เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3514 การคุ้มครองของเขา ตอนที่ 3515 ขี่ม้าด้วยกัน
ตอนที่ 3514 การคุ้มครองของเขา ตอนที่ 3515 ขี่ม้าด้วยกัน
ตอนที่ 3514 การคุ้มครองของเขา
ลมยามค่ำคืนระลอกหนึ่งพัดมา เขาลืมตาขึ้นมองเฟิ่งจิ่วที่กำลังหลับอยู่ ในดวงตาฉายแววอ่อนโยนรักใคร่ ก่อนจะยื่นมือไปดึงเสื้อคลุมที่พาดบนร่างนางให้สูงขึ้นอีกหน่อย ทว่าขณะนั้นเองกลับมีเสียงหัวเราะลั่นดังมาท่ามกลางยามวิกาล
“ฮ่าๆๆๆๆ…”
เสียงนั้นน่าขนลุกและน่ากลัว แฝงไว้ด้วยอานุภาพมหาศาล เสียงหัวเราะสะท้อนกลางท้องฟ้ามืด พวกผู้คุ้มกันรอบๆ ต่างกุมศีรษะร้องโหยหวนแล้ว
“อ้าก!”
“ซี้ด!”
“ปวดหัวเหลือเกิน!”
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดมากมายดังขึ้นตามด้วยเสียงสูดลมหายใจ ทำลายความเงียบสงบในเวลากลางคืนก่อนหน้านี้ เด็กหลายคนบนรถม้าได้รับแรงกดดันเพราะอานุภาพมหาศาลที่มาถึงอย่างกะทันหัน พลันร้องไห้น่าสงสารเพราะความเจ็บเช่นกัน
คนที่อาการดีกว่าผู้คุ้มกันพวกนั้นมีเพียงอวี๋เฉิงเต๋อ แม้เขาจะสีหน้าซีดขาว แต่ก็ชักกระบี่ออกมาคุ้มครองอยู่ข้างๆ รถม้าอย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังตะโกนเสียงดังว่า “เป็นใคร! ออกมา!”
ชัดเจนว่าแม้แรงกดดันของอีกฝ่ายจะสร้างความเสียหายต่อเขาได้อย่างแน่นอน ทว่าก็ไม่ได้ทรมานจนต้านทานไม่ได้เช่นคนอื่นๆ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วลุกขึ้นยืนแล้ว เสื้อคลุมก็ถูกเก็บไปแล้วเช่นกัน เฟิ่งจิ่วได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กๆ จากในรถ จึงเร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้า สองมือประสานกันทำมุทรา เขตอาคมหนึ่งบดบังเด็กๆ ในรถจากแรงกดดันนั้น
“เอ๋?”
คนคนนั้นเหมือนกับแปลกใจอยู่บ้าง เดินออกมาจากมุมมืดอย่างเนิบช้า สายตาจดจ้องเฟิ่งจิ่วที่สวมชุดสีเขียว รูปโฉมธรรมดา ก่อนจะมุ่นคิ้วเล็กน้อย “พวกเจ้าเป็นใคร”
ครั้นกวาดสายตาผ่านเฟิ่งจิ่วไป ก็มองเห็นเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่เดินมาจากข้างหลัง พร้อมลอบพิจารณาอีกฝ่ายอยู่ในใจ
“เจ้าต่างหากเป็นใคร” เฟิ่งจิ่วขมวดคิ้วเป็นปมเล็กๆ เพราะถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับสนิทจึงรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
“ข้าผู้ชรามาเอาชีวิตพวกเขา!” ใบหน้าของคนคนนั้นเริ่มแจ่มชัดท่ามกลางแสงจากกองไฟ รูปโฉมแลดูธรรมดา หางตาตก ในดวงตาฉายแววเย็นชา
หลังเขากล่าวจบ สายตาก็เบนออกไปจากเฟิ่งจิ่วและเซวียนหยวนโม่เจ๋อ มองไปยังอวี๋เฉิงเต๋อก่อนเผยยิ้มน่ากลัว “คนแซ่อวี๋ ของบางอย่างต่อให้อยู่กับเจ้า เจ้าก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์เช่นกัน หากรู้ความก็มอบของให้ข้าเสียดีๆ ข้าอาจเหลือศพไว้ให้ครอบครัวเจ้าดูต่างหน้า”
อวี๋เฉิงเต๋อฟังแล้วพลันริมฝีปากสั่น พูดอะไรไม่ออก ของนั่นนำความซวยมาให้จริงๆ!
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองพวกเขาคราหนึ่ง สายตาพิจารณาชายชราคนนั้นตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร หากรู้ความก็จงทิ้งของติดตัวแล้วรีบไปเสีย ไม่เช่นนั้นอีกไม่นานเจ้าก็จะกลายเป็นศพแล้ว”
“รนหาที่ตาย!”
เสียงเย็นชาของชายชราดังมา เขายกมือกระตุ้นกระแสปราณจู่โจมไปทางเฟิ่งจิ่วทันที
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ยืนอยู่ข้างๆ เฟิ่งจิ่วมีจิตสังหารวาบผ่านในดวงตา เขากดมือของเฟิ่งจิ่วที่เตรียมออกมือลง เงาร่างสีดำแฉลบไปข้างหน้า สะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง กระแสปราณที่มาจากชายชราถูกเขาต้านเอาไว้
ตูม!
“อึก! พรวด!”
อวี๋เฉิงเต๋อยืนงง เห็นเพียงท่านหลิงขยับไปข้างหน้า ไม่รู้ว่าเงาร่างของเขาไปอยู่ข้างหลังชายชราได้อย่างไร ทันใดนั้นเขาถีบไปที่ขาของอีกฝ่ายอย่างแรง ชายชราคนนั้นร้องด้วยความเจ็บปวดพลางลอยหวือออกไป สุดท้ายก็กระอักเลือดสดๆ คำหนึ่งออกมาจากปาก
“ซี้ด! อ้าก!”
ชายชราล้มลง ตกลงบนกองไฟขนาดใหญ่โดยตรง ทันใดนั้นเสื้อผ้าบนกายพลันถูกเผา
……….
ตอนที่ 3515 ขี่ม้าด้วยกัน
ร่างกายถูกเผา ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ ชายชราย่อมเกลือกกลิ้งโดยไม่สนภาพลักษณ์ จนกระทั่งดินบนพื้นดับไฟบนร่างได้แล้วจึงค่อยลุกขึ้นยืน เพียงแต่เขาในตอนนี้มีสภาพจนตรอกพลางหายใจหอบ ความเจ็บปวดจากแผ่นหลังแล่นมาถึงหน้าอก เลือดไหลออกมาจากมุมปาก
เขาถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว มองบุรุษไว้หนวดสวมชุดสีดำที่ก้าวอาดๆ เข้ามาด้วยความหวาดกลัว “เจ้า…เจ้าจะทำอะไร”
“ฆ่าเจ้า” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ยอย่างหาได้ยาก เพียงแต่พูดจบแล้ว ตอนที่ชายชรากำลังตื่นกลัวนั้นเอง ในมือเขาพลันควบแน่นกระแสปราณกลุ่มหนึ่งพุ่งทะลุจุดตันเถียนของอีกฝ่าย ทำลายจุดตันเถียนครั้งแล้วครั้งเล่า
“อึก!”
ความตายมาถึงเร็วเกินไป เขาถึงขั้นไม่มีโอกาสร้องขอชีวิตหรือส่งเสียงร้องโหยหวน เพียงส่งเสียงในลำคอคราหนึ่ง ร่างกายโงนเงนเข่าอ่อนคุกเข่าลงตรงหน้าเซวียนหยวนโม่เจ๋อโดยตรง จนกระทั่งคอตก กล้ำกลืนโทสะเอาไว้อย่างไร้สุ้มเสียง
คนตระกูลอวี๋ทั้งหมดเห็นภาพนี้แล้วอดกลืนน้ำลายไม่ได้ พวกเขารู้ว่าสามีภรรยาคู่นี้แข็งแกร่งมาก แต่คิดไม่ถึงว่าด้วยพลังเช่นชายชราคนนั้น กลับถูกท่านหลิงคนนี้สังหารทิ้งในพริบตาเดียว
ทุกคนเงียบงัน ราวกับหยุดหายใจอย่างไรอย่างนั้น ไม่กล้าหายใจแรงแม้สักครั้ง มีเพียงฟืนในกองไฟที่ส่งเสียงแผ่วเบา ไปจนถึงเสียงลมพัดใบไม้…
เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนออกเดินทางอีกครั้ง เพียงแต่สายตาของทุกคนต่างก็มองไปทางสามีภรรยาคู่นั้นอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่มีใครกล้าทำตัวสามหาวต่อหน้าพวกเขา
ฮูหยินอวี๋บนรถม้าอุ้มบุตรชายคนเล็กที่กำลังหลับ พลางกล่าวกับสามีด้วยความปีติ “สามี ยาของฮูหยินหลิงดีจริงๆ เสี่ยวอู่ไข้ลดตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว วันนี้ไม่แตกต่างจากยามปกติเลย”
“หายดีก็ดีแล้ว กลับไปแล้วต้องขอบคุณพวกเขาอย่างถูกต้อง” อวี๋เฉิงเต๋อกล่าว นั่งพิงอยู่ข้างหลังรถม้า มองไปข้างหน้าคล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่
เฟิ่งจิ่วรู้สึกเบื่ออยู่บ้าง เซวียนหยวนโม่เจ๋อจึงให้นางขี่ม้าตัวเดียวกับเขา โดยให้นางนั่งข้างหน้า พิงร่างเขาหลับไป เสื้อคลุมบนกายคลุมนางจนมิดไม่มีอากาศผ่าน ไม่ให้ใครเห็นนางยามนอนหลับแม้แต่นิดเดียว
ตลอดทางมานี้ เฟิ่งจิ่วพิงอยู่ในอ้อมแขนเขาจนกระทั่งรู้สึกเหมือนกับมีอะไรบางอย่างมาสัมผัส นางจึงขยับตัวอย่างไม่สบายตัวเป็นอย่างยิ่ง คิดไม่ถึงเลยว่านางที่อยู่ในอ้อมแขนเขาจะได้ยินเสียงถอนใจอยู่รางๆ
นางที่สะลึมสะลือพึมพำถามโดยไม่ลืมตา “เป็นอะไรไป” จากนั้นค่อยมองต่ำลงไปยังจุดที่ทำให้นางไม่สบายตัว ใครเล่าจะรู้ว่ามีอะไรบางอย่างทิ่มนางอยู่ตลอดเวลา
“ไม่มีอะไร เจ้านอนต่อเถอะ!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ยเสียงเบา เพียงแต่เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแหบพร่าอยู่บ้าง
ทั้งสองคนขี่ม้าตัวเดียวกันตลอดทาง เมื่อกีบม้าก้าวไปข้างหน้า สองคนบนม้าพลันใกล้ชิดกัน ต่อให้เขาเป็นพ่อพระแค่ไหน ก็ยังคงมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อความใกล้ชิดนี้โดยไม่รู้ตัว
กอปรกับพวกเขาเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่กี่วัน เขาเพิ่งลิ้มรสความงามย่อมว้าวุ่นใจอย่างอดไม่ได้
แต่เขากดข่มความต้องการที่เอ่อท้นอย่างหนัก ขณะคิดถอยหลังออกห่างจากนางเล็กน้อย ใครเล่าจะรู้ว่าร่างกายของเขาพลันแข็งทื่อ
เฟิ่งจิ่วพึมพำ “เอาของของเจ้าหลบหน่อย มันทิ่มข้าตลอดเลย ไม่สบายตัว” เฟิ่งจิ่วพูดพลางทิ้งตัวอยู่ในอ้อมแขนเขา กระนั้นมือนางยังขยับไปข้างล่างตามสัญชาตญาณ คิดจะขยับของสิ่งนั้นออกไป ทว่ากลับยิ่งทำให้เซวียนหยวนโม่เจ๋อถอนหายใจออกมาอย่างแรง