ว!
วิญญาณของเทพวานรทมิฬแทบหนีออกจากร่าง หลบหลีกอย่างบ้าคลั่งพลางยกกระบองเหล็กขึ้นฟาดใส่ธนูหัก แต่สุดท้ายก็ช้าไปหนึ่งจังหวะ อีกทั้งร่างกายของเขากำลังถูกแผนผังค่ายกลควบคุมต้องห้ามของผู้พิทักษ์สุสานกดทับ ทำให้กระบองเหล็กที่เขาฟาดไปนั้นพลาดเป้า
ตูม!
ฉวยโอกาสนี้ ธนูหักพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว กระแทกเข้ากับพลังป้องกันร่างของเทพวานรทมิฬ
ต้องยอมรับว่าเทพวานรทมิฬนั้นน่าสะพรึงกลัวนัก เพียงแค่พลังป้องกันก็สามารถต้านธนูหักของซื่อจิได้ แต่ในชั่วขณะนั้นเอง แสงหายนะสีดำก็ตามมาติด ๆ
“ไม่นะ!”
เทพวานรทมิฬตกใจจนแทบสิ้นสติ
ตูม!
ในชั่วขณะถัดมา ท่ามกลางสายตามากมายที่จับจ้อง ร่างของเทพวานรทมิฬพลันระเบิดออก กลายเป็นผงธุลีมากมายที่ฟุ้งกระจายออกไปอย่างรุนแรง ทั้งร่างและวิญญาณถูกทำลาย จิตวิญญาณแตกสลาย!
เพียงชั่วพริบตา เพียงแค่ถูกแสงหายนะสีดำฟาดผ่านร่างเพียงสายเดียว ก็ถูกลบเลือนไปจนสิ้น!
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันนี้สั่นสะเทือนหัวใจของทุกคนที่อยู่ในที่แห่งนั้น เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวต่างตกใจจนขวัญกระเจิง นี่คือพลังของเตาหลอมแห่งภัยพิบัติ ราวกับการลงทัณฑ์จากสวรรค์ สามารถลบล้างพวกเขาได้อย่างง่ายดาย!
ทว่าลำแสงหายนะสีมืดนั้นยังไม่หายไป แต่มันยังคงไล่ล่าลูกธนูหักต่อไป
“ท่านผู้อาวุโสช่วยด้วย!”
อักษรลับ ‘ซื่อ’ และ ‘จิ่’ ร้องตะโกนพร้อมกัน พาลูกธนูหักตกลงมาในฝ่ามือของลูเยี่ย ลำแสงหายนะสีดำที่ตามมาติด ๆ ก็หายไปในทันที ไม่ได้ทำร้ายลูเยี่ยแม้แต่น้อย
“ท่านใต้เท้า เจ้านี่มันพูดได้ด้วยหรือ?”
อีกาหัวขาวร้องอย่างตกใจ
หัวใจของผู้พิทักษ์สุสานปั่นป่วนไม่อาจสงบลงได้ ลูกธนูหักนั้นช่างลึกลับนัก ทว่าการแสดงออกของลูเยี่ยกลับลึกลับยิ่งกว่า!
อย่างแรกสามารถฉีกม่านรัตติกาลชักนำพลังหายนะจากเตาหลอมแห่งภัยพิบัติมาได้ ส่วนลูเยี่ยนั้นกลับสามารถสลายพลังหายนะจากเตาหลอมแห่งภัยพิบัติได้!
ก่อนหน้านี้เป็นเพราะลูเยี่ยและลูกธนูหักนั้นทำงานร่วมกัน ใช้พลังหายนะจากเตาหลอมแห่งภัยพิบัติเพื่อทำลายเทพวานรทมิฬ ทั้งหมดนี้ทำให้ผู้พิทักษ์สุสานจะไม่ตกตะลึงได้อย่างไร?
“ท่านผู้อาวุโส ต่อไปท่านอยากสังหารใคร ท่านเลือกเป้าหมายมาได้เลย”
ลูเยี่ยส่งเสียงกระแสจิต เขาสะบัดมือ ลูกธนูหักก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง
“ไม่นึกเลยว่าจะสามารถต่อกรกับวัตถุต้องห้ามได้ ช่างตื่นเต้นจริงๆ!”
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ให้การหนุนหลังพวกเรา ทำให้พวกเราสามารถต่อกรกับวัตถุต้องห้ามได้ ต้องบอกว่าความรู้สึกนี้มันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!”
ลุย! ลุย!
อักษรลับ ‘ซื่อ’ และ ‘จิ่’ ทั้งสองต่างก็ตื่นเต้นมาก ร้องตะโกนเสียงดัง
ในเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่ ลูกธนูซื่อจิถูก ‘ภูเขาเทียนจิน’ ทำให้หัก ส่งผลให้พลังแก่นแท้ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง แต่ตอนนี้แม้ว่าลูกธนูที่หักจะไม่เหมือนเดิม แต่เพราะมีลูเยี่ยคอยสนับสนุน ทำให้พวกมันสามารถต่อกรกับเตาหลอมแห่งภัยพิบัติได้! สิ่งนี้จะไม่ทำให้พวกมันตื่นเต้นได้อย่างไร?
ในเวลาเดียวกัน ผู้พิทักษ์สุสานกำลังเลือกเป้าหมายสังหารรายต่อไป
ก่อนหน้านี้นางได้หลบหนีมาตลอดทางและได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำให้นางเก็บความโกรธไว้เต็มท้อง ในตอนนี้เนื่องจากมีลูเยี่ยออกมาช่วยเหลือ ในที่สุดนางก็มีโอกาสพลิกสถานการณ์แล้ว นางจะทนเก็บความโกรธไว้ในใจได้อย่างไร?
ตูม!
บัลลังก์ดอกบัวทมิฬส่งเสียงกึกก้อง พุ่งตรงไปที่ต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้าต้นนั้น