บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 236 กับดักทรราชผู้ทำลายแผ่นดิน
ในความว่างเปล่าปราณดาบสีเขียวจางวาบขึ้น ศีรษะของคู่ต่อสู้ผู้หนึ่งลอยขึ้นสู่อากาศ รอยตัดที่ลำคอเรียบเนียนประดุจกระจก โลหิตอุ่นๆ พุ่งฉีดออกมาเป็นสาย ดาบนี้รวดเร็วแม่นยำดุดัน! อำมหิต! และคมกล้าไร้เทียมทานราวกับการเก็บเกี่ยวหญ้าแห้ง
และในขณะที่ลูเยียเงื้อฝ่ามือฟาดออกไป
ตูม!
รอยฝ่ามือที่เปล่งประกายดังดวงดาวพุ่งตัดผ่านอากาศตรงไปสังหารคู่ต่อสู้อีกคนในทันที ร่างของเขาระเบิดเป็นเศษเนื้อและกองเลือดนับไม่ถ้วน รวดเร็วเกินไปแล้ว!
ลูเยียที่กำลังใช้วิชาตัวเบา ‘ปราชญ์ไล่ล่าตะวัน’ มีร่างกายดุจสายแสงลึกลับที่กำลังกระพริบวูบวาบขณะที่บรรดาปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์เหล่านั้นล้มลงทีละคนราวกับต้นข้าวฟาง
ในระหว่างนั้นมีสายฝนธนูยิงพุ่งมาอย่างหนาแน่น ส่วนหนึ่งพลาดเป้า ส่วนหนึ่งถูก ‘เจตจำนงศักดิ์สิทธิ์ซิงซวี’ เข้าขัดขวางจนระเบิดออกอย่างสนั่นหวั่นไหวไม่อาจทำให้ลูเยียบาดเจ็บแม้แต่น้อย
และไม่เคยส่งผลกระทบต่อความเร็วในการลงมือโจมตีของลูเยียเลย!
“เป็นไปได้อย่างไร? ไหนว่าเขาเพิ่งจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตแทนทองคำไม่ใช่หรือ?”
“บัดซบ! เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้?”
“เร็ว! หลบเร็ว!”
เสียงร้องตะโกนด้วยความแตกตื่นดังระงมไปทั่วบริเวณ ศัตรูที่เหลือต่างขวัญหนีดีฝ่อพวกเขาถูกกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจากภาพการตายอันนองเลือดเหล่านั้นทว่าในตอนคนนี้พวกเขาไม่มีโอกาสที่จะหนีไปได้แล้ว
ความเร็วในการลงมือของลูเยียนั้นรวดเร็วเกินไปราวกับกำลังบดขยี้ทุกสรรพสิ่งที่ขวางหน้าอย่างราบคาบ
เพียงแค่สามลมหายใจเท่านั้น ปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์กว่าสิบคนล้วนตายสิ้น!
บนถนนสายยาวหน้าหอเมฆาคล้อยยามนี้เต็มไปด้วยคราบเลือดและซากศพ อาคารบ้านเรือนพังทลายเสียหายยับเยิน สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่องทว่ามิอาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศให้เจือจางลงได้
ลูเยียไม่ได้หยุดชะงักแม้แต่น้อยเขาพุ่งทะยานไปยังทิศทางหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป
อาภรณ์สีดำสนิทพลิ้วไหวไปในสายลม แววตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยไอสังหารที่คุกรุ่น
เมื่อครึ่งปีก่อนเขายังอยู่ในขอบเขตชักนำวิญญาณเพิ่งฟื้นจากการหลับใหลไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของผู้ที่อยู่ในขอบเขตแทนทองคำได้เลยยิ่งต้องแหงนหน้ามองปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ ไม่ว่าจะในยางล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิในเขาไปเยือนหรือยามในการแก้แค้นของตระกูลเว่ย เมื่อเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์เหล่านั้นเขาได้แต่ขอความช่วยเหลือจากภายนอกพึ่งพาผู้คนรอบข้างให้ช่วยเหลือ
แต่วันนี้หลังผ่านไปครึ่งปีทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ในโลกมนุษย์นี้ก็เป็นเพียงแค่สุนัขดินที่พร้อมให้คมดาบของเขาเชือดเฉือนได้อย่างตามใจชอบเท่านั้น!
แน่นอนว่าแม้แต่ในขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ก็ยังมีความแตกต่างทางพลังแยกเป็นสูงต่ำ
แต่ลูเยียในตอนนี้ยังไม่ได้รู้สึกถึงแรงกดดันแต่ย่างใดๆ เลย!
ห่างออกไปนับหลายพันจั้ง
บนชายคาบ้านหลังหนึ่ง
“ไม่…ไม่ดีแล้ว!”
ชายอาภรณ์สีดำที่ถือคันธนูกระดูกขาวในมือและแบกกระบอกธนูไว้บนหลังสีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงเขาตัดสินใจถอยหนีในทันที
ก่อนหน้านี้ก็คือเขาคนนี้แหละที่โก่งคันธนูยิงลูกธนูเปิดฉากการสังหารหมู่ในครั้งนี้
ทว่าแม้แต่เขาก็คิดไม่ถึงว่าลูเยียหนุ่มขอบเขตแทนทองคำผู้นี้จะแข็งแกร่งจนเกินขีดจำกัดไปไกลถึงเพียงนี้
“คิดจะหนีหรือ?”
น้ำเสียงราบเรียบทว่าเยือกเย็นดังกึกก้องที่ข้างหูของชายอาภรณ์สีดำในเวลาเดียวกับที่มือใหญ่มือหนึ่งจับเข้าที่ลำคอของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว
ร่างทั้งร่างถูกหิ้วลอยขึ้นเหนือพื้น!
“ใครส่งพวกเจ้ามา?” ลูเยียเอ่ยถาม
ชายอาภรณ์สีดำใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวละล่ำละลักว่า “หากท่านสัญญว่าจะปล่อยข้า ข้าจะ…”
ตูม!
เลือดสาดกระเด็น
ลำคอของชายอาภรณ์สีดำถูกบีบจนแตก ศีรษะร่วงลง
ยามสิ้นใจใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
คงคาดไม่ถึงว่าลูเยียจะไม่เปิดโอกาสให้เขาต่อรองเลยแม้แต่น้อยแต่กลับลงมือปลิดชีพเขาในทันที!
ลูเยียเก็บธนูกระดูกขาวและกระบอกลูกธนูไว้แล้วหันหลังจากไป
ก่อนหน้านี้เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เร้นลับสายหนึ่ง
ซึ่งคอยจับจ้องดูสถานการณ์อยู่ในความมืด
และตอนนี้กลิ่นอายนั่นกำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
มุ่งหน้าหลบหนีไปยังที่ห่างไกล ลูเยียยอมไม่ปล่อยอีกฝ่ายไป
เมืองหลวงนั้นกว้างใหญ่มากนัก ครึ่งหนึ่งของอาณาเขตในดินแดนจงโจวล้วนอยู่ภายในขอบเขตของเมืองหลวง หลังจากการต่อสู้หน้าหอเมฆาคล้อยจบลงได้ไม่นาน
กลุ่มเงาร่างสายหนึ่งก็รุดมาถึงอย่างรวดเร็ว
มีผู้แข็งแกร่งจากกรมปราบปีศาจ กรมตรวจการเสวียนจิงและกรมโหรหลวง มีองครักษ์มังกรดำผู้พิทักษ์เมืองหลวง
และยังมีสายลับจากขุมกำลังใหญ่ต่างๆ ในเมืองหลวง
เมื่อได้เห็นซากศพที่หลงเหลือจากการต่อสู้ครั้งนี้ทุกคนต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง ปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์กว่าสิบคนถูกสังหาร
เมืองหลวงกำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว!
บนหอสังเกตการณ์ฟ้า
“สั่งคนไปลอบสังหารลูเยียในเมือง ราชวงศ์เชียงของพวกท่านแม้แต่กฎเกณฑ์ที่ตนเองตั้งขึ้นมาก็ไม่สนใจแล้วหรือ?”
เมิ่งเสวียนขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ยปาก
เขาคือมหาเสนาบดีแห่งกรมปราบปีศาจและเป็นบรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์
ซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นผู้สั่งการให้มอบรางวัลแก่ลูเยียในฐานะที่เขาเป็นนายกองของกรมปราบปีศาจ
“ก็เพราะทำลายกฎเกณฑ์ไปนั่นแหละถึงจะทำให้ลูเยียกลายเป็นเป้าโจมตีของคนทั้งแผ่นดินได้”
เชียงปอฉวิที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มกล่าวว่า “ด้วยวิธีนี้ ราชวงศ์เชียงไม่ว่าบนหรือล่างล้วนจะมองลูเยียว่าเป็นขุนนางกบฏเป็นทรราชผู้ทำลายแผ่นดิน!”
“และด้วยเหตุนี้ราชวงศ์เชียงของข้าจึงสามารถระดมขุมกำลังทั้งหมดมาจัดการกับลูเยียและตระกูลลูได้อย่างชอบธรรม!”
ตามกฎหมายแห่งต้าเฉียนไม่อนุญาตให้ผู้ใดต่อสู้เข่นฆ่ากันในเมืองหลวงโดยพลการ
หากมีการฝ่าฝืนก็จะถูกมองว่าเป็นกบฏซึ่งเป็นโทษประหารชีวิตที่จะต้องถูกริบทรัพย์และฆ่าล้างตระกูล!
เมิ่งเสวียนรู้สึกเหลือเชื่อยิ่งนัก “ถึงกับยอมส่งผู้แข็งแกร่งขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นไปตายเพียงเพื่อจะยัดเยียดความผิดให้ลูเยีย?”
เชียงปอฉวิส่ายหน้า “หากเขาเหล่านั้นทำสำเร็จทุกอย่างย่อมเป็นเรื่องดี แต่หากพวกเขาตาย ลูเยียย่อมกลายเป็นขุนนางกบฏโดยสมบูรณ์”
จากนั้นเขาก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านมหาเสนาบดีเมิ่งเสวียนโปรดวางใจได้ พวกผู้แข็งแกร่งขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ที่ตายไปเหล่านั้นล้วนเป็นผู้ฝึกตนนอกรีตที่ไม่มีพื้นเพและไม่มีผู้สนับสนุน ตายไปก็ไม่เสียดายอันใด ไม่มีความสำคัญอะไรทั้งนั้น”
เมิ่งเสวียนมีสีหน้าเคร่งขรึม เหตุใดจึงมิใช่วิธีอื่น? จึงต้องทำถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
เชียงปอฉวิถอนหายใจ “ท่านมหาเสนาบดีถามทั้งๆ ที่คำตอบอยู่อย่างนั้น ท่านไม่เข้าใจหรือว่าเว้นเสียแต่ลูเยียจะก่อเหตุร้ายแรงเช่นนี้ มิเช่นนั้นบรรดาตระกูลผู้พิทักษ์แผ่นดินใหญ่ๆ จะไม่มีวันร่วมมือกับราชวงศ์เชียงของข้าโดยง่าย?”
หลังจากหยุดไปชั่วครู่เขามองเมิ่งเสวียน “อย่างตัวท่านเองแม้จะเป็นมหาเสนาบดีแห่งกรมปราบปีศาจกลับไม่ยอมมอบเชี่ยหลิงชิวให้พวกเราจัดการ ทั้งยามนี้ยังแสดงความไม่พอใจในสิ่งที่ข้าทำอีก”
“หึๆ ถ้าข้าไม่บีบบังคับพวกท่านสักหน่อย พวกท่านจะยอมลงมือจัดการกับลูเยียด้วยตัวเองได้อย่างไร?”
เมิ่งเสวียนยิ่งมีสีหน้าเคร่งขรึมมากขึ้น “ข้าเชื่อว่าถ้าฝ่าบาทเสด็จกลับมา พระองค์ต้องสืบสวนเรื่องนี้ให้กระจ่างแน่นอน!”
เมื่อหนึ่งปีกว่าที่ผ่านมาจักรพรรดิต้าเฉียนได้เสด็จออกจากวังหลวงเพื่อไปฝึกฝนอย่างสันโดษในสถานที่ที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
จนถึงบัดนี้ยังไร้ซึ่งข่าวคราว ในสายตาของเมิ่งเสวียนหากจักรพรรดิต้าเฉียนยังอยู่ คงไม่มีทางอนุญาตให้ราชวงศ์เชียงทำเช่นนี้อย่างแน่นอน
“นั่นเป็นเรื่องในอนาคต”
แววตาของเชียงปอฉวิฉายแววแปลกประหลาด “ท่านมหาเสนาบดีท่านควรจะรีบส่งตัวเชี่ยหลิงชิวมาให้เร็วที่สุดจะดีกว่า”
เมิ่งเสวียนกล่าวเสียงเย็น “ฝันไปเถิด! ข้าอาจจะไม่ก้าวก่ายเรื่องของพวกท่านแต่พวกท่านก็อย่าได้บีบคั้นข้าจนเกินไปนัก!”
กล่าวจบเขาก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป
“ตาแก่หัวรั้น”
เชียงปอฉวิส่ายหน้าเบาๆ “ดูท่าตำแหน่งมหาเสนาบดีแห่งกรมปราบปีศาจนี่จำเป็นต้องหาคนอื่นมานั่งแล้ว”
“เรื่องราวเป็นอย่างไรบ้าง?”
น้ำเสียงนุ่มนวลและเย้ายวนของสตรีนางหนึ่งดังขึ้น
เชียงปอฉวิสะดุ้งไปทั้งร่างรีบก้มศีรษะทำความเคารพพลางรายงานว่า
“ลูเยียลงมือก่อเหตุอุกอาจในเมืองหลวงแล้วสังหารปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์หลายคน ยามนี้เขามีความผิดฐานกบฏโทษประหารอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้!”
“เมื่อมีเหตุผลนี้แล้วขุมกำลังจากทุกส่วนย่อมต้องฟังคำสั่งและยอมให้เราเรียกใช้”
“ขั้นตอนต่อไปคือการเริ่มปฏิบัติการจับกุมเขา!”
หญิงสาวผู้งดงามเย้ายวนสวมชุดคลุมลายหงส์สีดำปรากฏตัวบนหอสังเกตการณ์ฟ้าโดยไม่รู้ว่าเมื่อใด
นางมีรูปโฉมงดงาม รูปร่างอ่อนแอและเปี่ยมไปด้วยอำนาจบารมี นางคือกุ้ยเฟยผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดแห่งราชวงศ์ต้าเฉียน… พานหลานอวิ๋น!
“เด็กคนนี้สำคัญสำหรับข้ามาก”
พานหลานอวิ๋นยืนพิงราวระเบียงกล่าวด้วยเสียงเบาว่า
“จำไว้ว่าต้องจับเป็น”
“พะยะค่ะ!”
เชียงปอฉวิรีบคำสั่ง
เขามีตำแหน่งสูงในราชวงศ์เชียงแต่เมื่อเผชิญหน้ากับพานหลานอวิ๋นผู้เป็นกุ้ยเฟยที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดของราชวงศ์ต้าเฉียนกลับเหมือนหนูที่พบแมวเกรงกลัวอย่างที่สุด
“หลังจากงานนี้สำเร็จ ผลประโยชน์ของเจ้าจะไม่น้อย แม้แต่การให้เจ้านั่งบนบัลลังก์มังกรของต้าเฉียนก็มิใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้”
พานหลานอวิ๋นหมุนตัวเดินจากไป
นั่งบนบัลลังก์มังกร!
กลายเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกมนุษย์!
หัวใจของเชียงปอฉวิพลันเต้นระรัวด้วยความร้อนแรง
หากให้ผู้อื่นได้ยินคำพูดที่สร้างความตกใจและน่าตระหนกเช่นนี้คงถูกมองว่าเป็นเรื่องน่าขบขัน
ทว่าเชียงปอฉวิรู้ดีว่า ‘พานกุ้ยเฟย’ ผู้นี้มีความสามารถที่จะทำเช่นนั้นได้จริงๆ!