บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 234 พิธีไว้อาลัยของตระกูลเชี่ย
ยามค่ำคืนเมืองอี้ภายในตระกูลเชี่ยซึ่งเป็นตระกูลผูพิทักษ์แผ่นดินเสียงร่ำไห้โศกเศร้าดังก้องขึ้นกระดาษเงินกระดาษทองปลิววอนควันธูปลอยล่องอยู่ในอากาศโคมไฟกระดาษสีขาวที่เขียนตัวอักษร ‘ไว้อาลัย’ แขวนเรียงรายกันอยู่ใต้ชายคาศาลบรรพชนตระกูลเชี่ย
สมาชิกตระกูลเชี่ยทั้งหมดต่างสวมชุดไว้ทุกข์ยืนสงบนิ่งท่ามกลางความมืดมิดกำลังดำเนินพิธีเซ่นไหว้ดวงวิญญาณ
เชี่ยหลิงเทียนประมุขตระกูลเชี่ยยืนอยู่ด้านหน้าสุดของฝูงชนอ๋องผู้มีชื่อเสียงขจรขจายทั่วแผ่นดินยามนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้าดวงตาคู่นั้นเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา
“ท่านประมุขตระกูลลูเยียศิษย์แห่งสำนักกระบี่เกาสวรรค์มาเยือนขอรับ”
บ่าวรับใช้สูงอายุรีบร้อนเข้ามารายงานด้วยเสียงอันเบา
ลูเยีย?
เชี่ยหลิงเทียนชะงักไปครู่สายตาฉายแววสลับซับซ้อนเด็กหนุ่มผู้นี้มาถึงแล้วจริงๆ
“ไปเชิญเขามาที่นี่”
“ขอรับ”
ไม่นานนักภายใต้การนำทางของบ่าวรับใช้ชราลูเยียก็มาถึงเขามองเห็นพิธีไว้อาลัยนี้แต่ไกลในใจอดสะท้านไม่ได้ตระกูลเชี่ยมีคนเสียชีวิตหรือ?
ลูเยียกวาดสายตามองไปและเห็นป้ายไว้อาลัยที่อยู่สองข้างของศาลบรรพชนมีชื่อคุ้นเคยเขียนอยู่บนนั้นเชี่ยเปาซู!
ร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของลูเยียช่วงเวลาที่ผ่านมาไม่นานในดินแดนลับของหุบเขาสมุนไพรวิญญาณแห่งเขตหวงห้ามลึกลับที่สีลูเยียเคยพบกับเชี่ยเปาซู!
ในตอนนั้นเชี่ยเปาซูไม่สนใจการข่มขู่จากราชวงศ์เชียงและปฏิเสธที่จะร่วมมือจัดการกับลูเยีย!
ทว่าลูเยียคิดไม่ถึงเลยว่าเมื่อเขาเดินทางมาถึงตระกูลเชี่ยเชี่ยเปาซูกลับกลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณไปเสียแล้วทั้งตระกูลเชี่ยกำลังจัดพิธีไว้อาลัยให้เขา!
“ท่านประมุขตระกูลกำลังเป็นประธานในพิธีขอให้คุณชายโปรดรอสักครู่”
บ่าวรับใช้ชราอธิบายอยู่ด้านข้าง
ลูเยียไม่อยากรบกวนผู้อื่นจึงส่งเสียงกระแสจิตถามว่า “เชี่ยเปาซูตายได้อย่างไร?”
บ่าวรับใช้ชราตอบด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า “ถูกปีศาจสังหารขอรับ!”
ปีศาจหรือ?
ลูเยียขมวดคิ้วเล็กน้อยปีศาจตนใดกล้าบังอาจสังหารบุตรหลานสายตรงของตระกูลเชี่ย?
ไม่เกรงกลัวว่าอ๋องผู้มีชื่อเสียงจะบุกไปถล่มถึงรังหรืออย่างไร?
“แล้วแม่ทัพเชี่ยหลิงชิวเล่า?”
ลูเยียสังเกตเห็นอย่างฉับพลันว่าในบรรดาสมาชิกตระกูลเชี่ยที่อยู่ในที่นี้ไม่มีเชี่ยหลิงชิวอยู่เลยบ่าวรับใช้ชราตอบตามความเป็นจริง
“เมื่อเจ็ดวันก่อนท่านแม่ทัพแห่งกรมปราบปีศาจได้มีคำสั่งด่วนว่ามีภารกิจสำคัญที่ต้องให้เชี่ยหลิงชิวต้องไปจัดการในวันนั้นเชี่ยหลิงชิวก็ได้ออกจากตระกูลมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง”
ลูเยียเริ่มสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล “เชี่ยเปาซูสิ้นชีพเมื่อใดเหตุใดท่านแม่ทัพถึงไม่กลับมาร่วมพิธี?”
“เขาสิ้นชีวิตเมื่อสองวันก่อนทางตระกูลได้ส่งข่าวไปถึงคุณหนูใหญ่หลิงชิวแล้วขอรับ” บ่าวรับใช้ชรากล่าว “แต่คุณหนูใหญ่หลิงชิวกลับส่งจดหมายมาเพียงฉบับเดียวบอกว่านางมีเรื่องสำคัญเร่งด่วนต้องทำจนมิอาจปลีกตัวมาได้หากเสร็จสิ้นธุระแล้วจะเร่งกลับมาในทันที”
ลูเยียขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขายืนรออยู่ที่นั่นเงียบๆ มองดูภาพการไว้อาลัยในห้องโถงพิธีศพชั่วขณะนั้นนึกถึงวันที่ตนเองตื่นจากการหลับใหลเป็นภาพที่คล้ายคลึงกันเวลานั้นเองเขาได้รับข่าวร้ายว่าผู้อาวุโสของตระกูลลูเสียชีวิตในสงครามที่ด้านเทียนหลาง
พิธีไว้อาลัยของตระกูลเชี่ยสิ้นสุดลงก็เข้าสู่ยามดึกสงัด
“ลูเยียข้าคือพี่ชายของหลิงชิวอ๋องผู้มีชื่อเสียง” เชี่ยหลิงเทียนก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าอันหนักแน่นใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “ขออภัยที่ทำให้เจ้าต้องรอนาน”
ลูเยียส่ายหน้าเล็กน้อยพลางคารวะ “ท่านผู้อาวุโสโปรดอย่าเศร้าโศกเกินไปหากเป็นไปได้ข้าอยากจะขอจุดธูปไว้อาลัยให้เชี่ยเปาซูสักดอก”
เชี่ยหลิงเทียนพยักหน้าลูเยียจึงก้าวไปข้างหน้าทันทีจุดธูปและกราบไหว้
ขณะมองดูลูเยียที่กำลังยืนไหว้อยู่หน้าศาลบรรพชนสีหน้าของเชี่ยหลิงเทียนเผยความรู้สึกซับซ้อนออกมาจนกระทั่งลูเยียเดินกลับมาเชี่ยหลิงเทียนจึงนำทางเขาไปยังตำหนักที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง
“ท่านผู้อาวุโสการตายของเชี่ยเปาซูมีเบื้องลึกเบื้องหลังอื่นใดหรือไม่?”
ลูเยียเอ่ยถามขึ้นก่อนเชี่ยหลิงเทียนชะงักไป “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
ลูเยียกล่าว “หากเขาตายด้วยน้ำมือของปีศาจป่านนี้ซากของปีศาจตนนั่นคงถูกนำมาเซ่นไหว้ที่หน้าหลุมศพเขาแล้ว”
เชี่ยหลิงเทียนอดมองดูลูเยียอีกครั้งไม่ได้พยักหน้าแล้วกล่าว “การตายของเปาซูไม่เกี่ยวกับปีศาจจริงๆ แต่เป็นเพราะ…”
กล่าวมาถึงตรงนี้เชี่ยหลิงเทียนถอนหายใจแล้วกล่าว “ทุกอย่างผ่านไปแล้วไม่พูดถึงก็แล้วกัน”
ลูเยียกล่าว “เกี่ยวข้องกับราชวงศ์เชียงใช่หรือไม่?”
เชี่ยหลิงเทียนตกอยู่ในความเงียบทันที
ดูเหมือนว่าจะเป็นเพราะเรื่องของข้าอีกแล้วที่ทำให้เขาต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย!
แววตาอันลุ่มลึกของลูเยียแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ
เรื่องนี้เดาได้ไม่ยากเมื่อครั้งที่อยู่นอกดินแดนลับหุบเขาสมุนไพรวิญญาณเชี่ยเปาซูเคยปฏิเสธการร่วมมือกับราชวงศ์เชียงเพราะเขาสร้างความไม่พอใจให้กับอีกฝ่ายอย่างแน่นอน!
“ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก”
เชี่ยหลิงเทียนกล่าวอย่างหนักแน่น “ที่ตระกูลเชี่ยช่วยเจ้าเป็นเรื่องของตระกูลเชี่ยเองถึงแม้จะเกิดเรื่องขึ้นก็ถือเป็นสิ่งที่พวกเราเลือกเองจะบอกว่าเป็นการพลอยเดือดร้อนได้อย่างไร?”
ลูเยียสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มความรู้สึกอยากเจตนาสังหารที่พลุ่งพล่านในใจไว้แล้วกล่าวว่า “หากข้าเดาไม่ผิดเรื่องที่แม่ทัพเชี่ยหลิงชิวเดินทางไปเมืองหลวงนั้นก็คงไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดใช่หรือไม่?”
เชี่ยหลิงเทียนถอนหายใจยาว “เด็กคนนี้เจ้าช่างเฉลียวฉลาดเกินไปจริงๆ”
ลูเยียกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ข้าน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วท่านแม่ทัพเชี่ยเคยช่วยเหลือข้าและตระกูลลูมาไม่รู้กี่ครั้งหากราชวงศ์เชียงต้องการจัดการกับข้าพวกเขาก็คงไม่ปล่อยนางไปอย่างแน่นอน…”
เชี่ยหลิงเทียนขมวดคิ้วถาม “ราชวงศ์เชียงคิดจะจัดการเจ้าจริงๆ หรือ?”
ลูเยียพยักหน้าแล้วเล่าถึงคำขู่ของเชียงปอฉวิทั้งหมดให้ฟัง
เชี่ยหลิงเทียนขมวดคิ้วแน่น “มิน่าล่ะที่หลิงชิวส่งจดหมายกลับมาบอกว่าหากเจ้ามาที่ตระกูลเชี่ยให้ข้าเกลี้ยกล่อมเจ้าไม่ให้ไปเมืองหลวงไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม”
“เห็นได้ชัดว่าหลิงชิวล่วงรู้แล้วว่าราชวงศ์เชียงต้องการจัดการเจ้า!”
ลูเยียเพิ่งรู้ว่าเชี่ยหลิงชิวคาดเดาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าตัวเองจะมาที่ตระกูลเชี่ย
เขาถามว่า “ท่านแม่ทัพเชี่ยตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
เชี่ยหลิงเทียนส่ายหน้า “หลิงชิวบอกเพียงว่านางถูกกักบริเวณอยู่ในคุกของจวนที่ว่าการกรมปราบปีศาจชีวิตปลอดภัยดีทว่ามิอาจปลีกตัวออกมาได้”
เขาหยุดไปชั่วครู่แล้วกล่าวว่า “เจ้ารู้หรือไม่หลิงชิวยังเตือนข้าว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องถึงราชวงศ์เชียงเพื่อความปลอดภัยของคนทั้งตระกูลเชี่ยข้าไม่ควรไปช่วยนาง!”
ท่านอ๋องผู้มีชื่อเสียงโด่งดังแห่งต้าเฉียนเสียงของเขาแฝงไปด้วยความโกรธที่ยากจะปิดบัง
เชี่ยเปาซูเสียชีวิตแล้วเชี่ยหลิงชิวถูกกักบริเวณ
ทุกอย่างล้วนเกี่ยวข้องกับราชวงศ์เชียงจะให้เขาไม่โกรธได้อย่างไร?
แต่ความปลอดภัยของตระกูลเชี่ยทั้งหมดทำให้เขาได้แต่อดกลั้นยังไม่กล้าที่จะกระทำการใดอย่างบุ่มบ่ามตราบใดที่ยังไม่พบหนทางแก้ไข
เพราะหากขัดแย้งกับราชวงศ์เชียงอย่างเปิดเผยเท่ากับการประกาศสงครามกับโลกมนุษย์ทั้งแผ่นดินต้าเฉียน!
นี่คือภาระที่แบกไว้บนบ่ายิ่งตระกูลใหญ่โตเพียงใดสิ่งที่ต้องคำนึงถึงก็ยิ่งมากเท่านั้น
ลูเยียเข้าใจถึงความรู้สึกอัดอั้นและการอดกลั้นเช่นนี้เป็นอย่างดี
ครึ่งปีก่อนตระกูลลูเผชิญกับวิกฤตทั้งภายในและภายนอกสถานการณ์สั่นคลอนราวกับเรือน้อยในพายุใหญ่ตอนนั้นเขาในฐานะประมุขตระกูลก็จำเป็นต้องอดทนต่อหลายสิ่ง!
“ลูเยียเจ้าไปเถิดรีบกลับไปหาตระกูลของเจ้าและนำสมาชิกตระกูลไปลี้ภัยที่สำนักกระบี่เกาสวรรค์”
เชี่ยหลิงเทียนจ้องมองลูเยียแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“แม้แต่พลังของราชวงศ์เชียงก็ไม่กล้าที่จะทำสงครามกับสำนักกระบี่เกาสวรรค์อย่างง่ายๆ! การข่มขู่ของพวกเขามีต่อเจ้าก็จะไร้ประโยชน์ไปโดยปริยาย!”
“ขอเพียงขุนเขายังอยู่ไม่ตองกังวลว่าจะไม่มีฟืนเผา!”
“ด้วยพรสวรรค์ของเจ้าในภายหน้าย่อมไม่ต้องกังวลว่าจะล้างแค้นไม่ได้!”
“เพียงแค่เจ้าไม่ไปที่เมืองหลวงพวกเขาเหล่านั้นก็จะไม่สามารถใช้หลิงชิวมาข่มขู่เจ้าได้และในที่สุดก็ต้องปล่อยหลิงชิวไป”
คำพูดเหล่านี้วิเคราะห์ได้อย่างลึกซึ้งและตรงประเด็น
ลูเยียปฏิเสธ
เขาจำเป็นต้องสืบให้กระจ่างถึงความจริงของสงครามที่ด้านเทียนหลางความแค้นเหล่านั้นก็ต้องได้รับการชำระให้สิ้น!
โดยเฉพาะเมื่อได้รู้ถึงชะตากรรมของเชี่ยเปาซูและเชี่ยหลิงชิว ยิ่งทำให้เจตนาสังหารของลูเยียแน่วแน่ขึ้น
“ท่านผู้อาวุโสในเมื่อข้ากล้ามาข้าย่อมมีการเตรียมตัวมาแล้วท่านไม่ต้องกังวลอีก”
แววตาของลูเยียลุ่มลึกและเย็นเยียบท่านไม่จำเป็นต้องห้ามปรามอีกแล้วคราวนี้ราชวงศ์เชียงต้องชดใช้ด้วยเลือดเป็นแน่
น้ำเสียงสงบนิ่งไร้ความเคลื่อนไหวของอารมณ์
ทว่าเชี่ยหลิงเทียนกลับได้ยินความโกรธเกรี้ยวที่ไร้เสียงรับรู้ถึงจิตสังหารอันเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง!
เชี่ยหลิงเทียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “เจ้าต้องการให้ข้าช่วยสิ่งใด?”