เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3512 ฮูหยินหลิง ตอนที่ 3513 มืดแล้ว

ตอนที่ 3512 ฮูหยินหลิง ตอนที่ 3513 มืดแล้ว

ตอนที่ 3512 ฮูหยินหลิง

เขากล่าวจบก็มองไปที่เฟิ่งจิ่ว พร้อมกล่าวอย่างจริงจังว่า “ขอพียงรักษาท่านพ่อข้าได้ ไม่ว่าท่านทั้งสองจะสั่งอะไร อวี๋เฉิงเต๋อไม่กล้าไม่ทำตาม!”

เฟิ่งจิ่วยิ้ม “ดี เจ้าให้คนของเจ้าพักผ่อนให้ดี แล้วเตรียมออกเดินทางเถอะ!”

ดังนั้นหลังจากคนกลุ่มหนึ่งปรับสภาพจิตใจแล้ว ก็ค่อยเดินทางต่อพร้อมบาดแผลเต็มตัว เพราะรถม้าเสียหายไปคันหนึ่ง เด็กๆ จึงทำได้เพียงเบียดอยู่กับบิดามารดาของพวกเขา อีกทั้งยังต้องจัดม้าสองตัวให้เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วขี่ด้วย

พวกเขาเดินทางไม่หยุดพัก จนกระทั่งท้องฟ้าใกล้มืด นับเป็นเวลาที่ไม่เหมาะกับการเดินทางแล้ว อีกทั้งคนตระกูลอวี๋ได้รับบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก ตอนนี้เหนื่อยล้าเป็นอย่างยิ่ง อวี๋เฉิงเต๋อที่อยู่ข้างหน้าจึงหยุดรถม้าแล้วมาหาเฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ

“ท่านหลิง ฮูหยินหลิง คืนนี้พวกเราพักกันที่นี่ พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางต่อเถอะ! ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว ฝืนต่อไปเกรงว่าจะทนไม่ไหว”

เซวียนหยวนโม่เจ๋อฟังแล้วมองคนพวกนั้นครั้งหนึ่ง ก่อนพยักหน้า “อืม พักผ่อนที่นี่เถอะ!” พูดจบเขาก็ลงจากรถม้า ช่วยเฟิ่งจิ่วจูงม้าและประคองนางลงมา

“เหนื่อยหรือไม่ ไปนั่งทางนั้นก่อน” เซวียนหยวนโม่เจ๋อจูงมือนางไปนั่งพักตรงเนินเขา

ผู้คุ้มกันจูงม้าของทั้งสองคนไปผูกที่ข้างต้นไม้ แล้วช่วยประคองคนอื่นในรถม้าลงมา เมื่อพักผ่อนได้ครู่หนึ่ง ต่างก็แยกย้ายกันไปตัดฟืนก่อไฟ บางคนไปหาแหล่งน้ำ บางคนไปหาอาหาร

เฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อนั่งชมทิวทัศน์ข้างหน้าอยู่ตรงเนินเขา พลางสนทนากันเสียงเบา ตอนนี้ข้างหูได้ยินเสียงร้อนใจของฮูหยินอวี๋ดังมารางๆ

“สามี ทำอย่างไรดี เสี่ยวอู่ตัวร้อนเป็นไฟไปหมด ที่นี่อยู่ห่างจากเมืองอยู่บ้าง หากคืนนี้ไข้จับต่อไปต้องไม่ดีแน่”

อวี๋เฉิงเต๋อมองบุตรชายคนเล็กที่ภรรยาของเขาอุ้มเอาไว้ เขาก็มีสีหน้าเป็นกังวลเช่นกัน บุตรชายไข้ขึ้นสูงบ้างต่ำบ้างอยู่ตลอด หากจับไข้เช่นนี้ต่อไปมีแต่จะส่งผลเสียแล้ว

“พยายามลดไข้ให้เขา ดูในกระเป๋ายาที่พวกเรานำมาว่ามียาที่ใช้ได้หรือไม่ ข้ายังมีสุราอยู่บ้าง อีกเดี๋ยวใช้สุราเช็ดตัวเขาคลายความร้อนหน่อย” อวี๋เฉิงเต๋อเอ่ย พร้อมกันนั้นก็ให้คนไปค้นหายาในกระเป๋ายา ขณะเดียวกันก็สั่งบุตรที่ค่อนข้างโตแล้วคนอื่น “พวกเจ้าอยู่เฉยๆ อย่าไปวิ่งเล่นที่ไหน”

ได้ยินคนทางนั้นคุยกัน เฟิ่งจิ่วย่อมหันไปมอง ก่อนจะกล่าวกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อว่า “ข้าจะไปดูพวกเขาหน่อย เด็กเล็กน่าจะจับไข้เพราะหวาดกลัว”

เซวียนหยวนโม่เจ๋อพยักหน้า “อืม เจ้าไปเถอะ! ข้าจะไปล่าสัตว์มาย่างเนื้อให้เจ้ากิน”

เฟิ่งจิ่วยิ้ม “ดี” นางลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปกอดเขาโดยไม่สนใจอะไร อีกทั้งจุมพิตที่หน้าผากเขาก่อนค่อยจากไปอีกด้วย

เซวียนหยวนโม่เจ๋อตะลึงลาน มองนางจากไปอย่างรวดเร็ว ในดวงตาสีดำปรากฏความอ่อนโยนและรักใคร่อย่างควบคุมไม่อยู่ เขายื่นมือไปจับหน้าผากที่ถูกจุมพิต ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างอารมณ์ดี แล้วไปล่าสัตว์มาให้ภรรยาตนเอง

เฟิ่งจิ่วมาถึงตรงรถม้า ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น มีเด็กไม่สบายหรือ”

“ฮูหยินหลิง” อวี๋เฉิงเต๋อรีบเรียกนาง “บุตรชายคนเล็กของข้า เขาหลับไปตื่นหนึ่งแล้วตื่นมาก็เป็นไข้ ปากพึมพำอะไรไม่รู้อีกต่างหาก”

เฟิ่งจิ่วยิ้ม เลิกคิ้วเล็กน้อย “ท่านอวี๋ หรือเจ้าลืมไปแล้ว ว่าก่อนหน้านี้ข้าบอกเจ้าว่าข้าเป็นวิชาแพทย์อยู่บ้าง”

อวี๋เฉิงเต๋อชะงัก จากนั้นยิ้มอย่างเก้ๆ กังๆ “เอ่อ…ข้านึกไม่ถึง” เขารีบพูดกับภรรยาของเขาว่า “ฮูหยิน อุ้มเสี่ยวอู่มาให้ฮูหยินหลิงดูหน่อยเถอะ”

……….

ตอนที่ 3513 มืดแล้ว

ฮูหยินอวี๋กำลังคิดจะอุ้มบุตรชายคนเล็กลงมา ทว่ากลับถูกเฟิ่งจิ่วห้ามไว้

“ไม่ต้องลงมา เขยิบออกมาหน่อยก็ใช้ได้แล้ว” เฟิ่งจิ่วกล่าว หลังจากพวกเขานั่งเขยิบออกมาเล็กน้อย นางก็ช่วยตรวจอาการของเด็กชาย สุดท้ายจึงกล่าวว่า “ตกใจกลัวจนจับไข้ เรื่องเล็กน้อย พวกเจ้ารออยู่ที่นี่สักครู่เถอะ!” ครั้นกล่าวจบนางก็หมุนกายเดินเข้าไปในป่า

อวี๋เฉิงเต๋อมองเงาร่างสีเขียวที่เดินเข้าไปในป่า ชะงักไปเล็กน้อยก่อนเอ่ยขึ้น “ด้วยสายตาของข้า พวกเขาน่าจะเป็นคนมีความสามารถ อย่าเพิ่งพูดเรื่องอื่นเลย ดูจากที่พวกเขาลงมือก็จัดการชายชุดดำหลายสิบคนได้แล้ว นี่ไม่ใช่ความสามารถที่ผู้ฝึกบำเพ็ญซึ่งมีระดับพลังธรรมดาจะทำได้”

ฟังคำสามีแล้ว ฮูหยินอวี๋ก็วางใจลงได้บ้าง นางพูดเสียงเบาว่า “ใช่! หากไม่ใช่เพราะพวกเขา เกรงว่าครอบครัวของพวกเราคงตายอยู่บนถนนเส้นนี้แล้ว”

นางพูดพลางมองอวี๋เฉิงเต๋อ เป็นกังวลเล็กๆ “สามี ตั้งแต่ท่านพ่อล้มป่วย คนที่ลอบสังหารพวกเราก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ ข้ากังวลจริงๆ ว่า…”

“เอาล่ะ อย่าเป็นกังวลเกินไป พวกเราจัดการเรื่องตรงหน้าก่อนสำคัญที่สุด”

อวี๋เฉิงเต๋อกล่าว ยื่นมือไปจับหน้าผากบุตรชายคนเล็ก จากนั้นก็จับมือเขาไว้ เพียงรู้สึกว่าสัมผัสที่มือร้อนลวก ใจเกิดความเป็นห่วงอย่างอดไม่ได้ ครั้นหันกลับไปมองก็เห็นฮูหยินหลิงคนนั้นกำลังเดินมาทางนี้ ในมือถือสมุนไพรเอาไว้กำมือหนึ่ง

“สุมไฟหน่อย ต้มสมุนไพรนี้ให้เขากิน” เฟิ่งจิ่วพูดพร้อมกับยื่นสมุนไพรในมือให้เขา นิ้วมือขยับคราหนึ่ง ยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งที่ผสมขึ้นจากสมุนไพรก็ถูกยัดเข้าไปในปากของเด็กชายแล้ว

อวี๋เฉิงเต๋อเห็นดังนั้นก็กล่าวกับภรรยาตนเอง “กลางคืนลมแรง เจ้ากับเสี่ยวอู่พักบนรถเถอะ ข้าจะไปต้มยามาให้”

ตอนเฟิ่งจิ่วเห็นว่าเซวียนหยวนโม่เจ๋อกลับมาแล้ว นางก็เอ่ยเรียกเสียงหนึ่งก่อนหมุนกายจากไป เดินไปหาเซวียนหยวนโม่เจ๋อซึ่งกำลังถือสัตว์ที่ล่าได้เอาไว้

“เจ้านั่งรอสักครู่เถอะ! ข้าจะจัดการเหยื่อสักหน่อย” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว ให้นางพักผ่อนตรงเนินหญ้า

เฟิ่งจิ่วฟังแล้วยิ้มออกมา “ข้าจะไปเก็บฟืนมาสักหน่อย” จากนั้นนางจึงถามต่อว่า “ต้องให้ข้าช่วยจัดการเหยื่อหรือไม่”

“ไม่ต้องหรอก ข้าทำเองได้” เซวียนหยวนโม่เจ๋อพูด แม้ไม่ได้ลงมือด้วยตนเองนานแล้ว แต่ตอนออกไปข้างนอกเมื่อก่อนลงมือจัดการเหยื่อด้วยตนเองจนเป็นเรื่องปกติ

เมื่อเห็นดังนั้น เฟิ่งจิ่วจึงพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในป่า อวี๋เฉิงเต๋อทางนั้นเห็นเข้าก็พลันตะโกนเรียกนาง “ฮูหยินหลิง ข้าให้ผู้คุ้มกันไปเก็บฟืนก็ได้ ท่านนั่งพักเถอะ!”

“ไม่เป็นไร ข้าชอบลงมือด้วยตนเอง” เฟิ่งจิ่วพูดโดยไม่หันไปมอง นางเดินเข้าไปในป่าไม่นานก็หอบฟืนกองหนึ่งออกมา

ม่านราตรีโรยตัวลง กลิ่นหอมเนื้อตลบอบอวลอยู่ริมทางเขา เฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อสองคนนั่งล้อมกองไฟขนาดเล็ก ส่วนคนตระกูลอวี๋นั่งล้อมกองไฟขนาดใหญ่ กลิ่นเนื้อหอมฉุยเช่นเดียวกัน ทำให้เหล่าผู้คุ้มกันที่ได้รับบาดเจ็บและเหนื่อยล้าต่างน้ำลายสอ

หลังจากกินอิ่มแล้ว เหล่าผู้คุ้มกันนอกจากผู้ที่ต้องเฝ้ายามกะกลางคืนสองสามคนแล้ว คนที่เหลือต่างก็เอนกายพักผ่อน อวี๋เฉิงเต๋อกับภรรยาดูแลลูกหลายคนเรียบร้อยแล้วก็นอนหลับบนรถม้า อีกทั้งคอยสังเกตอยู่เรื่อยๆ ว่าบุตรชายคนเล็กไข้ลดแล้วหรือยัง

ตรงข้างกองไฟอีกกองหนึ่ง เซวียนหยวนโม่เจ๋อพิงต้นไม้ข้างหลังพักผ่อน มือข้างหนึ่งวางอยู่บนตัวเฟิ่งจิ่วที่นอนหลับอยู่บนตักเขา