บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 268 เนินจักรพรรดิเบญจธาตุ
ในที่สุดพัดขนนกสีเลือดก็เหี่ยวแห้งและสลายหายไปลูเยี่ยไม่สนใจเรื่องนี้แม้แต่น้อยสมบัติลับที่ผ่านการสังเวยเลือดที่หลอมขึ้นโดยเทพมารจากนอกอาณาเขตต่อให้อานุภาพร้ายกาจเพียงใดเขาก็ยังคงรู้สึกรังเกียจอยู่ดีบรรพจารย์เสวียนไฉกล่าวขึ้นอย่างฉับพลันว่า
“เจ้าหนูมนุษย์รู้หรือไม่ว่าพวกเทพมารจากนอกอาณาเขตฝ่าสนามรบนอกอาณาเขตและรุกรานดินแดนหลิงชางแล้ว?”
ลูเยี่ยส่ายหน้าและให้คำตอบที่ชัดเจน “ไม่มีทาง!”
ก่อนที่เขาจะกลับจากสนามรบนอกอาณาเขตเขาได้เห็นกับตาว่าช่องทางที่เทพมารจากนอกอาณาเขตลงมายังสนามรบนอกอาณาเขตนั่นถูกผนึกอย่างสมบูรณ์แล้ว
ย่อมไม่มีทางเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นแน่นอนนอกจากนี้อวินเป่ยเฉินก็เคยเดินทางมาจากดินแดนหลิงชางหากดินแดนหลิงชางถูกรุกรานเขาโจมตีจริงอวินเป่ยเฉินไม่มีทางที่จะไม่รู้เรื่องนี้
“ถ้าเช่นนั้นก็คงเป็นเชื้อสายของเทพมารที่หลงเหลืออยู่ในโลกมนุษย์มาตั้งแต่โบราณกาลแล้ว”
บรรพจารย์เสวียนไฉเอ่ยด้วยน้ำเสียงเมตตา “เจ้ายังไม่ก้าวเข้าสู่ห้าขอบเขตเบื้องบนหากเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งจากเทพมารจากนอกอาณาเขตเจ้าจงต้องระมัดระวังให้มาก”
ลูเยี่ยพยักหน้าตอบ “ท่านอาวุโสโปรดวางใจ”เขาสามารถพูดคุยล้อเล่นกับบรรพจารย์คนอื่นๆอย่างไม่คำนึงถึงอาวุโสแต่เมื่อเผชิญหน้ากับหลวงจีนชราเสวียนไฉเขากลับทำเช่นนั้นไม่ได้มิใช่เพราะความหวาดกลัวแต่เป็นเพราะความเคารพรักจากก้นบึ้งของหัวใจในสนามรบนอกอาณาเขตหลวงจีนชราเสวียนไฉได้รับการขนานนามว่าเป็นเสาหลักของ ‘ฝ่ายดินแดนหลิงชาง’ เขาเคยพลิกสถานการณ์วิกฤตและช่วยชีวิตบรรพจารย์คนอื่นๆมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง
นอกจากนี้หลวงจีนชราเสวียนไฉยังเป็นผู้ที่ได้รับบาดเจ็บมากที่สุดอีกด้วย
ทั้งนี้เป็นเพราะว่าเพื่อที่จะช่วยเหลือผู้อื่นเขายอมสละได้ทุกสิ่งโดยไม่เสียดายแม้แต่ชีวิต!
แม้แต่เจ้าเมืองจักรพรรดิแดงหลิวไป๋ผู้มีนิสัยเย่อหยิ่งทะนงตนยังมีความเลื่อมใสในตัวหลวงจีนชราเสวียนไฉอย่างยิ่งถึงกับกล่าวว่าในโลกนี้เขายอมรับนับถือเพียงบรรพจารย์หลวงจีนหัวโล้นเสวียนไฉเพียงรูปเดียวเท่านั้น…
“สหายเต๋าท่านอื่นๆต่างก็มีปณิธานและคำสั่งเสียที่ยังไม่ได้ทำสำเร็จมีเพียงข้าที่ไม่มีสิ่งใดติดค้างในโลกใบนี้ทั้งไม่มีความอาลัยและเรื่องราวที่ยังสะสางไม่จบสิ้น”
หลวงจีนชราเสวียนไฉเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หากภายหลังเจ้าเผชิญอันตรายเจ้าสามารถเรียกให้ข้าออกหน้าช่วยจัดการได้เสมอเข้าใจหรือไม่?”
ถึงเวลานี้แล้วท่านอาวุโสยังคงห่วงใยและคำนึงถึงบรรพจารย์ท่านอื่นๆอีกเช่นนี้จะเรียกว่าไม่มีความผูกพันได้อย่างไร?
ในใจของลูเยี่ยสั่นไหวอย่างรุนแรงสุดท้ายเขาก็ทำเพียงพยักหน้าตอบรับ
นอกเขตหวงห้ามลึกลับที่หก
“ท่านใต้เท้า!”
อีกาหัวขาวกระพือปีกบินมาด้วยความปิติยินดีอย่างยิ่ง
ลูเยี่ยหัวเราะ “เพิ่งจากกันไปไม่ถึงสิบวันเหตุใดเจ้าถึงดูตื่นเต้นขนาดนี้?”
อีกาหัวขาวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ในตำรากล่าวว่าวันเดียวไม่พบหน้าเหมือนพรากกันไปสามฤดูใบไม้ร่วงช่างตรงกับความรู้สึกของผู้น้อยในยามนี้พอดิบพอดี!”
ลูเยี่ยลูบศีรษะของอีกาหัวขาว “ไปกันเถอะพาข้าไปพบท่านยายของเจ้า”
อีกาหัวขาวรีบส่ายหน้าทันที “ท่านใต้เท้าอย่าไปเลยท่านยายมีธุระสำคัญอื่นไว้พบกันภายหน้าก็ยังไม่สาย”
ลูเยี่ยชะงักไปเขามั่นสังเกตเห็นได้อยางรวดเร็วว่าน้ำเสียงของอาจุดูเศร้าหมองและอารมณ์ก็ดูหม่นหมองลงไปด้วย
ลูเยี่ยถาม “มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น?”
อีกาหัวขาวก้มหน้าลงพลางกล่าว “เอาเป็นว่าท่านใต้เท้าอย่าไปเลยเป็นดีที่สุดละ… ถือว่าผู้น้อยขอร้องท่านเถิดขอรับ!”
คิ้วของลูเยี่ยขมวดเข้าหากันโดยพลันช่างประหลาดนักผู้พิทักษ์สุสานเคยบอกว่ามีเรื่องสำคัญมากที่ต้องปรึกษากับตนแต่เหตุใดตอนนี้อาจกลับไม่อยากให้เขาไปพบผู้พิทักษ์สุสานเสียอย่างนั้น?
“ข้าจะเป็นผู้เล่าเอง”
ร่างของราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบในระยะไกล “อาจุมัน…”
“เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้!”
อีกาหัวขาวโกรธจัด “หากเจ้ากล้าพูดออกมาแม้แต่คำเดียวข้าขอรับรองว่า…”
ลูเยี่ยเอ่ยขัดจังหวะ “ให้นางพูด!”
น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้น
อีกาหัวขาวก้มหน้าลงไม่กล้าส่งเสียงอีกราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณจึงเอ่ยปากเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมา
เมื่อไม่นานมานี้ได้เกิดสถานที่เป็นแห่งโอกาสขึ้นในสวนลึกของเขตหวงห้ามลึกลับที่หกที่นั่นถูกขนานนามว่า ‘เนินจักรพรรดิเบญจธาตุ’ ซึ่งไม่เคยปรากฏมานานกว่าหมื่นปีแล้ว
เรื่องนี้สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเขตหวงห้ามลึกลับที่หกทำให้บรรดาสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวจำนวนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นหวังจะแย่งชิงโอกาสในการเข้าสู่ ‘เนินจักรพรรดิเบญจธาตุ’
ทว่าโอกาสนั้นมีเพียงหนึ่งเดียวอนุญาตให้คนเข้าได้เพียงคนเดียวและสิทธินั้นอยู่ในมือของผู้พิทักษ์สุสาน!
เมื่อนานมาแล้วผู้พิทักษ์สุสานได้กำหนดกฎเกณฑ์ร่วมกับบรรดาสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวในเขตหวงห้ามเมื่อเนินจักรพรรดิเบญจธาตุปรากฏขึ้นทุกคนสามารถแย่งชิงโอกาสนี้ได้แต่จำเป็นต้องให้คนรุ่นหลังเท่านั้นที่จะต่อสู้แข่งขันในขอบเขตเดียวกัน
ใครที่เป็นผู้ชนะคนสุดท้ายผู้นั้นจะได้ครอบครองโอกาสชิ้นนี้!
เมื่อเนินจักรพรรดิเบญจธาตุปรากฏขึ้นในครั้งนี้เหล่าสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวนั้นต่างก็พาลูกหลานของตนมาถึงหน้าประตูในทันทีเพื่อแย่งชิงโอกาสนี้ผู้พิทักษ์สุสานตั้งใจจะชิงโอกาสนี้ให้กับอาจุแต่พลังของอาจูนั้นอ่อนแอเกินไปหากเขาร่วมการแย่งชิงย่อมพ่ายแพ้อย่างแน่นอน
ดังนั้นผู้พิทักษ์สุสานจึงนึกถึงลูเยี่ย
นี่คือเรื่องสำคัญยิ่งที่ผู้พิทักษ์สุสานหวังจะพูดคุยกับลูเยี่ยในช่วงเวลาก่อนหน้านี้
แต่เมื่ออาจุรู้เรื่องนี้กลับปฏิเสธอย่างเด็ดขาดมันไม่อยากให้ลูเยี่ยเข้ามาพัวพันกับเรื่องของตัวเองเพราะหากเป็นเช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าลูเยี่ยจะต้องเผชิญกับอุปสรรคและความเสี่ยงภัยอันตรายเพียงใด
ดังนั้นมันจึงพยายามขัดขวางไม่ให้ลูเยี่ยไปพบในตอนนี้
เมื่อเข้าใจเรื่องราวความเป็นมาแล้วลูเยี่ยกลับหัวเราะออกมา “ข้านึกว่าเรื่องอะไรที่แท้ก็แค่การแย่งชิงโชควาสนาเท่านั้นมีอะไรให้น่ากังวล?”
อีกาหัวขาวอธิบายด้วยความกังวลว่า “ท่านใต้เท้าท่านอาจจะยังไม่ทราบผู้ที่เข้าร่วมการแย่งชิงในครั้งนี้ล้วนเป็นพวกโหดเหี้ยมที่สุดในเขตหวงห้ามลึกลับที่หก!”
“และตามกฎแม้จะห้ามเข่นฆ่ากันถึงตายแต่กลับอนุญาตให้ทุบตีจนพิการหรือกลายเป็นคนไร้ค่าได้!”
ตามที่อาจุกล่าวทายาทของเหล่าสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นล้วนแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อแต่ละตนล้วนมีความสามารถที่ท้าทายสวรรค์
มีทั้งปีศาจที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์พิสดารมีทั้งอัจฉริยะล้ำเลิศที่หาได้ยากในรอบหมื่นปียิ่งไปกว่านั้นบางตนยังมีพรสวรรค์ที่น่าสะพรึงกลัวและครอบครอง ‘กายวิถี’ ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด!
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้อีกาหัวขาวถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ตามที่ท่านยายพูดพวกนั้นหากสุ่มออกมาสักคนก็ล้วนมีรากฐานที่เทียบเท่ากับตัวเอกแห่งยุคสมัยแล้วเราจะเอาอะไรไปสู้?”
“ท่านยายอยากให้ข้าไปที่เนินจักรพรรดิเบญจธาตุแต่ท่านไม่ได้นึกเลยว่าข้าช่างอ่อนแอ… ต่อให้มีโอกาสได้ไปจริงๆจะไปคว้าโชควาสนาอันใดมาได้?”
เมื่อได้ยินคำเหล่านั้นแล้วแววตาของลูเยี่ยกลับยิ่งทอประกายสว่างไสวในใจบังเกิดความสงสัยและคาดหวังอย่างห้ามไม่อยู่
ปีศาจเช่นนั้นหรือ?
อัจฉริยะเช่นนั้นหรือ?
กายวิถีเช่นนั้นหรือ?
ตัวเอกแห่งยุคสมัยเช่นนั้นหรือ?
พวกที่กระจายอยู่ในเขตหวงห้ามลึกลับที่หกเหล่านั้นจะมีความสามารถที่ท้าทายสวรรค์ได้ถึงเพียงไหนกันเชียว?
ไม่ใช่ว่าการแย่งชิงครั้งนี้เป็นการประลองในขอบเขตเดียวกันหรอกหรือ?
ลูเยี่ยกล่าว “ในเมื่อเป็นการประลองในขอบเขตเดียวกันแล้วมีเหตุอันใดให้ต้องเกรงกลัว?”
อีกาหัวขาวตกตะลึง “ท่านใต้เท้าเหตุใดท่านถึงดูสนใจขึ้นมาได้? นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะขอรับท่าน…”
ลูเยี่ยกล่าว “เจ้าคิดว่าข้าสู้พวกที่เจ้าพูดมาไม่ได้งั้นหรือ?”
อีกาหัวขาวรีบส่ายหน้าทันที
“ถ้าอย่างนั้นก็จงนำทางไป! จำไว้ห้ามเอ่ยปากห้ามข้าอีก” ลูเยี่ยเร่งเร้าพร้อมกับเดินมุ่งหน้าไปยังเขตหวงห้ามลึกลับที่หก
อีกาหัวขาวรีบเดินตามไปพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล
“คุณชายลูท่านเคยกล่าวไว้ว่าหากครั้งนี้ท่านช่วยให้อาจุได้รับโอกาสนางจะมอบรางวัลตอบแทนรับรองว่าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง” ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณกล่าวเตือนน้ำเสียงของนางช่างอ่อนหวานท่าทางดูนอบน้อม
“รางวัลตอบแทนงั้นหรือ?”
ลูเยี่ยยิ้มน้อยๆโดยไม่ได้สนใจมากนัก
ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาอาจุได้ช่วยเหลือเขาไม่น้อยและ ‘ท่านยาย’ ผู้นั้นก็ออกแรงช่วยเหลือมาไม่น้อยเช่นกันในเมื่อคราวนี้พบเจอเรื่องเช่นนี้ย่อมเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องมา ‘ตอบแทนบุญคุณ’ ถึงจะถูกจะไปพูดถึงเรื่องรางวัลตอบแทนทำไมกัน?
เมื่อมองเห็นเทือกเขาเฉียนเฟิงแต่ไกลลูเยี่ยก็ตกอยู่ในภวังค์ชั่วครู่พลันนึกถึงศึกใหญ่ในครั้งนั้นและนึกถึงชายลึกลับในอาภรณ์สีเขียวผู้นั้นด้วย
แต่ไม่นานลูเยี่ยก็รู้สึกหนาวสะท้านในใจแล้วขับไล่ความคิดที่ไร้สาระออกไป
ตรงหน้าเทือกเขาเฉียนเฟิงมีพลังลมปราณคือกันน่าสะพรึงกลัวและทรงพลังสายแล้วสายเล่ามารวมตัวกันอยู่ก่อนแล้วพลังลมปราณเหล่านั้นพุ่งทะยานสู่ท้องนภากดข่มไปทั่วทั้งสิบสทิศ!
แม้จะอยู่ห่างไกลกันเพียงใดแต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาปะทะใบหน้าอย่างรุนแรง
“คนมาถึงแล้วหรือ? ให้พวกเราได้ยลโฉมเสียหน่อยสิว่าใครกันที่ทำให้ผู้พิทักษ์สุสานอย่างเจ้าให้ความสำคัญถึงเพียงนี้จนทำให้พวกข้าต้องรอคอยอยู่นานแสนนาน!”
น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและทรงพลังดังขึ้นราวกับสายฟ้าฟาดจากสรวงสวรรค์ระเบิดก้องท่ามกลางโลกที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดแห่ง…