เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 945 ข้าจะอยู่บ้านตระกูลมู่ (1) ตอนที่ 946 ข้าจะอยู่บ้านตระกูลมู่ (2)

ตอนที่ 945 ข้าจะอยู่บ้านตระกูลมู่ (1) ตอนที่ 946 ข้าจะอยู่บ้านตระกูลมู่ (2)

ตอนที่ 945 ข้าจะอยู่บ้านตระกูลมู่ (1)

“ไม่ได้ ข้าไม่เห็น…”

ปึ้ง!

คำสุดท้ายยังไม่ทันได้เอ่ยออกมาอกของชายแก่ผู้นั้นก็ถูกโจมตีอย่างแรง กระเด็นออกไปหล่นลงที่พื้นที่จัดเลี้ยง

ศีรษะเอียงล้มหมดสติไป

ทุกคนในตระกูลมู่อดหนาวเหน็บไม่ได้ หันไปมองคนชุดขาวที่ราวกับเทพเซียนค้าง

เจ้าเป็นคนที่ราวกับเทพเซียน ลงมือทุบตีคนบ่อยครั้งเช่นนี้จะดีจริงหรือ?

หนานเสียนละสายตากลับมา ใบหน้าเย็นชาชายเสื้อโบกสะบัด

“ชิงเอ๋อร์เจ้าต่อ”

ความหมายก็คือ เจ้าพูดต่อไปก็พอ ขอเพียงมีคนไม่เห็นด้วยกับความคิดของเจ้าก็ยกให้ข้าจัดการ

เฟิงหรูชิงยิ้มตาหยี “พวกเจ้าไม่พอใจอะไรกับการที่พวกข้าจะเข้าพักที่ตระกูลมู่? สามารถพูดออกมาได้เลย พวกเจ้าวางใจเถอะ ข้าเป็นคนมีเหตุผลไม่มีทางทำเรื่องที่ไม่ให้พวกเจ้าพูดความจริงจากใจ”

บรรดาคนในตระกูลมู่ล้วนถอยหลังสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว บนใบหน้าเผยรอยยิ้มประจบสอพอ

“ไม่มี ไม่มีเรื่องนี้แน่”

“ใช่ๆ พวกท่านกลับมาพวกเราตระกูลมู่ต้องยินดีต้อนรับสิไม่ว่า จะไม่พอใจพวกท่านได้อย่างไร?”

“นั่นสิ แม่นางเฟิง…เจ้าให้คุณชายหนานเสียนวางดาบลงก่อนสิ? ใจข้าแตกตื่นไปหมดแล้ว”

รอยยิ้มเฟิงหรูชิงกว้างยิ่งกว่าเก่า “จำเอาไว้ เป็นพวกเจ้าที่เชิญพวกเรามาพักที่ตระกูลมู่ ไม่ใช่ข้าไม่ให้พวกเจ้าพูดความจริง”

“แม่นางเฟิงคิดมากไปแล้ว เมื่อครู่พวกข้าพูดจริงเป็นคำพูดที่ออกมาจากใจ อ้อ เจ้าให้คุณชายหนานเสียนถอยออกไปก้าวหนึ่งได้หรือไม่? อย่าเดินเข้ามาอีกเลย ข้ากลัวแล้วจริงๆ …”

เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง “แต่ว่าข้าคนนี้เกิดมาเป็นคนขี้กลัว กลัวคนอื่นจะมาหาเรื่องข้าเป็นที่สุด อีกทั้งหูของข้าคนนี้ก็ไม่อาจรับถ้อยคำหยาบคายได้ หากให้ข้าได้ยินว่ามีคนพูดไร้สาระลับหลัง…”

“ตามแต่แม่นางเฟิงจะจัดการ!”

หากเป็นก่อนหน้านี้บรรดาคนตระกูลมู่ไม่มีทางสนใจเฟิงหรูชิง

แต่ว่า…

คนที่อยู่หลังเฟิงหรูชิงมีมากเกินไป มากจนทำให้ใจของพวกเขาเกิดความเกรงกลัว

แม้แต่พลังของหนานเสียนก็ทำให้พวกเขาอกสั่นขวัญเสีย

ดังนั้น ตอนแรกบรรดาเหล่าคนตระกูลมู่ที่สายตาสูงส่งล้วนแทบจะนอนลงไปกับพื้น มีรอยยิ้มประจบสอพลอบนใบหน้าที่มีริ้วรอยที่สามารถหนีบแมลงตายได้

“อื้อ” เฟิงหรูชิงยิ้ม “ซู่อี เช่นนั้นพวกเราก็ย้ายเข้ามาพักที่ตระกูลมู่แล้วกัน”

ซู่อีขมวดคิ้วน้อยๆ

ตามเหตุผลแล้วด้วยนิสัยของเสี่ยวชิงไม่มีทางอยากมาที่ที่วุ่นวายเช่นตระกูลมู่

ทว่าเพราะเหตุใด…นางจึงอยากเข้ามาพักที่ตระกูลมู่?

จู่ๆ หัวใจซู่อีก็เต้นแรงรีบหันไปมองนายผู้เฒ่าที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย

หรือว่า…เพราะอาการป่วยของนายผู้เฒ่า?

นางจึงต้องมาตระกูลมู่เพื่อตรวจสอบ?

ดวงตาซู่อีมืดลงเล็กน้อย หากเป็นเช่นนี้ละก็โรคของนายผู้เฒ่าเกี่ยวข้องกับบ้านตระกูลมู่?

มู่หลิงไม่มีทางทำร้ายนายผู้เฒ่า ต่อให้เขาเห็นแก่ตัวเพียงใด โง่เขลาเพียงใด แต่นายผู้เฒ่าก็เป็นพ่อของเขา เขาไม่มีทางทำเรื่องจงใจทำร้ายนายผู้เฒ่าได้

เช่นนี้แล้วก็มีเพียงคนเดียว…เฉินชิงเยียน!

หากอาการป่วยของนายผู้เฒ่าเกี่ยวข้องกับเฉินชิงเยียนจริง เช่นนั้นเฉินชิงเยียนคนนี้ก็น่ากลัวเหลือเกิน…

“แม่นางเฟิง”

ฉินเฟยเอ๋อร์ยกเหล้าดีแก้วหนึ่งเดินมาที่ตรงหน้าเฟิงหรูชิง ใบหน้างดงามมีรอยยิ้ม “ก่อนหน้านี้ข้าเห็นเจ้ากับเสี่ยวเฉินใกล้ชิดกันมากก็เลยคิดว่า…ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเจ้า ข้าเข้าใจเจ้าผิดไปบ้าง วันนี้ข้ามาขอโทษแม่นางเฟิงหวังว่าแม่นางเฟิงจะยกโทษให้ข้า”

สายตานางจริงใจดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ

……………..

ตอนที่ 946 ข้าจะอยู่บ้านตระกูลมู่ (2)

ราวกับว่าหากมีคนไม่รับคำขอโทษของนาง ผู้นั้นไม่อาจยกโทษให้ได้ มีความผิดใหญ่หลวงนัก!

ทว่าบรรดาคนที่อยู่ในที่นั้นไม่มีใครสักคนเข้าข้างฉินเฟยเอ๋อร์ เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทำให้พวกเขารู้จักฉลาดเฉลียวขึ้นมา ขอเพียงเกี่ยวข้องกับเฟิงหรูชิงล้วนต้องปิดปากเงียบไม่พูด

“แม่นางเฟิง?” ฉินเฟยเอ๋อร์มองเฟิงหรูชิงด้วยความสงสัย นางกัดริมฟีปาก “ข้าต้องการับผิดด้วยความจริงใจ แม่นางเฟิงเจ้ายกโทษให้ความผิดที่ผ่านมาของข้าได้หรือไม่? ข้าเชื่อคำพูดว่าร้ายของคนอื่น บอกว่าเจ้าเคยแต่งงานมาก่อน จึงได้…จึงได้เกิดเป็นความเข้าใจผิดนี้ขึ้น”

เฟิงหรูชิงยิ้มตาหยี “ข้าเคยแต่งงานมาก่อน”

ฉินเฟยเอ๋อร์ชะงักเงยหน้ามองเฟิงหรูชิงด้วยความประหลาดใจ

นางคิดไม่ถึงเลยว่าเฟิงหรูชิงจะยอมรับเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคน

“ทว่าเช่นนั้นแล้วอย่างไร?” นัยน์ตาราวภาพวาดของเฟิงหรูชิงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “อย่างน้อยข้าก็ไม่เสแสร้งแกล้งทำลอบมองคู่หมั้นของคนอื่น”

ฉินเฟยเอ๋อร์หน้าซีดขาวน้ำตาเหมือนสายฝน “ข้าไม่ได้…”

“อ้อ เช่นนั้นเหตุใดสายตาเจ้าจ้องมองหนานเสียนของข้าตลอดไม่ละสายตา?” ใบหน้าเฟิงหรูชิงมีรอยยิ้ม

ทว่ารอยยิ้มนั้นเหมือนกับปีศาจ บีบให้ฉินเฟยเอ๋อร์ต้องถอยหลังไปหลายก้าว

ฉินเฟยเอ๋อร์หันไปมองหนานเสียนด้วยความตื่นตกใจ “คุณชายหนานเสียน ข้าไม่ได้แอบมองท่าน ข้าไม่ได้ทำจริงๆ …”

นางมาหาเฟิงหรูชิงเพื่อขอโทษด้วยความจริงใจ ต้องการเป็นพี่น้องกับนาง

แต่นาง…ไม่เคยคิดจะแย่งหนานเสียนเลย?

นางเพียงแค่อยากพยายามเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อเป็นอนุของเขา นี่ก็นับว่ามีความผิดหรือ?

“คำพูดของชิงเอ๋อร์ไม่มีทางผิด” มือหนานเสียนโอบเฟิงหรูชิงไว้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ฉินเฟยเอ๋อร์ตกตะลึงค้าง ผ่านไปสักพักนางก็ก้มหน้าลงปกปิดความทุกข์ในใจย่อตัวให้เฟิงหรูชิง

“แม่นางเฟิง ข้ามาหาเจ้าก็เพื่อขอโทษเจ้าจริงๆ เรื่องที่ผ่านมาของเจ้าข้าไม่รู้มาก่อน ได้ยินจากปากผู้อื่นจึงได้เกิดความเข้าใจผิดกับเจ้า ข้าต้องทำอย่างไรเจ้าจึงจะยกโทษให้ข้า แต่ว่าข้าจะพยายามสุดความสามารถของข้าขจัดความคับข้องใจของเจ้า”

“หากสุดท้ายแล้วเจ้ายังไม่ยกโทษให้ข้า อาจจะเป็นเพราะว่าข้ายังคงทำดีไม่พอ”

นางพูดจบก็ยืดตัวตรงสีหน้าน่าเวทนา ร่างกายอ่อนแอไม่อาจทนแรงลมเหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อทว่านางก็ยังฝืนยืนอย่างมั่นคง เหมือนดั่งต้นสนและไผ่ที่อยู่กลางสายลมหนาวเหน็บ เด็ดเดี่ยวแน่วแน่ไม่สั่นไหว ก่อนที่จะหมุนตัวจากไปสายตาของฉินเฟยเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะมองหนานเสียน

บนใบหน้าของชายหนุ่มมองไม่เห็นอารมณ์ใดๆ และไม่มีความเห็นใจหรือสงสารแม้แต่น้อย…ดังนั้น เดิมใจที่นางคิดว่าสามารถกล้าแกร่งกลับเจ็บปวดขึ้นมา ราวกับถูกมือที่ไร้รูปร่างฉีกจนเลือดไหลริน

แต่ว่า…ในตอนที่ฉินเฟยเอ๋อร์เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวเข่าของนางก็ทรุดลง ร่างของนางล้มลงกับพื้นทั้งยืน

ไม่มีใครเห็นมือของหนานเสียนที่เก็บกลับมา…

พวกเขาสังเกตเห็นแค่ ฉินเฟยเอ๋อร์ที่สง่างามสูงส่งมาโดยตลอดล้มลงกับพื้นเหมือนสุนัขกินโคลนต่อหน้าทุกคน แล้วบนพื้นยังมีเลือดสดๆ ที่มู่หลิงกระอักออกมาอีก ทั้งหมดเปรอะเปื้อนบนใบหน้าขาวซีดของนาง

“ฉินเฟยเอ๋อร์!” เวินอวี่ตกใจหน้าเสียรีบเข้าไปพยุงฉินเฟยเอ๋อร์ขึ้นมา สายตาฉายแววสงสาร

ใบหน้าฉินเฟยเอ๋อร์ซีดขาว นางรู้สึกเพียงตัวเองขายหน้าต่อหน้าทุกคนจนหมดสิ้นแล้ว อับอายจนนางอยากจะหาหลุมดินมุดลงไป

ทว่าเมื่อครู่…นางรู้สึกว่ามีบางสิ่งตกใส่ข้อพับของนางแท้ๆ จึงได้ทำให้นางควบคุมไม่ได้กะทันหัน ขายหน้าครั้งใหญ่

เมื่อได้รู้เช่นนี้ทำให้ฉินเฟยเอ๋อร์ชะงัก นางหันหน้าไปมองใบหน้าของเฟิงหรูชิงในใจก็เกิดความเป็นไปได้หนึ่งขึ้น

………………