เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 959 มู่หลิงยอมแพ้ (5)/ตอนที่ 960 มู่หลิงยอมแพ้ (6)
- Home
- เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา
- ตอนที่ 959 มู่หลิงยอมแพ้ (5)/ตอนที่ 960 มู่หลิงยอมแพ้ (6)
ตอนที่ 959 มู่หลิงยอมแพ้ (5)
ทว่าไม่ว่าอย่างไร กับคนอื่นเขายังพอมีความกล้าหาญ
ก็เพราะเขาเป็นเทียนอู่ขั้นสูงคนหนึ่ง!
ทว่าตอนนี้เขารู้สึกอย่างชัดเจนว่าพลังของเขาถูกสูบเอาไป…
จากเทียนอู่ขั้นสูงถึงเทียนอู่ขั้นกลาง! จากนั้นก็เทียนอู่ขั้นต้น!
ก้าวข้ามขั้นหนึ่งต้องใช้หยาดเหงื่อแรงกายนานหลายปี และยิ่งต้องใช้ยาวิเศษนับไม่ถ้วนบ่มเพาะ
ทว่าถอยกลับไปก้าวหนึ่งใช้เวลาเพียงชั่วครู่เดียว!
และก็โชคดีที่ดอกไม้เมื่อครู่ถูกทำลายไปแล้วไม่น้อย มู่หลิงจึงถดถอยลงไปเพียงสองขั้นเท่านั้น หากไม่เช่นนั้นเกรงว่าเขาคงได้ถอยกลับไปถึงเสวียนอู่
หลังจากดอกไม้วิญญาณกินจนอิ่มแล้วก็ไม่ได้ดูดพลังวิเศษของเขาอีก
ร่างของมู่หลิงอ่อนแรงล้มลงกับพื้น หน้าผากของเขามีเหงื่อเย็นไหลซึม ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้…”
พลังของท่านพ่อถูกดอกไม้เหล่านี้ทำลายจริงๆ หรือ?
ฉับพลันมู่หลิงก็ได้สติกลับมารีบลุกขึ้นจากพื้น หันไปมองเหล่าคนที่หนีออกไปนอกลานทันที
“พวกเจ้ารีบไปทำลายดอกไม้พวกนี้ให้หมด เร็วเข้า! อาศัยตอนที่พวกมันยังไม่ตื่นขึ้นมากำจัดทิ้งโดยเร็ว!”
เสียงของเขาแฝงด้วยความหวาดกลัวและตื่นตระหนกแทบจะขาดใจ เห็นได้ชัดว่าเรื่องเมื่อครู่ทำให้เขาตกใจไม่น้อย
เฉินชิงเยียนกัดริมฝีปากนัยน์ตาฉายแววสิ้นหวัง
จบสิ้นแล้ว ดอกไม้วิญญาณเหล่านี้รักษาเอาไว้ไม่ได้แล้ว…
ต้องโทษเฟิงหรูชิงคนชั้นต่ำนี่ หากไม่ใช่นางทั้งหมดนี้ก็ไม่มีทางเกิดขึ้น
ล้วนเป็นความผิดของนาง!
เฉินชิงเยียนหลุบตาลง ลึกๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต
เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมาความอาฆาตทั้งหมดก็หายไปแล้ว น้ำตาเอ่อคลอน่าสงสาร
“ท่านพี่หลิง…”
นางยื่นมือไปต้องการจะจับมือมู่หลิงเอาไว้
ทว่ามู่หลิงกลับหลบมือของนาง
ร่างของนางสั่นสะท้าน สบตากับแววตาโกรธเคืองของเขาแล้วใจก็หวาดหวั่น “ท่านพี่หลิง ท่านฟังข้าอธิบาย”
“ได้ เจ้าอธิบายกับข้า ตอนนี้ข้าอยากได้ยินคำอธิบาย!”
ดอกไม้เหล่านี้เฉินชิงเยียนเป็นคนนำกลับมาจากข้างนอก
และก็เป็นนางที่เก็บมันมาด้วยตัวเอง
ทว่าเพราะดอกไม้เหล่านี้ทำให้พลังของท่านพ่อถดถอย และยิ่งทำให้เขา…ล้มลงไปอยู่เทียนอู่ขั้นต้นในชั่วพริบตา!
เดิมสถานการณ์ตระกูลมู่ก็ไม่ดีอยู่แล้ว ทันทีที่พลังของเขาถดถอยลงจะมีอะไรรอตระกูลมู่อยู่อีก?
ทั้งหมดชิงเยียนล้วนเป็นผู้นำมา!
เฉินชิงเยียนน้ำตาไหลดุจสายฝน “ท่านพี่หลิง ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้จริงๆ ต้นไม้เหล่านี้คนอื่นให้ข้ามา บอกว่าทำให้สมองและจิตใจสดชื่นข้าจึงนำกลับมา ดอกไม้เหล่านี้…ตอนแรกข้าผ่านไปที่เขาแห่งนั้นแล้วถูกเหล่าดอกไม้ดึงดูดโดยบังเอิญ อีกทั้งข้ายังเห็นว่าพลังวิเศษของดอกไม้เข้มข้น คิดว่าสามารถจะเป็นประโยชน์ต่อร่างกาย ข้าก็เลยขอร้องยอดฝีมือท่านนั้นที่อยู่บนเขาให้ขายให้กับข้า”
“ข้าพูดจริงทุกคำ พี่หลิง ท่านต้องเชื่อข้า ข้าไม่มีทางคิดร้ายกับนายผู้เฒ่า และยิ่งไม่เคยคิดร้ายกับตระกูลมู่!”
นางตะโกนสุดเสียงเพื่อแก้ต่างให้ตัวเองจนเสียงแหบ
มู่หลิงไม่พูดอะไร
หากเป็นเรื่องอื่นไม่ว่าเฉินชิงเยียนจะทำผิดอะไรเขาล้วนเชื่อนาง ยกโทษให้นาง
ทว่าครั้งนี้ต่อให้ชิงเยียนไม่ได้ตั้งใจ แต่มันก็นำพาแรงโจมตีมาสู่ตระกูลมู่!
การโจมตีนี้เพียงพอที่จะทำให้ตระกูลมู่พังพินาศได้!
เฉินชิงเยียนมองดวงตาที่มืดลงของมู่หลิงแล้วร่างของนางก็ถอยหลังไปหลายก้าว จู่ๆ นางก็หัวเราะออกมา
“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านพี่หลิงท่านจะโกรธก็สมควร เพราะความโง่เขลาไม่รู้อะไรของข้าทำร้ายตระกูลมู่มากมายเช่นนี้ ท่านวางใจเถอะ ข้าทำความผิดแล้วข้าก็จะชดใช้! ข้าขอเพียงท่านพี่หลิงดีต่อฮวนเอ๋อร์กับซีเอ๋อร์ พวกเขาสองคนก็เหมือนกับท่าน ล้วนเป็นชีวิตของข้า”
………….
ตอนที่ 960 มู่หลิงยอมแพ้ (6)
พวกเขาสองคนก็เหมือนกับท่าน ล้วนเป็นชีวิตของข้า…
ประโยคนี้สุดท้ายแล้วก็ทำให้สายตาของมู่หลิงคลายลงไม่น้อย
เขาค่อยๆ หลับตาลงด้วยสีหน้าเจ็บปวด
ในตอนนี้เขาหวนนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา…
ตอนเขาได้รับบาดเจ็บ เป็นเฉินชิงเยียนที่ดูแลเขาอย่างยากลำบาก
ตอนเขาเผชิญอันตราย ก็เป็นเฉินชิงเยียน...ที่ใช้ร่างกายอ่อนแอของนางบังอยู่ตรงหน้าของเขา
เพียงเพื่อให้เขาสามารถมีชีวิตอยู่!
ผู้หญิงคนนี้เห็นเขาสำคัญกว่าตัวนางเองมาโดยตลอด!
“ท่านแม่!” เสียงร้องปานจะขาดใจทำให้มู่หลิงลืมตาขึ้น
ทันใดนั้นเขาก็ได้เห็นแสงสีขาวสว่างวาบ เฉินชิงเยียนถือกระบี่ยาวไว้ในมือพาดที่คอด้วยความเด็ดเดี่ยว
“ไม่!”
ความเจ็บปวดอย่างไม่มีที่สิ้นสุดทำให้สีหน้าของมู่หลิงบิดเบี้ยว นัยน์ตาของเขามีความหวาดกลัวเป็นอย่างมาก ขยับร่างไปข้างหน้ากำยึดกระบี่ยาวในมือเฉินชิงเยียนเอาไว้
เลือดสีแดงสดไหลออกจากฝ่ามือของเขา ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึก สายตาเจ็บปวด
“เฉินชิงเยียน นี่เจ้าจะทำอะไร!”
เขาโกรธ โมโห แต่กลับไม่เคยคิดจะให้เฉินชิงเยียนตายชดใช้ความผิด
นี่ไม่ใช่ความตั้งใจของเฉินชิงเยียน แต่ถูกคนอื่นปิดตาถึงได้ทำความผิดเช่นนี้
เขาจะมองดูนางตายตรงหน้าเขาได้อย่างไร?
เฉินชิงเยียนไม่เพียงแต่เป็นผู้หญิงของเขา แต่ยังเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขาไว้ด้วย!
“ท่านแม่!” มู่ฮวนวิ่งมาตรงหน้าเฉินชิงเยียนอย่างรวดเร็ว ดึงนางมาไว้ข้างกายแล้วมองมู่หลิงด้วยความโกรธ “ท่านพ่อ ท่านแม่ทำอะไรท่านจึงต้องบีบให้นางต้องตาย?”
จะต้องเป็นซู่อีคนพวกนี้พูดอะไรกับท่านพ่อแน่!
ดังนั้นท่านพ่อจึงได้คิดจะบีบให้ท่านแม่ตาย!
“ฮวนเอ๋อร์ ไม่ต้องพูดแล้ว เป็นข้าที่ทำความผิด ข้าควรจะต้องชดใช้” เฉินชิงเยียนยิ้มขมขื่นหลุบตาลงต่ำ “ท่านพี่หลิง ท่านไม่ต้องห้ามข้า หากไม่ใช่เพราะความโง่เขลาขอข้านำเชียนถิงหลานกับดอกไม้วิญญาณกลับมา ท่านพ่อก็ไม่มีทางพลังถดถอย ท่านก็ไม่ต้องถอยไปเป็นเทียนอู่ขั้นต้น”
มู่ฮวนเบิกตาโต
ท่านปู่พลังถดถอยเป็นท่านแม่ที่ทำ? อีกทั้งพลังของท่านพ่อก็ถดถอย?
นางกัดฟัน “ท่านพ่อ ที่ท่านแม่ทำไปทั้งหมดล้วนไม่ได้ตั้งใจ ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด พลังถดถอยไปแล้วก็สามารถเพิ่มกลับมาได้ เพียงเพื่อเรื่องเล็กๆ นี้ท่านต้องบีบให้นางตายเลยหรือ? ท่านแม่ตายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง แล้วพวกท่านยังจะทำอะไรอีก?”
“ข้า…” มู่หลิงอึกอักในลำคอ กำลังคิดจะเอ่ยปากอธิบายสองสามคำ เสียงหัวเราะเบาๆ ก็ดังขึ้นขัดเขาเสียก่อน
เฟิงหรูชิงหัวเราะราวกับไม่เห็นบรรยากาศโศกเศร้านี้
นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ซู่อี ท่านเคยได้ยินประโยคหนึ่งหรือไม่?”
ซู่อีมองเฟิงหรูชิงด้วยความงุนงง “อะไร?”
“คนคนหนึ่งไม่ว่าจะโวยวายกี่ครั้งก็ไม่ได้จากไปจริงๆ ทว่าตอนที่คนคนนั้นคิดจะจากไปจริงๆ นางจะไปอย่างเงียบๆ เช่นนี้แล้วนางจึงจะจากไปจริงๆ”
ก็เหมือนกับชิงจู๋ โวยวายนับครั้งไม่ถ้วนว่าจะหนีออกจากบ้าน สุดท้ายแล้วก็กลับมา
หากมันอยากหนีออกจากบ้านจริงคงจะหาเวลาที่ไม่มีคน แล้วจากไปเงียบๆ ไม่กลับมาอีก
“เช่นเดียวกัน คนคนหนึ่งหากอยากฆ่าตัวตาย เช่นนั้นนางก็จะไปหาที่ที่ไม่มีคนแล้วจากโลกนี้ไป นี่จึงจะเป็นการตายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์อย่างแท้จริง ไม่ใช่รู้ทั้งรู้ว่ามีคนจะขัดขวางนางถึงได้หยิบกระบี่ขึ้นมาทำเป็นจี้คอ หากนางมีความมุ่งมั่นตั้งใจจริง คืนนี้ไปหาที่ที่ไม่มีคนฆ่าตัวตาย รอพรุ่งนี้เช้าข้าเห็นศพนางแล้วข้าถึงจะเชื่อว่านางบริสุทธิ์”
ร่างของเฉินชิงเยียนแข็งทื่อเหงื่อเย็นๆ เปียกทั่วร่าง นางรู้สึกเหมือนเสื้อผ้าตัวเองถูกเฟิงหรูชิงถอดออกจนเปลือยเปล่า อับอายขายหน้าเป็นที่สุด
………………