เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3362 พากลับ ตอนที่ 3363 เสี่ยวอู่
ตอนที่ 3362 พากลับ
ห้าวเอ๋อร์วิ่งไปข้างหน้า ตอนกำลังจะกระโดด พลันนึกขึ้นได้ว่าตนเองเนื้อตัวสกปรก จึงหยุดฝีเท้าอย่างกะทันหัน
เฟิ่งจิ่วก้มลงจะกอดเขา แต่ใครเล่าจะรู้ว่าเขากลับถอยหลัง นางอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “เป็นอะไรไป ไม่พบแม่หลายวัน ไม่อยากให้แม่กอดหรือ”
ห้าวเอ๋อร์หน้าแดงเล็กน้อย “ท่านแม่ ห้าวเอ๋อร์สกปรก”
ตอนพวกเขาปรากฏตัว เว่ยเฟิงและกู่โม่สองคนซึ่งอยู่ในที่ลับได้รับคำสั่ง พาขอทานเด็กที่หมดสติเพราะถูกตัดเส้นเอ็นตรงมือไปจากที่นี่แล้ว
ในลานบ้านที่กว้างใหญ่มีเพียงพวกเฟิ่งจิ่ว รวมถึงเด็กหญิงที่วิ่งเหยาะๆ ออกมาจากข้างในแล้วมองพวกนางอย่างอึ้งงัน
คนเหล่านั้นงดงามนัก เสื้อผ้าที่สวมก็งดงามเช่นกัน แต่เหตุใดขอทานเด็กถึงรียกสตรีชุดแดงคนนั้นว่าท่านแม่เล่า?
เฟิ่งจิ่วยิ้มแล้วนั่งยองลง ดึงห้าวเอ๋อร์มาอยู่ตรงหน้า “ไม่เป็นไร กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ใช้ได้แล้ว”
“แต่ท่านแม่ ยังไม่สิบวันเลย” เขาอยากกลับบ้านเช่นกัน อยากพบท่านแม่ด้วย แต่ท่านแม่บอกว่าต้องอยู่ข้างนอกสิบวัน
“หลายวันนี้ห้าวเอ๋อร์เก่งมาก ไม่ต้องรอถึงสิบวันแล้ว! แม่ตั้งใจมาพาห้าวเอ๋อร์ไปกินข้าว” นางลูบศีรษะเขา ยิ้มพลางมองเด็กหญิงที่อยู่ข้างหลัง “หากเจ้ายินดี พาเด็กหญิงคนนั้นกลับบ้านด้วยก็ได้”
ตอนนี้เด็กหญิงคนนั้นเดินมาข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ยื่นมือไปดึงเสื้อขาดๆ บนตัวห้าวเอ๋อร์ “ขอทานน้อย เหตุใดเจ้าเรียกนางว่าท่านแม่ เจ้าจะไปกับพวกนางหรือ เช่นนั้นข้าจะทำอย่างไร”
“นางคือแม่ข้า” ห้าวเอ๋อร์กล่าว คิดแล้วก็กล่าวอีก “เจ้าตามข้ามาเถอะ!”
“อือๆ” เด็กหญิงตอบรับอย่างดีใจ จากนั้นมองหญิงงามชุดแดงที่กำลังมองนางพร้อมรอยยิ้ม ถามเสียงเบาว่า “เจ้าจะมีแม่ได้อย่างไร”
เฟิ่งจิ่วยิ้มแล้วลุกขึ้นยืน จูงมือห้าวเอ๋อร์ “ไปเถอะ!” นางพาเขาเดินออกไปข้างนอก พลางกล่าวกับเขาว่า “นี่คือพี่สาวร่วมสาบานของแม่ หวันเหยียนเชียนหวา เจ้าเรียกนางว่าน้าหวาก็ได้”
“น้าหวา” ห้าวเอ๋อร์เรียกก่อนจะมองนาง
“เด็กดี” หวันเหยียนเชียนหวายิ้มรับ จากนั้นก็พูดกับเด็กหญิงคนนั้น “เจ้าตามมาด้วยกันเถอะ!”
ดังนั้นพวกนางจึงพาเด็กสองคนมุ่งหน้าสู่ร้านอาหาร ทางฝั่งร้านอาหารในตอนนี้ได้ปิดให้บริการเพื่อรับรองแขกสำคัญ พวกเสี่ยวเอ้อร์ข้างในร้านอาหารกำลังยุ่ง เหลิ่งซวงกับฉินซินรออยู่ข้างหลัง
เมื่อเห็นเฟิ่งจิ่วและหวันเหยียนเชียนหวาพาห้าวเอ๋อร์กับเด็กหญิงคนหนึ่งกลับมา พวกนางก็ก้าวออกไปต้อนรับ “นายหญิง”
“เหลิ่งซวง เจ้าไปร้านตัดเสื้อ ซื้อชุดให้เด็กหญิงคนนี้สักหลายชุดเถอะ ฉินซิน ให้เสี่ยวเอ้อร์เตรียมน้ำอาบให้พวกเขาด้วย” เฟิ่งจิ่วสั่ง จากนั้นก็พาเด็กสองคนมาถึงยังห้องส่วนตัวของร้านอาหาร
“เจ้าค่ะ” พวกนางตอบรับแล้วหมุนกายจากไป
หลงจู๊พาเด็กสองคนไปอาบน้ำด้วยตนเอง ส่วนเฟิ่งจิ่วกับหวันเหยียนเชียนหวานั่งลงในห้องส่วนตัว ฝ่ายหวันเหยียนเชียนหวารินสุรา “เจ้าจะให้เด็กหญิงคนนั้นอยู่ข้างกายห้าวเอ๋อร์หรือ”
“อืม ท่าทางนางไม่เลวเลย แต่ต้องสอนอะไรให้นางหน่อยถึงจะใช้ได้” เฟิ่งจิ่วกล่าว นางยกจอกสุราขึ้นจิบคำหนึ่ง ไม่นานนักกวนสีหลิ่นก็เดินเข้ามาจากข้างนอก
“เอ๋? พวกเจ้ากลับมาแล้วหรือ เมื่อครู่ข้าออกไปซื้อของกลับมานิดหน่อย มาๆ ชิมเนื้อซีอิ๊วที่ข้านำกลับมาหน่อย” กวนสีหลิ่นกล่าวพลางแบ่งให้พวกนางส่วนหนึ่ง พร้อมกันนั้นมองไปรอบๆ ถามขึ้นว่า “ห้าวเอ๋อร์เล่า พากลับมาแล้วใช่หรือไม่”
“ไปอาบน้ำ” เฟิ่งจิ่วตอบ รินสุราให้เขาด้วย “ท่านพี่ อีกสองสามวันพวกเราต้องเตรียมไปเขาสูงสุดแล้ว”
……….
ตอนที่ 3363 เสี่ยวอู่
“อืม ข้าจะไปเตรียมการไว้ล่วงหน้า”
กวนสีหลิ่นพยักหน้า “ตอนนี้ข่าวนี้แพร่ออกไปแล้ว คนจากทั่วทิศทางน่าจะไปชมดูการต่อสู้ของเซวียนหยวนโม่เจ๋อกับประมุขเทียมฟ้าที่เขาสูงสุด แม้บอกว่าโม่เจ๋อในตอนนี้อยู่ในระดับราชันเทพแล้ว แต่พวกเราก็ไม่อาจรู้ได้ว่าประมุขเทียมฟ้ามีอุบายอะไรหรือไม่ ไม่ว่าทำอะไรก็ต้องระวังไว้ก่อน”
“ข้ารู้” เฟิ่งจิ่วตอบ ยกจอกสุราขึ้นจิบอีกคำหนึ่ง
ลานด้านหลัง เหลิ่งซวงมอบเสื้อผ้าที่ซื้อมาใหม่ให้เด็กหญิงสวม จากนั้นกล่าวกับนางว่า “ไปเถอะ!” เมื่อพูดจบก็สาวเท้าเดินออกไป
ข้างนอก ห้าวเอ๋อร์ที่อาบน้ำเปลี่ยนสวมชุดสะอาดแล้วยืนรออยู่ที่หน้าประตู เมื่อเห็นประตูห้องเปิดออกและหนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กเดินออกมา เขาก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วเรียกเสียงหนึ่ง “ท่านน้าซวง”
“พวกมารดาเจ้ารออยู่ข้างหน้า พวกเราไปเถอะ!” เหลิ่งซวงกล่าว จากนั้นจูงมือเขาเดินไปข้างหน้า
เด็กหญิงที่อยู่ข้างหลังชอบชุดกระโปรงชุดใหม่จนจับไม่ยอมหยุด เสื้อผ้าสะอาดสวยงามเช่นนี้นางเพิ่งเคยสวมเป็นครั้งแรก ชอบใจเป็นอย่างยิ่ง
ตอนได้ยินเสียง นางเงยหน้ามองไป เห็นเพียงสตรีในชุดสีดำคนหนึ่งจูงเด็กรุ่นราวคราวเดียวกับนางอยู่หนึ่งคน เด็กคนนั้นไม่ได้หันมา นางจึงไม่เห็นหน้าของเขา แต่นางคิดแล้วกลับตามหลังพวกเขาเดินไปข้างหน้า
ดวงตาคู่หนึ่งมองไปมาอยู่ตลอดเวลา มองเงาร่างเล็กด้วยความอยากรู้และประหลาดใจ คาดเดาฐานะของเขา
“ท่านแม่ ท่านน้า ท่านน้าหวา” ห้าวเอ๋อร์ตามเหลิ่งซวงเข้ามา ก่อนจะวิ่งเหยาะๆ ไปถึงข้างกายเฟิ่งจิ่ว พร้อมกับเรียกพวกเขาสามคนครั้งหนึ่ง
เฟิ่งจิ่วยื่นมือไปอุ้มเขาขึ้นมา “อาบน้ำสะอาดแล้วหล่อเหลานัก” นางอุ้มเขาขึ้นมานั่งลงบนเก้าอี้อีกด้าน “แม่สั่งอาหารเยอะมาก เจ้าดูแล้วกันว่าอยากกินอะไร”
“ขอบคุณท่านแม่” ห้าวเอ๋อร์กล่าว หยิบตะเกียบคีบอาหารกิน
เฟิ่งจิ่วมองเด็กที่ยืนอยู่ข้างๆ คนนั้น นางยิ้มถามว่า “เจ้าชื่อว่าอะไร”
“ข้า…ข้าไม่มีชื่อ” เด็กหญิงก้มหน้าตอบ
เมื่อได้ยินดังนั้น เฟิ่งจิ่วคิดเล็กน้อย “ข้าหาครอบครัวรับเลี้ยงเจ้าได้ ให้เจ้าเติบใหญ่อย่างสุขสบาย และเจ้าอยู่เป็นสาวใช้ของบุตรชายข้าก็ได้เช่นกัน สองทางเลือก เจ้าอยากเลือกทางไหน”
เด็กหญิงฟังจบแล้วอึ้งงัน มองห้าวเอ๋อร์ที่กำลังกินอาหาร ถามว่า “เขาเป็นขอทานไม่ใช่หรือ” เหตุใดไม่เหมือนแล้ว มีแต่เสียงที่เหมือนเท่านั้น?
“เขาไม่ใช่ขอทาน เขาเป็นลูกข้า” เฟิ่งจิ่วเอ่ย สายตาทอดมองเด็กหญิง
“เป็นสาวใช้ต้องทำอะไร เล่นสนุกกับเขาใช่หรือไม่” นางถามอย่างไม่เข้าใจ
“เป็นสาวใช้ต้องทำอะไร วันหน้าย่อมมีคนบอกเจ้า ตอนนี้เจ้าเพียงต้องบอกข้าว่าเจ้าเลือกทางไหน”
“ข้า…ข้าจะอยู่กับเขา” เด็กหญิงมองห้าวเอ๋อร์
เฟิ่งจิ่วเอ่ยทันทีที่ได้ยินดังนั้น “หากเจ้าอยู่ต่อ นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปต้องเรียกเขาว่านายท่าน ชีวิตของเจ้าไม่ใช่ของเจ้าอีกต่อไป เจ้ายังยินดีอยู่ต่ออีกหรือไม่”
“ยินดี” เด็กหญิงพยักหน้า
คราวนี้เฟิ่งจิ่วกล่าวว่า “เอาล่ะ! นับตั้งแต่นี้เจ้าชื่อว่าเสี่ยวอู่!” สิ้นเสียงนั้น นางมองเหลิ่งซวงครั้งหนึ่ง
เหลิ่งซวงเดินเข้ามา จากนั้นพูดกับเด็กหญิงว่า “เจ้าตามข้ามา”
เด็กหญิงมองห้าวเอ๋อร์ เห็นเขาไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร อีกทั้งไม่ได้มองนางเช่นกัน นางย่อมก้มหน้าลงอย่างอดไม่ได้ และตามเหลิ่งซวงเดินลงไปชั้นล่าง
“เจ้าตั้งชื่อให้นางลวกๆ เกินไปแล้ว” หวันเหยียนเชียนหวาพูดอย่างไม่เห็นด้วย