เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3450 พบเจอ ตอนที่ 3451 ออกจากบ้านกลางดึก
ตอนที่ 3450 พบเจอ
“เฟิ่งจิ่ว?” ชายฉกรรจ์คิด “ชื่อเดิมของคุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิ่งคือเฟิ่งชิงเกอ แต่หลังจากนั้นได้ยินเรียกกันว่าเฟิ่งจิ่วเช่นกัน ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น”
“โอ้? ที่แท้นางกลับมาแล้วจริงๆ!” แววตาของหวันเหยียนสือซานเปลี่ยนไป ดวงตาจ้องข้างหน้า เห็นรอบข้างมีคนอยู่ไม่น้อย ส่วนที่ประตูจวนตระกูลเฟิ่งนอกจากผู้คุ้มกันจำนวนหนึ่งแล้ว กลับไม่เห็นใครอื่นที่คุ้นเคย ทว่าตอนเขากำลังเตรียมตัวจากไป กลับเห็นเหลิ่งหวาเดินออกมา มุ่งน้าไปยังเรือเหาะลำนั้น
เห็นดังนั้นแล้วเขาจึงเบียดไปข้างหน้าพลางเรียก “เหลิ่งหวาๆ” พร้อมกับโบกน้ำเต้าสุราในมือ ดึงดูดความสนใจของอีกฝ่าย
เหลิ่งหวาที่กำลังจะขึ้นไปหยิบข้าวของบนเรือเหาะมองไปตามเสียง หลังจากมองเห็นหวันเหยียนสือซานด้วยอารามประหลาดใจก็เดินไปหาเขา ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปาก ก็เห็นหวันเหยียนสือซานกางเขตอาคมกั้นเสียง ก่อนถามขึ้นว่า
“เหลิ่งหวา จวินเจวี๋ยซางผู้นั้นก็มากับพวกเจ้าใช่หรือไม่” หวันเหยียนสือซานถาม ขณะเดียวกันก็สังเกตสถานการณ์ตรงประตูใหญ่จวนตระกูลเฟิ่ง ป้องกันไม่ให้จวินเจวี๋ยซางพรวดพราดเดินออกมา
เมื่อเห็นดังนั้น เหลิ่งหวาก็ยิ้มเล็กน้อยพลางถามเสียงอบอุ่นว่า “คุณชายจวินก็มาด้วย ตั้งแต่พวกข้ากลับมา เขาก็ติดตามมาด้วยตลอด บอกว่าต้องการตามหาคุณหนูหวันเหยียน ตอนนี้นั่งอยู่ในจวน”
เสียงที่เจือเสียงหัวเราะของเหลิ่งหวาชะงักไป ถามว่า “ตอนนี้คุณหนูหวันเหยียนสบายดีหรือไม่ เดิมทีหลังจากนายหญิงจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย นางคิดว่าจะให้คุณชายจวินไปพบคุณหนูหวันเหยียนโดยบังเอิญ”
“ตอนนี้นางอยู่ว่างๆ ทุกวัน ทั้งวันมีแต่กินกับนอน การออกแรงเดียวก็คือไปเดินชมดอกไม้ในป่าดอกท้อ พวกข้ามาถึงทางนี้ได้หลายวันแล้ว ข้าอุดอู้อยู่ที่นั่นเบื่อแล้วจึงเข้าเมืองมาสืบข่าวคราว คิดไม่ถึงเลยว่าจะพบว่าพวกเจ้ากลับมาแล้ว”
หวันเหยียนสือซานกล่าว มองในจวนตระกูลเฟิ่งไปด้วย “พูดตามตรงว่าการป้องกันของจวนพวกเจ้าเข้มงวดไม่ธรรมดา ข้าคิดจะลองเข้าไปดูหน่อย ใครเล่าจะรู้ว่าเข้าไปแล้วเกือบถูกจับได้”
“เช่นนั้นหาเวลาหน่อย ข้าจะพาเจ้าเข้าไปเดินเล่น พบนายท่านและพวกผู้นำตระกูล” เหลิ่งหวากล่าว
หวันเหยียนสือซานฟังแล้วโบกมือ “ช่างเถอะ ข้าเปิดเผยโฉมหน้าแล้วคงทำให้จวินเจวี๋ยซางรู้ว่าหลานสาวตัวปัญหาของข้าอยู่ที่ไหนเป็นแน่ เจ้ารู้หรือไม่ว่านางร่วมมือวางแผนกับนายหญิงของเจ้า ขืนใจจวินเจวี๋ยซางแล้วหนีไป หากให้เขาจับได้จะต้องตายอย่างไรก็ไม่อาจรู้ได้”
ครั้นได้ฟังดังนั้น เหลิ่งหวาเพียงหัวเราะ ไม่ได้พูดอะไรมาก เรื่องนี้เขารู้เพียงน้อยนิดเช่นกัน ทว่ารู้ตั้งแต่นายหญิงไปเจียดยาในตอนนั้น กอปรกับจวินเจวี๋ยซางติดตามพวกเขามาตลอดทาง ท่าทางอยากตามหาหวันเหยียนเชียนหวาให้พบ จะมากน้อยก็รู้ว่าเรื่องราวเกี่ยวข้องกับพวกเขาเป็นแน่
“ข้าออกมาพักหนึ่งแล้ว นายหญิงยังรอข้านำข้าวของเข้าไปอยู่ กลับไปแล้วข้าจะบอกกล่าวนายหญิงให้” เหลิ่งหวาพูด ใช้สายตาอบอุ่นมองเขา ถามเขาว่ายังมีเรื่องอื่นอยากฝากฝังหรือไม่
“ได้! ที่นี่คนเยอะอยู่เหมือนกัน พวกเจ้าอยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนดัง คนทั้งเมืองจับจ้องพวกเจ้าอยู่! คาดว่าหากข้าไม่กางเขตอาคมกั้นเสียง ใบหูมากมายต้องคอยฟังทางนี้เป็นแน่” หวันเหยียนสือซานเอ่ย สองมือปัดเขตอาคมทิ้งไป พลางกล่าวว่า “ข้าไปแล้ว” จากนั้นหมุนกายจากไปทันที
เห็นเขาจากไปแล้ว เหลิ่งหวาจึงค่อยนำข้าวของจำนวนหนึ่งจากบนเรือเหาะเข้าไปข้างใน คนที่สังเกตเห็นภาพก่อนหน้านี้ต่างก็สนทนากัน คาดเดาว่าคนคนนั้นเป็นใคร เหตุใดถึงดูเหมือนคนแปลกหน้า?
เพราะพวกเฟิ่งจิ่วกลับมา ทุกคนจึงเริ่มเตรียมงานเลี้ยงกันตั้งแต่ตอนเที่ยงวัน ส่วนหวันเหยียนเชียนหวาที่อยู่ในเวิ้งดอกท้อก็เพิ่งรู้ข่าวเช่นกัน
……….
ตอนที่ 3451 ออกจากบ้านกลางดึก
หวันเหยียนเชียนหวากินผลไม้ดองไปพลาง ฟังเรื่องที่จวนตระกูลเฟิ่งจากหวันเหยียนสือซานไปพลาง ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยความสงสัยว่า “ถึงขั้นมาที่นี่เลยหรือ อาจิ่วต้องการทำอะไร ไม่ได้บอกว่าจะสลัดเขาทิ้งกลางทางหรอกหรือ”
“หึ ทำไม รู้จักกลัวแล้วหรือ” หวันเหยียนสือซานมองนางอย่างยินดีที่เห็นผู้อื่นเป็นทุกข์ “เขาเป็นถึงหัวหน้าพรรคเริงรมย์ เจ้าคิดว่าเฟิ่งจิ่วจะสลัดเขาทิ้งได้ง่ายๆ จริงหรือ ตอนนี้เขามาถึงที่นี่แล้ว เจ้าว่าการพบเจอกันเป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็วหรือไม่เล่า”
พูดแล้วเขาก็เหลือบมองท้องที่นูนขึ้นมาเล็กๆ ของนาง ระยะเวลาสามเดือนกว่า ตอนนี้มองออกแล้ว หากให้จวินเจวี๋ยซางเห็นเข้า เรื่องต้องวุ่นวายแน่นอน
หวันเหยียนเชียนหวาใช้มือหนึ่งลูบท้องเบาๆ พร้อมกันนั้นก็นอนลงบนตั่งนุ่มอย่างเกียจคร้าน “ขอเพียงก่อนข้าคลอดเด็กคนนี้ไม่พบเขาก็ไม่มีทางเกิดเรื่องอะไร เมื่อข้าคลอดลูกแล้วปิดเรื่องนี้ให้ดี เขาก็ไม่รู้แล้วว่าข้ามีลูก”
นางพูดแล้วหยุดไปเล็กน้อย “ความจริงเรื่องนี้สำคัญที่เฟิ่งจิ่ว ตอนนี้ข้าไม่รู้ว่านางคิดอะไรอยู่” เดิมทีคิดว่าหลบอยู่ที่เวิ้งสวนท้อแล้วจวินเจวี๋ยซางจะไม่มีทางพบตัว แต่ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ก็พูดยากแล้ว
เมื่อเห็นดังนั้น หวันเหยียนสือซานพูดขึ้นว่า “ไม่ยาก ข้าจะหาเวลาไปที่จวนตระกูลเฟิ่ง ถามเฟิ่งจิ่วดูก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ”
“ช่างเถอะ อีกสองสามวันนางจะมาที่นี่ ถึงตอนนั้นข้าจะถามนางเอง!” หวันเหยียนเชียนหวาเอ่ย มองหวันเหยียนสือซานคราหนึ่ง “ท่านอาสือซาน ท่านไปที่จวนตระกูลเฟิ่งน้อยหน่อย จะได้ไม่ต้องพบเขาด้วย”
“ได้!” หวันเหยียนสือซานพยักหน้าและตอบรับ จากนั้นไม่ได้พูดเรื่องอื่นอีก
ตกดึก ณ จวนตระกูลเฟิ่ง
หลังจากงานเลี้ยงเลิกรา เฟิ่งจิ่วกลับไปที่เรือนหลัก เหลิ่งหวาจัดที่พักให้คนอื่นแล้ว กำลังเตรียมไปรายงานเรื่องที่พบกับหวันเหยียนสือซานในวันนี้ให้เฟิ่งจิ่วฟัง ทว่ากลับพบพี่สาวของตนเองก่อน
“ท่านพี่ ท่านยังไม่ไปพักผ่อนหรือ” เหลิ่งหวามองนาง เห็นในมือนางถือของบางอย่างจึงถามขึ้น “จะนำไปให้นายหญิงใช่หรือไม่”
“อืม คืนนี้นายหญิงดื่มสุราไปมาก ทว่ากินอาหารไปไม่มากเท่าไร ข้าเห็นในครัวตุ๋นรังนกเอาไว้พอดี จึงยกมาให้นายหญิงชามหนึ่ง” เหลิ่งหวากล่าว จากนั้นมองเขา “เจ้ามีอะไรหรือ”
“ข้ามีธุระอยากพบนายหญิง”
“เช่นนั้นก็ไปด้วยกันเถอะ!” เหลิ่งซวงเอ่ย ก่อนจะเดินไปที่เรือนด้านหลังพร้อมเขา
เมื่อถึงในเรือน เฟิ่งจิ่วอาบน้ำเสร็จแล้ว บัดนี้ตากลมอยู่กลางลาน เห็นพวกเขาเข้ามาแล้วย่อมมองที่เหลิ่งหวา พลางถามว่า “มีเรื่องอะไรหรือ”
“นายหญิง วันนี้ข้าพบท่านอาสือซานของคุณหนูหวันเหยียนที่นอกจวน” เหลิ่งหวากล่าว พร้อมทั้งบอกเล่าสิ่งที่หวันเหยียนสือซานพูดข้างนอกนั่นให้นางฟังด้วย
เมื่อฟังความจากเหลิ่งหวา เฟิ่งจิ่วก็ยิ้มออกมา “คาดว่าพี่สาวจะข้ารอจนร้อนใจแล้ว ช่างเถอะ วันนี้อากาศดีไม่น้อย อีกทั้งยังสร่างเมาแล้ว ข้าไปพบพวกเขาก่อนสักหน่อยก็แล้วกัน!”
“นายหญิง กินรังนกชามนี้ก่อนเถอะ!” เหลิ่งซวงเอ่ย ยื่นรังนกไปตรงหน้านาง
พอได้ยินว่าเป็นรังนก เฟิ่งจิ่วจึงถามขึ้นว่า “ในครัวยังมีอีกหรือไม่”
เหลิ่งซวงอึ้งงันก่อนเอ่ยตอบ “มี”
“เช่นนั้นไปห่อให้ข้าหน่อย ข้าจะนำไปพี่สาวกินเป็นมื้อดึก” เฟิ่งจิ่วบอก ส่วนตนเองหยิบช้อนตักรังนกตรงหน้ากิน
หลังผ่านไปประมาณครึ่งด้านธูป นางในชุดสีแดงก็ออกจากประตูจวนอย่างไร้สุ้มเสียง ตอนนางออกจากประตู จวินเจวี๋ยซางที่เดิมนั่งอยู่บนคา พอเหลือบเห็นเงาร่างสีแดงรางๆ เขาก็ลอบตามไปแทบจะในทันทีโดยไม่ต้องคิด
ออกจากบ้านกลางดึกเช่นนี้ นอกจากไปพบหวันเหยียนเชียนหวาแล้วจะยังมีใครอีก เขากล้ายืนยันว่าหวันเหยียนเชียนหวาต้องอยู่ที่นี่แน่
……….