เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3396 พักผ่อน ตอนที่ 3397 ซุบซิ
ตอนที่ 3396 พักผ่อน
หลังจากนั้นหนึ่งก้านธูป จวินเจวี๋ยซางกำลังนั่งอยู่ในถังอาบน้ำ สีหน้านั้นเคร่งขรึมน่ากลัว เมื่อก้มหน้าลงมองเห็นรอยเหล่านั้นบนร่างกาย ในสมองก็นึกถึงทุกเหตุการณ์ที่ทำให้หน้าแดงและหัวใจเต้นแรงเมื่อคืนนี้ ขณะนั้นเองร่างกายที่สมควรตายก็กลับมีปฏิกิริยาตอบสนอง!
ครั้นนึกถึงตอนที่นางจะจากไปเมื่อเช้า นางสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วยืนอยู่ข้างเตียง มองเขาด้วยท่าทางยั่วเย้าและรังเกียจ อีกทั้งยังเอ่ยวาจาที่น่าโมโหเหล่านั้นอีก เพียงนึกถึงในใจก็ยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกกรุ่นโกรธ
สตรีนางนี้! เขาต้องจับนางกลับมาให้ได้ ให้นางรู้ผลลัพธ์ของการที่ทำให้เขาโมโห!
อีกด้านหนึ่ง หวันเหยียนเชียนหวาและหวันเหยียนสือซานสองคนที่ตอนนี้ถึงโลกเบื้องล่างแล้ว ก็ได้หยุดพักหายใจในที่สุด หวันเหยียนสือซานมองหวันเหยียนเชียนหวาที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ เขาเดินเข้าไปนั่งยองลงข้างๆ นางก่อนจะถาม “เจ้าไปหลับนอนกับจวินเจวี๋ยซางได้อย่างไร เขารู้หรือไม่ว่าเป็นเจ้า”
เพราะเมื่อคืนออกแรงมากเกินไป หลังจากมาก็ไม่ได้พักผ่อนเท่าไรนัก เพียงใช้วิชาชำระล้างทำความสะอาดร่างกายง่ายๆ รอบหนึ่งแล้วรีบร้อนหนีเอาชีวิตรอด จนกระทั่งพบกับหวันเหยียนสือซานก็ลากเขาจากมายังโลกเบื้องล่างอย่างเร่งรีบ เรียกได้ว่าไม่ได้พักผ่อนเลยก็ว่าได้ ตอนนี้พอได้นั่งลงแล้วก็รู้สึกเมื่อยขบไปทั่วร่าง โดยเฉพาะความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกทึ้งที่หว่างขาทั้งสองข้าง ทำให้นางรู้สึกเหนื่อยล้าไร้เรี่ยวแรงไปเสียหมด
นางพิงต้นไม้ใหญ่หอบหายใจ หลังจากดื่มน้ำไปคำหนึ่งแล้วจึงค่อยกล่าวว่า “เขารู้ว่าเป็นข้า ข้าหลับนอนกับเขาตอนที่เขามีสติเต็มที่ อาจิ่วมอบโอสถให้ข้าเพื่อวางยาเขา ทำให้พลังวิญญาณบนกายเขาซ่านสลาย ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่มีทางลงมือได้เช่นกัน”
ฟังดังนั้นแล้ว หวันเหยียนสือซานก็จุ๊ปากชมเชย “เจ้าเป็นคนทำรึ! ใจกล้าเกินไปแล้วกระมัง นั่นคือจวินเจวี๋ยซางเชียวนะ หัวหน้าพรรคเริงรมย์ เจ้าถือโอกาสตอนที่เขาป่วยขืนใจเขาอย่างนั้นหรือ เจ้าสร้างเคราะห์กรรมครั้งใหญ่แล้วรู้ตัวหรือไม่”
ต่อให้ผิวหน้าของหวันเหยียนเชียนหวาจะหนาแค่ไหน พอได้ฟังเขาพูดเช่นนี้แล้ว พวงแก้มสองข้างก็ร้อนลวกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ท่านอาสือซาน ท่านรู้เรื่องนี้ก็ดีแล้ว แต่จะพูดออกไปไม่ได้ บอกใครก็ไม่ได้เช่นกัน”
“เรื่องนี้ข้ารู้ แต่ตอนนี้พวกเรามาถึงโลกเบื้องล่างแล้ว เจ้าคิดจะกลับไปที่ตระกูลหวันเหยียนใช่หรือไม่ เจ้าทำให้เขาสลบไปแล้ว เขาคงไม่มาตามตัวเจ้ากระมัง” หวันเหยียนสือซานลูบคางพลางครุ่นคิด
“ไม่มีทาง ต่อให้เขาออกตามหาข้า เขาก็คงเพียงแค่ตามหาอยู่ทางนั้น ไม่มีทางคิดว่าข้าจะหลบมาอยู่ที่โลกเบื้องล่างแน่นอน” หวันเหยียนเชียนหวากล่าวพลางนวดเอว “ท่านอาสือซาน พวกเรามาถึงที่นี่ก็ปลอดภัยแล้ว หาที่พักผ่อนก่อนเถอะ! ข้าอยากแช่น้ำร้อนสักหน่อย”
หวันเหยียนสือซานฟังจบก็แย้มยิ้มทันที “ได้ๆๆ เจ้ากล้าหลับนอนหลับจวินเจวี๋ยซาง ท่านอาสือซานจะเป็นธุระให้เจ้าหน่อย ดูว่าแถวนี้มีบ้านคนหรือไม่ ค้างแรมพักผ่อนก่อนค่อยว่ากัน”
เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน “เจ้าพักอยู่ตรงนี้เถอะ! อย่าเที่ยวไปไหน ข้าจะไปดูแถวๆ นี้ อีกเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
“ได้ ขอบคุณท่านอาสือซานมาก” หวันเหยียนเชียนหวากล่าวขอบคุณ
“พอแล้ว คนในครอบครัวเดียวกันไม่ต้องขอบคุณกันหรอก” หวันเหยียนสือซานโบกมือ ยิ้มพลางกล่าว “หากครั้งหน้ามีเวลา เจ้าต้องเล่าเรื่องของเจ้ากับจวินเจวี๋ยซางให้ข้าฟังด้วย เฟิ่งจิ่วเด็กคนนั้นก็เหมือนกัน นางกล้าร่วมมือกับเจ้าทำเรื่องนี้ พวกเจ้าสองคนนี่นะ!”
เขาพูดไปพลาง ส่ายหน้าเดินไปพลาง เสียงพึมพำของเขาค่อยๆ ห่างไกลออกไป
หวันเหยียนเชียนหวาฟังแล้วคลี่ยิ้มออกมา แต่เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน หัวใจของนางพลันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งขึ้นมา…
……….
ตอนที่ 3397 ซุบซิบ
นางสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มความสั่นกลัวในใจ จากนั้นก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ พิงต้นไม้ใหญ่แล้วหลับตาลง จนกระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่ พอได้ยินเสียงของหวันเหยียนสือซานก็ค่อยลืมตาขึ้น
“เชียนหวา ไปๆ ข้างหน้ามีหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ข้าให้พวกเขาเตรียมสถานที่พักผ่อนให้พวกเราแล้ว วันนี้พักผ่อนในหมู่บ้านก่อนสักคืน พรุ่งนี้พวกเราค่อยไป” หวันเหยียนสือซานกล่าว ก้าวเข้ามาพลางบอกให้นางตามไป
“ได้” หวันเหยียนเชียนหวาลุกขึ้นยืน คุมพาหนะเหาะเหินตามเขาไปยังหมู่บ้านแห่งนั้น
จนนางได้แช่น้ำในบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านนั้นแล้ว รวมถึงทายาบนร่างกายตนเองเสร็จสรรพ นางถึงได้รู้สึกว่าความรู้สึกเจ็บปวดบรรเทาลง คราวนี้จึงถอนใจอย่างโล่งอกแล้วนอนลงบนเตียง
ยาพวกนั้นที่อาจิ่วเตรียมให้นางนั้นไม่เลวเลย ทาแล้วความรู้สึกเจ็บปวดค่อยๆ จางหายไป ตอนนี้ว่างแล้วนางจึงรีบส่งข้อความให้กับอาจิ่ว บอกเล่าสถานการณ์ให้นางรู้
“เชียนหวา ยังไม่นอนหรือ ข้าให้พวกเขาทำอาหารสองสามอย่าง ออกมากินหน่อยเถอะ” หวันเหยียนสือซานที่อยู่ในลานข้างนอกตะโกนเรียก ขณะเดียวกันก็ดื่มสุราไปด้วย
เมื่อมอบเงินให้ครอบครัวนี้ไปจำนวนหนึ่งแล้ว พวกเขาต้องการอะไร ครอบครัวนี้ล้วนส่งมาให้อย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าไม่ว่าที่ใด เวลาไหน เงินเป็นสิ่งสำคัญอย่างแท้จริง
หวันเหยียนเชียนหวาเดินออกมาแล้ว ดวงตาคู่งามหรี่ลงมองเขาครั้งหนึ่ง “ท่านอาสือซาน ท่านอยากเรียกข้ามากินข้าวที่ไหนกัน อยากฟังเรื่องซุบซิบเสียมากกว่า”
“ฮ่าๆๆๆๆ จะพูดเช่นนั้นก็ถูก มาๆๆ นั่งสิ” หวันเหยียนสือซานหัวเราะเสียงดัง บอกให้นางนั่งลง ส่วนตนเองเตรียมรินสุราให้นาง ใครเล่าจะรู้ว่านางกลับยื่นมือขวางเอาไว้
“ไม่ได้ ข้าดื่มสุราไม่ได้แล้ว” หวันเหยียนเชียนหวากล่าว จากนั้นนั่งลงข้างๆ “ข้าดื่มน้ำก็พอแล้ว”
ครั้นหวันเหยียนสือซานได้ยิน เขาก็ชะงักไปก่อนถามด้วยความแปลกใจ “เหตุใดจึงดื่มสุราไม่ได้แล้ว”
สีหน้าของหวันเหยียนเชียนหวาพลันเปลี่ยนเป็นตื่นตกใจ แต่พอนึกได้ว่านิสัยของอีกฝ่ายนั้นตรงไปตรงมาเสมอ อีกทั้งยังรู้แล้วว่านางหลับนอนกับจวินเจวี๋ยซาง เช่นนั้นเรื่องหลังจากนี้จะปิดบังใครก็ย่อมได้ทว่าปิดบังเขาไม่ได้ กระนั้นหากจะให้พูดออกมาตอนนี้ นางก็ยังไม่มั่นใจเท่าใดนัก เพราะไม่รู้เช่นกันว่าตนตั้งครรภ์แล้วหรือไม่
ดังนั้นนางจึงกระแอมเสียงหนึ่ง “อาจิ่วบอกให้ข้างดดื่มสุราช่วงนี้ ส่วนเหตุผล อืม ผ่านไปสักพักก็จะรู้แล้ว”
นางพูดจาคลุมเครือ หวันเหยียนสือซานก็ไม่ถามมากเช่นกัน เพียงยิ้มกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ได้ กินข้าวเถอะ! มาๆ คุยเรื่องจวินเจวี๋ยซางกับข้าดีกว่า! ปีนั้นเจ้าจากไปตั้งห้าปี ต้องมีเหตุผลที่เกี่ยวข้องกับเขาแน่นอนกระมัง ไยต่อมาจึงกลับมายุ่งเกี่ยวกับเขาอีกเล่า อีกอย่างเจ้าก็หลับนอนกับเขาแล้ว เจ้าของความคิดนี้เป็นเจ้าหรือเฟิ่งจิ่วกันแน่”
เห็นเขาสงสัยเช่นนี้ หวันเหยียนเชียนหวาจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลายปีนี้ออกมาอย่างละเอียด ตอนได้ยินว่าจวินเจวี๋ยซางเกิดจิตมารเพราะนาง หวันเหยียนสือซานยิ่งเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ขณะเดียวกันก็ตบต้นขาและหัวเราะเสียงดัง
“ฮ่าๆๆๆๆ! เช่นนั้นจวินเจวี๋ยซางที่ทำท่าว่าเป็นเซียนที่ไม่รับรู้ความรู้สึกทางโลก แท้จริงแล้วก็มีจิตใจเช่นมนุษย์ปุถุชนทว่าไม่ยอมรับนี่เอง! ฮ่าๆๆๆๆ เจ้าเด็กเฟิ่งจิ่วนี่ความคิดดีจริงๆ หากต้องการจัดการกับคนดื้อด้านเช่นเขา ย่อมต้องสร้างผลกระทบที่ไม่เหมือนใครให้กับเขา หึๆ ตอนนี้ข้าล่ะอยากรู้นักว่าสีหน้าแตกร้าวของเขานั้นเป็นอย่างไร”
ทางนี้สองคนกำลังสนทนากัน ส่วนอีกด้านหนึ่งที่จวนตระกูลเฟิ่งในเมืองสี่ทิศ…
……….