เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - อนที่ 3482 โปรดปล่อยข้าไป / ตอนที่ 3483 มืดลง
ตอนที่ 3482 โปรดปล่อยข้าไป
ภายในถ้ำ เพราะการมีอยู่ของค่ายกลรวมจิตวิญญาณ เมื่อเข้ามาข้างในแล้วรู้สึกสบายและอบอุ่นไปทั่วตัว ร่างกายยิ่งดูดซับปราณพลังวิญญาณอย่างไม่อาจควบคุม
การตกแต่งในถ้ำเรียบง่าย มีโต๊ะหินเพียงตัวเดียว ยิ่งเดินไปข้างใน หลังประตูหินข้างในเปิดออก ร่างทั้งร่างก็พลันเย็นยะเยือกขึ้นมา ส่วนลึกของถ้ำเหมือนกับโรงน้ำแข็ง บนผนังโดยรอบมีไข่มุกราตรีส่องแสง ทำให้ถึงแม้ถ้ำแห่งนี้ไม่มีหน้าต่างก็ยังดูสว่างไม่ต่างจากตอนกลางวัน
ตรงมุมหนึ่งของกำแพงน้ำแข็ง มีเตียงน้ำแข็งเย็นๆ เต็มไปด้วยไอเย็นเยียบตั้งอยู่ ทำให้นางที่เข้ามาที่นี่พลันรู้สึกถึงเพียงกลิ่นอายของความหนาวเหน็บแทรกขึ้นมาจากใต้เท้า มุ่งตรงสู่ขั้วหัวใจ
“นายท่านเรียกเสวี่ยซินเข้ามา ไม่ทราบว่ามีอะไรจะสั่งหรือ”
น่าแปลกที่นางรู้สึกไม่สบายใจอยู่รางๆ เหตุใดต้องให้นางเข้ามาที่นี่ ที่นี่ไม่มีอะไรสักอย่าง มีเพียงเตียงน้ำแข็งหลังนั้น รอบข้างปิดตายทำเอานางกระวนกระวายใจ ไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร
“เจ้าต้องการเซวียนหยวนโม่เจ๋อไม่ใช่หรือ ไม่ได้อยากฉีกร่างเฟิ่งจิ่วเป็นหมื่นๆ ท่อนหรือ เจ้าคิดว่าด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้จะเป็นคู่ต่อสู้ของเฟิ่งจิ่วได้หรือ” เจ้าแห่งบัวดำตรงหน้าหันกายมาพร้อมมือไพล่หลัง สายตาเย็นชาทอดมองร่างของอวิ๋นเสวี่ยซิน
“ตอนนี้ข้ามีวิธีทำให้พลังของเจ้าเพิ่มขึ้น และยังทำให้เจ้าครอบครองความสามารถชักนำกลิ่นอายบัวดำได้ด้วย เจ้าต้องการหรือไม่”
เสียงเย็นชาดังออกมาจากปากเขา เขาพูดไปพลาง เดินไปใกล้ตรงหน้านางไปพลาง ยืนมองอวิ๋นเสวี่ยซินจากข้างบน ในดวงตาน่ากลัวฉายแววลึกล้ำยากหยั่งคาด
อวิ๋นเสวี่ยซินตกใจกลัว ถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างอดไม่ได้ นายท่านตรงหน้าทำให้นางประหวั่นใจ โดยเฉพาะประกายในดวงตาของเขาทำให้นางใจฝ่อจนอยากหนีไปยิ่งนัก
นางกลืนน้ำลาย ข่มความกลัวในหัวใจเอาไว้ แล้วถามขึ้นด้วยความหวังน้อยนิด “นายท่าน เสวี่ยซินต้องทำอย่างไรถึงจะได้รับพลังของบัวดำ” นางมีความรู้สึกว่าหากนางหันกายหนีออกไป เขาต้องสังหารนางอย่างแน่นอน ไม่! ผลลัพธ์ต้องร้ายแรงยิ่งกว่าตายแน่!
“ฮ่าๆ ข้าจะบอกเจ้าเอง” เจ้าแห่งบัวดำยิ้มอย่างมีเลศนัย ยื่นมือไปสัมผัสใบหน้างดงามของนาง
ทันใดนั้นอวิ๋นเสวี่ยซินรู้สึกราวกับกำลังถูกงูพิษจับจ้อง นางกลัวจนหน้าซีดขาว ส่งเสียงร้องพลางถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ มองเขาอย่างเกรงๆ
“นะ…นายท่าน ทะ…ท่านจะทำอะไร” เสียงของนางสั่นเครือเล็กๆ รู้สึกไม่อยากเชื่อ
“ฮ่าๆ ไม่ใช่ว่าเจ้าเดาออกอยู่แล้วหรือ” เจ้าแห่งบัวดำยืนนิ่ง เพียงหรี่ตามองนาง “เจ้าคิดว่าปราณบัวดำที่แม้แต่เฟิ่งจิ่วยังกลัวนั้นได้มาง่ายๆ อย่างนั้นเชียวหรือ อยากได้แต่ไม่มีอะไรแลกเปลี่ยนจะเป็นไปได้อย่างไร”
ฟังเขาพูดเช่นนั้นแล้ว ในที่สุดความหวังสุดท้ายในใจนางก็พังทลาย ขอบตาพลันแดงก่ำขึ้นมา สองมือกำเสื้อผ้าของตนเองจนแน่น “ไม่! นายท่าน ข้า…ข้าไม่ได้…”
ในฐานะสตรีคนหนึ่ง โดยเฉพาะสตรีที่มีนิสัยหยิ่งทระนงอย่างนาง เดิมอยากแต่งงานกับบุรุษตระกูลใหญ่ แล้วจะปล่อยให้ความบริสุทธิ์ของตนเองถูกทำลายไปได้อย่างไร โดยเฉพาะอีกฝ่ายเป็นคนที่มีอายุหลายร้อยปีและยังทำให้นางหวาดกลัวสุดขีด…
นางหลั่งน้ำตาอย่างไร้เสียง ถอยหลังไปทีละก้าว อ้อนวอนพร้อมเสียงสั่นเครือ “นายท่าน โปรดปล่อยข้าไป เสวี่ยซิน เสวี่ยซิน เสวี่ยซินไม่ยินยอม เสวี่ยซินช่วยนายท่านหาสตรีคนอื่นมาได้ ไม่ว่านายท่านจะต้องการสตรีแบบไหน เสวี่ยซินล้วนช่วยนายท่านหามาได้ทั้งสิ้น นายท่านโปรดปล่อยเสวี่ยซินไป ปล่อยเสวี่ยซินไปเถอะ…”
……….
ตอนที่ 3483 มืดลง
ฟังวาจาของนางแล้ว กลิ่นอายของเจ้าแห่งบัวดำเย็นเยือกโดยพลัน ทั้งถ้ำเปลี่ยนเป็นหนาวเย็นเสียดกระดูก ปราณที่น่าอึดอัดและโสมมเวียนวนอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นเจ้าแห่งบัวดำเบี่ยงกายไปข้างหน้า มือหนึ่งคว้าลำคอของเสวี่ยซินแล้วยกนางขึ้น
เสียงเยือกเย็นเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารดังขึ้นข้างหูนาง “เจ้าคิดว่าข้าสู้เซวียนหยวนโม่เจ๋อไม่ได้หรือ”
อวิ๋นเสวี่ยซินถูกบีบคอ สองเท้าลอยอยู่เหนือจากพื้น แรงกดดันมหาศาลกดอัดลงมา ทำให้นางรู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้นางแค่คืบ สองมือนางจับมือเขาแน่น อ้าปากพยายามหายใจ
นางอยากเอ่ยปากขอชีวิต ทว่ากลับพูดอะไรไม่ออกสักคำเดียว ตอนนางคิดว่านางจะถูกบีบคอตายแล้วนั้น นางเพียงรู้สึกว่าร่างกายถูกเหวี่ยงไปอย่างแรง กระแทกลงบนเตียงน้ำแข็งโดยพลัน
“บัวดำของข้าต้องการปราณหยินแท้มาบำรุง ในฐานะที่เป็นคนของข้า เจ้ามีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ ไม่อาจปฏิเสธได้!” เขาพูดด้วยเสียงเย็นชา ก้าวอาดๆ ไปที่เตียงน้ำแข็งหลังนั้น พอโบกมือแล้ว ลมปราณสีดำสายหนึ่งพุ่งออกไป แบ่งตัวเป็นสี่สายก่อนพันธนาการมือเท้าของอวิ๋นเสวี่ยซิน ตรึงนางบนเตียงน้ำแข็งอย่างแน่นหนาไม่ต่างจากตัวอักษร 大
“อย่า! อย่า! ท่านอย่าทำข้า…”
อวิ๋นเสวี่ยซินร้องขอด้วยความหวาดกลัว นางกลับไม่รู้ว่ายิ่งนางร้องขอให้ละเว้น ยิ่งนางปฏิเสธ ก้ยิ่งทำให้ความต้องการในใจของเจ้าแห่งบัวดำเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม
“เจ้าจะขอบคุณข้า เพราะข้าทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้นได้!”
เจ้าแห่งบัวดำพูดพลางมาถึงตรงหน้าเตียงน้ำแข็ง ยื่นมือไปแล้วกระชากเสื้อของนางออก เสื้อผ้าบนตัวอวิ๋นเสวี่ยซินกลายเป็นเศษซากตกลงบนพื้นในทันที…
“กรี๊ด!”
เสียงร้องแหลมดังสะท้อนอยู่ในถ้ำ เหล่าผู้ฝึกบำเพ็ญในชุดสีดำข้างนอกเหล่านั้นกลับไม่รู้ว่าข้างในกำลังทำอะไร อีกทั้งยังหารือกันเสียงเบาว่าจะจัดการพวกเฟิ่งจิ่วอย่างไรดี
เย็นวันต่อมา ประมุขเทียมฟ้ามาถึงป่านี้อย่างไม่คาดคิด ทั้งยังหาถ้ำนั้นพบได้อย่างแม่นยำ
“ประมุขของพวกเจ้าเล่า” กลางท้องฟ้า ประมุขเทียมฟ้าหรี่ตามองคนเหล่านั้นพลางถาม
“ประมุขเทียมฟ้า!” ผู้ฝึกบำเพ็ญชุดดำคนหนึ่งจำเขาได้ กล่าวขึ้นทันที “ประมุขเทียมฟ้า ประมุขของข้าอยู่ในถ้ำ” พร้อมกันนั้นก็มีผู้ฝึกบำเพ็ญชุดดำอีกคนหนึ่งเร่งฝีเท้าเข้าไปในถ้ำเพื่อรายงาน
หลังเข้าไปในถ้ำแล้วเขากลับไม่เห็นเงาร่างของนายท่านและอวิ๋นเสวี่ยซิน ในใจนึกสงสัย เขาเดินเข้าไปข้างในอีกหน่อยก็พบว่าตรงนั้นมีประตูหินขวางอยู่ จึงรายงานอยู่ข้างนอก
“นายท่าน ประมุขเทียมฟ้ามาแล้ว ตอนนี้อยู่ข้างนอก”
“เชิญเขาเข้ามา!” เสียงเย็นชาของเจ้าแห่งบัวดำดังออกมาจากข้างใน ผู้ฝึกบำเพ็ญชุดดำคนนั้นตอบรับเสียงหนึ่ง ก่อนจะรีบเดินออกไปข้างนอก
ในถ้ำน้ำแข็งนั้น สายตาเยือกเย็นของเจ้าแห่งบัวดำกวาดสายตามองอวิ๋นเสวี่ยซินที่เปลือยร่างนอนอยู่บนเตียงน้ำแข็งอย่างไร้ความรู้สึก ก่อนสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าฝึกบำเพ็ญอยู่ที่นี่ คุ้นชินกับเคล็ดวิชานั้นแล้วค่อยออกมา!”
สิ้นเสียงนั้น เขาสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกไปข้างนอก ประตูหินปิดลงอีกครั้ง เหลือเพียงอวิ๋นเสวี่ยซินนอนอยู่ข้างในนั้นไม่ขยับเขยื้อนตามลำพัง ดวงตาว่างเปล่ามองเพดานถ้ำ
จวบจนผ่านไปเนิ่นนาน ดวงตาของนางจึงค่อยขยับเขยื้อน นางที่กำลังหนาวเย็นค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง พิงร่างที่มุมหนึ่งพร้อมขดตัวเป็นก้อนกลม หลั่งน้ำตาออกมาอย่างเงียบเชียบ
สองมือนางกำเป็นหมัดแน่น กัดฟันพูดขึ้นว่า “เฟิ่งจิ่ว! ข้าอวิ๋นเสวี่ยซินไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้แน่! ไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้แน่นอน!”
……….