เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3460 ข้ามองว่ายาก ตอนที่ 3461 พบกับอี้ซิวหรั่นอีกครั้ง
ตอนที่ 3460 ข้ามองว่ายาก
เฟิ่งจิ่วกับหวันเหยียนเชียนหวาพูดคุยกัน อีกด้านหนึ่ง จวินเจวี๋ยซางที่ถูกหวันเหยียนสือซานลากไปกลับชะงักค้างอยู่บ้าง เขามองหวันเหยียนสือซานที่อยู่ข้างๆ คราหนึ่ง ถามขึ้นว่า “เมื่อครู่ข้าพูดอะไรไม่น่าฟังหรือ”
เมื่อคิดว่าหลานสาวเขาขืนใจอีกฝ่าย วันนี้ตนเองได้เผชิญหน้ากับจวินเจวี๋ยซาง หวันเหยียนสือซานทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง ฟังวาจาของจวินเจวี๋ยซางแล้ว เขารีบกล่าวว่า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ดูจากท่าทางของเชียนหวาแล้ว เจ้าพูดอะไรไม่ถูกใจนางอย่างแน่นอน”
สิ้นเสียงนั้น เขายืนครุ่นคิดเล็กน้อยอยู่ใต้ต้นท้อ เห็นเขาเงียบเช่นนั้นแล้ว หวันเหยียนสือซานคิดจากไปก่อน อย่างไรเสียอยู่กับเขาแล้วก็ทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
ทว่าตอนเขาก้าวเท้าไปก้าวหนึ่ง กลับได้ยินเสียงของจวินเจวี๋ยซางดังมา
“เป็นเจ้าพานางกลับมาที่นี่หรือ” จวินเจวี๋ยซางดึงสติกลับมา มองไปทางหวันเหยียนสือซาน
เดินจากไปไม่ได้แล้ว หวันเหยียนสือซานจึงยิ้มกล่าว “ฮ่าๆ ใช่! เพราะทีแรกนางบอกว่าจะกลับมาทางนี้ ให้ข้ามาเป็นเพื่อน ข้าจึงถือโอกาสกลับไปเยี่ยมตระกูลด้วย แต่เฟิ่งจิ่วกลับมาแต่งงานไม่ใช่หรือ พวกข้ามาทางนี้ก็ถูกต้องแล้ว” จากนั้นเขาก็รีบพูดต่ออีก “แต่ตอนนั้นข้าไม่รู้ว่านางตั้งครรภ์ลูกของเจ้า”
จวินเจวี๋ยซางไม่พูด เพียงหันกลับไปมองครั้งหนึ่ง เนิ่นนานให้หลังจึงค่อยเอ่ยคำ “เจ้าไปดูนางเถอะ! อย่าให้นางโมโห ให้เฟิ่งจิ่วมอบยาบำรุงครรภ์ให้นางกินด้วย”
“ได้ จะทำตามที่เจ้าว่า”
หวันเหยียนสือซานกล่าว สาวเท้ากลับไปทันที แม้นิสัยของเขาจะเรียบง่ายสบายๆ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหัวหน้าพรรคเริงรมย์ผู้นั้นยังคงรู้สึกกดดัน ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีส่วนพานางหนีไปอีก นี่หากจะถามหาความรับผิดชอบ ต่อให้เขามีคำพูดมากมายเท่าไรก็ถือว่าไร้เหตุผลแล้ว
พอกลับมาข้างใน หวันเหยียนสือซานหันไปมองข้างหลัง จากนั้นก็พูดกับเฟิ่งจิ่วว่า “จวินเจวี๋ยซางผู้นั้นไม่คิดไปไหน ทำอย่างไรได้ จะให้เขาอยู่ต่อจริงๆ หรือ” เขาพูดพลางมองหวันเหยียนเชียนหวาอย่างอดไม่ได้
เฟิ่งจิ่วยิ้ม ในดวงตาฉายแววสนุกสนาน “ข้าเพิ่งพูดกับท่านพี่ ให้เขาอยู่ต่อเถอะ! อย่างไรเสียข้างกายพี่สาวข้าก็ไม่มีคนให้เรียกใช้อะไร ให้เขาเป็นข้ารับใช้ของนางไม่ดีหรือ ข้าว่าเขาคงยินดีมากทีเดียว”
“วันนี้ข้าไม่อยากพบเขาแล้ว ข้าจะกลับไปพักผ่อนที่ห้อง” หวันเหยียนเชียนหวากล่าว จากนั้นลุกขึ้นเดินไปที่เรือน
เมื่อเห็นดังนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มน้อยๆ นางกำชับหวันเหยียนสือซานเสียงหนึ่ง ก่อนจะเดินออกไปข้างนอก พอถึงข้างกายจวินเจวี๋ยซางแล้วก็กล่าว “ตอนนี้เจ้าคิดทำอะไร”
“แต่งงานกับนาง มอบบ้านที่สมบูรณ์แบบให้กับลูกของนาง” จวินเจวี๋ยซางกล่าว พร้อมกันนั้นก็มองเฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างๆ “เจ้าจะแต่งงานแล้วไม่ใช่หรือ เลือกวันแล้วด้วย ไม่อย่างนั้นข้ากับนางแต่งงานวันเดียวกับพวกเจ้าเป็นอย่างไร”
“พรวด”
พอฟังจบ เฟิ่งจิ่วอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ “พี่สาวข้าตกลงแต่งงานกับเจ้าแล้วหรือ” คนคนนี้นี่ ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ! เขาแน่ใจแล้วหรือว่าพี่สาวนางจะแต่งงานกับเขา?
ฝ่ายจวินเจวี๋ยซางฟังดังนั้น สีหน้าเขาพลันเคร่งขรึมขึ้นมา “ไม่แต่งงานกับข้าแล้วนางคิดจะแต่งงานกับใคร”
“นั่นก็พูดยากแล้ว พี่สาวข้าเป็นคนโดดเด่นปานนั้น ไม่มีทางแต่งงานกับเจ้าเพราะในท้องมีลูกของเจ้าหรอก นางไม่ใช่สตรีที่สนใจสายตาคนอื่น สำหรับอุบายที่ใช้ได้ผลกับสตรีทั่วไป ย่อมใช้ไม่ได้ผลกับนาง”
เฟิ่งจิ่วพูดพลางเหลือบมองเขา คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “อยากให้นางแต่งงานกับเจ้า ข้ามองว่ายาก”
……….
ตอนที่ 3461 พบกับอี้ซิวหรั่นอีกครั้ง
“ทำไม” เขาถามอย่างไม่เข้าใจ
หวันเหยียนเชียนหวาเป็นคนของเขามาแต่ไหนแต่ไร อีกทั้งตั้งครรภ์ลูกของเขา นอกจากนี้เขาก็รู้เช่นกันว่านางชอบพอเขา ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ตอนเขาบอกว่าอยากแต่งงานกับนาง เหตุใดนางถึงไม่ตอบตกลง เหตุใดตอนที่เขาอยากแต่งงานกับนาง นางกลับไม่ยอมแต่งงานกับเขา?
นางเหลือบมองเขา “สตรีตั้งครรภ์มักอารมณ์ไม่ค่อยดี แต่โมโหแล้วกระทบปราณครรภ์ได้ง่าย ดังนั้นเจ้าทำอะไรต้องระวังหน่อย”
จวินเจวี๋ยซางฟังอย่างตั้งใจ เขาไพล่มือยืนอยู่อย่างนั้น ฟังเฟิ่งจิ่วพูดกับเขาถึงเรื่องบางอย่าง จนกระทั่งฝากฝังเรื่องที่เขาควรระวังเหล่านั้นเรียบร้อยแล้ว นางถึงค่อยจากไป
เห็นนางไปแล้ว เขาคิดแล้วก็เดินกลับไป อยากไปดูว่าสตรีนางนั้นกำลังทำอะไร
เฟิ่งจิ่วเดินออกจากเวิ้งสวนท้อ ก่อนจะเดินเข้าเมืองไปอย่างสบายใจ พี่สาวนางอยู่ที่นี่มีหวันเหยียนสือซานและพวกแม่ครัวคอยดูแล ตอนนี้มีจวินเจวี๋ยซางอยู่ด้วยอีก นางไม่จำเป็นต้องห่วงอะไรแล้ว
วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ใกล้วันแต่งงานของนางเข้ามาทุกที ทว่ายังไม่เห็นเซวียนหยวนโม่เจ๋อกลับมา ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน
นางเดินไปพลาง ครุ่นคิดไปพลาง ทันใดนั้นฝีเท้าพลันชะงักกึก นางเงยหน้ามองไปยังที่หนึ่ง กลับเห็นความดำมืดผืนหนึ่งในป่า ทว่ากลับไม่เห็นใคร
“ในเมื่อมาแล้ว เหตุใดไม่ออกมา” เฟิ่งจิ่วถาม สายตามองไปยังตรงนั้น จนกระทั่งมองเห็นเงาร่างสายหนึ่งเดินออกมาจากหลังต้นไม้ นัยน์ตานางฉายแววประหลาดใจทันที
“เป็นเจ้า?” เฟิ่งจิ่วมองผู้มาเยือนอย่างคาดไม่ถึง ที่แท้เป็นอี้ซิวหรั่นที่ไม่ได้พบกันมาหลายปี
“ชิ ไม่คิดเลยว่าเจ้ายังจำข้าได้!” อี้ซิวหรั่นกอดอก ถูกนางพบเข้าแล้วตนย่อมไม่หลบเลี่ยง เดินเข้าไปหานาง แววตาซับซ้อนจับจ้องอยู่ที่ร่างนาง
ไม่พบกันหลายปี คิดไม่ถึงเลยว่าจะเติบใหญ่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เขาในตอนนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง นางในตอนนี้ยิ่งทำให้เขาต้องแหงนหน้ามอง มีเพียงบุรุษคนนั้นถึงจะคู่ควรยืนเคียงข้างนางดังคาด
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้นางไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยในอดีตอีกต่อไป รอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติของนางจริงใจขึ้นหลายส่วน “ในเมื่อมาแล้ว เช่นนั้นก็อยู่ดื่มสุรามงคลเป็นอย่างไร!”
อี้ซิวหรั่นฟังแล้วเงียบไป ถามว่า “เหตุใดเขาไม่กลับมากับเจ้า หลายปีมานี้เจ้าสบายดีหรือไม่”
“โม่เจ๋อหรือ เขายังมีธุระต้องจัดการ เดี๋ยวก็มาแล้ว” เฟิ่งจิ่วยิ้ม กล่าวว่า “หลายปีมานี้ข้าสบายดี ตอนนี้กำลังจะกลับจวน ไปเถอะ! ถึงในจวนแล้วข้าจะแนะนำคนให้รู้จัก”
เห็นดังนั้นแล้ว อี้ซิวหรั่นลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามนางไปในเมือง สองคนเพียงเดินอย่างสบายๆ และเชื่องช้า เดินเหมือนกับมีเวลาว่างอย่างไรอย่างนั้น อีกทั้งพูดคุยกันอยู่เรื่อยๆ
“ครั้งนี้เจ้าจะอยู่ที่นี่นานเท่าไร” อี้ซิวหรั่นถาม ในใจถอนใจเสียงหนึ่ง คนที่เขารักจะแต่งงานแล้ว ทว่าเจ้าบ่าวกลับไม่ใช่เขา…
……….